Субмаринаға қарсы күреске арналған авиатасымалдағыштар тарихы
Anti-submarine warfare carrier
Субмаринаға қарсы авиатасымалдағыштар (ASW): Солтүстік Атланттағы 2-дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болған, Кеңес Одағының қауіптеріне қарсы қолданылған, стратегиялық кемелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Су асты кемелеріне қарсы соғыс жүргізуші кеме (ASW carrier) (АҚШ корпусының жіктелу символы CVS) – негізгі міндеті су асты кемелеріне қарсы соғыс аңшы-құтқару тобының ядросы болып табылатын шағын ұшақ тасымалдаушы кемелердің бір түрі. Бұл кемелердің түрі 2-ші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік Атлантикада су асты кемелеріне қарсы күресте пайдаланылған эскорт тасымалдаушыларының жетілдірілген нұсқасы ретінде Ұлы Суық Соғыс кезеңінде пайда болды.
An anti submarine warfare carrier (ASW carrier) (US hull classification symbol CVS) is a type of small aircraft carrier whose primary role is as the nucleus of an anti submarine warfare hunter killer group. This type of ship came into existence during the Cold War as a development of the escort carriers used in the ASW role in the North Atlantic during World War II.
Рөл
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген Батыс елдері үшін басты теңіздік қауіп Кеңес Одағымен қақтығыс болуы мүмкін еді. Кеңес Одағы соғысты салыстырмалы түрде шағын әскери-теңіз күштерімен аяқтады және Батыс елдерінің су үстіндегі кемелерінің басымдығына қарсы асимметриялық стратегияны таңдады, шабуылға және кейіннен су астынан зымырандарды ұшыруға арналған су асты кемелеріне көп инвестиция жасады. Британдық және американдық артық жеңіл авианосецтерді сатып алған бірнеше ел 1960 жылдардан бастап, жай қозғалатын, арзан және қонуы оңай болатын, суастына қарсы ұшақтарды (мысалы, S-2 Tracker, АҚШ, Канада, Австралия, Нидерланд, Аргентина және Бразилия авианосецтерінен ұшқан, немесе Alizé, француз және үнді кемелерінен ұшқан) пайдалануға мүмкіндік алды. Бұл кемелер, әсіресе НАТО аясында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі жабдықтар үшін жаңа истребительдер мен шабуылдық ұшақтар тым ауыр бола бастаған кезде де, маңызды қызметін сақтап қалды. Ұзақ қашықтықтағы құрлықтағы патрульдік және кемелік ASW тікұшақтарының мүмкіндіктерін жақсарту, сонымен қатар Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінен қалған авианосецтерді күтіп ұстаудың қиындығына байланысты, 1970 жылдардан 1980 жылдардың ортасына дейін көптеген елдер осы кемелерді қызметтен шығарды немесе сақтауға қойды. ASW күштерін азайту тенденциясы 1990 жылдары кеңес/ресейлік су асты кемелерінің теңізге сирек шығуымен одан да күшейді. Бүгінгі таңдағы арнайы ASW авианосецтер тек Жапонияның теңіз өзі қорғаныс күштерінде ғана кездеседі, олар тікұшақтарды пайдаланады, бірақ ешқандай қанатты авианосецке негізделген ұшақтарды пайдаланбайды. АҚШ Әскери-теңіз күштері, S-3 Viking суастына қарсы қанатты авианосецке негізделген ұшақты тұрақты түрде пайдаланған соңғы ел, 1990 жылдары осы ұшақтан көптеген ASW жабдықтарын алып тастады және 2009 жылдың қаңтарында қызметтен шығарды, оны алмастыру жоспары жоқ. Аргентинаның теңіз күштері, өзінің CATOBAR авианосецін алмастыруға үміті аз болғандықтан, Бразилияның São Paulo авианосецінде S-2 Turbo Tracker ұшақтарымен жылына бірнеше рет қону және ұшу жаттығуларын жүргізді, бірақ ол да қызметтен шығарылды. Қанатты ұшақтарға қарағанда, ASW тікұшақтарын кішкентай палубалардан пайдалану оңай болды, олар бүгінгі күнге дейін одақтас елдердің барлық дәстүрлі авианосецтерінен және кеңестік, испандық, итальяндық, жапондық, британдық және тай теңіз күштерінің LPH немесе STOVL авианосецтерінен ұшып келеді.
After World War II, the main naval threat to most Western nations was confrontation with the Soviet Union. The Soviets ended the war with a small navy and took the route of asymmetric confrontation against Western surface ship superiority by investing heavily in submarines both for attack and later fielding submarine launched missiles. Several nations who purchased British and US surplus light carriers were most easily able to accommodate slow moving, less expensive, and easy to land anti submarine aircraft from the 1960s forward, such as the S 2 Tracker, which flew from the decks of US, Canadian, Australian, Dutch, Argentine, and Brazilian carriers, or Alizé, which flew from French and Indian ships, allowing these ships to still remain useful especially in the framework of NATO even as newer fighter and strike aircraft were becoming too heavy for the equipment designed for World War II aircraft. Improvement in long range shore based patrol and conventional ship based ASW helicopter capability combined with the increasing difficulty maintaining surplus WWII carriers led to most of these ships being retired or docked by smaller nations from the 1970s to the mid 1980s. This trend in ASW force draw down only accelerated with the massive reduction in the operational Soviet/Russian submarine fleet, which rarely went to sea in large numbers in the 1990s. Ships that could be called dedicated ASW carriers are now only found within the Japan MSDF, which operates helicopters and no fixed wing carrier based aircraft of any kind. Even the United States Navy, the last nation to regularly operate a dedicated fixed wing carrier based ASW aircraft, the S 3 Viking, on its mixed role super carriers had already removed most ASW equipment in the 1990s from this aircraft and has now removed this type from service as of January 2009 without replacement. The Argentine Navy, currently without much hope of a replacement CATOBAR carrier of its own, trained several times a year landings and takeoffs of their S 2 Turbo Trackers aboard the Brazilian aircraft carrier São Paulo until this carrier was also retired. Much easier to operate from small decks than fixed wing aircraft were ASW helicopters, which flew from the decks of nearly all allied conventional carriers to this day and most LPH or STOVL carriers operated by the Soviet, Spanish, Italian, Japanese, British, and Thai navies.