Техас жолы: Тарихы, маңыздылығы, Оклахома, Канзас, Миссури арқылы мал өткел жолы. 1800 жылдардағы Техас Longhorn малдарының тасылуына арналған ежелгі сауда жолы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Техас жолы, сонымен қатар Шоуни жолы, Седалия жолы немесе Канзас жолы деп те аталатын, Техасқа Үнді аумағы (кейін Оклахома, Канзас және Миссури) арқылы маңызды сауда және көшпенділер жолы болды. Мексика соғысы кезінде Техасқа асыққан көшпенділермен құрылған, ол Оклахома штаты құрылғанға дейін Үнді аумағы арқылы маңызды жол болып қала берді. Шоуни жолы Техас Лонгхорн сиырларын солтүстікке айдап әкелген ең алғашқы және шығысқа қарайтын жол болды. Ол 1800 жылдардың басында және ортасында Техас, Оклахома, Миссури және Канзас тарихында маңызды рөл атқарды.
The Texas Road, also known as the Shawnee Trail, Sedalia Trail, or Kansas Trail, was a major trade and emigrant route to Texas across Indian Territory (later Oklahoma, Kansas, and Missouri). Established during the Mexican War by emigrants rushing to Texas, it remained an important route across Indian Territory until Oklahoma statehood. The Shawnee Trail was the earliest and easternmost route by which Texas Longhorn cattle were taken to the north. It played a significant role in the history of Texas, Oklahoma, Missouri, and Kansas in the early and mid 1800s.
Шоуни жолының жолы
Тексастағы ұзын мүйізді ірі қара малын солтүстікке қарай теміржолға дейін аяқтап алып жүруге арналған басты жолдардың ең ертесі және шығысқа қарай созылғаны – Шоуни жолы болды. Азамат соғысына дейін және одан кейін де пайдаланылған Шоуни жолы өзінің негізгі бағытының шығысы мен батысынан ірі қара малды жинады, ол Остин, Уэко және Даллас қалалары арқылы өтті. Ол Ред-Риверді Престонның жанындағы Рок-Блаффтан кесіп өтіп, болашақта Оклахома штатының шығыс жиегімен солтүстікке қарай жүрді – бұл бағыттан кейін Миссури-Канзас-Техас темір жолы да өтті. Малшылар бұл жолды бұрыннан-ақ үндістер аң аулау және шабуыл жасау үшін, ал Орта Батыстан оңтүстікке көшіп келген қоныс аударушылар пайдаланған, соңғылары оны «Техас жолы» деп атаған. Форт Гибсонның солтүстігінде мал бағыты екіге бөлініп, Сент-Луис, Седалия, Индипенденс, Вестпорт және Канзас-Сити сияқты Миссури қалаларында, сондай-ақ Бакстер-Спрингс және Канзастың шығысындағы басқа да қалаларда аяқталды. Алғашқы малшылар өздерінің жолын «мал жолы», «Седалия жолы», «Канзас жолы» немесе жай ғана «жол» деп атаған. Кейбір адамдар оны Шоуни жолы деп атау себебі белгісіз, бірақ бұл атау Ред-Ривердің кесілген жеріне жақын, Техас жағындағы Шоуни ауылынан немесе жол Канада өзенін кесіп өтуге дейін бойлай өткен Шоуни төбелерінен шыққан болуы мүмкін. Шоуни жолы оңтүстіктегі Колбертс-Ферриден (Indian Territory) басталып, Чикасо, Чокто және Чероки ұлттары арқылы солтүстіктегі Бакстер-Спрингс (Канзас) қаласына дейін созылды. Кейін Шоуни жолы батысқа қарай тармақталды. Алғашқы бағыт «Шығыс Шоуни жолы» деп, ал тармағы «Батыс Шоуни жолы» деп аталды. Шығыс Шоуни жолы Гранд өзенінен Форт Гибсонға дейін созылды. Батыс Шоуни жолы Миссуриден басталып, Форт-Уэйн арқылы өтіп, Техас шекарасындағы Ред-Риверге жалғасатын басқа жолмен қосылды. Жол бойында саяхатшылар демалып, жылқыларын сусындатуға болатын бірнеше бекеттер құрылды. Әсіресе батыс тармағы Азамат соғысынан кейін Техастан келген ірі қара малдың басты жолы болып қала берді.
"Of the principal routes by which Texas Longhorn cattle were taken afoot to railheads to the north, the earliest and easternmost was the Shawnee Trail. Used before and just after the Civil War, the Shawnee Trail gathered cattle from east and west of its main stem, which passed through Austin, Waco, and Dallas. It crossed the Red River at Rock Bluff, near Preston, and led north along the eastern edge of what became Oklahoma, a route later followed closely by the Missouri Kansas Texas Railroad. The drovers took over a trail long used by Indians in hunting and raiding and by southbound settlers from the Midwest; the latter called it the Texas Road. North of Fort Gibson, the cattle route split into terminal branches that ended in such Missouri points as St. Louis, Sedalia, Independence, Westport, and Kansas City, and in Baxter Springs and other towns in eastern Kansas. Early drovers referred to their route as the cattle trail, the Sedalia Trail, the Kansas Trail, or simply the trail. Why some began calling it the Shawnee Trail is uncertain, but the name may have been suggested by a Shawnee village on the Texas side of the Red River just below the trail crossing or by the Shawnee Hills, which the route skirted on the eastern side before crossing the Canadian River." The Shawnee Trail, followed the route from Colbert's Ferry, Indian Territory, in the south, across the Chickasaw, Choctaw, and Cherokee Nations, to Baxter Springs, Kansas, in the north. Later, the Shawnee Trail branched further west. The first route was then called the East Shawnee Trail and the branch called the West Shawnee Trail. The East Shawnee Trail followed the Grand River to Fort Gibson. The West Shawnee Trail which started in Missouri and passed through Fort Wayne before joining the other trail continuing to the Red River on the Texas border. Several stations were set up along the road where travelers could rest and refresh their horses. The western branch particularly remained the main cattle trail from Texas until the opening of the Chisholm Trail (or Abilene Trail) following the Civil War.
Жолдың тарихы
Техас малдары 1840 жылдары Шоуни жолымен көшіріле бастады, және осы бағытты пайдалану біртіндеп артты, бірақ 1853 жылы кейбір малшылар қиындыққа тап болды. Сол жылдың маусым айында 3000 бас ірі қараны Миссури штатының батысы арқылы айдап өткізгенде, жергілікті шаруалар жолды тосып, малшыларды кері қайтаруға мәжбүр етті. Бұл қарсылықтың себебі – лонгхорн малдарының денесіндегі техас қызуы деп аталатын қауіпті ауруды тарататын құйрықтардың болуы еді. Техас малдары осы ауруға төзімді болғанмен, олар төсек орнында қалдырған құйрықтар жергілікті малдарға жұғып, олардың көпшілігінің өліміне және қалғандарының сатуға жарамсыз болуына себеп болды. Кейбір малдар кедергілерден қашып өтті, ал қарсылық күшейіп, тиімдірек болды. 1855 жылы Миссури штатының батыс және орталық аймақтарындағы ашулы шаруалар өздік қорғаныс комитеттерін құрып, кейбір мал топтарын тоқтатты және өз аймақтарына кірген техас малдарын өлтірді. Бірнеше округ орталықтарындағы Миссури малшылары заң шығарушылардан шара қабылдауды талап етті. Нәтижесінде сол жылдың желтоқсан айында штатқа ауру мал әкелуге немесе арқылы өткізуге тыйым салатын заң қабылданды. Бірақ бұл заң күшіне енбеді, өйткені лонгхорн малдарының өзі ауру болған жоқ. Шаруалар қарулы топтар құрып, кейбір малдарды кері қайтарды, ал басқалары өткізіп жіберді. Бірнеше малшылар мал топтарын Канзас штатының шығыс жағасы арқылы солтүстікке айдап әкелді, бірақ онда да шаруалардың қарсылығына тап болды, олар өздерінің аймақтық заң шығарушыларын 1859 жылы қорғау туралы заң қабылдауға итермеледі. Азамат соғысы кезінде Шоуни жолы мал айдау үшін дерлік пайдаланылмады. Дегенмен, Азамат соғысының екі тарапы да жолды жабдықтар мен әскерлерді тасымалдау үшін кеңінен пайдаланды. Одақ және Конфедерация күштері бағытты бақылау үшін шайқасты, Honey Springs шайқасы мен Baxter Springs шайқасы жол үстінде өтті. Соғыстан кейін Техас штатында малға деген сұраныс аз болғандықтан, малдың артығы көбейіп, оларды айдап әкелу қажеттілігі бұрынғыдан да күшейді. 1866 жылдың көктемінде шамамен 200 000-дан 260 000-ға дейін ірі қара мал солтүстікке бағытталды. Кейбір малдар кері қайтуға мәжбүр болса, ал басқалары өткізіп жіберді, ал тағы басқалары кешіктірілді немесе жау қоныстарынан айналып өтті. Техастық 16 жасар Джеймс М. Догерти өздік қорғаныс комитеттерінің салдарынан зардап шеккендердің бірі болды. 500 бұқаны солтүстікке айдап бара жатқанда, Канзас штатының оңтүстік-шығысында аңшы киімін киген Джейхокерлер тобы оған шабуыл жасады. Бұл топ малдың бағытын бұзып, жолшыбайлардың біреуін өлтірді (кейбір дереккөздер Догертиді өз пікет арқанымен ағашқа байлап, содан кейін оны хиккори таяқшаларымен сабап жібергенін айтады). Бостандыққа шығып, өлген жолшыбайды жерлегеннен кейін Догерти шамамен 350 бас малды қайта жинады. Ол түнде айналып өтіп, Форт-Скотттағы өгіздерін пайдаға сатты. 1867 жылдың бірінші жартысында алты штат мал айдауға қарсы заңдар қабылдады, соның салдарынан Техас малшылары фермалардың қоныстарын айналып өтетін және құйрық безінің ауруына байланысты туындайтын қиындықтардан сақтайтын жаңа жолдың қажеттілігін түсінді. 1867 жылы Иллинойс штатының жас мал саудагері Джозеф Г. Маккой Канзас штатының Абилин қаласында Чишолм жолының соңғы нүктесінде базар құрылыстарын салды. Шоуни жолының батысына жаңа бағыт көп ұзамай Техас малдарының басым бөлігін алып жүруге кірісті, бұл бұрынғы жолдың бірнеше жылға созылып, қолданылу мерзімі аяқталды. Техас жолы кейіннен 69-шы АҚШ тас жолының бір бөлігіне айналды.
Texas herds were taken up the Shawnee Trail as early as the 1840s, and use of the route gradually increased, but by 1853, trouble had begun to plague some of the drovers. In June of that year, as 3,000 cattle were trailed through western Missouri, local farmers blocked their passage and forced the drovers to turn back. This opposition arose from the fact that the Longhorns carried ticks that bore a serious disease that the farmers called Texas fever. The Texas cattle were immune to this disease, but the ticks that they left on their bedding areas infected the local cattle, causing many to die and making others unfit to sell. Some herds avoided the blockades, and the antagonism became stronger and more effective. In 1855, angry farmers in western and central Missouri formed vigilance committees, stopped some of the herds, and killed any Texas cattle that entered their counties. Missouri stockmen in several county seats called on their legislature for action. The outcome was a law, effective in December of that year, which banned diseased cattle from being brought into or through the state. This law failed, though, since the Longhorns were not themselves diseased. Farmers formed armed bands that turned back some herds, though others managed to get through. Several drovers took their herds north through the eastern edge of Kansas, but there, too, they met opposition from farmers, who induced their territorial legislature to pass a protective law in 1859. During the Civil War the Shawnee Trail was virtually unused for cattle drives. However both sides of the Civil War used the road heavily to move supplies and troops. Union and Confederate forces fought over control of the route, clashing at the Battle of Honey Springs and Battle of Baxter Springs on the road. After the war, with Texas overflowing with surplus cattle with almost no local markets, pressure for trailing became stronger than ever. In the spring of 1866, an estimated 200,000 to 260,000 cattle were pointed north. Although some herds were forced to turn back, others managed to get through, while still others were delayed or diverted around the hostile farm settlements. James M. Daugherty, a Texas youth of 16, was one who felt the sting of the vigilantes. Trailing his herd of 500 steers north, he was attacked in southeastern Kansas by a band of Jayhawkers dressed as hunters. The mobsters stampeded the herd and killed one of the trail hands (some sources say they tied Daugherty to a tree with his own picket rope, then whipped him with hickory switches.). After being freed and burying the dead cowboy, Daugherty recovered about 350 of the cattle. He continued at night in a roundabout way and sold his steers in Fort Scott at a profit. With six states enacting laws in the first half of 1867 against trailing, Texas cattlemen realized the need for a new trail that would skirt the farm settlements and thus avoid the trouble over tick fever. In 1867, a young Illinois livestock dealer, Joseph G. McCoy, built market facilities at Abilene, Kansas, at the terminus of the Chisholm Trail. The new route to the west of the Shawnee Trail soon began carrying the bulk of the Texas herds, leaving the earlier trail to dwindle for a few years and expire. The Texas Road eventually became part of U. S. Route 69.