Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Автокөлік жолы
Auto trail
Ұлттық ескі жолдар жолы, сондай-ақ Океаннан мұхитқа дейінгі тас жол деп те аталады, 1912 жылы құрылды және АҚШ-тың Ұлттық автокөлік жолдары жүйесінің бір бөлігі болды. Оның ұзындығы 4983 шақырымды (3096 миль) құрады және Балтимор қаласынан (Мэриленд штаты) Калифорнияға дейін созылды (кейбір ескі карталарда Нью-Йорк қаласы шығыс басты нүктесі екені көрсетілген). Бұл маршруттың көп бөлігі ескі Ұлттық жол мен Санта-Фе жолымен сабақтасқан. Жол тоқтатылғаннан кейін, батыс бөлігі кейіннен АҚШ-тың 66-шы бағытына енгізілді.
National Old Trails Road, also known as the Ocean to Ocean Highway, was established in 1912, and became part of the National Auto Trail system in the United States. It was 3096 mile (4983 km) long and stretched from Baltimore, Maryland (some old maps indicate New York City was the actual eastern terminus) to California. Much of the route follows the old National Road and the Santa Fe Trail. Following its decommission, the western portion was later integrated into U. S. Route 66.
Ұлттық ескі жолдар жолдар қауымдастығы
Ұлттық ескі жолдар қауымдастығы 1912 жылғы сәуір айында Канзас-Ситиде Балтиморден Лос-Анджелесге дейінгі трансконтиненталдық жолды жақсартуды ілгерілету үшін құрылды, сондай-ақ Нью-Йорк қаласы мен Сан-Францискоға тармақтары бар еді. Жолдың аты оның Ұлттық жол және Санта-Фе жолы сияқты бірнеше тарихи жолдармен жүретінін көрсетеді (жолдың көп бөлігі, Колорадодан шығысқа қарай 1926 жылы АҚШ-тың 40 тас жолына айналды). Бұрынғы Джексон округі, Миссури штатының судьясы Дж. М. Лоу қауымдастықтың құрылғаннан бастап 1926 жылы қайтыс болғанға дейін президенті болды. Судья Лоу жақсы жолдарды қажымас түрде қолдады, бірақ бірде Сенаттың пошта және пошта жолдары жөніндегі комитетіне: «Мен тіпті автокөлігім жоқ, егер болса, оны қалай пайдалану керектігін білмеймін» деді. Судья Лоу басшылығымен қауымдастық 1890 жылдан бері елдің жолдарын жақсартуға үкіметтің араласуын талап етіп, күресіп келген «Жақсы жолдар қозғалысы» тобы арасында кең құрметке ие болды.
The National Old Trails Road Association was formed in Kansas City in April 1912 to promote improvement of a transcontinental trail from Baltimore to Los Angeles, with branches to New York City and San Francisco. The name of the road signified that it followed several of the Nation's historic trails, including the National Road and the Santa Fe Trail (much of the road, from Colorado east, became U. S. 40 in 1926). Former Jackson County, Missouri Judge J. M. Lowe served as the Association’s president from its inception until his death in 1926. Judge Lowe had been a tireless proponent for good roads—despite the fact that, as he once told the Senate Committee on Post Offices and Post Roads, "I do not even own an automobile, and would not know what the dickens to do with it if I had one." Under Judge Lowe, the association had become well respected among the groups aligned in the Good Roads Movement that had agitated since the 1890s for government involvement in improvement of the Nation's roads.
Гарри С. Трумэн Қауымдастықтың президенті ретінде
1926 жылы болашақ президент Гарри С. Трумэн Ұлттық Ескі Жолдар Қауымдастығының президенті болып тағайындалды. Қауымдастықтың жаңа президенті ретінде Трумэн Ұлттық Ескі Жолды теңізден теңізге дейін жүріп өтіп, әр штаттың қауымдастық мүшелерімен кездесіп, олардың учаскелерін жақсарту мәселелерін талқылады. Ол саяхаттардан ләззат алғанмен, жолда әйелі Бесс пен кішкентай қызы Маргаретті сағынды, бұл оның жолда жүргенде әйеліне жазған көптеген хаттарынан көрінеді. Бірде ол Бесске: "Бұл президенттікке үміткер болуға ұқсайды, бірақ адамдар маған уәде береді, керісінше емес" деді. Труманның аты 1940 жылдардың соңына дейін Ұлттық Ескі Жолдар Қауымдастығының құжаттарында "президент" деп көрсетілді.
In 1926, future President Harry S. Truman was named president of the National Old Trails Road Association. As the new president of the association, Truman periodically drove the National Old Trails Road from coast to coast and met with members of the association in each State to discuss improvement of their segments. He enjoyed the travels, but he missed his wife Bess and their young daughter Margaret, as reflected in the many letters he wrote to his wife while on the road. At one point, he told Bess, "This is almost like campaigning for President, except that the people are making promises to me instead of the other way around." Truman's name would remain on the letterhead of the National Old Trails Road Association well into the late 1940s, listed as "president".
Жолдың Мадоннасы ескерткіштері
Трумэннің Ұлттық Ескі Жолдар Қауымдастығының президенті ретіндегі еңбектерінің бірі – Америка Революциясының Қыздарымен бірлесіп, Ұлттық Ескі Жолдар Жолының бойындағы 12 штатқа «Жолдың Мадоннасы» мүсіндерін орналастыру болды. Америка Революциясының Қыздарынан Арлин Николс Мосс жасаған бұл мүсіндер, көшпенді вагон дәуірінің алғашқы аналарына арналған. Әр мүсіннің биіктігі 18 футқа жетеді, оның ішінде 10 фут биіктігіндегі пионер анасы тұғырға орнатылған. Америка Революциясының Қыздары мүсінді былай сипаттайды: «Жолдың Мадоннасы» – үй тігімінен жасалған киім киген, баласын кеудесіне қысып ұстаған, ал кішкентай ұлы анасының етегіне жабысқан пионер әйел. Ананың мінезінде, сұлулығында және мейірімділігінде күш сезілетін бет-әлпеті – өзінің жауапкершілігін сезінетін және Құдайға сене білетін ананың бейнесі».
One of Truman's accomplishments as president of the National Old Trails Road Association was his work with the Daughters of the American Revolution to place Madonna of the Trail statues in the 12 states along the National Old Trails Road. Designed by Arlene Nichols Moss of the DAR, the statues are dedicated to the pioneer mothers of covered wagon days. Each statue is 18 feet high, consisting of a 10 foot high pioneer mother mounted on a base. The DAR describes the statue: "The `Madonna of the Trail' is a pioneer clad in homespun, clasping her babe to her breast, with her young son clinging to her skirts. The face of the mother, strong in character, beauty and gentleness, is the face of a mother who realizes her responsibilities and trusts in God."
Құрама Штаттардың батысындағы Ұлттық ескі жолдың дамуы
Жолдың батыс жартысына 1914 жылдың ортасында Оңтүстік Калифорния Автомобиль клубы бағыт бергенімен, олардың «Touring Topics» журналында айтылғандай, 1917 жылға дейін маршрут талқылауда болды. Әсіресе батыс бағыты бойынша пікірталас болды, алғашқы ұсынылған маршрут Финикс, Аризона, Сан-Диего, Калифорния арқылы Сан-Францискоға дейін өтуі керек еді. Бірақ, ақырында төмендегі бағытқа келісім жасалды, ол бұрынғы үнді жолдарымен, бар болған теміржол жолдарымен және кейбір жағдайларда жаңа құрылыстармен сабақтасты. Жол бойында маршрутты жақсарту үшін жол жаңартылып, қайта құрылды. Дегенмен, 1926 жылға қарай батыстағы маңызды бөліктерімен жүру қиын болды және көп бөлігі асфальтталмаған күйде қалды. 1927 жылы бар болғаны 1287 шақырымға жуық учаске асфальтталды. Калифорния шөлін кесіп өтетін жолдың көп бөлігі 1920 жылдардың соңында кеңейтіліп, асфальтталды (немесе «майланды»), бұл жергілікті жол басшысының бастамасымен жасалған деп хабарланды, және осы қара асфальттың бір бөлігі бүгінге дейін сақталған. 1926 жылы Нью-Мексико штатының Лас-Вегас қаласынан Лос-Анджелес қаласына дейінгі бөлігі AASHTO ұйымымен АҚШ 66-шы тас жолы (қазір АҚШ 66-шы маршруты) деп бекітілді, сондай-ақ Сент-Луис, Миссури маңындағы (Манчестер Роуд) бөлігі де бекітілді. АҚШ 66-шы маршруты тоқтатылғаннан кейін, Калифорнияның шығысындағы жолдың бөліктері бұрынғы атауымен қайта аталды және оған сәйкес белгілер орнатылды. Қазіргі заманғы «Ұлттық жолдар магистралі» көбінесе АҚШ 66-шы маршрутының кейінгі нұсқасын ұстанады, бірақ түпнұсқа жолдың бір бөлігі болған маршруттардың ешқайсысын емес (негізгі ерекшелік – Барстоу мен Викторвилл арасындағы жолдың бөлігі, ол 1925 жылғы жолдың қайта құрылуының дерлік бірдей бағытын ұстанады). Калифорниядағы Ұлттық ескі жолдың соңғы маршруты (және АҚШ 66-шы маршрутының алғашқы маршруты) Даггет пен Эссекс, Калифорния арасындағы қазіргі маршруттан ерекшеленетін бағытты ұстанды және қазір тек ажыратылған джип жолдары мен әртүрлі күйреу сатыларында тасталған жолдар сериясы ретінде сақталған. Калифорниядағы қазіргі 66-шы маршрут 1930 жылдардың басында жүргізілген бірнеше қайта құрулардың нәтижесі болып табылады.
Although the western half of the road was signed by the Automobile Club of Southern California in mid 1914, according to their in house magazine Touring Topics, the routing remained under much discussion until 1917. In particular, the western alignment was debated, with an early proposed routing going through Phoenix, Arizona, and San Diego, California, up to San Francisco, California. Eventually, however, the alignment below was agreed upon, which followed earlier Indian trails, preexisting railroad tracks and, in some cases, new construction. Throughout its life, the road was upgraded and realigned in order to improve the route. But, by 1926, significant portions in the west remained difficult to drive on, and much remained unpaved. Only 800 mile (1287 km) were paved in 1927. Most of the road that traversed the California desert was widened and paved (or "oiled") by the late '20s, reportedly by a process pioneered by a local road superintendent, and some of this blacktop still can be found to this day. In 1926, the section west of Las Vegas, New Mexico, to Los Angeles, California, was certified as U. S. Highway 66, (now better known as U. S. Route 66) by the AASHTO, as was a section in the St. Louis, Missouri area (Manchester Road). After U. S. Route 66 was decommissioned, in eastern California portions of the road were renamed with the old name, and signed accordingly. Most of the modern day "National Trails Highway" follows latter day U. S. Route 66, however, and not any of the alignments that actually were part of the original road (the main exception being the section of road between Barstow and Victorville, which follows the almost exact routing of the 1925 realignment of the road). The last alignment of National Old Trails Road in California (and the first alignment of U. S. Route 66) followed a distinct course from the modern day route between Daggett and Essex, California, and now survives only as a series of now disconnected jeep trails and abandoned tracks in various stages of decay. The modern day Route 66 in California is a result of a series of realignments that were undertaken in the early 1930s.