Энтони Гейл: АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің төртінші командирі
Anthony Gale
Энтони Гейл – АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің 4-ші команданты, қызметтен алынған жалғыз қолбасшы. Өмірі мен мансабы туралы мәліметтер аз сақталған. Тарихыңызды біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теңіз жаяу әскерінің төртінші коменданты
Fourth Commadant of the Marine Corps
Канадалық шана хоккейшісі
the Canadian sledge hockey player
Энтони Гейл – АҚШ Теңіз жаяу әскерінің төртінші коменданты және осы лауазымнан босатылған жалғыз адам. Оған қатысты басқа коменданттарға қарағанда әлдеқайда аз мәлімет сақталған. Ол 17 қыркүйек 1782 жылы Ирландияның Дублин қаласында дүниеге келген. 1798 жылдың 26 шілдесінде екінші лейтенант болып тағайындалды. 1838 жылдың 23 қазанында президент Мартин Ван Бюренге жазған хатының көшірмесінде Энтони Гейл (ішінара): «Мен он тоғыз жасымда әскери жолды таңдадым» деп жазады, бұл оның шамамен 1779-1780 жылдары туғанын көрсетеді. Ирландияда Энтони Гейл мен Энн Делани отбасында дүниеге келген. Оның анасы Энн Деланиге қатысты жер тізімдері Гейлдің Ирландияның Куинс графтығында (кейін Лаос графтығы деп аталған) туғанын көрсетеді. Гейл 1800 жылдың 4 қаңтарында Пенсильвания штатының Камберленд округінде Кэтрин Суоппен неке қиып, Филадельфия қаласына қоныстанды. Олар үш балаға ие болды: төрт аптадан кейін қайтыс болған Амелия, Вашингтон Энтони есімді ұл және ересек жасқа жеткен Эмили есімді қыз.
Anthony Gale was the fourth Commandant of the United States Marine Corps and the only one ever fired. Fewer records survive concerning him than any other commandant. or on September 17, 1782, in Dublin, Ireland. He was commissioned as a second lieutenant on July 26, 1798. According to a transcript of a October 23, 1838 letter to President Martin Van Buren, Anthony Gale writes (in part): "as a military man that I embraced in my nineteenth year", which would place his birth in 1779–1780. Born in Ireland to Anthony Gale and Ann Delany, Ireland land records involving his mother Ann Delany suggest Gale was born in Queen's County, Ireland, subsequently renamed County Laois. Gale married Catherine Swope on January 4, 1800, in Cumberland County, Pennsylvania. The couple settled in Philadelphia and had three children – Amelia, who died after four weeks; a son, Washington Anthony; and another daughter, Emily, both of whom survived into adulthood.
Ерте мансап
Теңіз жаяу әскері қатарындағы қызметінің басында ол француздермен, барбариялық қарақшылармен, британдықтармен және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицерімен бір-бірінен кейін тез-тез соғысты. Кейіннен ол командир Уильям В. Берроуздың Гейлдің корпусының абыройын қорғағанына қолдау білдірді. Шенді жоғарылату басқа да қиындықтарға әкелді. 1815 жылы Филадельфияда қолбасшы болып тұрғанда, ол комендант Франклин Уортонмен казарма салу мәселесінде келіспеушілікке ұшырады. Уортон жобаға тым көп қаржы жұмсады деп айыпталды, ал ол Гейлді офицерлерге арналған әсем жатақханалар салғаны үшін кінәлады. Гейл оған ешқандай нақты жоспар берілмегенін және Уортонның болып жатқан жағдайды білгенін мәлімдеді. Тергеу комиссиясы Гейлді кінәсіз деп таныды, бірақ оны Нью-Орлеандағы қанағаттандырмайтын лауазымға жіберді, онда ол қуғынға ұшырағандай сезімге берілді және көп іше бастады.
Early in his Marine career, he fought, in fairly quick succession, the French, the Barbary pirates, the British, and a U. S. naval officer. subsequently brought Commandant William W. Burrows' approval for Gale's defense of his Corps' honor. Increasing rank brought other difficulties. In 1815, while commanding at Philadelphia, he fell out with Commandant Franklin Wharton over construction of barracks. Wharton had been accused of overspending on the project, and he in turn charged Gale with building extravagant officers' quarters. Gale asserted that he had been given no specific plans and that Wharton had known what was being done. A court of inquiry cleared Gale, but he was banished to a less desirable post in New Orleans, where he allegedly nursed a feeling of persecution and began to drink heavily.
Командир дәрежесіне көтерілу
Брейвт майор Гейл, Уортонның 1818 жылғы 1 қыркүйекте қайтыс болған кезде ең жақын жоғары шенді офицер болғанымен, лауазым үшін күресуге мәжбүр болды. Сол кезде Корпуста бір ғана подполковник және екі майор рұхсат етілген. Жоғарылауға тек жоғары тұрған офицердің өлімі немесе қызметтен алынуы арқылы қол жеткізуге болатын. Уортон қайтыс болғаннан кейін, Комендант лауазымы үшін бәсеке күшейді. Теңіз корпусы штаб-пәтеріндегі адъютант және инспектор майор Сэмюэл Миллер, Уортонның өлімі туралы әскери-теңіз министрі Бенджамин Уильямс Кроншиншилдке хабарлағаннан кейін екі күн өткен соң, өзін бұл лауазымға лайық деп есептеді және ізбасар тағайындалғанша коменданттық міндеттерді атқаруды ұсынды. Хендерсон да Гейлдің біліктілігін жаңа әскери-теңіз министрі Смит Томпсонға бағалағанда әдеттегідей тікелей айтты. Сот тергеуі оны осы айыптаулардан екінші рет ақтап, 21 жыл қызмет еткен Гейл 1819 жылғы 3 наурызда подполковник-комендант болып тағайындалды, бұл Корпус басшысыз өткен алты айлық кезеңге нүкте қойды. Бірақ Смит Томпсонмен тікелей қиындықтар да көп ұзамай басталды, ол Гейлдің бұйрықтарына жиі қарсы шықты.
Brevet Major Gale, although next senior at the time of Wharton's death on September 1, 1818, had to battle for the job. At the time, the Corps was authorized only one lieutenant colonel and two majors. One could only rise in rank by virtue of the death or removal of a superior officer. When Wharton died, a scramble for the Commandant's job ensued. Major Samuel Miller, the adjutant and inspector at the Marine Corps Headquarters, two days after notifying Navy Secretary Benjamin Williams Crowninshield of Wharton's death, considering himself well suited for the job, suggested that he conduct the affairs of the commandancy until a successor was appointed. Henderson was also characteristically blunt in giving his assessment of Gale's qualifications to the new Secretary of the Navy, Smith Thompson. After the court of inquiry exonerated him of these charges for the second time, Gale, with 21 years of service and therefore senior, became Lieutenant Colonel Commandant on March 3, 1819, ending a six month period during which the Corps had been leaderless. Soon came more direct troubles with Smith Thompson, who frequently countermanded Gale's orders.
Әскери соттар
Гейлге қарсы айыптама 1820 жылдың 11 қыркүйегінде тіркелген. Біріншісі – Гейлдің тамыз айында Вашингтон қаласында алты рет, соның ішінде 31 тамызда, тұтқындалғаннан кейін екі күн өткенде, ішімдік ішіп мас күйінде болғаны. Екінші айып – офицер және джентльменге лайық емес мінез-құлық. Үш нақтылау келтірілді: бірінші, Гейл сол 31 тамызда "ашық және ұятсыз түрде" теңіз жаяу әскері казармасының жанындағы жынысқорлық үйіне барған; екінші, 1 қыркүйекте, ол күзетте болған күні, Корпустың төлем шебері және Кентукки штатының конгрессмені Джозеф Дешаның ұлы, лейтенант Ричард М. Дешаны шақырған.
The charges against Gale were dated September 11, 1820. The first was that Gale was publicly intoxicated in the city of Washington on six specified dates during August, including August 31, two days after his arrest. The second charge was of conduct unbecoming an officer and a gentleman. There were three specifications: first, that Gale had visited a house of prostitution near the Marine Barracks "in open and disgraceful manner" on that same August 31; second, that he had on September 1 a date on which he was in custody called Lieutenant Richard M. Desha, the Corps' Paymaster and son of Congressman Joseph Desha of Kentucky
Гейлдің әскери соты одан әрі бұзушылықтармен өтті. Гейлдің командант лауазымына таласқан бастығының бірі, майор Миллер, Гейлге қарсы айыптама жазғанына қарамастан, прокурор болып тағайындалды. Сонымен қатар, екінші айып бойынша Гейлге қарсы куәлік берген лейтенант Деша сотқа қосымша мүше болып тағайындалды және штаттық сот мүшелері келмеген кезде Гейлді соттау үшін сотқа шақырылды. Деша осы жағдайда сотқа қатысуға қарсылық білдірді, бірақ сот оның қарсылығын Гейл емес, Деша қарсылық білдіргендіктен қабылдамады. Сот Гейлді кінәлі деп тапты, президент Джеймс Монро үкімді бекітті, ал Гейл 1820 жылдың 18 қазанында қызметтен алынып, теңіз жаяу әскері қатарынан шығарылды.
Gale's court martial was marked by further irregularities. Major Miller, one of Gale's rivals for the post of Commandant, despite having written the charges against Gale, was nonetheless appointed the prosecutor. Furthermore, Lieutenant Desha, a witness against Gale on the second charge, was appointed a supernumerary (or extra member) of the court, and was called to sit on the court in judgment of Gale when regular court members failed to appear. Desha objected to serving on the court under the circumstances, but the court overruled his objection on the grounds that Desha, not Gale, had objected. The court found Gale guilty, President James Monroe approved the verdict, and Gale was removed from office and dismissed from the Marine Corps on October 18, 1820.
Кейінгі өмірі
Вашингтоннан Гейл алдымен Филадельфияға барып, бірнеше ай ауруханада жатты, содан кейін Кентукки штатының Стэнфорд қаласында тұрып қалды. Ол Командир болып қызмет еткен кезеңде уақытша психикалық ауытқудың күйінде болғанына дәлелдермен қаруланған,
From Washington, Gale went first to Philadelphia where he spent several months in a hospital, then took up residence in Stanford, Kentucky. Armed with proof that he had been under the strain of temporary mental derangement while Commandant,
Кейбір дереккөздер оның 1842 жылғы 12 желтоқсанда қайтыс болғанын көрсетсе де, көптеген дереккөздер, оның ішінде жесірінің 1844 жылғы сәуірдегі зейнетақы өтініші де, оның 1843 жылғы 12 желтоқсанда қайтыс болғанын хабарлайды. Содан бері теңіз жаяу әскерлері командир Гейлдің соңғы бейітін табу үшін бірнеше рет әрекет жасады. Барлық әрекеттері нәтижесіз аяқталды. Теңіз жаяу әскерінің 3040.4 бұйрығының 6-тарауына сәйкес.
Although some sources identify he died on December 12, 1842, most sources, including the April 1844 pension petition filed by his widow, report his death to be on December 12, 1843. Over the years, several efforts have been undertaken by the Marines in an attempt to locate Commandant Gale's final resting place. All have proven unsuccessful. in accordance with Chapter 6 of Marine Corps Order 3040.4.