Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аяқ жаттығулары – әлемдегі барлық ұйымдасқан әскери және жарымәскери күштердің оқу бағдарламасының бір бөлігі. "Аяқ жаттығулары" немесе "Дриль" ежелгі заманнан бастау алады, сол кезде әскерлер шайқасқа қадам басып, белгілі бір формацияға жиналатын және шайқас басталғанда командирлерінің бұйрықтарына жылдам жауап беретін. Бүгінгі таңда жасалатын жаттығулардың көп бөлігі салтанаттық сипатта немесе қарулы күштердің оқу процесінің маңызды бөлігі болып табылады. Соғыс даласында оның тікелей қолданысы азайғанмен, қазіргі әскерилер жаттығулардың әскери тәртіпті арттыратынын, себебі олар бұйрықтарға дереу бағынуды және бөлімдегілермен бірлесіп оларды орындауды талап ететінімен ақтайды. Аяқ жаттығулары әскерлердің ұзақ қашықтыққа жүріп өту кезінде өте пайдалы болды. Мысалы, офицерлер сегіз қатарлы марш жасап келе жатқан әскерлерді қақпалар мен басқа да тар жерлерден өту үшін уақытты немесе ұйымшылдықты жоғалтпай, екі қатарға жинастыра алатын. Бұл жаттығулар кедергілерді тиімді айналып өтуге мүмкіндік берді. Аяқ жаттығулары үлкен шайқастарға дайындық ретінде жиі қолданылды және олардың өзінде де өте тиімді болды. Сонымен қатар, шайқастардан кейін, әскер бөлімінің бірлігін қалпына келтіру үшін де пайдаланылды.
Foot drill is a part of the training regimen of organized military and paramilitary elements worldwide. "Foot drill" or "Drill" stems from time since antiquity when soldiers would march into battle, be expected to gather in a formation, and react to words of command from their commanders once the battle commenced. Much of the drill done today is either ceremonial or implemented as a core part of training in the armed forces. Though its practical application on the battlefield has faded, modern militaries justify the use of drill with the claim that it enhances military discipline, as it requires instant obedience to commands and synchronized completion of said commands with the others in the unit. Drill proved useful when marching formations of soldiers cross country. For example, officers could form men from an eight wide route march formation to a two wide formation for passing through gates and other narrow passages, without losing time or cohesion. Drill was used to efficiently maneuver formations around and through obstacles. Drill was often used as a forerunner to great battles; during them it justified itself. It was also used after battles, where quick restoration of the corporate unity of an element was required.
Ежелгі бұрғылау
Вегеций өзінің Рим империясының әскери ісі туралы трактатын, "De Re Militari" деген атпен, 378 және 390 жылдары аралығында, Батыс Рим империясында Валентиний II билік құрған кезде жазды. Бұл еңбек үш жеке, бірақ байланысты кітаптан тұрады: біріншісі жаңа сарбаздарды даярлау және іріктеу әдістерін белгілейді, ал екінші және үшінші кітаптар бірінші кітаптың жалғасы болып табылады. Олар оқу және шайқас кезінде әскерлерге ғана емес, сонымен қатар командирлерге қатысты оқу және тәртіп мәселелерін егжей-тегжейлі сипаттайды, сондай-ақ армияда реформалар қажеттігін дәлелдейді. Бұл кітаптарда әскерді жаттықтыру туралы толық нұсқаулықтар бар. Осы жаттығулардың ішінде әскери қадамның бастапқы жаттығу "бірге және жылдам жүруді үнемі жаттығудан" тұруы керектігі айтылады. Олар өздерінің қатарын ең жоғары дәлдікпен сақтауы керек, өйткені шеруде де, жауынгерлік шегінде де одан артық маңызды ештеңе жоқ. Тәртіпсіз және ұйымсыз жүріп жатқан әскер әрқашан жеңілу қаупінде болады. Олар бес жазғы сағатта жиырма шақырымды қалыпты әскери қадаммен, ал жылдамдатылған, толық қадаммен – сол уақытта жиырма төрт шақырымды жүруі керек. Егер олар осы қарқыннан асып кетсе, енді жүрмейді, жүгіреді, ал нақты жылдамдық белгілене алмайды.
Vegetius composed his treatise on the Roman Empire's military, De Re Militari, at some point between 378 and 390 CE during the reign of Valentinian II in the Western Roman Empire. This work consists of three separate, yet related books, the first establishing methods of training and selecting new recruits, the second and third books a continuation of the first, describing in detail training and discipline matters as they pertained not only to the troops, but also to the leadership in times of training and battle, as well as positing an argument for reforms in the army. Within these books can be found a detailed guide for drill of the army. Among these drills, the military step describes how initial training should consist of "constant practice of marching quick and together. Nor is anything of more consequence either on the march or in the line than that they should keep their ranks with the greatest exactness. For troops who march in an irregular and disorderly manner are always in great danger of being defeated. They should march with the common military step twenty miles in five summer hours, and with the full step, which is quicker, twenty four miles in the same number of hours. If they exceed this pace, they no longer march but run, and no certain rate can be assigned."
Бұрғылау тарихы
Батыс Рим империясы құлағаннан кейін және осыдан кейін Батыс Еуропадан кәсіби әскерлердің жоғалуынан кейін бұрғылау азайып, сирек қолданылатын болды. Орта ғасырларда рыцарьдық шайқастың жеке дағдыларға және батырлыққа бағытталған, жекешіл сипаты, сондай-ақ қолдау көрсеткен жасақтардың жағдайына қарай құрылуы, бұрғылау арқылы әскерлерді жаппай бағындыруға мүмкіндік болмады. Ренессанс кезеңінде жалдамалы әскерлердің көтерілуі әскери кәсібиліктің белгілі бір деңгейіне алып келді: бұл швейцариялық жалдамалылар сияқты үйлестірілген және тәжірибелі әскери бөлімдердің құрылуына әкелді, бірақ стандарттау әлі де жетілмеген еді. 16 ғасырдың соңында оттық қарудың кеңінен қолданылуы сол кезде "Римдік стильдегі бұрғылау" деп аталғанның қайта жандануына әкелді. Бұл қозғалыстың бастамашысы Нассаулық Морис болды. Ол қаруды қолға алудан бастап, оқ атуға дейін қырық екі қозғалысты сипаттады. Армиялар 17 ғасырдың барысында толық уақытты және кәсібиленген армияларға айналғанда, бұрғылау қаруды ұстаудан әскерлерді маневрлеуге және құруға дейін өз өкілеттігін кеңейтуі табиғи прогреске айналды. 17 ғасырдың басындағы ең көрнекті тұлға Густав Адольф болды, ол ұрыста қаза болғанға дейін Отыз жылдық соғыстағы ең ірі тұрақты армиялардың бірін басқарды. Қазіргі кездегі "жаяу әскерінің бұрғылауы" термині 17 ғасырдың басында пайда болды. Бұл кезең штыксыз мылтықтар мен аркебустарды пикемендердің қатарымен қорғаған Пике және Оқ кезеңі деп аталды. Осы үлкен әскерлердің қарсыластарын тактикалық деңгейде озу үшін жылдам және дәл қозғалыс қажет болды, бұл стандартталған қозғалыстар мен командаларды енгізуге әкелді. Бұл жаяу әскерінің бұрғылауының алғашқы нұсқалары болды, олардың мақсаты әртүрлі адамдардан тұратын топты біртұтас, бірыңғай мақсатпен қозғалатын ұйымдасқан бірлікке айналдыру болды. Сонымен қатар, шайқастың шатастығында бұрғылау командаларының анықтығы мен лакониктілігі жеке сарбазға шайқастың психологиялық стресіне қарсы тұруға көмектесетіні анықталды. Бұл соғыс стилінің шыңы, әрине, Англия азаматтық соғысы болды, өйткені бұл байнеттің енгізілуіне дейін осы әдістерді қолданған соңғы ірі соғыс, нәтижесінде "Солғыштар патшайымы" - желілік жаяу әскері құрылды. Жеңіс немесе жеңіліс желілік жаяу әскерінің бұрғылауының қаталдығына байланысты болды. 17 ғасырдың соңында бұл бұрғылау жеке адамды толық бағындыру құралына айналды. Пруссиялықтар бұрғылау шеберлігінің автоматты деңгейін талап етті. Ұдайы және ауыр бұрғылау адамды азаматтықтан әскерге айналдырып, бұйрықтарға рефлекстік түрде бағынуға үйретті. Бұл тәртіпті де, бағыныштылықты да орнатты. Жеке сарбаздар ең төменгі әлеуметтік топтан алынған кезде, оларды қызметке "үзіп жіберу" ерекше маңызды деп саналды. Осы қаталдыққа қарамастан, дезертирлік кең таралды. Шайқаста бұрғылау күшті көбейткіш болды. Сол дәуірдегі мылтықтардың оқ-дәрілерінің табиғатына байланысты қысқа қашықтықта және адамдардың бір-бірін жақын қашықтықта өлтіруге құлықсыздығына байланысты, батальондар 25 ярдқа (шамамен 20 м) дейінгі қашықтықта 2-4 қатар тереңдікте кең желілерге жиналуы керек болды. Мұндай жағдайларда, әсіресе, барлық жерде болатын пушканың қорқынышты табиғатын және мылтықтан шыққан түтін жиналуын ескерсек, бұрғылау сарбазға өзіне оралуға және бұйрықтарға жауап беруге мүмкіндік берді. Сарбаздардың оқтардың арқасындағы ұшына тигізіп алуға тырысқандары туралы анекдоттық әңгімелер бар, бірақ бұл жағымсыз нәтижелерге әкелді. Ұйымдасқан, бет-бейнесіз массаның бір бөлігі болу және өз тағдырын корпоративтік топтың тағдырына тапсыру психологиялық түрде жауына қарсы тұруға көмектесті. Осылайша, бұрғылау неғұрлым жақсы болса, теория бойынша соғыс әскерлері соғұрлым жақсы болады. Бұл элементтер еуропалық мемлекеттердің отарлық театрларында ерекше күшті болды, онда жаппай бұрғылау және одан туындаған тәртіп кішкентай экспедициялық күштерге үлкен жергілікті күштерді бірнеше рет жеңуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, бұрғылаудың жоғары деңгейі маневрлік қабілеттің артуына әкелді. Әскерлер жақсы бұрғыланған кезде, олар қару-жарақты барынша пайдалану үшін мұқият шектелген құрылымдарын бұзбай, жылдамдықпен сенімді түрде қозғала алатын болды, әсіресе қиыр жерлерде. Құрылымдар бұзылған жағдайда оларды жау алдында қайта құруға уақыт жұмсау қажет болды: сонымен қатар, бос құрылымдар шатастыруға әкелді. Әскерлер мен бейұйымдасқан қалың топтың арасындағы айырмашылық өте жіңішке. Осылайша, мылтық, ат әскері немесе оқ-дәріге тап болған кезде, бос құрылым жағдайда үрейге түсіп, шашырап кетуге бейім болды. Бұрғылаудағы шеберлік генералдардың шығармашылығын арттырды. Жаңа бұрғылауға жаңадан келген әскерлер сенімсіз және жаңа командалар енгізілген кезде үрейленуге немесе шатасуға бейім. Көп бұрғылау жасаған әскерлерге жаңа құрылымдарды оңай үйретуге болады, бұрынғы тәжірибеден пайдаланып. Барлық соғыс жаяу әскерінің бұрғылауынан тұрған кезеңде бұл, әрине, артықшылыққа ие болды. Мысалы, британдықтар 18-шы ғасырдың соңында және 19-шы ғасырдың басында екі қатарлық желіні күшті көбейткіш ретінде қолданды. Пиреней кампаниясында олар бұл құрылымды қатаң сызықтық түрінен жақын жарты айға ауыстыра алды. Шамамен 200 адамнан тұратын құрылымды тіпті аздаған өзгерту де әсерлі жетістік саналды. Бұрғылау отарлық жеңістердің арқасында әлемнің қалған бөлігіне таратылды, көптеген империялық мемлекеттер жергілікті қарулы күштерді еуропалық стильдегі бұрғылауға оқытты. Бұл тенденцияның танымал мысалы - британ империясының үнді сепойлары. Қарудың қашықтығы мен дәлдігі артқан сайын, жаяу әскерінің бұрғылауы шайқаста маңыздылығын жоғалтты. Құрылымды желілер мен колонналар сияқты әрекеттер әлі де жасалды, олар Қырым соғысында жұмыс істеді, бірақ Франко-пруссия соғысының уақытына қарай қауіпті түрде ескірген болып баяндалды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы апталарында шабуылда құрылымды жаяу әскерін кеңінен қолданудың соңғы жағдайы болды.
Drill became less common after the fall of the Western Roman Empire and the resultant disappearance of professional armies from Western Europe. In the Middle Ages the individualist nature of Knightly combat, focusing on individual skills and heroism, coupled with the ad hoc nature of the supporting levies meant that there was no place for mass subordination of troops through Drill. The rise of the mercenary during the renaissance led to some level of military professionalisation: this led to co ordinated and practiced military units such as the Swiss mercenaries but standardisation was still lacking. The mass use of firearms in the later 16th Century led to the resurgence of what was considered at the time "Roman Style Drill". This movement was pioneered by Maurice of Nassau. Intended to enable his soldiers to efficiently handle their firearms, it describes forty two movements from taking up the weapon to firing. As armies became full time and more professionalised over the course of the 17th Century it became a natural progression for drill to expand its remit from weapons handling to the manoeuvre and forming of bodies of troops. The most notable figure of the early 17th Century was Gustavus Adolphus, who fielded one of the largest standing armies of the Thirty Years' War before his death in battle. What would today be known strictly as foot drill emerged over the course of the 17th Century. This period is known as the Pike and Shot period, where muskets and arquebus without bayonets were defended from infantry and cavalry by blocks of pikemen. The requirement for quick and accurate movement of these large bodies of troops in order to outmanoeuvre their opponents on the tactical level led to the introduction of standardised movements and commands. These were the first versions of foot drill, intended to allow a group of disparate individuals to form one organised body of men, moving singlemindedly with united purpose. Additionally, in the confusion of battle it was found that the clear and concise nature of drill commands allowed the individual soldier to cope with the psychological stresses of battle. The apogee of this style of warfare is arguably the English Civil War, as the last major war using these methods before the introduction of the bayonet created "The Queen of Battles": the Line Infantry. Line infantry won or lost on the rigidity of their foot drill. In the later 17th century that drill evolved into a tool for the complete subordination of the individual. The Prussians demanded automatonic levels of drill competence. Constant and heavy drilling would change a man from a civilian to a soldier, obedient to commands reflexively. This instituted both discipline and subordination. In a period when private soldiers were recruited from what was considered the basest social class, it was considered particularly important to "break the man" into service. For all this harshness, desertion remained commonplace. In battle, drill was a force multiplier. With the muskets of the era having short ranges owing to the nature of their ammunition and the reluctance of men to kill one another at short range, it was necessary for battalions to form up as broad lines 2 to 4 ranks deep at distances averaging 25 yards (approx 20 m). In such conditions, particularly when one considers the nightmarish nature of the ubiquitous cannonade and the buildup of smoke from musket discharge, drill allowed the soldier to withdraw into himself and react to commands. There are anecdotal reports of soldiers in this almost trance like state reaching out to try and catch cannonballs at the end of their arcs, with unpleasant results. The psychological boost which being part of an effectively faceless mass and surrendering one's fate to that of the corporate group provided enabled men to stand in the face of the enemy that bit longer than their foes. As such, the better the drill, the better – in theory – the soldiers. These elements were found to be particularly powerful in colonial theatres by most European states, where massed drill and the discipline that imbued allowed small expeditionary forces to repeatedly defeat larger indigenous forces. Additionally, greater drill equated to greater manoeuvrability. When troops were thoroughly drilled they could move confidently at speed without their formations – carefully proscribed in order to maximise the use of their weapons – breaking up, particularly over rough ground. When formations broke up precious time would have to be spent reforming them in the face of the enemy: additionally, loose formations breed confusion. The difference between a body of troops and a disorganised crowd is a narrow one. As such, when faced with musketry, cavalry or cannonade a loose formation would be more prone to succumbing to panic and rout. Proficiency in drill further enabled the creativity of generals. Troops who are new to drill are unconfident and tend to panic or become confused when new commands are introduced. Troops who do many drills can more easily be taught new formations, building off the base of experience previously garnered. In a period when all war was foot drill, this could obviously prove an advantage. As an example, the British used an unorthodox two rank line during the later 18th and early to mid 19th Centuries as a force multiplier. In the Peninsular Campaign they were able to adapt this formation from strictly linear to a shallow crescent. Coordinating even a minor formation change for roughly 200 men was considered an impressive feat. Drill was exported to the rest of the world on the back of Colonial victories, with most Imperial nations training local armed forces in European style drill. One famous example of this trend were the Indian Sepoys of the British Empire. As weapons gained in range and accuracy, foot drill became less and less important in battle. Advances as formed lines and columns were still attempted they worked during the Crimean War but were becoming dangerously obsolete by the time of the Franco Prussian War. The last widespread use of formed infantry in the attack, particularly in columns, was in the first few weeks of the First World War.
Қазіргі заманғы бұрғылаудың пайда болуы АҚШ әскерінде
АҚШ әскери жаттығулары 1778 жылы Барон Фридрих фон Штубеннің Континентальдық армияда қызмет ететін сарбаздардың тәртібі мен ұйымдастырылуын жақсарту мақсатында енгізген оқу бағдарламасының бір бөлігі ретінде пайда болды. Келесі жылы барон фон Штубен, ол кезде генерал-майор және Континентальдық армияның Бас инспекторы, армияның алғашқы далалық нұсқаулығын жазды, ол "Америка Құрама Штаттары әскерлерінің тәртібі және әскери қағидалары" деп аталды, бірақ көбінесе "Көк кітап" деп танылады. Фон Штубен бастаған жаттығу әдістері Америка Азамат соғысына дейінгі кезеңде көбінесе өзгеріссіз сақталды. Сол кезден бері болған маңызды өзгеріс – әскерлер енді минутына 120 қадамдық қарқынмен жүреді, ал Америка революциясы кезінде бұл көрсеткіш минутына 76 қадамды құрады. Жаттығудың мақсаты – "командирдің немесе кіші офицердің өз бөлімін бір жерден екінші жерге тәртіпті түрде жылжытуына мүмкіндік беру; басшылықтың бұйрықтарына нақтылықпен және жылдам жауап беру дағдыларын қалыптастыру арқылы тәртіптік дайындыққа көмектесу; және барлық сарбаздардың әскерге басшылық ету тәжірибесін дамыту". Әртүрлі әскери түрлер арасында, сондай-ақ түрлі елдердің әскери күштері арасында жаттығу әдістері айырмашылықтарға ие болуы мүмкін. АҚШ Қарулы күштерінде жаттығу процедураларының негізі фон Штубеннің "Көк кітабына" тікелей байланысты.
United States military drill originated in 1778, as part of a training program implemented by Baron Friedrich von Steuben to improve the discipline and organisation of soldiers serving in the Continental Army. The following year Baron von Steuben, by then a Major General and the Inspector General of the Continental Army, wrote the Army's first field manual, "The Regulations for the Order and Discipline of the Troops of the United States", which has come to be more commonly known as the "Blue Book". The methods of drill that von Steuben initiated remained largely unchanged between their inception and the time of the American Civil War. One major change to come about since that time is that troops now march at a cadence of 120 steps per minute, instead of the original 76 steps per minute at the time of the American Revolution. The stated aim of drill is to "enable a commander or noncommissioned officer to move his unit from one place to another in an orderly manner; to aid in disciplinary training by instilling habits of precision and response to the leader’s orders; and to provide for the development of all soldiers in the practice of commanding troops." Between branches of the military, as well as between the military forces of various countries, the methods of drill will vary. In the United States Armed Forces, the basis of drill procedures can be traced to von Steuben's "Blue Book".
Қазіргі кезде бұрғылау
Дриль бүгінде әлемнің барлық армияларында жаңа сарбаздарға тәртіпті сіңіру үшін оқу құралы ретінде қолданылады, бірақ стильдері мен қаталдығы елден елге өзгеше. Әлемдегі ең танымал дрильдің бірі – Гвардиялық дивизияның дрилі. Дриль көбінесе салтанатты және қоғамдық шараларда кездеседі және ол өнер деңгейіне жеткен. Көптеген елдерде арнайы дриль командалары бар, бірақ Foot Drill тарихына берілген Гвардиялық дивизия толыққанды жауынгерлік пікірсайыс жасаушы әскер болып қала береді.
Drill today is used as a teaching tool for instilling discipline into new recruits in armies the world over, although style and diligence varies from nation to nation. Some of the most famous drill in the world remains that of the Guards Division. Drill is most commonly seen at ceremonial and public functions and has evolved into something of an art form. Many nations have dedicated Drill Teams, although the Guards Division, faithful to the history of Foot Drill, remain full service combat infantry.