Кіріспе
Лондон жерүсті желісі (London Overground line) – Ұлы Лондондағы темір жол тармағы. Ол Ұлы Шығыс магистраль желісіндегі станцияны Лондон, Тилбери және Саутхенд желісіндегі станциямен және Лондон метросымен байланыстырады. Жолдың ұзындығы 5 шақырым (3 миль) және Ромфордтан 2 шақырым (1 миль) қашықтықта орналасқан бір аралық станция бар. Бұл желі Network Rail стратегиялық бағыты 7, SRS 07.09-дың бөлігі және ауылдық желі ретінде жіктеледі. Жол бойындағы барлық учаске бір рельстік, электрленген, жүк тиеу габариті W6 және максималды жылдамдығы шамамен 96 км/сағ (60 миль/сағ). 1939 жылға қарай бұл көрсеткіш апта ішінде 35 пойызға дейін (төмен бағытта) және 27 пойызға дейін (жоғары бағытта) артты, ал жексенбі күндері әр бағытта 9 пойыз қатынайтын және ұқсас кесте сақталды. Лондон, Тилбери және Саутхенд теміржолы 1912 жылы Мидленд теміржолына сатылып, 1923 жылдың 1 қаңтарында Лондон, Мидленд және Шотландия теміржолы құрамына енді. 1948 жылдың 1 қаңтарында бұл желі Британдық теміржолдарының бөлігі болды, бастапқыда Лондон Мидленд аймағына, ал 1949 жылдың 20 ақпанынан бастап Шығыс аймағына қарады. 1949 жылғы кестеге сәйкес Эмерсон Парк және Апминстер арасындағы қысқа маршруттар жойылды, барлық пойыздар Апминстер, Эмерсон Парк және Ромфорд станцияларында тоқтайтын болды. Осыдан кейін қызмет N7 локомотивтеріне берілді және 1951 жылдың ақпан айынан бастап жексенбілік қызмет тоқтатылды.
The Romford–Upminster line is a railway branch line in Greater London that connects , on the Great Eastern Main Line, to , on the London, Tilbury and Southend line and London Underground. The route is 3 mile (5 km) in length and there is one intermediate station at which is located 1 mile (2 km) from Romford. The line is part of Network Rail Strategic Route 7, SRS 07.09, and is classified as a rural line. The line is single track throughout, electrified at , has a loading gauge of W6, and a maximum speed of By 1939 this had increased to 35 down trains and 27 up services on weekdays, still with nine in each direction on Sundays and a similar service pattern. The London, Tilbury and Southend Railway was purchased by the Midland Railway in 1912 and was amalgamated into the London, Midland and Scottish Railway on 1 January 1923. The line became part of British Railways on 1 January 1948, initially as part of the London Midland Region and then the Eastern Region from 20 February 1949. The short workings between Emerson Park and Upminster were eliminated with all services on the line calling at Upminster, Emerson Park and Romford from the 1949 timetable. After this time services were taken over by N7 tanks and from February 1951 the Sunday service was removed.
Дизель дәуірі
1956 жылдың 17 қыркүйегінен бастап, Метро Камелл Стретфордтан келген жеңіл дизельді бірнеше пойыздық жиын бу қызметін алмастырды және сағатына екі рет қызмет енгізілді, бұл жиілікті екі есеге арттырды. 1956 жылы кеңейтілді және жаңа жер асты қоймасы ашылды, сондай-ақ Ромфордтан Грейске дейінгі тікелей қатынас тоқтатылды. 1957 жылдың 20 сәуірінен бастап Апминстерде қысқартылған қызметтің қабылдауы үшін жаңа алтыншы платформа ашылды, нәтижесінде 1959 жылы тармақ пен LT&S желісі арасындағы байланыс жойылды, бұл оны Ұлы Шығыс бағытының бөлігіне айналдырды. 1964 жылы Бичинг есебінің аясында жолаушылар санына қатысты зерттеу жүргізілді және жабылу туралы хабарлама тез жарияланды. Жергілікті халық қарсылық білдірді, ұйымдастырылған оппозиция туды және жабылудан бас тартты, негізінен Эмерсон Парк аялдамасын пайдаланатын көптеген жолаушылар болғандықтан. 1970 жылдар шамасында жабылуға тағы бір әрекет жасалды, бірақ желінің пайдалануы артып, бұл әрекет тағы да сәтсіз аяқталды, бірақ 1974 жылы Виктория жолындағы сарай жабылды, ал бірнеше жыл бұрын жеке тұйық теміржол учаскесі тоқтатылғаннан кейін жүк тасымалы тоқтатылды. 1970 жылдардың соңында қызмет Cravens DMU пойыздарымен жүзеге асырылды. Дизельдік қызмет тоқтағаннан кейін, әр күні, жексенбі күні қызмет болмағаннан басқа, әр бағытта 31 рейс орындалды. Мемлекеттік мерекелерде де қызмет тоқтатылды.
Электр дәуірі
Жол 1980-ші жылдары электрлендірілді және 1986 жылғы 17 сәуірде Ильфордта орналасқан бір ғана 315 сыныпты вагондарды пайдаланатын электр пойыздары жұмыс істей бастады. British Rail жекешелендірілгеннен кейін, жолаушылар тасымалын First Great Eastern 1997 жылдан 2004 жылға дейін, National Express East Anglia 2004 жылдан 2012 жылға дейін және Greater Anglia 2012 жылдан 2015 жылға дейін жүзеге асырды. Осы франшиза аясында 321 сыныпты вагондармен қызмет көрсетілді. 2015 жылдың мамыр айында желі Лондондық қалалық теміржол желісінің бір бөлігіне айналды және қызметтер қайтадан бір 315 сыныпты вагондармен қамтамасыз етілді. 2015 жылдың 13 желтоқсанындағы кестеден бастап сенбі күнгі қызмет қайта жаңартылды. 2020 жылдың 5 қазанынан бастап желі British Rail 710 сыныпты вагондармен жұмыс істейді, бұл British Rail 315 және British Rail 317 сыныпты вагондардың орнына келді.
Атауын өзгерту
2023 жылдың шілдесінде TFL келесі жылдың соңына дейін алты Overground бағытының әрқайсысына есімдер беретінін хабарлады. 2024 жылдың ақпан айында Ромфорд-Апминстер бағыты "Либерти" желісі деп аталатыны ("Хэверинг ауданы халқының тарихи тәуелсіздігін еске алу үшін") және жаңартылған желі картасында сұр түспен көрсетілетіні расталды. Аталған есім Хавингтің Корольдік еркіндігіне және "Лондонның маңызды ерекшелігі" болып табылатын кең ауқымдағы бостандыққа сілтеме жасайды.
Инфрақұрылым
Бұл тармақ бұлжытпалы "Ромфорд Пуш энд Пулл" деп белгілі және әрқашан бір рельстік болды. Жол бойындағы ең маңызды құрылыс – ұзындығы 100 футтан (30 м) астам Ингреборн өзені арқылы салынған көпір. Алғаш ашылғанда LT&SR Ромфордта жеке станса ғимаратын салған, онда Оңтүстік көшесі арқылы жүретін шойын жаяу көпір GER стансасымен байланысу үшін орнатылған, бірақ ол LT&SR пойзы келгенде ғана ашылған. Бұл ғимараттың өзі GER стансасының кіреберісіне тікелей қарсы орналасқан, 3 қабаттан тұрады, бірінші қабатта билет кассасы және станса бастығының тұрғын үйі болған. 1934 жылдың сәуірінде LT&SR ғимараты станса ретінде қолданыстан тоқтатылды, бірінші қабаты дүкен ретінде жалға берілді, ал GER-дің мұрагері – Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы стансаның барлық бөлігін өзіне қаратуға алды. Содан кейін екі станса арасындағы кедергілер, теміржол деңгейінде орналасқан, алынып тасталды. Тармақта Ромфордқа жақындағанда бір ғана сигнал бар. Бастапқыда қазіргі метро депосы орналасқан аумақта шағын локомотив депосы қарастырылған, ал станция 1930 жылдардың басында аудандық теміржолдың кеңейтуіне байланысты қайта жаңартылып, сол кезде қосымша Грейс бағытындағы платформа салынған. Станцияның батысындағы LT&S магистральдық желісі жұмыстардан кейін сақталды, бірақ 1968 жылы станция қайта құрылғанда бұл желі үзіліп қалды. 6-шы платформадан Апминстердегі Лондон метрополитенінің қабылдау жолдарымен байланыстыруды жоспарлаған, осылайша Лондон метрополитенінің D78 вагондарын дизель локомотивімен Ильфорд депосына жөндеуге жіберуге болатын. Бірақ жөндеу жұмыстары Йоркширдегі Уэйкфилдке көшірілген соң бұл жоспарлар тоқтатылды және тасымалдау автомобильмен жүзеге асырылды. Бұл байланысқа арналған, жартылай орнатылған стрелкалық механизм Апминстердегі бесінші платформаның шығыс жағынан әлі де көрінеді. Аралықта Эмерсон Парк стансасы бар. 2017/18 жылы Эмерсон Паркке 300 000-нан астам жолаушы сапар жасаған, бұл 10 жыл бұрынғы көрсеткіштен үш есе көп, бірақ бұл көрсеткіш желіні ең аз қызмет көрсететін Overground стансалары тізімінде бірінші орынға шығуға жеткілікті. 1980 жылдардың ортасында желі 25 кВ айнымалы токқа электрлендірілді. Желіні электрлендіру оның болашағы туралы жылдар бойы болған күмәндіктерге нүкте қойды.
Геология
1892 жылы темір жол салынып жатқанда геолог Т. В. Холмс қазіргі Сент-Эндрю паркінің солтүстігіндегі қиыршық тас, құм және жотаның астында бес метрлік қалың тас балшық қабатын тапты. Бұл қазіргі ерекше ғылыми маңызы бар Хорнчерч тілімі, ол 450 000 жыл бұрын Англия мұздығының ең оңтүстік шегін көрсетеді – мұздың ең оңтүстікке жеткен нүктесі.