Кіріспе
Биохимиядағы зертханалық техника. Иммунопреципитация (IP) – белгілі бір белокқа қатаң байланысатын антиденені пайдаланып, ерітіндіден ақуыз антигенін шөгіндіру әдісі. Бұл процестің көмегімен мыңдаған түрлі белоктар бар үлгіден нақты бір белокты бөліп алып, концентрациялауға болады. Иммунопреципитация процедурасының бір кезеңінде антидененің қатты субстратқа бекітілуі қажет.
Immunoprecipitation (IP) is the technique of precipitating a protein antigen out of solution using an antibody that specifically binds to that particular protein. This process can be used to isolate and concentrate a particular protein from a sample containing many thousands of different proteins. Immunoprecipitation requires that the antibody be coupled to a solid substrate at some point in the procedure.
Жеке ақуыз иммунопреципициясы (IP)
Белгілі бір белокқа арналған антиденені пайдаланып, көптеген әртүрлі белоктар бар ерітіндіден осы нақты белокты бөліп алуды қамтиды. Мұндай ерітінділер көбінесе өсімдік немесе жануар тінінің шикі лизаты түрінде кездеседі. Басқа сынама түрлері дене сұйықтықтары немесе басқа биологиялық материалдар болуы мүмкін.
Белсенді кешенді иммунопреципитация (Co-IP)
Коиммунопреципитация (Co IP) – бұзусыз ақуыз кешендерінің (яғни антигеннің және оған байланысты кез келген ақуыздар мен лигандтардың) иммунопреципитациясы. Co IP белгілі бір белокты нысанаға алатын, оның үлкен ақуыз кешенінің құрамында екендігіне сенетін антиденені таңдау арқылы жұмыс істейді. Осы белгілі құрамға антидене арқылы бағытталғанда, бүкіл ақуыз кешенін ерітіндіден бөліп алып, кешеннің белгісіз құрамдастарын анықтауға болады. Бұл кешендегі ақуыздар бір-бірімен тығыз байланысқан кезде мүмкін болады, сонда бір құрамға антиденемен жабысу арқылы кешеннің бірнеше құрамдасын ерітіндіден шығаруға болады. Ақуыз кешендерін ерітіндіден бөліп алу процесі кейде "түсіру" деп аталады. Co IP – молекулалық биологтар ақуыз-ақуыз өзара әрекеттесуін талдау үшін жиі қолданатын қуатты әдіс. Көбінесе, белгілі бір антидене мақсатты белоктың эпитопы ашық болатын субпопуляциясын таңдайды, осылайша эпитопты жасыратын кешендердегі ақуыздарды анықтау мүмкін болмайды. Мұны бір ғана антиденемен алынған үлгіден белгілі бір белоктың тіпті жартысын да тұндыру мүмкін еместігінен байқауға болады, тіпті антидененің көп мөлшерін қолданғанда да. Таңдау және иммунопреципитацияның кезекті турлары кезінде анықталған ақуыздардың саны артуы мүмкін. Анықталған ақуыздар белгілі бір уақытта бір кешенде болуы міндетті емес, олар әр түрлі уақытта әр түрлі мақсаттар үшін бір-бірімен өзара әрекеттесетін ақуыздар желісін көрсетуі мүмкін. Зерттеуші нәтижені тексеру үшін белсенді кешеннің әр түрлі құрамдастарын нысанаға алу арқылы экспериментті қайталауға болады. Әрбір "түсіру" кезеңінде бастапқы белгілі ақуыз, сондай-ақ кешеннің басқа бұрын анықталған құрамдастары (немесе тіпті жаңа қосымша құрамдастар) қалпына келтірілуі керек. Иммунопреципитацияны осылай қайталау арқылы зерттеуші ақуыз кешенінің әрбір анықталған құрамдасының дұрыс сәйкестендірілгенін растайды. Егер белгілі бір ақуызды белгілі құрамдастардың біреуін ғана нысанаға алу арқылы, ал қалған белгілі құрамдастарды нысанаға ала алмайтын болса, онда бұл ақуыздың кешен құрамында болу мәртебесі күмәнді болуы мүмкін.
Хроматин иммунопреципициясы (ChIP)
Хроматин иммунопреципитациясы (ChIP) – геномдағы белгілі бір қызығушылық тудыратын белоктың ДНК-мен байланысатын орындарының орналасуын анықтау үшін қолданылатын әдіс. Бұл техника тірі жасушалардың немесе тіндердің ядросында жүретін белок-ДНК өзара әрекеттесуін көрсетеді. Бұл әдістің in vivo ерекшелігі, дәстүрлі түрде осы сұрақтарға жауап беру үшін қолданылатын басқа тәсілдерден өзгешелігі болып табылады. Бұл талдаудың негізгі принципі – тірі жасушалардағы ДНК-мен байланысатын белоктар (транскрипция факторлары және гистондарды қоса алғанда) байланысқан ДНК-мен кросслинктелуге қабілетті. ДНК-мен байланысатын белокқа тән антиденені пайдалану арқылы, жасуша лизаттарынан белок-ДНК кешенін иммунопреципитациялауға болады. Кросслинктеу көбінесе формальдегидті жасушаларға (немесе тіндерге) қолдану арқылы жүзеге асырылады, бірақ кейде диметил 3,3′ дитиобиспропионимидат 2 HCl (DTBP) сияқты анықталған және тұрақты кросслинктеушіні пайдалану артықшылықты болады. Кросслинктеуден кейін жасушалар лизделеді және ДНК соникация арқылы 0,2–1,0 кб ұзындықтағы фрагменттерге бөлінеді. Осы кезде иммунопреципитация жүргізіліп, белок-ДНК кешендері тазартылады. Тазартылған белок-ДНК кешендері белок пен ДНК кешендерінің формальдегидтік кросслинктеуін кері қайтару үшін қыздырылады, бұл ДНК-ны ақуыздардан бөлуге мүмкіндік береді. Одан кейін полимераза тізбектік реакция (ПТР) арқылы оқшауланған ДНК фрагменттерінің идентификациясы және мөлшері анықталады. Оқшауланған фрагменттерде ПТР жүргізудің шектеуі – ПТР праймерлерін дұрыс жасау үшін қандай геномдық аймаққа бағытталғанын білу қажеттігі. Кейде бұл шектеуді плазмидтік векторға оқшауланған геномдық ДНК-ны клондау және содан кейін осы вектордың клондау аймағына тән праймерлерді пайдалану арқылы айналып өтуге болады. Сонымен қатар, егер белоктың геномдық деңгейде қай жерлерге байланысатынын анықтау қажет болса, ChIP тізбектеуі қолданылады және бұл технология белок байланысу орындарын жоғары өнімділікпен, тиімді түрде анықтап, цистроманың сипаттамасын жасауға мүмкіндік беретін стандартты технология ретінде пайда болды. Бұрын ДНК микроматрицалары да қолданылған (ChIP on chip немесе ChIP chip).
RNP иммунопреципициясы (RIP және CLIP)
RIP және CLIP екеуі де белгілі бір РНК-мен байланысатын белокты тазартады, байланысқан РНК-ларды анықтау үшін, соның арқасында рибонуклеопротеиндерді (РНП) зерттейді. RIP-те, бірге тазартылған РНК-лар бөліп алынып, олардың толықтануы бастапқыда микроаррей немесе кері транскрипциялы ПТР (RT-ПТР) арқылы бақылаумен салыстырылады. CLIP-те жасушалар лизистен бұрын ультракүлгін сәулелендіруге ұшыратылады, одан кейін стандартты иммунопреципитациядан асып түсетін қосымша тазарту қадамдары жүргізіледі, оларға ішінара РНК фрагментациясы, жоғары тұзды шаю, SDS-PAGE арқылы бөлу және мембранаға көшіру, сондай-ақ cDNA тізбектеу арқылы тікелей РНК байланыс орындарын анықтау кіреді.
Белгіленген ақуыздар
Иммунопреципитациядағы маңызды техникалық қиындықтардың бірі – нақты белгілі бір белокты таңдап байланыстыратын антиденені жасаудың өте қиындығы. Бұл кедерістің үстінен өту үшін көптеген зерттеу топтары қызығушылық тудыратын белоктың C немесе N ұшына таңбашалар қосады. Бұл жердегі артықшылығы – бір таңбашаны көптеген әртүрлі белоктарға қайта-қайта қолдануға болады, ал зерттеуші әр жолы бірдей антиденені пайдалана алады. Таңбаланған белоктарды қолданудың пайдасы соншалықты үлкен, бұл әдіс жоғарыда егжей-тегжейлі сипатталған IP түрлерінің барлығын қоса алғанда, иммунопреципитацияның барлық түрлері үшін кең таралған. Қолданыстағы таңбашалардың мысалдары – жасыл флуоресцентті ақуыз (GFP) таңбашасы, глутатион S трансфераза (GST) таңбашасы және FLAG таңбашасы. Таңбашаны қолдану арқылы белоктарды бөліп алу ыңғайлы болғанымен, бұл биологиялық сәйкестік туралы бірқатар алаңдаушылықтарды тудырады, себебі таңбашаның өзі табиғи өзара әрекеттесуді жасыруы немесе жаңа және табиғи емес өзара әрекеттесуді күшейтуі мүмкін.
Әдістер
Иммунопреципитациялаудың екі негізгі әдісі бар: тікелей ұстау әдісі және жанама ұстау әдісі.
Тікелей
Белгілі бір белокқа (немесе белоктар тобына) арналған антиденелер суперпарамагниттік микробуралар сияқты қатты фазалық субстратта немесе микроскопиялық агарозалы (магниттік емес) бураларда бекітіледі. Антиденелер байланысқан түйіршіктер ақуыз қоспасына қосылады, содан кейін антиденелердің нысанасы болған ақуыздар антиденелер арқылы түйіршіктерге ұсталып қалады; яғни, олар иммунопреципитацияланады.
Тікелей емес
Белгілі бір белокқа немесе белоктар тобына арналған антиденелер белок қоспасына тікелей қосылады. Антиденелер әлі қатты фазалық тірекке бекітілмеген. Антиденелер белок қоспасында еркін қозғалып, өз мақсаттарымен байланысады. Уақыт өте келе, антидене және белок қоспасына А/Г белокпен қапталған шариктер қосылады. Осы кезде антиденелер өз мақсаттарына байланысып, шариктерге жабысады. Осы сәттен бастап тікелей және жанама протоколдар бірігеді, себебі үлгілерде енді бірдей компоненттер бар. Екі әдіс те бірдей нәтиже береді: белок немесе белок кешендері антиденелерге байланысады, ал антиденелер өз кезегінде шариктерге бекітіледі.
Таңдау
Белок мақсатының концентрациясы төмен болғанда немесе антидененің белокқа қатысты арнайы байланысу қабілеті нашар болғанда кейде жанама тәсіл артықшылық танытады. Антидененің белокқа байланысу кинетикасы түрлі себептермен баяу болған жағдайда да жанама әдіс қолданылады. Көп жағдайда тікелей әдіс негізгі және қалаулы таңдау болып табылады.
Агороза
Тарихи тұрғысынан алғанда, көптеген ғалымдар иммунопреципитация үшін қолданған қатты фазалық негіз – жоғары кеуекті агароз бұршақтары (сондай-ақ агароз шайырлары немесе суспензиясы деп те аталады) болды. Бұл технологияның артықшылығы – өте жоғары байланысу потенциалы, себебі агароз бөлшегінің (50-ден 150 мкм-ге дейін) губка тәрізді құрылымының барлығы антиденелерді (ол өз кезегінде мақсатты белоктарды байланыстырады) байланыстыруға қолжетімді, сондай-ақ IP протоколының барлық кезеңдері үшін ешқандай арнайы жабдық қажет етпейтін стандартты зертханалық жабдықтарды пайдалануға мүмкіндік береді. Өте жоғары байланысу қабілетінің артықшылығын зерттеуші агароз бұршақтарын қаптау үшін қолданатын антидене мөлшерімен сақтау қажет. Антиденелердің құны шектеуші фактор болуы мүмкін болғандықтан, түсу керек белок мөлшерінен (кейін жүргізілетін талдауға байланысты) сол мөлшерде белокты байланыстыру үшін қажетті антидене мөлшеріне (жүйенің тиімсіздігін ескере отырып, сәл артық қосылған) және одан әрі сол антидене мөлшерін байланыстыру үшін қажетті агароз мөлшеріне дейін кері есептеу орынды. Егер антиденелерді қанықтыру қажет болмаса, бұл технология алынған мақсатты белоктардың өте көп мөлшерін ұстау мүмкіндігімен теңдессіз. Бірақ, "жоғары сыйымдылық артықшылығы" "жоғары сыйымдылық кемшілігіне" айналуы мүмкін, егер сефароза/агароз бұршақтарының зор байланысу қабілеті антиденелермен толығымен қанықтырылмаса. Көбінесе зерттеушінің иммунопреципитация эксперименті үшін қолжетімді антидене мөлшері иммунопреципитацияда қолданылатын агароз бұршақтарын қанықтыруға жеткіліксіз болады. Мұндай жағдайларда зерттеуші антиденелермен жартылай ғана қапталған агароз бөлшектерін алады, ал агароз бұршақтарының антиденемен қапталмаған бөлігі кез келген жабысатын затты байланыстыруға болады, нәтижесінде лизат компоненттерінің бұршақтарға ерекше емес байланысуынан туындаған жоғары фондық сигнал пайда болады, бұл деректерді интерпретациялауды қиындатады. Кейбіреулер осы себептерге байланысты агароз мөлшерін (байлану қабілеті тұрғысынан) иммунопреципитация үшін байланыстырылғысы келген антидене мөлшерімен сәйкестендірудің дұрыс екенін айтса да, агароз бұршақтарына ерекше емес байланысу мәселесін азайту және ерекшелікті арттырудың қарапайым жолы – лизатты алдын ала тазалау, бұл кез келген иммунопреципитация үшін қатты ұсынылады.
Алдын ала тексеру
Лизаттар – бұл белоктардың, липидтердің, көмірсулардың және нуклеин қышқылдарының күрделі қоспалары. Сондықтан, IP антиденесіне, Protein A/G немесе бұрандалы тірекке белгілі бір мөлшерде қате байланыс пайда болып, иммунопреципитацияланған нысананы анықтауға теріс әсер етеді деп есептеу керек. Көп жағдайда лизатты әрбір иммунопреципитация экспериментінің басында алдын ала тазартады (төмендегі "протокол" бөліміндегі 2-қадамды қараңыз). Дегенмен, бұл тәсіл IP антиденесіне болатын қате байланысты ескермейді, ол айтарлықтай болуы мүмкін. Сондықтан, алдын ала тазартатын баламалы әдіс – ақуыз қоспасын иммунопреципитацияда қолданылатын дәл сол компоненттермен инкубациялау, бірақ IP антиденесінің орнына сол антидене кіші класына жататын, нысана емес, маңызды емес антиденені пайдалану. Иммунопреципитация үшін агорозалы бұрандаларды қолдану мүмкін, бірақ стандартты агорозалы бұрандаларға негізделген иммунопреципитация 1 сағат ішінде жүргізілген, бірақ бұл туралы объективті дәлелдер жоқ. Магниттік бұрандалар технологиясының ерекшелігі – магниттік бөлу арқасында үлгілерге физикалық жүктеме азаяды, агароза қолданғандағы көп реттей центрифугалаумен салыстырғанда үлгіні өңдеу азаяды, бұл нәзік (талғамсыз) белок кешендерінің өнімділігін арттыруға үлкен үлес қосуы мүмкін. Иммунопреципитация үшін қолдау құралын таңдағанда, байланыс сыйымдылығы, реагенттің құны, қосымша жабдықтың қажеттігі және IP процестерін автоматтандыру мүмкіндігі сияқты қосымша факторларды да ескеру керек.
Байлау қабілеті
Агароза мен магниттік буындарды қолдаушылар екі түрдің байланыстыру қабілетінің айқын айырмашылығы бір түрдің артықшылығын көрсетеді деп таласа алады. Буындарды салыстырғанда, агароза буындарының бетінің ауданы айтарлықтай үлкен, сондықтан үлкен мөлшері мен губка тәрізді құрылымының арқасында магниттік буындарға қарағанда байланыстыру қабілеті жоғары. Бірақ агарозаның өзгермелі тесік өлшемдері ішкі байланыс орындарына өте үлкен ақуыздар немесе ақуыз кешендерінің байланысуына әсер ететін жоғарғы шек тудыруы мүмкін, сондықтан магниттік буындар ірі ақуыздарды немесе ақуыз кешендерін иммунопреципитациялау үшін агароза буындарынан жақсырақ болуы мүмкін, бірақ екі жағдайды да дәлелдейтін тәуелсіз салыстырмалы мәліметтер жоқ. Кейбірлер агароза буындарының байланыстыру қабілетінің жоғары болуының себебі, ерекше емес байланыстың көп болуынан кемшілік болуы мүмкін деп санайды. Басқалары агароза буындарының толық байланыстыру қабілетін қанықтыру үшін қажетті антиденелердің көп мөлшеріне байланысты магниттік буындарды қолдануды ұсынады, бұл агарозаны пайдаланудың экономикалық кемшілігі болар еді. Бұл аргументтер практикалық қолданыстан тыс жағдайда дұрыс болғанымен, бұл ойлау жолдары иммунопреципитация принципінің екі маңызды аспектісін ескермейді, бұл агарозаны немесе магниттік буындарды пайдалану туралы шешім тек байланыстыру қабілетімен анықталмайды екенін көрсетеді. Біріншіден, ерекше емес байланыс иммобилизацияланған тіректегі антидене байланыс орындарымен ғана шектелмейді; антидененің кез келген беті немесе иммунопреципитация реакциясының кез келген компоненті лизат құрауыштарымен ерекше емес байланыса алады, сондықтан толық қаныққан буындар қолданылғанда да ерекше емес байланыс орын алады. Сондықтан иммунопреципитациядан бұрын үлгіні алдын ала тазалау маңызды. Екіншіден, мақсатты ақуызды ұстап алу мүмкіндігі тікелей пайдаланылған иммобилизацияланған антидене мөлшеріне байланысты, сондықтан агароза мен магниттік буындарды иммунопреципитациялауды салыстырғанда, екі тіреудің де ұстап алатын ең көп ақуызы қосылған антидене мөлшерімен шектеледі. Сондықтан, кез келген тіреуді қанықтыру қажетті ақуыз мөлшеріне байланысты, бұл беттің агароза бөлімінде жоғарыда сипатталғандай.
Құны
Қолдаудың кез келген түрін пайдалану бағасы иммунопреципитация үшін агароза немесе магниттік бұрандаларды қолданудың басты анықтаушы факторы болып табылады. Магниттік бұрандалардың сефароза бұрандаларымен салыстырғандағы бағасы бойынша алғашқы есепте сефароза бұрандалары арзан көрінуі мүмкін. Бірақ, қолданылатын IP әдісіне және IP реакциясына қажетті бұрандалардың мөлшеріне байланысты, магниттік бұрандалар аналитикалық масштабтағы иммунотөгіс үшін агарозаға қарағанда бәсекеге қабілетті бағаға ие болуы мүмкін. Иммунопреципитацияның төмендегідей дәстүрлі әдісін қолданғанда, барлық компоненттер IP реакциясы кезінде түтікшеге қосылады, агароза бұрандаларының физикалық сипаттамалары әрбір IP эксперименті үшін белгілі бір мөлшерде бұрандаларды қажет етеді (әдетте IP үшін 25-50 мкл). Бұл сефароза бұрандаларын түтікшенің түбінде центрифугалау арқылы шоғырландыру қажеттігіне және әрбір инкубациядан, жуудан және т.б. кейін үстіңгі қабатты алып тастау қажеттігіне байланысты. Бұл процесске физикалық шектеулер қояды, себебі 25-50 мкл-ден кем агароза бұрандаларын түтікшенің түбінде көзбен анықтау қиын, тіпті мүмкін емес. Магниттік бұрандалар үшін магниттік өңдеудің арқасында ең аз мөлшерде бұранда қажет болмайды, сондықтан мақсатты антигенге және IP антиденесіне байланысты, айтарлықтай аз магниттік бұрандаларды пайдалануға болады. Керісінше, реакция үшін қажетті агароза бұрандаларының мөлшерін едәуір азайту үшін қалыпты микрофуга түтікшелерінің орнына спин-бағаналарды қолдануға болады. Спин-бағаналарында қысқа центрифугалау арқылы бұрандалардан басқа барлық IP компоненттерінің ағып өтуіне мүмкіндік беретін сүзгі болады, осылайша минималды шығынмен айтарлықтай аз агароза бұрандаларын пайдалануға болатын әдіс ұсынылады.
Жабдық
Жоғарыда айтылғандай, иммунопреципитация қолданбаларында агарозалы бұрандаларды пайдалану үшін тек стандартты зертханалық жабдық қажет, ал магниттік бұрандалар негізіндегі ИП реакциялары үшін жоғары қуатты магниттер қажет. Магниттік түсіру құрылғысының құны жоғары болуы мүмкін, бірақ магниттік бұрандаларды пайдалана отырып иммунопреципитацияны жылдам аяқтау, гранттарды ұсыну мерзімі жақын болғанда қаржылық тұрғыдан тиімді болуы мүмкін, себебі магниттік бұрандалармен 30 минуттық протокол, агароза бұрандаларымен 4°C температурада түнгі инкубацияға қарағанда, қысқа уақыт ішінде көбірек деректер алуға мүмкіндік береді.
Автоматтандыру
Магниттік бөлшектерді пайдаланудың қосымша артықшылығы – иммунопреципитацияны автоматтандыруға арналған құрылғылардың қолжетімділігі артуда. Бұл құрылғылар IP процедурасын орындауға жұмсалатын еңбек пен уақытты ғана емес, сонымен қатар жоғары өнімділіктегі зерттеулерде де қолдануға мүмкіндік береді.
Қорытынды
Магниттік бұрандаларды пайдаланудың нақты артықшылықтарына реакция жылдамдығының артуы, сынамамен берекелі жұмыс істеу және автоматтандыру мүмкіндігі жатады. Алайда, агаррозаны немесе магниттік бұрандаларды қолдану таңдауы, негізінен, тасымалдағыш ортаның байланысу қабілетіне және өнімнің бағасына, сондай-ақ зерттелетін ақуызға және қолданылатын IP әдісіне байланысты болуы мүмкін. Барлық зерттеулердегідей, нақты жағдай үшін қай әдіс ең тиімді екенін анықтау үшін тәжірибелік сынақтар қажет.
Өмірбаян
Қатты субстратты бұранда технологиясы таңдалғаннан кейін, антиденелер бұрандаларға қосылады, ал антиденемен қапталған бұрандаларды гетерогенді ақуыз үлгісіне (мысалы, гомогенделген тінді) қосуға болады. Осы кезде бұрандаларға бекітілген антиденелер олар ерекше танитын ақуыздарға байланысады. Бұл оқиғадан кейін протоколдың иммунопреципитация бөлігі аяқталады, себебі қызығушылық тудыратын нақты ақуыздар антиденелерге байланысады, ал антиденелер өздері бұрандаларға бекітілген. Иммунокомплекстерді лизаттан бөлу – өте маңызды қадамдар тізбегі, себебі ақуыздар бір-бірімен (ко-IP жағдайында) және жуу кезінде антиденелермен байланыста болуы керек, бұл байланыспаған ақуыздарды жою және фондық деңгейді төмендету үшін қажет. Агароза бұрандаларын қолданғанда, бұрандаларды үлгіден 600–3000 x g (стандартты гравитация күшіне шаққандағы еселенген мән) күшінде центрифуга арқылы айналдырып, пілеттен шығару керек. Бұл қадамды стандартты микроцентрифугада орындауға болады, бірақ жылдам бөлу, тұрақты нәтижелер және жоғары қалпына келтіру үшін бұл процесті көбінесе сұйықтықты өткізе білген, бірақ агароза бұрандаларын өткізбейтін тесік мөлшері бар кішкентай спин-бағаналарда жүргізеді. Центрифугалаудан кейін агароза бұрандалары түтіктің түбінде дөңгелек пішіндес, жұмсақ пілет құрайды. Бұрандаларға зиян келтірмеу үшін, қоқыс қоспалары бар жоғарғы қабатты мұқият алып тастау керек. Содан кейін жуу буферін бұрандаларға қосып, араластырғаннан кейін бұрандаларды қайтадан центрифугалау арқылы бөлу керек. Суперпарамагниттік бұрандаларды қолданғанда, үлгіні магнит өрісіне орналастырады, сонда бұрандалар түтіктің қабырғасына жиналады. Бұл процедура әдетте 30 секундқа жуық уақыт алады, ал қалған (қажетсіз) сұйықтықты пипеткамен шығарып тастауға болады. Жуу үшін бұрандаларды (магниттен) жуу ерітіндісімен қайта сусаптауға және оларды түтік қабырғасына қайта жинақтауға болады (түтікті қайтадан магнитке орналастыру арқылы). Ластанушы заттарды толық жою үшін жуу әдетте бірнеше рет қайталанады. Егер суперпарамагниттік бұрандалардың мөлшері біртекті болса және магнит дұрыс жасалған болса, бұрандалар түтіктің қабырғасында біркелкі жиналады, ал жуу ерітіндісін оңай және толық алып тастауға болады. Жуғаннан кейін, тұндырылған ақуыздар элюцияланады және гельдік электрофорез, массалық спектрометрия, вестерн блот немесе кешендегі құрамдас бөліктерді анықтау үшін басқа да әдістермен талданады. Иммунопреципитация протоколының уақыты әртүрлі факторларға байланысты өзгереді, протокол уақыты қажетті жуу санының артуымен немесе кеуекті агароза бұрандаларының реакциялық кинетикасының баяулауымен ұзарады.
Қадамдар
Жасушаларды лиздеп, иммунопреципитация үшін үлгі дайындалады. Үлгіні алдын ала тазалау үшін, оны шоқшалар арқылы өткізіңіз, шоқшалар ғана немесе IP компоненттеріне арнайы емес байланысы бар кез келген ақуыздарды сіңіру үшін маңызды емес антителоға байланған күйде болуы мүмкін. Қызығушылық тудыратын ақуызға қарсы антителомен ерітіндіні инкубациялаңыз. Антитело осы қадамға дейін (тікелей әдіс) немесе осы қадамнан кейін (көмекші әдіс) қатты тірекке бекітілуі мүмкін. Антитело-антиген кешендерінің қалыптасуына мүмкіндік беру үшін инкубацияны жалғастырыңыз. Қызығушылық тудыратын кешенді ерітіндіден бөліп алыңыз. Төгілген кешенді бірнеше рет жуыңыз. Агароза шоқшаларын қолданғанда әр жуудан кейін орталыққа түсіріңіз немесе суперпарамагниттік шоқшаларды қолданғанда түтікті магнитке қойып, содан кейін үстіңгі сұйықтықты алып тастаңыз. Соңғы жуудан кейін, мүмкіндігінше көп үстіңгі сұйықтықты алып тастаңыз. Төмен pH немесе SDS үлгі жүктеу буферін қолдана отырып, қатты тіректен ақуыздарды элюациялаңыз. Қызығушылық тудыратын кешендерді немесе антигендерді талдаңыз. Бұл әртүрлі тәсілдермен жүзеге асырылуы мүмкін: SDS PAGE (натрий додецилсульфаты полиакриламид гель электрофорезі) және одан кейін гельге бояу. SDS PAGE және одан кейін: гельге бояу, боялған ақуыз жолақтарын кесіп алып, жолақтардағы ақуыздарды матрицалық көмекпен лазерлік десорбция/иондау (MALDI) массалық спектрометриясы арқылы анықтау. Антигенмен өзара әрекеттесетін ақуыздар үшін басқа антителоны қолдана отырып, трансфер және Вестерн-блот, содан кейін химилюминесцентті немесе флуоресцентті екіншілік антитело арқылы анықтау.
SDS PAGE (sodium dodecyl sulfate polyacrylamide gel electrophoresis) followed by gel staining. SDS PAGE followed by: gel staining, cutting out individual stained protein bands, and sequencing the proteins in the bands by matrix assisted laser desorption/ionization (MALDI) mass spectrometry. Transfer and Western blot using another antibody for proteins that were interacting with the antigen, followed by detection using a chemiluminescent or fluorescent secondary antibody.