Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австро-Венгрия генералы (1804–1881)
Austro Hungarian general (1804–1881)
Людвиг Август Риттер фон Бенедек (14 шілде 1804 – 27 сәуір 1881), сондай-ақ Лайош Бенедек деп те аталады, Людвигтің венгр тіліндегі түрі, австро-венгриялық генерал (фельдцейхмейстер), ең бастысы 1866 жылы прус әскеріне қарсы Königgrätz шайқасындағы жеңіліске ұшыраған императорлық армияны басқарғанымен танымал, бұл оның карьерасын аяқтады.
Ludwig August Ritter von Benedek (14 July 1804 – 27 April 1881), also known as Lajos Benedek, with the Hungarian form of Ludwig, was an Austro Hungarian general (Feldzeugmeister), best known for commanding the imperial army in 1866 in their defeat at the Battle of Königgrätz against the Prussian Army, which ended his career.
Алғашқы жылдар
Бенедек Сопрон қаласында дәрігердің ұлы болып дүниеге келген. Ол Вена-Нойштадт қаласындағы Терезиана әскери академиясында оқып, курсын жетінші орынмен аяқтады. 1822 жылы ол Австрия императорлық армиясының 27-ші жаяу әскер полкіне бекітілді. 1833 жылы ол бірінші лейтенант болып тағайындалды және генерал-квартирмейстерлікке жіберілді. 1835 жылы капитан шеніне көтерілді. 1840 жылы Бенедек Галицияның Бас қолбасшысының майоры және адъютанты болды. Галицияда қызмет етіп жүргенде, 1843 жылы ол қайтадан подполковник шеніне ие болды. 1846 жылы Гдов қаласындағы көтерілісті басуы үшін Леопольд орденінің рыцарь кресімен марапатталды және полковник шені берілді.
Benedek was born in Sopron as the son of a physician. He was trained at the Theresiana Military Academy in Wiener Neustadt, from which he graduated seventh in his class. In 1822, he was assigned to the 27th infantry regiment of the Austrian Imperial Army. He was made a first lieutenant in 1833, and was assigned to the Quartermaster General. In 1835, he was promoted to the rank of captain. In 1840 Benedek was made a major and aide to the General Commander of Galicia. While still serving in Galicia he was again promoted to lieutenant colonel in 1843. For suppressing an uprising in the town of Gdow in 1846 he was awarded the Knight's Cross of the Order of Leopold as well as given the rank of colonel.
Италиядағы қолбасшы
1847 жылдың тамызында Бенедек Италиядағы 33-ші жаяу әскер полкіне басшылық етуге тағайындалды. 1848 жылдың 5 сәуірінде ол екі батальоннан құралған, жаңадан құрылған бригаданың басшылығын қабылдады. Бұл бригада алғашқы итальян тәуелсіздік соғысында бірнеше рет шайқасты, оның ішінде 1848 жылы Куртатоне шайқасы ерекше атақты болды. Келесі күні Бенедек әскерін Гойто шайқасына жетекшілік етті. Содан кейін Бенедекке Леопольд орденінің командирлік кресі және Мария Тереза әскери орденінің рыцарьдық кресі табысталды. Осылайша Бенедек ресми түрде рыцарь атанды (содан бері Людвиг, Риттер фон Бенедек деп аталды). 1849 жылдың 3 сәуірінде ол генерал-майор болып, Италиядағы 2-ші армияның Бас штаб бастығының штабына бекітілді.
In August 1847, Benedek was entrusted with the command of the 33rd infantry regiment in Italy. On 5 April 1848 he took over the command of a newly formed brigade that consisted of two battalions. This brigade saw battle in the first Italian war of independence several times, notably at Curtatone in 1848. The following day, Benedek led his troops in the Battle of Goito. Benedek was afterwards awarded the Commanders' Cross of the Order of Leopold, and the Knight's Cross of the Military Order of Maria Theresa. This officially made Benedek a knight (hence Ludwig, Ritter von Benedek). On 3 April 1849 he became major general and was appointed to the staff of the Chief of Quartermaster General with the 2nd Army in Italy.
Венгрия революциясы
1849 жылы Бенедек Венгрияға жіберілді. Гьор шайқасында әскерлерді басқарып, көтерілістің жолына тосқауыл қойды. Сзёрег шайқасында ауыр жарақат алды. Оған Әскери Еңбек ордені беріліп, полк полковнигі шені берілді. Бенедек Италиядағы Радецкийдің штаб бастығы болып тағайындалды. 1852 жылы фельдмаршал-лейтенант шеніне көтерілді, ал 1857 жылы Радецкий зейнетке шыққанда Бенедек ІІ армия корпусының командирі болды.
In 1849, Benedek was sent to Hungary. Leading troops in the Battle of Győr, he was instrumental in striking down the rebellion. At another battle in Szőreg he was seriously wounded. He was given the Military Merit Cross and made regimental colonel. Benedek was made chief of staff to Radetzky in Italy. He was promoted to Feldmarschallleutnant in 1852 and, when Radetzky retired in 1857, Benedek became the commander of the II Army Corps.
Сан-Мартино/Солферино шайқасы
1859 жылдың басында Бенедек Екінші итальяндық Тәуелсіздік соғысында 8-ші армия корпусының генерал-командующийі болды. 1859 жылы 27 мамырда ол бүкіл Австрия армиясының екінші қолбасшысы, фельдзегмейстер шеніне көтерілді. 24 маусымда жас император Франц Иосиф I-нің басшылығымен, ол император Наполеон III-нің француз әскерлеріне қарсы Солферино шайқасында шайқасты. Бенедекке Пьемонт-Сардиния королі Виктор Эммануэль II-нің бүкіл армиясы оң жақтан шабуыл жасады, Сан-Мартино шайқасында Солферинодан солтүстікке қарай бірнеше шақырым жерде. Австриялық бөлімшелер алдымен пьемонттықтарды кері тартты және өз позицияларын ұстап тұруға қол жеткізді. Осы уақытта Франц Иосиф Солферинода жеңіліске ұшырады, ал Бенедек оның Сан-Мартиноға қарай шегінуіне көмектесті. Бенедек 1859 жылы Мария Тереза әскери орденінің командирлік кресімен марапатталды. Австрия жеңілгеннен кейін Бенедек 1860 жылдың 31 қаңтарында Бас штабтың бас квартермейстері болып тағайындалды, ал сәуір айында Венгрияның губернаторы болды. 1860 жылдың 20 қазанында Бенедек Ломбардия, Венеция, Каринтия, Карниола, Тироль және Адриатика жағалауындағы австриялық күштерге қолбасшылық етті және 1862 жылдың 14 қаңтарында соғыс медалімен Леопольд орденінің Ұлы кресімен марапатталды.
In early 1859, Benedek was commander general of the 8th army corps in the Second Italian War of Independence. On 27 May 1859, he was promoted to the rank of Feldzeugmeister, second in command of the entire Austrian Army. On 24 June, under the command of the young Emperor Franz Joseph I, he fought in the Battle of Solferino against the French troops of the Emperor Napoleon III. Benedek was attacked on the right flank by the entire army of King Victor Emmanuel II of Piedmont Sardinia, just a few kilometers north of Solferino in the Battle of San Martino. The Austrian units threw the Piedmontese back at first and were able to hold their ground. In the meantime Franz Joseph was defeated at Solferino and Benedek aided his retreat to San Martino. Benedek received the Commander's Cross of the Military Order of Maria Theresa in 1859. After the Austrian defeat, Benedek was appointed Chief of the General Quartermaster Staff on 31 January 1860, and to the governorship of Hungary in April. On 20 October 1860 Benedek assumed command of the Austrian forces in Lombardy Venetia, Carinthia, Carniola, the Tyrol and the Adriatic Coastland and was awarded the Grand Cross of the Order of Leopold with War Decoration on 14 January 1862.
Әскери және саяси философия
Бенедек армияның Габсбург монархиясының басты қорғаушысы екеніне және оны либералдық және ұлтшыл күштерден қорғауы керек деген тұжырымға берілген адам болды; династия мен монархқа адалдық ең маңыздысы еді, ал азаматтық мамандықтар мен бизнес өкілдеріне күдікпен қарады. 1861 жылғы наурызда офицерлеріне жолдаған нұсқауда ол "халықаралық революционерлерге, тәжірибесі жоқ заңгерлер мен дәрігерлерге, амбициялы және ақшаға құмар журналистерге, наразы профессорлар мен мектеп мұғалімдеріне", сондай-ақ монархияға қауіп төндіретін "қарызға батқан ақсүйектерге және қорқақ магнаттарға" қарсы ескертті. Бір жыл өткен соң Веронада ол әскердің мақсаты "император және жоғарғы бас қолбасшы үшін қызмет ету, күресу және қажет болған жағдайда құрметпен өлу" екенін мәлімдеді. Бенедек соғыстың дәстүрлі түсінігіне сенді, онда батылдық пен ерлік ең маңызды болды, онда "қарапайым ережелер" "күрделі есептеулерден" артық тұрды. Осы бағытта, ол білімдері мен интеллектуалдық қабілеттеріне қарай іріктелген ұлттық, пруссиялық үлгідегі бас штаб идеясына қарсы болды.
Benedek was a staunch believer in the concept that the army was the chief guardian of the Habsburg monarchy and needed to protect it from liberal and nationalist forces; loyalty to the dynasty and monarch were paramount and suspicion of the civilian professional and business classes followed. In a circular to his officers in March 1861 he warned against "international revolutionaries, lawyers and doctors without practices, ambitious and money hungry journalists, dissatisfied professors and schoolteachers" as well as "debt ridden nobles and cowardly magnates" who threatened the monarchy. A year later he further stated in Verona that the army's purpose was "to serve, fight, and if necessary die with honor for the emperor and supreme warlord." Benedek believed in a traditional concept of war where valor and courage were of chief importance, where "simple rules" were superior to "complicated calculations". Following in this vein, he opposed the notion of a national, Prussian style general staff of officers selected for their education and intellect.
Кенигграц шайқасы
1866 жылы Аустрия-Пруссия соғысы басталғанда Бенедек Солтүстік армияның бас қолбасшысы тағайындалды. Ол бұған дейін үш рет тағайындалудан бас тартып, солтүстік аймақты және жауды білмейтінін айтқан еді. Веронадан аттануын екі айға кешіктіріп, Венаға тек 12 мамырда келді және штабын 26 мамырға дейін Ольмюц (Оломоуц) қаласында орнатты. Сонымен қатар, оның екі штаб бастығы Крисманич пен Хеникштейн оның көңілсіздігі мен жаумен шайқасуға құлшынбауын күшейтті. Пруссиялықтар Австрияның неміс одақтастарына (Гановер, Гессен-Кассель және Саксония) қарсы күш көрсетіп, жеңіске жеткен кезде, Бенедек қорғаныс позициясын сақтап қалды. Император Франц Иосифтің өкілі, подполковник Фридрих Бек, оны шабуылға шығуға шақырғанмен, Бенедек пен оның штабы әскер әлі дайын емес деп жауап берді. Әскери киім-кешек пен рәсімдерге ден қойып, алдағы шайқастарда жақын тікелей шайқастың маңыздылығын баса көрсеткен (пруссиялықтардың оқ-дәрілі мылтықтарының артықшылығына қарамастан), Бенедек әскерін тек маусым айының соңында орналастырды. Олар үш бағытта жүріп, Йозефштадт бекінісі мен Саксония және Силезия тауларындағы өткелдер маңында қорғаныс позициясын иеленді. Пруссиялықтар Богемияға енгенде, Бенедек күштерін жаудың бөлек құрамаларына қарсы шоғырландыра алмады және майданында жеңіліске ұшырады (Траутенаудағы қажырлы қарсылықтан басқа). Тактиканы өзгертуге бұйрық беріп, кенеттен артиллерия атысының маңыздылығын мойындағанмен, басшылық пен сарбаздардың рухы құлдырады, және Бенедек әскерін Ольмюцке қайтаруға бұйрық берді. "Апат" жақын екенін айтып, императордан Пруссиямен бейбіт келісімге келуін өтінді. Бұл өтініш қабылданбағаннан кейін, ол әскерін Садова мен Кенигграц арасындағы Эльбаға қарсы қорғаныс позициясына орналастырды. 1866 жылдың 3 шілдесінде пруссиялықтар шабуыл жасағанда, Бенедек сандық артықшылыққа ие болды. Дегенмен, ол тек Пруссияның бірінші армиясымен ғана кездесетінін күткен, ал тәж мұрагері Фридрих Вильгельм бастаған Пруссияның екінші армиясының келуі, Хлумда Австрияның қанатына шабуыл жасап, австриялық қатарларды бұзды. Бенедек кері шегінуге бұйрық берді және кешке өзі өзеннен өтіп, императорға оның қорқынышы орындалғанын хабарлады. Ол Ольмюцте қайтадан жиналуға ұсыныс жасады, бірақ шегінуге байланысты жағдай нашарлап, жалдамалы әскерлердің қатары шашырап кетті. 10 шілдеде герцог Альбрехт барлық армиялардың бас қолбасшысы болып тағайындалды және Вена төңірегінде қорғаныс орнатты. Алайда, пруссиялықтар өз мақсаттарына жетті және холера індетіне ұшырады, ал австриялықтар соғысқа нүкте қоюға асығысқандықтан, 21 шілдеде қарулы келісімге қол қойылды.
At the outbreak of the Austro Prussian War in 1866, Benedek was made the commander in chief of the Northern Army. He had previously declined the appointment three times, claiming that he knew neither the terrain in the north nor the enemy. Delaying his departure from Verona for nearly two months, he arrived in Vienna only on 12 May and did not establish his headquarters at Olmütz (Olomouc) until 26 May. Furthermore, his two chiefs of staff, Krismanic and Henikstein, encouraged his pessimism and reluctance to engage the enemy. While the Prussians advanced against and defeated Austria's German allies (Hanover, Hesse Kassel, and Saxony), Benedek remained in a defensive posture. Urged by Emperor Franz Joseph's emissary, Lieutenant Colonel Friedrich Beck, to advance, Benedek and his staff replied the army was still not ready. Concerning himself with issues of military dress and ceremony and emphasizing the importance of close combat in the coming battles (despite the superiority of the Prussians' needle guns), Benedek only deployed his troops at the end of June. Marching in three columns, they took up defensive positions near the fortress of Josefstadt and the Saxon and Silesian mountain passes. When the Prussians crossed into Bohemia, Benedek failed to mass his forces against the separate enemy formations and suffered defeats across his front (except for a costly stand at Trautenau). Despite ordering a change of tactics and suddenly admitting the importance of artillery fire prior to the bayonet charge, morale among both the leadership and soldiers was shaken, and Benedek ordered his troops back to Olmütz. Stating that a "catastrophe" was at hand, he pleaded with the emperor to make peace with Prussia. When this was refused, he drew up his army in a defensive position against the Elbe between Sadowa and Königgrätz. When, on 3 July 1866, the Prussians attacked, Benedek had a numerical advantage. Yet he expected to face only the Prussian First Army, and the arrival of the Prussian Second Army under Crown Prince Frederick William, attacking the Austrian flank at Chlum, disrupted the Austrian lines. Benedek ordered a retreat and crossed the river himself in the evening and informed the emperor that the catastrophe he had feared had indeed taken place. He offered to rally again at Olmütz but the retreat became a near rout. On 10 July Archduke Albrecht was appointed commander of all armies and established defenses around Vienna. However, the Prussians had achieved their objectives and were suffering a cholera outbreak while the Austrians were desperate for an end to the fight; an armistice was signed on 21 July.
Командалық басқаруды жоғалту
Бұл император Франц Иосиф I-ге қиын жағдай туғызды. Жеңіліске Бенедек кінәлі деп кеңінен талап айтылды. 1866 жылғы 26 шілдеде ол Поцони (Братислава) қаласында бас қолбасшы лауазымынан кетті. Жоғарғы әскери сот сенаты оған қарсы әскери сот процесін бастады және шайқасты тергеуді тапсырды. Бірақ императордың нұсқауымен бұл тоқтатылды. Бенедек жеңілістің себептері туралы ешқашан сөйлемеуге бұйрық алды. 1866 жылғы 8 желтоқсанда "Венская газета" газетінде жарияланған бір мақалада апаттың барлық кінәсі оған таңылғанда, ол жауап беруге құқығы болмады. Империяның бұрынғы бірінші сарбазы тағы он бес жыл бойы Грац қаласында тыныш зейнеткерлікте өмір сүрді және 1881 жылғы 27 сәуірде қайтыс болды.
This placed Emperor Franz Joseph I in a difficult position. There was extensive demand for the blame for the defeat to be placed on Benedek. He resigned as commander in chief at Pozsony (Bratislava) on 26 July 1866. The highest military law senate imposed a court martial against him and was to investigate of the battle. This was stopped by the instruction of the emperor. Benedek was ordered never to speak about the circumstances of the defeat. When a scathing article in the Wiener Zeitung on 8 December 1866 blamed him alone for the catastrophe, he had no right to reply. The former first soldier of the Empire lived for another fifteen years in quiet retirement at Graz, and died there on 27 April 1881.