Джеймс Дональд Кэмерон: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері
J. Donald Cameron
Джеймс Д. Кэмерон – америкалық саясаткер, банкир, Пенсильвания сенаторы және Грант президентінің әскери министрі (1876-1877). Билік үшін күрес, саяси мансап.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер
American politician
Джеймс Дональд Кэмерон (14 мамыр 1833 – 30 тамыз 1918) – американдық банкир, кәсіпкер және республикалық саясаткер. Ол 1876 жылдан 1877 жылға дейін президент Улисс С. Гранттың кабинетінде соғыс министрі болып қызмет етті және 1877 жылдан 1897 жылға дейін АҚШ Сенатында Пенсильвания штатын өкілдік етті. Кэмерон әкесі Саймон Кэмеронның орнын екі лауазымда да, сондай-ақ Пенсильванияның ықпалды республикалық саяси машинасының басшысы ретінде басты. Кэмерон Пенсильвания штатының Харрисбург қаласының жанында өсіп, білім алды. Принстон колледжін бітіргеннен кейін Кэмерон банк және теміржол салаларында жұмыс істеді. 1876 жылдың мамыр айында Кэмерон президент Улисс С. Гранттың кабинетін қайта құру аясында, Уильям У. Белькнэптің қызметтен алынуы және Альфонсо Тафттың қысқа мерзімді қызметінен кейін соғыс министрі болып тағайындалды, содан кейін Грант оны Бас прокурор етіп тағайындады. Кэмеронның әкесі президент Авраам Линкольннің кезінде де осы лауазымда қызмет еткен. Кэмеронның қызмет еткен кезеңінде әскерилер Ұлы Сиу соғысымен және 1876 жылғы президент Рутерфорд Б. Хейздің даулы сайлауынан кейін оңтүстік штаттарының қайта бөліну қаупімен күресті. Кэмерон белсенді басшы екенін дәлелдеді және соғыс министрі етіп тағайындалуы Сенаттағы ұзақ саяси мансабының бастамасы болды. Кабинеттен кеткеннен кейін Кэмерон Пенсильвания заң шығарушы органы тарапынан, әкесі сенатор Саймон Кэмеронның бақылауында сенатор болып сайланды. Кэмерон 1877 жылдан 1897 жылға дейін Пенсильвания штатының АҚШ сенаторы және Сенаттың екі ықпалды комитетінің төрағасы болды. Сенаттан кеткеннен кейін Кэмерон 1918 жылы қайтыс болғанға дейін түрлі өнеркәсіптік кәсіпорындарда жұмыс істеді. Кэмерон Грант әкімшілігінің соңғы тірі кабинет мүшесі болды.
James Donald Cameron (May 14, 1833 – August 30, 1918) was an American banker, businessman and Republican politician who served as Secretary of War in the cabinet of President Ulysses S. Grant from 1876 to 1877 and represented Pennsylvania in the United States Senate from 1877 to 1897. Cameron succeeded his father, Simon Cameron, in both offices and as boss of the powerful Pennsylvania Republican political machine. Cameron was raised and educated near Harrisburg, Pennsylvania. After graduating from Princeton College, Cameron worked in the banking and railroad industries. In May 1876, Cameron was appointed Secretary of War as part of a cabinet reshuffle by President Ulysses S. Grant, following the impeachment and resignation of William W. Belknap and a brief tenure by Secretary Alphonso Taft, whom Grant made Attorney General. Cameron's father served in the same office under President Abraham Lincoln. During Cameron's tenure, the military was challenged by the Great Sioux War and by the threat of a second Southern secession after the controversial 1876 election of President Rutherford B. Hayes. Cameron proved to be an energetic administrator and his appointment as Secretary of War launched his lengthy political career in the Senate. After leaving the cabinet, Cameron was elected Senator by the Pennsylvania legislature, under the control of Senator Simon Cameron, his father. Cameron served as Pennsylvania's U. S. Senator from 1877 to 1897, and as chairman on two powerful Senate committees. After leaving the Senate, Cameron worked in various industrial businesses until his death in 1918. Cameron was the last surviving cabinet member of the Grant Administration.
Ерте өмір
Джеймс Дональд Кэмерон 1833 жылдың 14 мамырында Пенсильвания штатының Миддлтаун қаласында, Саймон Кэмеронның отбасы үйінде дүниеге келді. Саймон Кэмерон – президент Авраам Линкольннің 26-шы соғыс министрі және Пенсильванияның күшті саясаткері болған. Кэмеронның анасы Маргарет Бруа еді. Кэмеронды көпшілік "Дон" деп атаған. Харрисбургте бастауыш білімін алған Кэмерон Принстон колледжіне (қазіргі Принстон университеті) түсті; 1852 жылы бакалавр, ал 1855 жылы магистр дәрежесін алды.
James Donald Cameron was born on May 14, 1833, in Middletown, Pennsylvania, in the family home, the first born son of Simon Cameron, the 26th Secretary of War under President Abraham Lincoln and a powerful Pennsylvania politician. Cameron's mother was Margaret Brua. Cameron was commonly referred to as "Don." Having received his elementary education in Harrisburg, Cameron enrolled in Princeton College (today Princeton University); he graduated with a Bachelor of Arts in 1852 and received a Master of Arts degree in 1855.
Банктік және теміржол карьерасы
Принстоннан шыққаннан кейін Камеронның әкесі Саймон Камеронды табысты Миддлтон банкіне кеңсе қызметкері ретінде орналастырды; банктің негізгі инвестициялары Пенсильвания штатының темір, көмір және ағаш өнеркәсібіне бағытталған еді. 1875 жылғы мамыр айында Сиу тайпасының жерін сату жөніндегі келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін президент Грант барлық келісімге қол қоймаған топтарға резервацияға оралуға бұйрық берді. Ситтинг Булл мен Крейзи Хорс бұл бұйрыққа бағынбағандықтан, 1876 жылғы 31 қаңтарда Ішкі істер министрі Захария Чандлер жаушыл үндістердің құзыретін Соғыс министрлігіне беріп, Ұлы Сиу соғысын бастарды. Камерон Соғыс министрлігін басқарған 1876 жылғы жазда үш шайқас өтті: Роузбад шайқасы, Кішкентай Үлкен мүйіз шайқасы және Слим Бэтс шайқасы. 1876 жылғы қазан айына қарай, министр Камерон басқаратын Соғыс министрлігі Батыс үнді агенттіктеріндегі әскер санын арттырып, үнділердің қарсылығын басуға тырысты. Бұл Little Bighorn шайқасында полковник Джордж Армстронг Кастер мен 7-ші кавалерияның қаза болуына себеп болған тағы бір қырғынның алдын алу мақсатында жасалды. Барлық жаушыл үндістер ұсталғаннан кейін, жаңа шартқа қол қойылып, Блэк Хилз федералды үкіметке өткізілді.
After leaving Princeton, Cameron's father Simon placed Cameron as a clerk at the successful Middleton Bank; whose main investments were in the iron, coal, and lumber businesses of Pennsylvania. After negotiation for the sale of Sioux land failed in May 1875, President Grant ordered all non treaty bands to return to the reservation. When Sitting Bull and Crazy Horse refused to comply, Secretary of Interior Zachariah Chandler handed over the jurisdiction of the hostile Indians to the War Department on January 31, 1876, launching the Great Sioux War. Three battles took place during summer 1876 while Cameron was in charge of the War Department: including the Battle of Rosebud, the Battle of the Little Big Horn, and the Battle of Slim Buttes. By October 1876, the War Department, under Secretary Cameron, had increased troop levels at Western Indian Agencies to crack down on Indian resistance. This was to prevent another massacre that had taken the lives of Colonel George Armstrong Custer and the 7th Cavalry at the Battle of the Little Bighorn. After all hostile Indians were rounded up a new treaty was signed that ceded the Black Hills to the federal government.
Президент сайлауы 1876 жылғы дағдарыс
1876 жылғы президенттік сайлаудан кейін Луизиана және Флорида штаттарында республикалық кандидат Рутерфорд Б. Хейз бен демократ кандидат Сэмюэл Дж. Тильден үшін көпшілік сайлау дауыстары даулы болды. Соғыс министрі Кэмерон екі даулы штатта орналасқан әскери күштерді республикалық саясаткерлердің қарамағына беруге рұқсат берді. Бұған дейін, 1876 жылғы маусымда Республикалық Ұлттық конвенцияда Кэмерон Хейзді республикалық кандидат ретінде ұсынуға зор ықпал етті. 1876 жылғы жылдық есебінде Кэмерон армия генералы Уильям Т. Шерманның Соғыс департаментіне Тильден сайланбаса, Оңтүстік штаттары Одақтан шығуға қауіптенетінін хабарлағанын айтты. Президент Улисс Грант Соғыс департаменті арқылы Луизианада бригадир генерал Кристофер К. Огурдың басқаруымен әскерлерді шоғырландырып, Солтүстік Каролинада бригадир генерал Томас Х. Ругердің басқаруымен күшейтті. Осы әскерлер мен Аугур және Ругердің бейбітшілікті сақтауға жасаған сақтық шаралары екінші Азамат соғысының басталуына кедері келтірді. 1877 жылы Конгресс пен президент Грант құрған президенттік комиссия ақырында Хейзді АҚШ президенті етіп сайлады. Кэмеронның әкесі, сенатор Саймон Кэмерон және басқа республикалық саясаткерлер президент Хейзден Кэмеронның Соғыс министрі қызметінде қалуын сұрады, бірақ президент Хейз бас тартты, өйткені ол Кэмероннің саяси династиясының бір бөлігі болғысы келмеді және өзінің кабинетіне өзі таңдаған адамдарды қосуды қалады.
After the controversial Presidential election of 1876 the majority of electoral votes for Republican candidate Rutherford B. Hayes and Democratic candidate Samuel J. Tilden were disputed in the Reconstructed states of Louisiana and Florida. Secretary of War Cameron allowed military troops stationed in both contested states to be at the disposal of Republican politicians. Previously in June 1876 at the Republican National convention Secretary Cameron was instrumental in nominating Hayes as the Republican candidate. In his 1876 Annual Report Cameron mentioned that General of the Army William T. Sherman, notifying the War Department, said Southern states threatened to secede from the Union if Tilden was not elected. President Ulysses S. Grant responded through the War Department by having troops concentrated in Louisiana under Brigadier General Christopher C. Augur and reinforced in North Carolina under Brigadier General Thomas H. Ruger. These stationed troops and the delicate and prudent actions of both generals, Augur and Ruger, to keep peace, prevented a second Civil War. A Presidential commission set up by Congress and President Grant in 1877 finally chose Hayes to be elected President of the United States. Cameron's father, Senator Simon Cameron, and other Republican politicians lobbied President Hayes that Cameron remain Secretary of War, however President Hayes refused, not wanting to be part of any Cameron political dynasty and having desired to nominate his own Cabinet.
АҚШ сенаторы
1877 жылдың наурыз айында оның әкесі АҚШ Сенатындағы өкілдігінен бас тартты, штат заң шығарушы органы оның ұлын өзінің орнына сайлайтынына көз жеткізгеннен кейін. Сол айдың соңында Камерон Пенсильвания заң шығарушы органымен сайланды. Ол тағы үш рет қайта сайланып, барлығы жиырма жыл қызмет етті. Ол 1881 жылдан 1891 жылға дейін және 1895 жылдан 1897 жылға дейін Теңіз істері комитетінің төрағасы, ал 1893 жылдан 1895 жылға дейін Революциялық талаптар комитетінің төрағасы болды. Камерон сондай-ақ 1879 жылдан 1880 жылға дейін Республикалық Ұлттық Комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Камерон белсенді саясаткер болды, әкесі Саймон Камеронның бастапқы көмегімен және саяси одақтасы Мэтью Квеймен бірге Пенсильвания заң шығарушы органында саяси машина құрып, Камеронның қайта сайлануын қамтамасыз етті. Сенатор Камерон сирек сөз сөйлейтін, салмақты, эмоциясыз және жабық мінезді адам ретінде танылды. Камерон өзінің замандастары қолданған шеберлік пен әсем сөздерге толы сөйлеу әдістерін жақтырмады, ал өзінің сөздері күшті және тікелей болды. Әкесінің тәсілін қабылдап, Камеронның саяси күші мақсаттарына жету үшін палата алдында, комитеттер мен фракцияларда жұмыс істеуге негізделген. Камерон басқа да «еркін күміс» жақтастарымен бірігіп, «Оңтүстік» штатында афроамерикандықтардың дауыс беру құқығын қорғауға кепілдік беретін Федералды сайлау туралы заң қабылдауына кедергі келтірді. Жалпы алғанда, Камеронның Сенаттағы шамамен жиырма жылдық қызметі ерекше көзге түспеді, көбінесе ол Республикалық партияның ұстанымын қолдады. Камерон, әкесі сияқты, Пенсильвания темір жолының мүддесін қорғады, Пенсильвания үкіметінің палата спикерлері Э. Рид Майер мен оның ізбасары Генри М. Лонг темір жолға ықылас танытуын қамтамасыз етті. Камерон 1879, 1885 және 1891 жылдары қайта сайланды, оның соңғы мерзімі 1897 жылдың наурыз айында аяқталды. Оның орнын Бойс Пенроуз иеленді.
In March 1877, his father resigned his seat in the United States Senate, after receiving assurance that his son would be elected to succeed him by the state legislature. Later that month Cameron was elected by the Pennsylvania Legislature. He was reelected three more times serving for a total of twenty years. He served as chairman of the Committee on Naval Affairs from 1881 to 1891 and again from 1895 to 1897 and as chairman of the Committee on Revolutionary Claims from 1893 to 1895. Cameron also served as chairman of the Republican National Committee from 1879 to 1880. Cameron was an active politician who, with the initial aid of his father Simon Cameron, and his political ally Matthew Quay, set up a political machine in the Pennsylvania legislature that ensured Cameron would be reelected to office. Senator Cameron rarely gave speeches, and he was viewed as being judicious, unemotional, and reticent. Cameron disapproved of the popular artful oratory methods used by his contemporaries while his own speeches were forceful and direct. Adopting his father's method, Cameron's strength as a politician relied on working inside the antechamber, committees, and caucuses to obtain his goals. Cameron would ally with other pro free silver Republicans to block the passage of the Federal Elections Bill, that ensured African Americans' voting protection rights in the Solid South. On the whole, Cameron's nearly twenty years in the Senate remained undistinguished while for the most part he voted on the Republican Party line. Cameron, like his father, protected the interest of the Pennsylvania Railroad PRR, ensuring that Pennsylvania government House Speakers E. Reed Myer and his successor Henry M. Long, remained sympathetic to the PRR. Cameron was re elected in 1879, 1885, and in 1891 with his last term ending in March 1897. He was succeeded by Boies Penrose.
Кейінгі мансап
1896 жылы қайта сайлауға түспегеннен кейін, Кэмерон Пенсильвания штатының Харрисбург қаласында бірнеше кәсіптік жобалармен айналысты.
After not being a candidate for reelection in 1896, Cameron engaged in several business enterprises in Harrisburg, Pennsylvania.
Өлім және жерлеу
Камерон 1918 жылдың 30 тамызында Пенсильвания штатының Ланкастер округіндегі "Донагал" (Кэмерон Эстейт) аталған шалғайдағы үйінде қайтыс болды. Камерон Пенсильвания штатының Харрисбург қаласындағы Харрисбург зиратында жерленді. Камерон Грант әкімшілігінің соңғы тірі кабинет мүшесі еді.
Cameron died on August 30, 1918, at his country home called "Donegal" (Cameron Estate) in Lancaster County, Pennsylvania. Cameron was interred at Harrisburg Cemetery in Harrisburg, Pennsylvania. Cameron was the last surviving Cabinet member of the Grant Administration.
Тарихи беделі
Камерон әкесі Саймон Камерон бастаған саяси династияның бір бөлігі болды, ол Соғыс министрі және АҚШ сенаторы ретінде оның мұрасын жалғастырды. Камеронның Соғыс министрі лауазымына тағайындалуы 1876 жылы Демократтар бақылауындағы Өкілдер палатасы Соғыс министрі Уильям В. Белкнапқа қатысты пара алу ісі бойынша тергеу бастаған кезде басталды, нәтижесінде Белкнап қызметінен кенеттен кетті. Алфонсо Тафттан Соғыс министрі лауазымын алған Камерон Ұлы Сиу соғысын және екінші азамат соғысына айналуға жақын болған 1876 жылғы даулы сайлауды басқарды. Камерон Қайта құру кезеңінің соңында Соғыс департаментіне азаматтық бақылауды қайта орнату кезеңіне қатысты. Сенатор ретінде Камерон Алтын ғасырдағы тыныш, бірақ ықпалды саяси басшы ретінде танымал болды және афроамерикалықтардың сайлау құқығын қолдады. Камерон әкесі Саймонның жолын жалғастырып, Пенсильвания Республикалық партиясының саясатын бақылаған PPR теміржол компанияларының мүдделерін қорғады. Камеронның өмірбаяуын жазған Говард Менелидің сөзіне сүйенсек, Камерон «мемлекеттік басшылық емес, саясатты өзінің басты қоғамдық ісі етіп қарастырған». Дегенмен, Менели Камеронның партиясынан бөлініп, 1890 жылғы афроамерикалықтардың сайлау құқығын қамтамасыз етуге бағытталған «Күш заңына» қарсы шыққанына риза болды, оны «тамаша және батыл тәуелсіздік танытқан» деді, сондай-ақ бұл дәуірдегі тарихшылар арасында кең таралған нәсілшілдік көзқарастарды көрсетті. Менели Камеронды «жеке істерде толыққанды адал» және «достары арасында жоғары бағаланған» деп қорытындылады. Саяси басшы ретінде Камерон әкесі құрған Пенсильванияның саяси машинасының «белсенді басқаруын» өз қолына алды және «Мэтью Квей сияқты серіктерінің көмегімен оны қоғамдық өмірде болған кезде шеберлікпен және қарсылықпен басқарды». 1913 жылдың 17 сәуірінде АҚШ сенаторларын штат заң шығарушы органдардың таңдауымен емес, халықтың тікелей дауысымен сайлауды міндеттейтін 17-ші түзету ратификацияланды. Сол кезде Сенат «Миллионерлер клубы» деп аталды, ал Камерон Пенсильванияда басқарған сияқты саяси машиналар сенатор болып сайланатын адамды анықтады. Камеронның екінші әйелі, 1878 жылы үйленген Элизабет Шерман, Уильям Текумсе Шерман мен Джон Шерманның немересі және Генри Брукс Адамстың жақын досы болды. Олардың қызы Марта Камерон (1886 жылы туған) 1909 жылы сэр Рональд Чарльз Линдсейге тұрмысқа шықты.
Cameron was part of a political family dynasty started by his father Simon Cameron carrying on his legacy as Secretary of War and U. S. Senator. Cameron's ascendancy to Secretary of War, was started when a Democratic controlled House launched an investigation in 1876 into Secretary of War William W. Belknap, who abruptly resigned office over bribery charges. Succeeding Alphonso Taft as Secretary of War, Cameron was in charge of the Great Sioux War and the controversial Election of 1876, that almost caused a second civil war. Cameron was part of a transitional period when civilian control was reestablished over the War Department during the end of Reconstruction. As Senator, Cameron was known as a quiet, but powerful, political boss during the Gilded Age, who supported African American voting rights. Cameron followed in his father Simon's footsteps, protecting the railroad interests of the PPR, in control of Pennsylvania Republican Party politics. According to Cameron's biographer Howard Meneely, Cameron "made politics, not statesmanship, his principle public business." However, Meneely admired Cameron for breaking from the rest of his party and opposing the African American 1890 voting rights legislation, "Force Bill", saying that Cameron "showed admirable and courageous independence," and demonstrating the racist tendencies common among historians of the era. Meneely concluded that Cameron was "[t]horoughly honest in personal matters" and "held in high regard by his friends". As a political boss, Cameron "took over the active management" of Pennsylvania's political machine created by his father, and "with the aid of lieutenants like Matthew Quay ran it skillfully and defiantly as long as he remained in public life." On April 17, 1913, the 17th Amendment was ratified that mandated the popular vote to elect U. S. Senators, rather than being chosen by state legislatures. The Senate by this time was known as a "Millionaires Club" and political machines, such as the one Cameron ran in Pennsylvania, controlled who would be elected Senator. Cameron's second wife, the former Elizabeth Sherman, whom he married in 1878, was the niece of William Tecumseh Sherman and John Sherman and a close friend of Henry Brooks Adams. Their daughter, Martha Cameron (born 1886), married Sir Ronald Charles Lindsay in 1909.
Донегал
Камерон 1918 жылы қайтыс болғанда, сенімгерлікке берілген оның мүлкі 4 миллион долларға бағаланды (1918 жылғы 4,0 доллар шамамен соңғы жылдары миллион долларға тең). Камерон Ланкастер округіндегі Сускехана өзені жағасындағы әкесі Саймон Камеронның "Донегал" деп аталатын сүйікті фермасын сатып алған.
When Cameron died in 1918, his estate, which had been put in trust, was worth $4 million (equivalent to $4.0 in 1918 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). Cameron had purchased his father Simon Cameron's affectionately known farm estate, "Donegal", on the Susquehanna River in Lancaster County.