Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сәулетшісі (1824–1881)
English architect (1824–1881)
Джордж Эдмунд Стрит (20 маусым 1824 – 18 желтоқсан 1881), сондай-ақ Г. Э. Стрит деп белгілі, Эссекс қаласындағы Вудфордта туған ағылшын сәулетшісі. Стильдік тұрғыдан алғанда, Стрит Викториялық готикалық қайта жанданудың көрнекті өкілі болды. Көбінесе діни нысандарды жобалағанмен, ол Лондондағы Страндтағы Корольдік соттарының жобасын жасағандығымен ең жақсы танылады.
George Edmund Street (20 June 1824 – 18 December 1881), also known as G. E. Street, was an English architect, born at Woodford in Essex. Stylistically, Street was a leading practitioner of the Victorian Gothic Revival. Though mainly an ecclesiastical architect, he is perhaps best known as the designer of the Royal Courts of Justice on the Strand in London.
Ерте өмір
Стрит – Томас Стриттің үшінші ұлы, заңгер, екінші әйелі Мэри Энн Миллингтоннан. Ол 1830 жылдары Митчемде оқыды, кейін 1839 жылы Камбервелл колледжінде оқыды, одан кейін оқуын доғарыпты. Бірнеше ай әкесінің Philpot Lane-дегі кеңсесінде жұмыс істеді, бірақ әкесі қайтыс болғаннан кейін анасы мен әпкесімен Эксетерге көшіп тұрды. Дәл сол жерде ол алғаш рет сәулет өнері туралы ойлана бастады, ал 1841 жылы анасы оны Винчестердегі Оуэн Браун Картердің кеңсесіне шәкірт ретінде орналастырды. Содан кейін ол Лондонда Джордж Гилберт Скоттпен бес жыл бойы «жетілдіруші» болып жұмыс істеді. Оның алғашқы тапсырмасы – әлі де Скотт үшін жұмыс істеп жүрген кезінде – Корнуоллдағы Бискови шіркеуінің жобасын жасау болды. 1849 жылы ол жеке кеңсе ашып, тәжірибесін бастады. Оның алғашқы жұмыстарының көп бөлігі, оның ішінде көптеген шіркеулерді қайта жаңарту жұмыстары, Корнуоллда жүргізілді.
Street was the third son of Thomas Street, a solicitor, by his second wife, Mary Anne Millington. He went to school at Mitcham in about 1830, and later to the Camberwell Collegiate School, which he left in 1839. For a few months he worked in his father's business in Philpot Lane, but on his father's death he went to live with his mother and sister at Exeter. There his thoughts first turned to architecture, and in 1841 his mother obtained a place for him as pupil in the office of Owen Browne Carter at Winchester. Afterwards he worked for five years as an "improver" with George Gilbert Scott in London. His first commission – undertaken while still working for Scott – was for the design of Biscovey Church, Cornwall. In 1849 he set up in practice in an office of his own. Much of his earliest work, which included many church restorations, was in Cornwall.
Мансап
1850 жылдың қараша айында епископ Сэмюэл Уилберфорс оны Оксфорд епархиясының сәулетшісі етіп тағайындағаннан кейін ол Лондонды қалдырып, Уантеджге көшті, онда ол бұрыннан-ақ пасторлық үйдің жобасын жасаған және бірнеше мектептерде жұмыс істеп жатқан еді. 1852 жылдың мамыр айында ол Оксфордтағы Бомонт көшесінде тұруға көшті. Ол қаладағы Әулие Филипп және Джеймс шіркеуін, сондай-ақ Саммертаундағы тағы бір шіркеуді жобалады, көптеген басқаларын да қалпына келтірді. Стрит Оксфорд епархиясында 113 шіркеу салды немесе қалпына келтірді. Дегенмен, университеттегі оның жалғыз жұмысы – Иса колледжінің шіркеуін қайта жобалау болды. Оның ұлы Артур Эдмунд Стрит былай деді: <blockquote>Әлдебір себепті, әкемнің готиканың ертерек кезеңіне берілгендігі және Оксфордта бұзылған үлгілер жеткілікті екендігін, ал ертерек формалардың тазалығына оралу керек екенін ынтамен айтуы билікті қорқытқан болуы мүмкін. Карьерасының басында ол сәулетшілердің өздері салған ғимараттарды безендіруге тікелей қатысуы керек деген пікірді жақтады және Бойн Хилл шіркеуінің қабырғаларына өзі сурет салды. Бірақ бизнесі өскен сайын, ол мұндай тәсілдің қиындықтарын тез түсінді. Ол 1855 жылдың соңына дейін Оксфордта тұрды, содан кейін Лондонға оралып, Блумсберидегі Монтегю Плейсте үй алды. Осы шамада ол Лилльдегі жаңа кафедралық соборды жобалау конкурсына қатысып, Генри Клутон мен Уильям Бурджестің жобасынан кейін екінші орынды жеңіп алды. Ол Константинопольдегі Қырым мемориалдық шіркеуін жобалау үшін тағы бір конкурста Бурджестен кейін екінші орын алды, бірақ ақырында тапсырыс алды. Ол сондай-ақ Уайтхоллдегі жаңа Сыртқы істер министрлігі үшін готикалық жобаларды және Ұлттық галереяны қайта құру жобаларын ұсынды.</blockquote>
In November 1850, having been appointed architect to the diocese of Oxford by Bishop Samuel Wilberforce, he left London, and moved to Wantage, where he had already designed a vicarage, and was working on some schools. In May 1852 he went to live in Beaumont Street, Oxford. He designed the parish church of SS Philip and James in the city, and another at Summertown, as well as restoring many others. Street built or restored 113 churches in the diocese of Oxford. However, his only work for the university was the reordering of Jesus College Chapel. His son Arthur Edmund Street suggested that:<blockquote> Possibly my father's very decided adherence to the earlier phase of Gothic, and the eagerness with which he argued that Oxford had already enough of debased types, and should revert to the purity of the early forms, may have frightened the authorities. Early in his career, he advocated the idea that architects should have a practical involvement with the decoration of their buildings, and painted murals at Boyne Hill church himself. However, with his increasing amount of business, he soon realised the difficulties of such an approach. He remained in Oxford until late in 1855, when he moved back to London, taking a house in Montagu Place, Bloomsbury. At around this time he entered the competition to design the new cathedral at Lille, winning second prize, behind a design by Henry Clutton and William Burges. He came second to Burges in another competition, to design the Crimea Memorial Church in Constantinople, but eventually received the commission. He also submitted, unsuccessfully, Gothic schemes for the new Foreign Office in Whitehall, and for a projected rebuilding of the National Gallery.
Готиканың қайта өркендеуі
Стрит Экклезиологиялық қоғамның белсенді мүшесі болды. Ол ерте жасынан-ақ готикалық сәулет принципіне қызығушылық танытып, Готикалық сәулетті зерттеу және суреттеу үшін Еуропаға жиі сапарлар жасады. Ол өте жақсы суретші болған, 1855 жылы «Солтүстік Италияның кірпіш және мәрмәр сәулеті» атты мұқият және көркем суреттермен толық еңбегін, ал 1865 жылы «Испанияның готикалық сәулеті» атты кітабын жариялады. Бұл еңбектер британдық сәулетшілердің құрылыста полихромияны кеңінен қолдануына түрткіс болды, кейде оны «Жақын қабатталған бекон стилі» деп қысым көрсететін. Торндайк-стрит, Вестминстердегі (1858–61) Сент-Джеймс-де-Лесс шіркеуінде Стрит қызыл кірпішті, ал ішкі және сыртқы жағын қара кірпішпен әсемдеді, сондай-ақ шіркеуге биік, шаршы мұнара берді, оның шатыры Генуя үлгісінде салынған. Чарльз Локк Истлейк 1872 жылы бұл ғимаратты готикалық жаңғыру сәулетшілері арасындағы «[ағылшын] ұлттық стилінен бас тартудың» көрнекті мысалы деп бағалады, бұл Джон Раскиннің Солтүстік Италияның ортағасырлық сәулетіне деген құштарлығынан және Виолет ле Дюктың «XI-XVI ғасырлар Француз сәулетінің түсіндірмелі сөздігі» атты толық еңбегінен туындаған еді: «Бұл жерде ғимараттың жоспары, ерекшеліктері, сыртқы немесе ішкі әрлеуіне қарамастан, оның барлық сипаты ағылшын стилінен мүлдем өзгеше. Тіпті құрылыста қолданылған материалдар мен жарықтандыру тәсілі де жаңалық болды. Суреттелген мұнарасы бар жеке мұнара, әсем кірпіш және мәрмәрмен әшекейленген қоңырау қабаты, жартылай дөңгелек апсида және квази-трансепттер, тақталық терезелер, клерстерийге орнатылған люктер, кеме аркасының ерекше безендірілуі, мүсіндеменің батыл күші, шатырдың түрлі-түсті әрлеуі – барлығы Мистер Стриттің қауіпсіздікпен қанағаттандыра алатын, бірақ оның көптеген замандастарын шектен шығарып жіберген өзгеріске деген құштарлығын көрсетеді. 1867 жылы Стрит Кроуфордтың 25-ші графы Александр Линдсейдің тапсырмасымен Абердинширдегі Дюнехт үйінің кеңейту жұмыстарының бірнеше аспектілерін жобалауға шақырылды. Олардың ішінде кітапхана мен шіркеу болды. 1868 жылы Стрит Рипонның епархиялық архитекторы болып тағайындалды, сонымен қатар ол Йорк және Оксфорд епархияларында атқаратын ұқсас лауазымдарына қоса, кейіннен Винчестер де қосылды. Ол шамамен осы кезде Йорк соборының, ал кейінірек Солсбери және Карлайл соборларының архитекторы болып тағайындалды.
Street was an active member of the Ecclesiological Society. From an early age he had been interested in the principles of Gothic architecture, and made frequent tours to study and draw Gothic architecture across Europe. He was an exceptional draughtsman, and in 1855 he published a very careful and well illustrated work on The Brick and Marble Architecture of Northern Italy, and in 1865 a book on The Gothic Architecture of Spain. These works inspired the wider use of constructional polychromy by British architects, sometimes mocked as "The Streaky Bacon Style". At St James the Less, in Thorndike Street, Westminster (1858–61), Street used red brick, with black brick decoration both inside and out, and gave the church a tall, square campanile like tower, its roof based on a Genoese model. Charles Locke Eastlake, writing in 1872, saw this as a prime example of the "revolt from [English] national style" that was occurring amongst Gothic Revival architects at this time, at least in part inspired by John Ruskin's enthusiasm for the medieval architecture of Northern Italy, and by the publication of Viollet le Duc's exhaustive Dictionnaire raisonné de l'Architecture Française du XIe au XVIe Siècle: <blockquote>Here the whole character of the building, whether we regard its plan, its distinctive features, its external or internal decoration is eminently un English. Even the materials used in its construction and the mode by which it is lighted were novelties. The detached tower with its picturesquely modelled spire, its belfry stage rich in ornamental brick work and marble bosses, the semicircular apse and quasi transepts, the plate tracery, the dormers inserted in the clerestory, the quaint treatment of the nave arcade, the bold vigour of the carving, the chromatic decoration of the roof—all bear evidence of a thirst for change which Mr. Street could satisfy without danger, but which betrayed many of his contemporaries into intemperance. Street was commissioned by Alexander Lindsay, 25th Earl of Crawford in 1867 to design several aspects of the extension work undertaken at Dunecht House, Aberdeenshire. These included the Library and a Chapel. In 1868 Street was made Diocesan Architect of Ripon, in addition to the similar posts which he already held in the dioceses of York and Oxford, and to which Winchester was subsequently added. He was also appointed Architect to York Minster at around this time, and, later on, to Salisbury and Carlisle Cathedrals.
Шығармалары
Стриттің ең танымал ғимараты, әлдебір Лондонның Страндтағы Заң соттары (қазіргі Корольдік соттар) болуы мүмкін. Бұл үшін өткізілген конкурс ұзаққа созылды және көптеген түрлі пікірлер білдірілді. Төрешілер Стриттің сыртқы жабдықталуын, ал Чарльз Барридің ішкі бөлігін жасауын қалаған, ал заңгерлердің арнайы комитеті Альфред Уотерхаус жобаларын ұсынды. Алайда, 1868 жылдың маусым айында Стрит жалғыз сәулетші болып тағайындалды, бірақ ғимарат оның 1881 жылдың желтоқсанында қайтыс болған кезде толыққанды аяқталған жоқ. Заң соттарынан басқа, Стриттің жұмыстарының көп бөлігі діни мақсаттарға арналған, олардың ішінде ең ірілері – Бристоль соборының негізгі бөлігі және Дублиндегі Христос шіркеуі соборын қалпына келтіру. Оның аяқталған жұмыстарының ішінде ең маңыздылары – Ист-Гринстедтегі Сент-Маргарет монастыры және Кэдсдондағы теологиялық колледж. Оның сәулетшісі болған басқа шіркеулерге Римдегі All Saints (Англия шіркеуі), St Paul's Within The Walls (Американдық епископтық) және сондай-ақ Америка епископтық шіркеуі үшін, Артур И. Стрит 1886 жылы қайтыс болғаннан кейін аяқтаған Париждегі американдық соборы кіреді. Оның жұмысы тек готикалық қайта жаңғыру стилімен ғана шектелмегендігін Норвуд зиратындағы Раллидің Ликиялық византиялық ғибадатханасы, жақын жердегі Сент-Люк шіркеуінің романдық стилде қайта жасалуы және Батыс Норфолк, Ройдондағы Барлық Әулиелердің екі нормандық есіктерімен үйлесетін стильде қайта құрылуы көрсетеді. Стрит сонымен қатар Абергелдегі Гвич қамалындағы отбасылық шіркеуді де жобалады. Денбигшир округы.
Street's most recognisable building is probably the Law Courts (now the Royal Courts of Justice) in the Strand in London. The competition for this was prolonged, and much diversity of opinion was expressed. The judges wanted Street to make the exterior arrangements and Charles Barry the interior, while a special committee of lawyers recommended the designs of Alfred Waterhouse. In June 1868, however, Street was appointed sole architect; but the building was not complete at the time of his death in December 1881. Apart from the Law Courts, by far the majority of Street's output was for ecclesiastical uses, the largest being the nave of Bristol Cathedral and the restoration of Christ Church Cathedral, Dublin. Chief amongst his complete works include St Margaret's convent, East Grinstead, and the theological college at Cuddesdon. Other churches of which he was the architect include All Saints' (Church of England), St Paul's Within The Walls (American Episcopal) in Rome, and, also for the American Episcopal Church, the American Cathedral in Paris, completed posthumously by Arthur E Street in 1886. His work was not exclusively in the Gothic revival manner, as is demonstrated by Ralli's dramatic Lycian Byzantine temple at Norwood Cemetery, the Romanesque reworking of the nearby church of St Luke and the rebuilding of All Saints' at Roydon, in West Norfolk, in a style to match its two Norman doorways. Street also designed the family chapel at Gwrych Castle in Abergele. Denbighshire.
Ирландия
Стрит Ирландияда көптеген жаңа жұмыстар атқарды, оның ішінде Ардаминдегі (Вексфорд округі) және Килкенни округіне қарасты Пилтаун шіркеулері. Оның ең маңызды жұмысы – Дублиндегі тарихи Христос шіркеуінің соборын қайта жаңарту болды, оның барысында ол «тарихи маңызы жоқ» деп есептеген хорды бұзуға жауапты болды. Стрит 12 ғасырлық Сент-Михаэль шіркеуінің маңында Синод залын жобалады. Ол сондай-ақ Кильдер қаласындағы Святая Бригида соборын қалпына келтірді, ол жұмыс бастаған кезде шатырсыз қираған еді. Собор 1896 жылы қайта ашылды. Ол жоғалған қабырғаларды қалпына келтіріп, бастапқы қабырғалар мен шаршы мұнараның қалдықтарымен сәйкес етірді.
Street carried out a number of new works in Ireland, including the small clifftop church of St. John the Evangelist at Ardamine, Co. Wexford, and Piltown Church, Co. Kilkenny. His most significant work was the controversial re edification of the historic Christ Church Cathedral, Dublin, in the course of which he was responsible for demolishing the choir which he considered to be of "no historic significance". Street designed the adjacent Synod Hall around the existing 12th century St Michael's Church. He also restored St. Brigid's Cathedral, Kildare Town, which was a roofless ruin when he started work. The Cathedral reopened in 1896. He succeeded in rebuilding the lost walls to match the remnants which remained of the original walls and square tower.
Қауымдастықтар мен марапаттар
Стрит 1866 жылы Корольдік академияның қосымша мүшесі болып сайланды, ал 1871 жылы – толық мүшесі болды; ол қайтыс болған кезде Корольдік академияның сәулет профессоры болды, онда ол ортағасырлық сәулеттің дамуы туралы дәрістер курсын оқыды. Ол сондай-ақ Британдық сәулетшілер Корольдік институтының президенті болды. Ол Вена Корольдік академиясының мүшесі болды, ал 1878 жылы Париж көрмесіне жіберілген суреттері үшін сыйлық ретінде Құрмет легионының рыцары атанды.
Street was elected an associate of the Royal Academy in 1866, and a fellow in 1871; at the time of his death he was professor of architecture to the Royal Academy, where he had delivered a course of lectures on the development of medieval architecture. He was also president of the Royal Institute of British Architects. He was a member of the Royal Academy of Vienna, and in 1878, in reward for drawings sent to the Paris Exhibition, he was made a knight of the Legion of Honour.
Көзқарасы
1856–7 жылдары Филип Вебб Стриттің аға клеркі болса, ал жас Уильям Моррис оның шәкірттерінің бірі еді. Осы екі дизайнер Уильям Морристің дизайн қағидаларына арналған ескерткіш болған Қызыл үйді бірлесіп салған, және онда оның көптеген кейіннен танымал болған достарының еңбектері де бар. 1870 жылдардың басында тағы бір шәкірт – канадалық архитектор Фрэнк Дарлинг болды.
In 1856–7, Philip Webb was Street's senior clerk and the young William Morris one of his apprentices. These two designers worked together on the Red House that became a memorial to William Morris's design principles and includes work by many of his now famous friends. Another apprentice in the early 1870s was the Canadian architect Frank Darling.
Жеке өмір
Стрит екі рет үйленген, алғаш рет 1852 жылдың 17 маусымында Роберт Проктордың екінші қызы Марикита Прокторға, ол 1874 жылы 44 жасында қайтыс болды. Олар Эссекс округындағы Хэдлидегі шіркеуді қалпына келтіру жұмысына Стритті шақырғанда танысты. Оның ұлы Артур Эдмунд Стрит 1855 жылы Оксфордта дүниеге келді. 1878 жылы әкесінің кеңсесіне кіріп, әкесі қайтыс болғаннан кейін құрылысы жүріп жатқан жобаларды аяқтады. Кейіннен ол 1888 жылы жарық көрген әкесінің өмірбаянын жазды. Стриттің 1881 жылдың 18 желтоқсанында 57 жасында қайтыс болуына шамадан тыс жұмыс және сот ғимараттарының құрылысына байланысты кәсіби алаңдаушылықтар себеп болды. Ол 29 желтоқсанда Уэстминстер аббаттығының негізгі бөлігінде, сэр Джордж Гилберт Скотт пен сэр Чарльз Барридің қабірлеріне жақын жерге жерленді. Генри Хью Армстед жасаған Стритке арналған ескерткішке Уэльс принці мен сэр Фредерик Лейтон демеушілік етті, ол Корольдік соттардың орталық залында орналасқан; ол 1886 жылдың 24 наурызында лорд-канцлер Лорд Гершельмен ашылды. Стрит Англия шіркеуінің жоғары шіркеу дәстүрін ұстанды. Ол көп жылдар бойы Лондонның Маргарет көшесіндегі Барлық Әулиелер шіркеуінің церкварттары болды. Ол шіркеудегі барлық орындықтар тегін болуын, яғни орындық ақысына бағынбауын қатысты түрде талап етті.
Street was twice married, first on 17 June 1852 to Mariquita Proctor, second daughter of Robert Proctor, who died in 1874 aged 44. They met when Street was employed to restore the church at Hadleigh, in Essex, where the rector was Mariquita's uncle. His son, Arthur Edmund Street, was born in Oxford in 1855. He joined his father's office in 1878 and after his father's death completed the projects which were in the course of construction. He later wrote a biography of his father which was published in 1888. Street's death, on 18 December 1881 aged 57, was hastened by overwork and professional worries connected with the building of the law courts. He was buried on 29 December in the nave of Westminster Abbey, adjacent to the tombs of Sir George Gilbert Scott and Sir Charles Barry. A monument to Street by Henry Hugh Armstead was sponsored by the Prince of Wales and Sir Frederic Leighton and is sited in the central hall of the Royal Courts; it was unveiled on 24 March 1886 by Lord Herschell, the Lord Chancellor. Street was an adherent of the high church tradition of the Church of England. For many years he was a churchwarden of All Saints, Margaret Street in London, He was particularly insistent that all seats in churches should be free of charge, rather than subject to pew rent.