Чарльз Барри: британдық сәулетші және Парламент сарайын қайта жаңартушы

Кіріспе

Британдық сәулетші (1795–1860)

Сэр Чарльз Барри (23 мамыр 1795 – 12 мамыр 1860) – британдық сәулетші, ең белгілісі 19-шы ғасырдың ортасында Лондондағы Вестминстер сарайын (сонымен қатар Парламент палатасы деп те аталады) қайта жаңартудағы рөлімен танымал. Ол көптеген басқа ғимараттар мен бақшалардың да жобалаушысы. Ол Италия стиліндегі сәулетті Ұлыбританияда кеңінен қолдануға үлкен үлес қосты, әсіресе Палаццо стилін ел үйлерінің, қалалық сарайлардың және қоғамдық ғимараттардың жобаларын жасау үшін негіз ретінде пайдаланды. Сонымен қатар, ол ел үйлерінің маңындағы көптеген бақшалар үшін итальяндық Ренессанс бақ стилін дамытты.

Тәрбие мен білім беру

1795 жылғы 23 мамырда Вестминстердегі Бридж-стритте (Вестминстер сарайының Сағат мұнарасы орналасатын болатын жерге қарап тұрған) дүниеге келген ол Уолтер Эдвард Барридің (1805 жылы қайтыс болған) төртінші ұлы, станционер және Фрэнсис Барридің (туған тегі Мейбанк; 1798 жылы қайтыс болған). Ол Вестминстердегі Сент-Маргарет шіркеуінде Англикан шіркеуіне шомылдырылды, және өмірінің соңына дейін оның мүшесі болды. Әкесі Фрэнсис қайтыс болғаннан аз уақыт өткен соң қайта үйленді, ал Барридің әкесінің екінші әйелі Сара оны тәрбиеледі. Ол 15 жасында Мидлтон мен Бейлидің, Ламбеттегі сәулетшілер мен геодезистердің оқушысы болды. Барри 1812 жылдан 1815 жылға дейін Корольдік академияда жыл сайын суреттерін көрсететін. Әкесінің қайтысынан кейін Барри ақша мұраға алды, ол кәмелетке жеткен соң, 1817 жылғы 28 маусымнан 1820 жылғы тамызға дейін Жерорта теңізі мен Таяу Шығысты аралап, кең ауқымды саяхат жасады. Ол Францияға барып, Парижде болғанда бірнеше күн Лувр мұражайында болды. Римде ол Ватикан мұражайларында және басқа галереяларда көне заттардың, мүсіндердің және суреттердің эскиздерін жасады, содан кейін Неаполь, Помпей, Бари және Корфуға жол тартты. Италияда Барри сәулетші Чарльз Лок Истлейк, Уильям Киннард, Фрэнсис Джонсон (кейіннен Хейлибери және Императорлық қызмет колледжінің профессоры) және Томас Левертон Дональдсонмен танысты. Осы мырзалармен бірге ол Грекияға барды, онда олардың маршруты Афинаны қамтыды, олар 1818 жылғы 25 маусымда Парнас тауынан, Дельфиден, Эгинадан, содан кейін Циклад аралдарынан, соның ішінде Делостан, содан кейін Смирна мен Түркияға барды, онда Барри Ая Софияның ұлы сұлулығына қатты тәнті болды. Константинопольден ол Троадаға, Ассосқа, Пергамонға барып, Смирнаға оралды. Афинада ол Дэвид Бейлимен кездесті, ол Барридің эскиздеріне әсерленді және Барридің олар барған елдердің суреттерін салуы үшін оған жылына 200 фунт стерлинг, сонымен қатар Мысырға, Палестинаға және Сирияға бірге сапарлаудың барлық шығындарын төлеуді ұсынды. Олардың Таяу Шығыстағы сапарларында Дендера, Эдфу ғибадатханасы және Фила кірді. Ол осы үш орынның соңғысында, 1819 жылғы 13 қаңтарда өзінің болашақ тапсырыс берушісі Уильям Джон Бэнкспен кездесті. Содан кейін Фива, Луксор және Карнак. Кейін Қайырға, Гизаға және оның пирамидаларына қайта оралды. Таяу Шығыста саяхатты жалғастыра отырып, Яффа, Өлі теңіз, Иерусалим, соның ішінде Киелі қабір шіркеуі, содан кейін Бейт-Лехем, содан кейін Хомс қалаларына барды. 1819 жылғы 18 маусымда Барри Ливанның Триполи қаласында Бейлиден ажырасты. Осы уақыт ішінде Барри 500-ден астам эскиз жасады. Содан кейін Барри Кипр, Родос, Галикарнасс, Ефес және Смирнаға сапар шекті, одан ол 1819 жылғы 16 тамызда Мальтаға аттанды. Содан кейін Барри Мальтадан Сиракузаға (Сицилияға) барды, ол Барридің өзі сәулетші болуына түрткі болды. Олардың достығы Барри қайтыс болғанға дейін жалғасты. Барридің итальяндық сәулет өнеріне деген құрметіне ие болған ғимарат Палаццо Фарнезе болды. Келесі айларда ол Вольфпен бірге Виченца, Венеция, Верона және Флоренцияның сәулет өнерін зерттеді, онда Палаццо Строцци оған үлкен әсер етті.

Born on 23 May 1795 in Bridge Street, Westminster (opposite the future site of the Clock Tower of the Palace of Westminster), he was the fourth son of Walter Edward Barry (died 1805), a stationer, and Frances Barry (née Maybank; died 1798). He was baptised at St Margaret's, Westminster, into the Church of England, of which he was a lifelong member. His father remarried shortly after Frances died and Barry's stepmother Sarah would bring him up. before being apprenticed to Middleton & Bailey, Lambeth architects and surveyors, at the age of 15. Barry exhibited drawings at the Royal Academy annually from 1812 to 1815. Upon the death of his father, Barry inherited a sum of money that allowed him, after coming of age, to undertake an extensive Grand Tour around the Mediterranean and Middle East, from 28 June 1817 to August 1820. He visited France and, while in Paris, spent several days at the Musée du Louvre. In Rome, he sketched antiquities, sculptures and paintings at the Vatican Museums and other galleries, before carrying on to Naples, Pompeii, Bari and then Corfu. While in Italy, Barry met Charles Lock Eastlake, an architect, William Kinnaird and Francis Johnson (later a professor at Haileybury and Imperial Service College) and Thomas Leverton Donaldson. With these gentlemen he visited Greece, where their itinerary covered Athens, which they left on 25 June 1818, Mount Parnassus, Delphi, Aegina, then the Cyclades, including Delos, then Smyrna and Turkey, where Barry greatly admired the magnificence of Hagia Sophia. From Constantinople he visited the Troad, Assos, Pergamon and back to Smyrna. In Athens, he met David Baillie, who was taken with Barry's sketches and offered to pay him £200 a year plus any expenses to accompany him to Egypt, Palestine and Syria in return for Barry's drawings of the countries they visited. Middle East sites they visited included Dendera, the Temple of Edfu and Philae – it was at the last of these three that he met his future client, William John Bankes, on 13 January 1819 – then Thebes, Luxor and Karnak. Then, back to Cairo and Giza with its pyramids. Continuing through the Middle East, the major sites and cities visited were Jaffa, the Dead Sea, Jerusalem, including the Church of the Holy Sepulchre, then Bethlehem, then on to Homs. On 18 June 1819, Barry parted from Baillie at Tripoli, Lebanon. Over this time, Barry created more than 500 sketches. Barry then travelled on to Cyprus, Rhodes, Halicarnassus, Ephesus and Smyrna from where he sailed on 16 August 1819 for Malta. Barry then sailed from Malta to Syracuse, Sicily, who inspired Barry himself to become an architect. Their friendship continued until Barry died. The building that inspired Barry's admiration for Italian architecture was the Palazzo Farnese. Over the following months, he and Wolfe together studied the architecture of Vicenza, Venice, Verona and Florence, where the Palazzo Strozzi greatly impressed him.

Ерте мансап

Римде ол Лансдаунның 3-ші маркизі Генри Петти Фицмориспен кездесті, ол арқылы 3-ші барон Холланд Генри Вассал Фокспен және оның әйелі, баронша Холландтың әйелі Элизабет Фокспен танысты. Олардың Лондондағы үйі – Голланд Хаусы – виг партиясының орталығы болды. Барри өмір бойы либералдық партияны қолдады, ол виг партиясының жалғасы болды. Барри үйдегі жиналыстарға шақырылды, онда топтың көптеген көрнекті мүшелерімен кездесті; бұл оның кейінгі көптеген тапсырыстарына әкелді. Барри 1821 жылы Эли-плейсте өз үйі мен кеңсесін құрды, ол Самуэль Пепс Кокерллдің жеке үйі ретінде жобаланған еді. Мүмкін, оның болашақ әйелінің Джон Соанмен достығының арқасында Барри шіркеу салу комиссияларына ұсынылды және олар үшін шіркеулер салу жөніндегі алғашқы ірі тапсырыстарын алды. Бұл ғимараттар готикалық жаңғыру стилінде салынған, соның ішінде Ланкаширдегі екі шіркеу: Сент-Мэтью, Кемпфилд, Манчестер (1821–22) және Уайтфилдтегі (немесе Стэнд) Барлық Әулиелер шіркеуі (1822–25). Барри Ислингтонда комиссия мүшелері үшін үш шіркеуді жобалады: Қасиетті Үштік, Сент-Джон және Сент-Пол, барлығы готика стилінде және 1826–1828 жылдар аралығында салынған. 1824 жылы Ланкаширде комиссия мүшелері үшін емес, тағы екі готикалық шіркеу салынды: Ринглидегі Сент-Сәуес шіркеуі, 1851–54 жылдары жартылай қайта салынған, және Барридің ұмытылған Уэльс баптист шіркеуі, Манчестердегі Үстіңгі Брук көшесінде (1837–39) (қалалық кеңеске тиесілі), 2005 жылдың соңында шатыры алынып тасталғаннан кейін ұзақ уақыт ауа райына ұшырап, қауіпті жағдайда болды. Ғимарат 2014–17 жылдары жеке пәтерлерге айналдырылды. Комиссия мүшелері үшін оның соңғы шіркеуі Брайтондағы готикалық Сент-Питер шіркеуі (1824–28) болды, ол 1823 жылғы 4 тамыздағы жобалау конкурсында жеңіске жетті және оның алғашқы танымал ғимараты болды. Келесі шіркеу – Сент-Эндрюс-Хоув, Шығыс Суссекс, Ватерлоо-стрит, Брансуик (1827–28); ғимараттың жоспары грузин сәулетіне сәйкес келеді, бірақ стильдік тұрғыдан итальяндық стиль қолданылды, Барри жобалаған жалғыз классикалық шіркеу. Готтық Хёрстпиерпойнт шіркеуі (1843–45), мұнарасы мен шпилімен, оның бұрынғы шіркеулерінен айырмашылығы, Кембридж Камден қоғамының шіркеу дизайнына деген көзқарасына жақын болды. Баридің ұлы Альфредтің айтуынша, Бари 1820-жылдардың басындағы шіркеу жобаларынан бас тартып, оларды жоюды қалаған. Оның алғашқы ірі азаматтық тапсырысы грек қайта өрлеу стиліндегі әдебиет, ғылым және өнерді насихаттау үшін жаңа Манчестер Корольдік институтын (1824–1835) жобалау конкурсында жеңіске жеткенде болды. Сондай-ақ, Англияның солтүстік-батысында ол Салфордтағы Буилл Хилл үйін (1825) жобалады, бұл Бари грек қайта өрлеу сәулетін қолданған жалғыз үй. Royal Sussex County Hospital Барридің жобасы бойынша (1828) өте қарапайым классикалық стильде салынды. Томас Аттридің вилласы, Куинс Парк, Брайтон, Барри және Пеппер Пот (1830) аймаққа арналған виллалар сериясынан салынған жалғыз вилла, оның бастапқы қызметі даму үшін су мұнарасы болды. 1831 жылы ол Бирмингем қала әкімдігінің жобасына қатысты, жоба Дорлық реттік көне грек ғибадатханасына негізделген, бірақ ол конкурста жеңіске жетпеді. Саяхаттары кезінде ол алған итальяндық сәулетке деген сүйіспеншілігі оның ерте жылдарындағы маңызды жұмыстарында көрінді, алғашқы маңызды мысалы 1832 жылы салынған Палл Моллдегі Саяхатшылар клубы болды, оның барлық қалалық тапсырыстары осы стильдегі дизайн астилярлық болды. Ол готикалық король Эдвард мектебін, Нью-стрит, Бирмингем (1833–37), 1936 жылы қиратылған, мектеп салынып жатқан кезде Бари алғаш рет Август Уэлби Нортмор Пуджинмен кездесті, ол Бариге ғимараттың ішкі дизайнын жасауға көмектесті. Манчестердегі соңғы жұмысы – итальяндық Манчестер Афинеумы (1837–39), қазір бұл Манчестер өнер галереясының бөлігі. 1835–37 жылдары ол Линкольн Инн-филдс, Вестминстердегі Англияның хирургтар корольдік колледжін қайта салды, ол Джордж Дэнс Жас жобалаған бұрынғы ғимараттың (1806–13) иондық портогын сақтап қалды, ғимарат одан әрі кеңейтілді (1887–88) және (1937). 1837 жылы ол Лондонның Палл Моллдегі Reform Club клубын жобалау конкурсында жеңіске жетті, бұл оның ең жақсы итальяндық қоғамдық ғимараттарының бірі, екі қабатты орталық салонымен және шыны шатырымен ерекшеленеді. Оның сүйікті ғимараты Римдегі Фарнезе сарайы жобасына әсер етті.

While in Rome he had met Henry Petty Fitzmaurice, 3rd Marquess of Lansdowne, through whom he met Henry Vassall Fox, 3rd Baron Holland, and his wife, Elizabeth Fox, Baroness Holland. Their London home, Holland House, was the centre of the Whig Party. Barry remained a lifelong supporter of the Liberal Party, the successor to the Whig Party. Barry was invited to the gatherings at the house, and there met many of the prominent members of the group; this led to many of his subsequent commissions. Barry set up his home and office in Ely Place in 1821. was designed by Samuel Pepys Cockerell as his own home. Probably thanks to his fiancée's friendship with John Soane, Barry was recommended to the Church Building Commissioners, and was able to obtain his first major commissions building churches for them. These were in the Gothic Revival architecture style, including two in Lancashire, St Matthew, Campfield, Manchester (1821–22), and All Saints' Church, Whitefield (or Stand) (1822–25). Barry designed three churches for the Commissioners in Islington: Holy Trinity, St John's and St Paul's, all in the Gothic style and built between 1826 and 1828. Two further Gothic churches in Lancashire, not for the Commissioners followed in 1824: St Saviour's Church, Ringley, partially rebuilt in 1851–54, and Barry's neglected Welsh Baptist Chapel, on Upper Brook Street (1837–39) in Manchester (and owned by the City Council), long open to the elements and at serious risk after its roof was removed in late 2005, the building was converted to private apartments in 2014–17. His final church for the Commissioners' was the Gothic St Peter's Church, Brighton (1824–28), which he won in a design competition on 4 August 1823 and was his first building to win acclaim. The next church he designed was St Andrew's Hove, East Sussex, in Waterloo Street, Brunswick, (1827–28); the plan of the building is in line with Georgian architecture, though stylistically the Italianate style was used, the only classical church Barry designed that was actually built. The Gothic Hurstpierpoint church (1843–45), with its tower and spire, unlike his earlier churches was much closer to the Cambridge Camden Society's approach to church design. According to his son Alfred, Barry later disowned these early church designs of the 1820s and wished he could destroy them. His first major civil commission came when he won a competition to design the new Royal Manchester Institution (1824–1835) for the promotion of literature, science and arts (now part of the Manchester Art Gallery), in Greek revival style, the only public building by Barry in that style. Also in north west England, he designed Buile Hill House (1825) in Salford this is the only known house where Barry used Greek revival architecture. The Royal Sussex County Hospital was erected to Barry's design (1828) in a very plain classical style. Thomas Attree's villa, Queen's Park, Brighton, the only one to be built of a series of villas designed for the area by Barry and the Pepper Pot (1830), whose original function was a water tower for the development. In 1831, he entered the competition for the design of Birmingham Town Hall, the design was based on an Ancient Greek temple of the Doric order, but it failed to win the competition. The marked preference for Italian architecture, which he acquired during his travels showed itself in various important undertakings of his earlier years, the first significant example being the Travellers Club, in Pall Mall, built in 1832, as with all his urban commissions in this style the design was astylar. He designed the Gothic King Edward's School, New Street, Birmingham (1833–37), demolished 1936, it was during the erection of the school that Barry first met Augustus Welby Northmore Pugin, he helped Barry design the interiors of the building. His last work in Manchester was the Italianate Manchester Athenaeum (1837–39), this is now part of Manchester Art Gallery. From 1835–37, he rebuilt Royal College of Surgeons of England, in Lincoln's Inn Fields, Westminster, he preserved the Ionic portico from the earlier building (1806–13) designed by George Dance the Younger, the building has been further extended (1887–88) and (1937). In 1837, he won the competition to design the Reform Club, Pall Mall, London, which is one of his finest Italianate public buildings, notable for its double height central saloon with glazed roof. His favourite building in Rome, the Farnese Palace, influenced the design.

Ауылдық үй жұмыстары

Оның мансабының басты бағыты ескі ауыл үйлерін қайта жаңарту болды. Оның алғашқы ірі тапсырысы 1834 және 1840 жылдар аралығында Стаффордширдегі Генри Холландқа тиесілі Трентэм залын қайта жаңарту болды. Ол итальяндық стильде үлкен мұнарамен қайта құрылды (Барри өзінің ауылдық үйлеріне жиі қосатын ерекшелік). Барри 1834 және 1838 жылдар аралығында Лансдаунның 3-маркизі Генри Петти Фицмориске тиесілі Уилтширдегі Бовуд үйі үшін итальяндық бақтарды да жобалаған. Барри мұнараны қосып, бақтарға өзгерістер енгізді және итальяндық кіреберіс ложасын жобалады. Сол тапсырыс беруші үшін 1845 жылы Лансдоун монументін жобалаған. 1835–1839 жылдары Уолтон-на-Темзадағы Уолтон үйі де қайта жаңартылды. Барри тағы да итальян стилін қолданды, кіреберіс есігінің үстінде үш қабатты мұнара салынды (ол 1973 жылы бұзылды). Содан кейін 1835–1838 жылдары Сэр Роджер Пратттың Кингстон Лейсисін сыртқы қабырғасын таспен қаптау және ішкі бөлігін қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. Highclere Castle, Хэмпшир, оның үлкен мұнарасымен 1842 және 1850 жылдар аралығында Генри Герберт үшін, 3-ші Карнарвон графы үшін Елизавета стилінде қайта жаңғыртылды. Ғимараттың сыртқы көрінісі толығымен өзгертілді, қарапайым грузин стиліндегі құрылымы жаңадан салынды. Дегенмен, интерьердің көп бөлігі Барридің жұмысы емес, өйткені оның демеушісі 1849 жылы қайтыс болды, ал Томас Аллом 1861 жылы жұмысты аяқтады. Йоркширдегі Данкомб паркіне Барри 1843 және 1846 жылдар аралығында негізгі блоқтың ағылшын барокко стилінде жаңа қанаттарын қосты. Харвуд үйінде ол 1843 және 1850 жылдар аралығында Джон Каррдың сыртқы бөлігін қайта жаңғыртты, соңғы павильондарға қосымша қабат қосып, оңтүстік жақтанғы портикті коринфтік пилястрлармен алмастырды. Кейбір Роберт Адам интерьерлері қайта өңделді, ал асхана Барридің толыққанды жұмысы болды, сондай-ақ үйді қоршаған ресми террасалар мен партерлерді де ол жобалады. 1844 және 1848 жылдар аралығында Барри шотландтың Сазерленд аймағындағы Дунробин қасiрiн шотландтың барондық стилінде Джордж Сазерленд Левесон Говерге, 2-ші герцог Сазерлендке арнап қайта жаңғыртты. XX ғасырдың басында болған өрттен кейін Барридің ішкі бөлмелерінің көп бөлігі сақталмады, бірақ бақтар, олардың фонтандары мен партерлері де Барридің жобасы бойынша салынған. Дорсеттегі Канфорд сарайы 1848 және 1852 жылдар аралығында Тюдор готика стилінде кеңейтілді, оның ішінде үлкен кіреберіс мұнарасы болды. Ең ерекше интерьер - Ниневиялық веранда, ассириялық мотивтермен безендірілген және ассириялық мүсіндерді орналастыру үшін салынған. Джеймс Пэйннің Шрабленд паркі 1849 және 1854 жылдар аралығында қайта жаңғыртылды, оның ішінде итальяндық мұнара мен кіреберіс верандасы, коринфтік бағаналар мен шыны күмбездермен төменгі зал және итальяндық қайта өрлеу бақшаларына негізделген әсерлі сарайлар бар. Бақтардың ішінде 21 метр биіктіктегі бірнеше террасалар бар, олар баспалдақпен байланыстырылған, ал жоғары жағында ашық ғибадатхана орналасқан. Бастапқыда баспалдақтың екі жағында су тасқыны болған. Негізгі терраса 2 километрге жуық бақтардың ортасында орналасқан. 1850 және 1852 жылдар аралығында Барри Ланкаширдің Бернли ауданындағы Падихам қалашығының оңтүстік-шығысында орналасқан Элизабет дәуіріндегі үй - Гауторп Холлді қайта жаңғыртты. Ол бастапқыда 14 ғасырда шотландтықтардың шабуылына қарсы қорғаныс ретінде салынған пеле мұнарасы болды. 1600 жылы пеле айналасында Якоб стиліндегі сарай салынған, бірақ бүгінгі зал елизаветалық стильді қолдана отырып, үйдің қайта дизайны болып табылады. Барридің соңғы күрделі жөндеу жұмыстары 1696 жылдан 1824 жылға дейін Оркни графының резиденциясы болған Кливеден үйінде жүргізілді. Барридің қайта жаңғыртуы Сазерлендтің 2-ші герцогының тапсырысы бойынша жасалды. Алдыңғы ғимарат өртенгеннен кейін (1850–51), Барри итальян стилінде жаңа орталық блок салды, ол үш қабатқа дейін көтерілді, ең төменгі қабаттарында аркалы терезелер, ал жоғарғы екі қабатында алып ионикалық пилястрлар бар. Ол үйдің астындағы партерлерді де жобалады. Барридің ішкі дизайнының көп бөлігі кейінгі жөндеулер кезінде жойылды.

A major focus of his career was the remodelling of older country houses. His first major commission was the transformation of Henry Holland's Trentham Hall in Staffordshire, between 1834 and 1840. It was remodelled in the Italianate style with a large tower (a feature Barry often included in his country houses). Barry also designed the Italianate gardens,

Between 1834 and 1838, at Bowood House, Wiltshire, owned by Henry Petty Fitzmaurice, 3rd Marquess of Lansdowne, Barry added the tower, made alterations to the gardens, and designed the Italianate entrance lodge. For the same client, he designed the Lansdowne Monument in 1845. Walton House in Walton on Thames followed in 1835–39. Again Barry used the Italianate style, with a three storey tower over the entrance porte cochère (which was demolished 1973). Then, from 1835 to 1838, he remodelled Sir Roger Pratt's Kingston Lacy, with the exterior being re clad in stone. The interiors were also Barry's work. Highclere Castle, Hampshire, with its large tower, was remodelled between about 1842 and 1850, in Elizabethan style, for Henry Herbert, 3rd Earl of Carnarvon. The building was completely altered externally, with the plain Georgian structure being virtually rebuilt. However, little of the interior is by Barry, because his patron died in 1849 and Thomas Allom completed the work in 1861. At Duncombe Park, Yorkshire, Barry designed new wings, which were added between in 1843 and 1846 in the English Baroque style of the main block. At Harewood House he remodelled the John Carr exterior between 1843 and 1850, adding an extra floor to the end pavilions, and replacing the portico on the south front with Corinthian pilasters. Some of the Robert Adam interiors were remodelled, with the dining room being entirely by Barry, and he created the formal terraces and parterres surrounding the house. Between 1844 and 1848, Barry remodelled Dunrobin Castle, Sutherland, Scotland, in Scots Baronial Style, for George Sutherland Leveson Gower, 2nd Duke of Sutherland for whom he had remodelled Trentham Hall. Due to a fire in the early 20th century, little of Barry's interiors survive at Dunrobin, but the gardens, with their fountains and parterres, are also by Barry. Canford Manor, Dorset, was extended in a Tudor Gothic style between 1848 and 1852, including a large entrance tower. The most unusual interior is the Nineveh porch, built to house Assyrian sculptures from the eponymous palace, decorated with Assyrian motifs. James Paine's Shrubland Park was remodelled between 1849 and 1854, including an Italianate tower and entrance porch, a lower hall with Corinthian columns and glass domes, and impressive formal gardens based on Italian Renaissance gardens. The gardens included a 70 feet (21 m) high series of terraces linked by a grand flight of steps, with an open temple structure at the top. Originally there were cascades of water either side of the staircase. The main terrace is at the centre of a string of gardens nearly 1 mile (2 km) in length. Between 1850 and 1852, Barry remodelled Gawthorpe Hall, an Elizabethan house situated south east of the small town of Padiham, in the borough of Burnley, Lancashire. It was originally a pele tower, built in the 14th century as a defence against the invading Scots. Around 1600, a Jacobean mansion had been dovetailed around the pele, but today's hall is re design of the house, using the original Elizabethan style. Barry's last major remodelling work was Cliveden House, which had been the seat of the Earl of Orkney from 1696 till 1824. Barry's remodelling was again on behalf of the 2nd Duke of Sutherland. After the previous building was burnt down (1850–51), Barry built a new central block in the Italianate Style, rising to three floors, the lowest of which have arch headed windows, and the upper two floors have giant Ionic pilasters. He also designed the parterres below the house. Little of Barry's interior design survived later remodelling.

Кейінгі қала құрылысы

Барри Трафальгар алаңын қайта жаңартып (1840–45 жж.) жасады, солтүстік террасаны екі жағындағы қадамдармен, алаңның шығысы мен батысындағы еңіс қабырғалармен жобалады. Екі фонтан бассейні де Барридің дизайны бойынша салынған, бірақ Эдвин Лютиенс нақты фонтандарды қайта жасады (1939). Барриге Пенттонвилл түрмесінің фасадын (1840–42 жж.) жобалау тапсырылды, ол Жошуа Джеббтің жобасы бойынша салынды. Ол Каледония жолына итальяндық піллерлі (pilastered) фасадын қосты. Джон Соанның (Ескі) Қаржы министрлігі (қазіргі Кабинет кеңсесі), Уайтхолл (1824–26 жж.) Фрэнсис Эгертонға, 1-ші Эльсмир графына арнап, 1845–64 жж. аралығында Лондон қаласында қайта салынды, стильдік шешімі итальяндық болды. Құрылысы 1848 жылы аяқталды, бірақ ішкі безендіруі 1864 жылға дейін аяқталмады. Негізгі (оңтүстік) фасады 144 футқа созылған, тоғыз бөліктен тұрады, бұл оның бұрынғы Реформа клубының кеңейтілген нұсқасы, ал бақ (батыс) фасады жеті бөліктен тұрады. Ішкі кеңістіктер, "Блитц" кезінде бомбаланған солтүстік қанатынан басқа, сақталған. Негізгі интерьері – орталық зал, екі қабаттан тұратын, әр қабатында үш-бес аркадан тұратын сарай, қабырғалары скальяламен жабылған, күмбезді төбесі шынымен қапталған және ортасында үш шыны тәрелкелі күмбез орналасқан. Басты бөлмелердің безендіруі Барридің жұмысы емес. Барридің соңғы маңызды тапсырысы – Галифакс қалалық залы (1859–62 жж.), Солтүстік Италияның Чинкуэченто стилінде салынған, биік шпильді мұнарасы бар. Ішкі бөлігі Бриджуотер үйіндегідей орталық залды қамтиды, ғимарат Барридің қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Эдвард Миддлтон Барримен аяқталды. Барридің 1863 жылы қайтыс болғаннан кейін Доулестегі классикалық, Мейман еске алу оқу залы мен кітапханасы аяқталды. Барридің іске аспаған жобаларының ең маңыздысы – оның құқық соттарының (1840–41 жж.) жобасы, егер салынған болса, ол Линкольнның мейрамханасы алаңын үлкен грек жаңартылу стиліндегі ғимаратпен жапқан болар еді. Тікбұрышты ғимараттың ұзындығы үш жүз, ені төрт жүз футқа жетер еді, грек дор стилінде салынған, қысқа жақтарының ортасында сегіз колонналы портиктер, ал ұзын жақтарында алты колонналы портиктер орналасқан, бұл үлкен орталық залға алып келер еді, ол өз кезегінде он екі сот залымен және оларға қосымша жабдықтармен қоршалған болар еді. Кейіннен 1857 жылы көрмеге қойылған оның "Метрополитенді жақсартудың жалпы жоспары" пайда болды. Бұл кең ауқымды жоспар Уайтхоллдың көп бөлігін қайта жаңартуды, Ат гвардиясының салтанатты шеруін, Вестминстер сарайының солтүстігі мен оңтүстігіндегі Темза өзенінің екі жағындағы жағалауды қамтыды, бұл Виктория және Альберт жағалаулары ретінде ішінара іске асырылатын болар еді. Темза өзені арқылы үш жаңа көпір, кейіннен Чардинг Кросс теміржол станциясы салынған үлкен қонақ үй, Ұлттық галереяны кеңейту (Барридің ұлы Эдвард кейіннен галереяны кеңейтеді) және Трафальгар алаңының айналасындағы, жаңа жағалаулар мен жаңадан құрылған Виктория көшесі бойындағы жаңа ғимараттар жоспарланған. Темзаның екі жағында да бірнеше жаңа жолдар ұсынылды. Ұсынылған ғимараттардың ең үлкені Вестминстер сарайынан да үлкен болар еді, бұл Үкіметтік кеңселер еді. Бұл ауқымды ғимарат Даунинг-стрит арқылы Ат гвардиясы салтанатты шеруінен бастап, болашақ Сыртқы істер және Достастық кеңсесінің және Уайтхоллдағы Қаржы министрлігінің орналасқан жеріне дейін, Парламент алаңына дейінгі аумақты қамтитын еді. Оның ортасында 320x150 фут көлемінде шыны шатырлы кең зал орналасқан. Жоспарға сәйкес, ғимараттың ішінде Адмиралтействодан басқа барлық мемлекеттік ведомстволар орналастырылмақ еді. Ғимарат классикалық стильде салынған, Барридің Қаржы министрлігі ғимараты да оған енгізілген.

Barry remodelled Trafalgar Square (1840–45) he designed the north terrace with the steps at either end, and the sloping walls on the east and west of the square, the two fountain basins are also to Barry's design, although Edwin Lutyens re designed the actual fountains (1939). Barry was commissioned to design (1840–42) the facade of Pentonville prison, that was designed by Joshua Jebb, he added a stuccoed Italianate pilastered frontage to Caledonian Road. The (Old) Treasury (Now Cabinet Office) Whitehall by John Soane, built (1824–26) was virtually rebuilt London (1845–64) for Francis Egerton, 1st Earl of Ellesmere, in a grand Italianate style. The structure was complete by 1848, but interior decoration was only finished by 1864. The main (south) front is 144 feet long, of nine bays in more massive version of his earlier Reform Club, the garden (west) front is of seven bays. The interiors are intact apart from the north wing which was bombed in The Blitz. The main interior is the central Saloon, a roofed courtyard of two storeys, of three by five bays of arches on each floor, the walls are lined with scagliola, the coved ceiling is glazed and the centre has three glazed saucer domes. The decoration of the major rooms is not the work of Barry. The last major commission of Barry's was Halifax Town Hall (1859–62), in a North Italian Cinquecento style, and a grand tower with spire, the interior includes a central hall similar to that at Bridgewater House, the building was completed after Barry's death by his son Edward Middleton Barry. Completed after Barry's death in 1863 was the classical, Guest Memorial Reading Room and Library in Dowlais, Wales. The most significant of Barry's designs that were not carried out included, his proposed Law Courts (1840–41), that if built would have covered Lincoln's Inn Fields with a large Greek Revival building, this rectangular building would have been over three hundred by four hundred feet, in a Greek Doric style, there would have been octastyle porticoes in the middle of the shorter sides and hexastyle porticoes on the longer sides, leading to a large central hall that would have been surrounded by twelve court rooms that in turn were surrounded by the ancillary facilities. Later was his General Scheme of Metropolitan Improvements, that were exhibited in 1857. This comprehensive scheme was for the redevelopment of much of Whitehall, Horse Guards Parade, the embankment of the River Thames on both sides of the river in the areas to the north and south of the Palace of Westminster, this would eventual be partially realised as the Victoria Embankment and Albert Embankment, three new bridges across the Thames, a vast Hotel where Charing Cross railway station was later built, the enlargement of the National Gallery (Barry's son Edward would later extend the Gallery) and new buildings around Trafalgar Square and along the new embankments and the recently created Victoria Street. There were also several new roads proposed on both sides of the Thames. The largest of the proposed buildings would have been even larger than the Palace of Westminster, this was the Government Offices, this vast building would have covered the area stretching from horse Guards Parade across Downing Street and the sites of the future Foreign and Commonwealth Office and the HM Treasury on Whitehall up to Parliament Square. It would have had a vast glass roofed hall, 320 by 150 feet, at the centre of the building. The plan was to house all government departments apart from the Admiralty in the building. The building would have been in a Classical style incorporating Barry's existing Treasury building.

Парламент палаталары

1834 жылғы 16 қазанда ескі Парламент ғимаратының өртенуінен кейін, сәйкес жобаны табу үшін конкурс жарияланды, оған 97 өтінім түсті. Барридің 64-нөмірі, оның конкурстық суреттерін дайындауға Август Пьюгин көмектескен, 1836 жылғы қаңтарда жаңа Вестминстер сарайын жобалау тапсырысын жеңіп алды. Оның Пуджинмен бірлесіп жиһаз, боялған әйнек, мүсін, қабырға қағазы, сәндік еден плиткалары мен мозаика жұмыстарын жасауы 1844 жылғы маусымға дейін жаңартылмады, содан кейін Пуджиннің психикалық күйзелісі мен 1852 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Тюдор готикасы сәулеттік стилі Генри VII сарайының қарама-қарсы орналасқан капелласын толықтыру үшін таңдалды. Жоба құрылыстың өрттен зардап көрмеген бөліктерін, әсіресе Вестминстер залын, Санкт-Стефан алаңының жанындағы екі қабатты галереяларын және Санкт-Стефан капелласының криптын қамтуы керек болды. Барридің жобасы Темза өзеніне параллель болды, бірақ сақталған ғимараттар өзенге сәл бұрышпен орналасқандықтан, Барри әртүрлі осьтерді жобаға енгізуге мәжбүр болды. Жоба аяқталған ғимараттың көптеген элементтерін, соның ішінде ғимараттың екі шетіндегі екі мұнараны қамтыды, бірақ ол маңызды өзгерістерге ұшырады. Жеңімпаз жобаның ұзындығы шамамен 198 метр, яғни аяқталған ғимараттың үштен екі бөлігіне жуық болды. Орталық вестибюль мен мұнара кейіннен, сондай-ақ ғимараттың оңтүстік жағындағы кең патшалық жайлар қосылды. Құрылыс басталған өзгертілген жобаның көлемі аяқталған ғимаратпен шамамен бірдей болды, бірақ Виктория мұнарасы мен Сағат мұнарасы аяқталған ғимаратта едәуір биік болды, ал Орталық мұнара әлі жобаның бөлігі емес еді. Құрылыс басталар алдында, жерді қабырғамен қоршап, бұрынғы ғимараттардың қалдықтарын тазалау қажет болды, сондай-ақ түрлі кәріздерді бұрып жіберу қажет болды. 1837 жылғы 1 қыркүйекте өзен бойындағы құрылыс алаңын қоршау үшін 280 метрлік қоршау бөгетін салу жұмыстары басталды. 1839 жылғы жаңа жылдың бірінші күні бөгеттің құрылысы басталды. Бірінші жұмыста ғимараттың іргетасы ретінде қызмет ететін үлкен бетонды платформаның құрылысы болды. Жер қолмен қазылғаннан кейін, едендерді қолдау үшін және сағат мұнарасы мен Виктория мұнарасының ішкі құрылыстарында шойын арқалар кеңінен қолданылды. Барри мен оның инженері Альфред Мисон құрылыста қолданылатын эшафолдтар, көтеру және крандарды жобалауға жауапты болды. Олардың ең жаңашыл өнертабырларының бірі үш басты мұнараны салу үшін пайдаланылған эшафолд болды. Орталық мұнара үшін олар ішкі айналатын эшафолдты жобалады, оны орталық вестибюльдің 17 метрлік тас күмбезіне қолдау көрсету үшін ағашпен қоршалған және сыртқы ағаш мұнарасы. Тас пен кірпішті мұнараның жоғарғы бөліктеріне көтеріп әкелу үшін тасымалданатын бу машинасы қолданылды. Виктория мен Сағат мұнараларын салуға келгенде сыртқы эшафолдтарды қолданбай, құрылысты бойлайтын ішкі эшафолд арқылы ғимарат материалдарын мұнаралар арқылы көтеру туралы шешім қабылданды. Эшафолдтар мен крандар бу машиналарымен қозғалды. Бари үшін басты проблема 1840 жылғы 1 сәуірде желдету жөніндегі сарапшы доктор Дэвид Босуэлл Ридтің тағайындалуымен болды. Барридің айтуынша, Рид "құрылыс пен машиналардың практикалық бөлшектерімен толыққанды таныс емес" деп мәлімдеген, ол ғимараттың дизайнына әсер ететін талаптарды көбейтіп, құрылысты кешіктірді. 1845 жылы Барри Ридпен жазбаша түрде ғана қарым-қатынас жасаудан бас тартты. Ридтің талаптарының тікелей нәтижесі ғимаратқа таза ауа тарту үшін алып түтіндік ретінде қызмет ету үшін жобаланған Орталық мұнараның қосылуы болды. Виктория мұнарасының биіктігі 98 метр, ол 1860 жылы аяқталды. Виктория мұнарасының темір байрағы диаметрі 1 метрден бастап, оның үстіндегі темір тәж диаметрі 1 метрге дейін және жер бетінен 120 метрге дейін. Орталық мұнараның биіктігі 80 метр. Ғимараттың ұзындығы 287 метр, жердің шамамен 2 гектарын алып жатыр және 1000-нан астам бөлмесі бар. Шығыс Темза маңының ұзындығы 266 метр. Пуджин кейіннен ғимаратты "Барлық грек, мырза, Тюдор классикалық денедегі бөлшектер" деп қабылдамады, негізінен симметриялық жоспар және өзен маңы Пуджиннің ортағасырлық готика ғимараттарына деген құштарлығын қозғайды. Аяқталған ғимараттың жоспары екі негізгі оське негізделген. Вестминстер залының оңтүстік шетінде киелі Стефанның верандасы ғимаратқа кіретін басты қақпа ретінде құрылды. Бұл Вестминстер залының оңтүстік шетінде үлкен баспалдақпен үлкен арканы енгізуді білдірді, ол бірінші қабатқа жетеді, онда негізгі бөлмелер орналасқан. Санкт-Стефан верандасының шығысына қарай Санкт-Стефан залы салынған, ол Санкт-Стефан капелласының сақталған жер асты бөлігінде орналасқан. Одан шығысқа қарай сегізбұрышты Орталық вестибюль (оның үстінде Орталық мұнара орналасқан), ғимараттың ортасы. Орталық вестибюльдің солтүстігіне қарай Коммуналар дәлізі орналасқан, ол Коммуналардың шаршы вестибюліне жетеді, одан солтүстікке қарай Парламент палатасы орналасқан. Парламент палатасының солтүстігінде түрлі кеңселер мен дәліздер орналасқан, ал Сағат мұнарасы ғимараттың солтүстік осін аяқтайды. Орталық вестибюльдің оңтүстігіне қарай Лордтар дәлізі орналасқан, ол Лордтар вестибюліне жетеді, одан оңтүстікке қарай Лордтар палатасы орналасқан. Лордтар палатасының оңтүстігінде тізбек бойынша ханзаданың палатасы, патшалық галереясы және патшайымның киім бөлмесі орналасқан. Патшайымның киім бөлмесінің солтүстік-батысында Нормандық портик орналасқан, одан батысқа қарай патшалық баспалдақ патшалық кіреберіске жетеді, ол Виктория мұнарасының тікелей астында орналасқан. Орталық вестибюльдің шығысына қарай Шығыс дәлізі орналасқан, ол Төменгі күту залына жетеді, одан шығысқа қарай мүшелердің тамақ залы орналасқан, ол шығыс жақ бетінің ортасында орналасқан. Мүшелердің тамақ залының солтүстігінде Парламент палатасының кітапханасы орналасқан, ал шығыс жақ бетінің солтүстік шетінде Парламент спикерінің үйі орналасқан. Мүшелердің тамақ залының оңтүстігінде түрлі комитеттер бөлмелері, одан кейін Лордтар палатасының кітапханасы орналасқан. Фасадтың оңтүстік жағынан Канцлердің үйі, Канцлердің резиденциясы шығып тұрады. Парламент Барриге архитектурада атақ әкелгенімен, ол оны құлай жаздады. Ғимаратты аяқтау өте кешікті: Барри оның құрылысына алты жыл кетеді және 724 986 фунт стерлинг (жер, жағалау және жиһаз құны ескерілмейді) тұрады деп бағалаған. Алайда, құрылыс 26 жылға созылды және бюджеттен де асып кетті; 1854 жылғы шілдеге қарай бағаланған құны 2 166 846 фунт стерлингті құрады. Ондай қысым Барриді шаршатып, стресстік жағдайға түсірді. Барридің толық жобасы ешқашан аяқталған жоқ; ол Жаңа Парламент алаңын ішкі аула ретінде қоршап, Сағат мұнарасы солтүстік-шығыс бұрышында, ал Альберт мұнарасымен көмкерілген үлкен қақпа солтүстік-батыс бұрышында орналасқан болар еді, Вестминстер залының батыс жағында оңтүстіске қарай жалғасқан болар еді.

Following the destruction by fire of the old Houses of Parliament on 16 October 1834, a competition was held to find a suitable design, for which there were 97 entries. Barry's entry, number 64, for which Augustus Pugin helped prepare the competition drawings, won the commission in January 1836 to design the new Palace of Westminster. His collaboration with Pugin, who designed furniture, stained glass, sculpture, wallpaper, decorative floor tiles and mosaic work, was not renewed until June 1844, and then continued until Pugin's mental breakdown and death in 1852. The Tudor Gothic architectural style was chosen to complement the Henry VII Lady Chapel opposite. The design had to incorporate those parts of the building that escaped destruction, most notably Westminster Hall, the adjoining double storey cloisters of St Stephen's court and the crypt of St Stephen's Chapel. Barry's design was parallel to the River Thames, but the surviving buildings were at a slight angle to the river, so Barry had to incorporate the awkwardly different axes into the design. Although the design included most of the elements of the finished building, including the two towers at either end of the building, it would undergo significant redesign. The winning design was only about 650 feet (198 m) in length, about two thirds the size of the finished building. The central lobby and tower were later additions, as was the extensive royal suite at the southern end of the building. The amended design on which construction commenced was approximately the same size as the finished building, although both the Victoria Tower and Clock Tower were considerably taller in the finished building, and the Central Tower was not yet part of the design. Before construction could commence, the site had to be embanked and cleared of the remains of the previous buildings, and various sewers needed to be diverted. On 1 September 1837, work started on building a 920 feet (280 m) long coffer dam to enclose the building site along the river. The construction of the embankment started on New Year's Day 1839. The first work consisted of the construction of a vast concrete raft to serve as the building's foundation. After the space had been excavated by hand, cast iron beams were also used as joists to support the floors and extensively in the internal structures of both the clock tower and Victoria tower. Barry and his engineer Alfred Meeson were responsible for designing scaffolding, hoists and cranes used in the construction. One of their most innovative developments was the scaffolding used to construct the three main towers. For the central tower they designed an inner rotating scaffold, surrounded by timber centring to support the masonry vault of the Central Lobby, that spans 57 feet (17 m), and an external timber tower. A portable steam engine was used to lift stone and brick to the upper parts of the tower. When it came to building the Victoria and Clock towers, it was decided to dispense with external scaffolding and lift building materials up through the towers by an internal scaffolding that travelled up the structure as it was built. The scaffold and cranes were powered by steam engines. A major problem for Barry came with the appointment on 1 April 1840 of the ventilation expert Dr David Boswell Reid. Reid, whom Barry said was " not profess to be thoroughly acquainted with the practical details of building and machinery ", would make increasing demands that affected the building's design, leading to delays in construction. By 1845, Barry was refusing to communicate with Reid except in writing. A direct result of Reid's demands was the addition of the Central Tower, designed to act as a giant chimney to draw fresh air through the building. in the form of a double cube measuring The Victoria Tower is 323 feet (98 m) tall and was completed in 1860. The iron flagpole on the Victoria Tower tapers from 2 feet (1 m) in diameter and the iron crown on top is 3 feet (1 m) in diameter and 395 feet (120 m) above ground. The central tower is 261 feet (80 m) high. The building is 940 feet (287 m) long, covers about of land, and has over 1000 rooms. The east Thames façade is 873 feet (266 m) in length. Pugin later dismissed the building, saying "All Grecian, Sir, Tudor details on a classic body", the essentially symmetrical plan and river front being offensive to Pugin's taste for medieval Gothic buildings. The plan of the finished building is built around two major axes. At the southern end of Westminster Hall, St. Stephen's porch was created as a major entrance to the building. This involved inserting a great arch with a grand staircase at the southern end of Westminster hall, which leads to the first floor where the major rooms are located. To the east of St. Stephens porch is St. Stephen's Hall, built on the surviving undercroft of St. Stephen's Chapel. To the east of this the octagonal Central Lobby (above which is the central tower), the centre of the building. North of the Central Lobby is the Commons' Corridor which leads into the square Commons' Lobby, north of which is the House of Commons. There are various offices and corridors to the north of the House of Commons with the clock tower terminating the northern axis of the building. South of the Central Lobby is the Peers' Corridor leading to the Peers' Lobby, south of which lies the House of Lords. South of the House of Lords in sequence are the Prince's Chamber, Royal Gallery, and Queen's Robing Room. To the north west of the Queen's Robing Chamber is the Norman Porch, to the west of which the Royal Staircase leads down to the Royal Entrance located immediately beneath the Victoria Tower. East of the Central Lobby is the East Corridor leading to the Lower Waiting Hall, to the east of which is the Members Dining Room located in the very centre of the east front. To the north of the Members Dining Room lies the House of Commons Library, and at the northern end of the east front is the projecting Speaker's House, home of the Speaker of the House of Commons. To the south of the Members Dining Room lies various committee rooms followed by House of Lords Library. Projecting from the southern end of the facade is the Lord Chancellor's House, home of The Lord Chancellor. Although Parliament gave Barry a prestigious name in architecture, it nearly finished him off. Completion of the building was very overdue; Barry had estimated it would take six years and cost £724,986 (excluding the cost of the site, embankment and furnishings). However, construction actually took 26 years, and it was also well over budget; by July 1854 the estimated cost was £2,166,846. Those pressures left Barry tired and stressed. The full Barry design was never completed; it would have enclosed New Palace Yard as an internal courtyard, and the clock tower would have been in the north east corner, with a great gateway in the north west corner surmounted by the Albert Tower, continuing south along the west front of Westminster Hall.

Жеке өмір және отбасы

Барри Лондоннан алыстағанды ұнатпады. Ауыл өмірін ұнатпай, қаладағы қыжылдақ пен қоғамдық өмірді артық көрді. Ол ерте тұратын, әдетте таңғы сағат төрт пен алты арасында; таңертең ойлану мен жобалауды ұнататын, бірақ жұмыста әріптестері болғанына қуанатын, олармен оқып немесе әңгімелесуді жақсы көретін. Ол жұрт алдында көрсенуді ұнатпайтын, оны сыртымнан әрі шындықтан алыс деп санайтын. Жалпы көңіл-күйі оңтайлы болғанымен, тез ашуланатын еді. Барри 1817 жылы Сара Роуселлмен (1798–1882) келісім жасады. Олар 1822 жылдың 7 желтоқсанында үйленді және жеті балалары болды. Сэр Чарльз Барридің бес ұлының төртеуі оның кәсібін жалғастырды. Ұлы Чарльз Барри (кіші) (1823–1900) Оңтүстік Лондондағы Далвич колледжі мен паркін жобалап, Лондонның орталық бөлігіндегі Пикадиллидегі Берлингтон үйін (Корольдік академиясының үйі) қайта салды; Эдвард Миддлтон Барри (1830–1880) Парламент ғимараттарын аяқтады және Ковент-Гардендегі Корольдік опера үйін жобалады; Годфри Уолтер Барри (1833–1868) жер өлшеуші болды; Сэр Джон Вулф Барри (1836–1918) Тауэр көпірі мен Блэкфрайрс теміржол көпірінің инженеры болды. Эдвард пен Чарльз Лондонның Ливерпуль-стрит станциясындағы "Грейт-Истерн" қонақ үйінің дизайнында да бірлесіп жұмыс істеді. Оның екінші ұлы, пастор Альфред Барри (1826–1910) белгілі дін қызметкері болды. Ол 1854–1862 жылдары Лидс грамматикалық мектебінің, ал 1862–1868 жылдары Челтенхэм колледжінің директоры болды. Кейіннен ол Австралиядағы Сиднейдің үшінші епископы болды. Ол 1867 жылы жарық көрген әкесі туралы "Сэр Чарльз Барридің өмірі мен дәуірі" атты 400 беттік өмірбаянын жазды. Барридің қыздары – Эмили Барри (1828–1886) және Аделаида Сара Барри (1841–1907). Сэр Чарльздің туысы Джон Хейвард бірнеше ғимаратты жобалады, соның ішінде Оксфордтағы "The Hall", "Chapel Quad Pembroke College" бар. Барридің екі немересі де кәсібін жалғастырды: Чарльз Эдвард Барри (1855–1937) – сәулетші және әкесіне көмекші, ал оның інісі, подполковник Артур Джон Барри CBE, TD, MICE (1859–1943) – азаматтық инженер және сәулетші, Чарльз Барридің ұлы және Сэр Джон Вулф Барридің шәкірті, кейін серіктесі. Ол "Қытайдағы теміржолдың кеңеюі және оның дамуына шетелдік державалардың ықпалы" (Лондон, 1910) кітабының авторы. Ол Үндістан, Қытай, Таиланд және Египеттегі маңызды инфрақұрылымдық жобалармен танымал. Ол Барри әулетінің сәулет және инженерлік дәуірінің соңғы өкілі болды. Барри отбасының мүшелері Кәсіби қызмет жылдары Мамандығы Сэр Чарльз Барри 1795–1860 Сәулетші Чарльз Барри кіші 1823–1900 Сәулетші Эдвард Миддлтон Барри 1830–1880 Сәулетші Годфри Уолтер Барри 1833–1868 Жер өлшеуші Сэр Джон Вулф Барри 1836–1918 Азаматтық инженер Чарльз Эдвард Барри 1855–1937 Сәулетші Подполковник Артур Джон Барри 1859–1943 Азаматтық инженер

Barry disliked being away from London. Not liking life in the country, he preferred the bustle and society of the city. He was an early riser, usually between four and six o'clock in the morning; He preferred to do his thinking and designing in the morning, but was happy to have company while at work, liking to read to or join in conversation. He had a dislike of public display, considering it hollow and lacking in conviction. His general disposition was sanguine, though he had a quick temper. Barry was engaged to Sarah Rowsell (1798–1882) in 1817, they married on 7 December 1822 and had seven children together. Four of Sir Charles Barry's five sons followed in his career footsteps. Eldest son Charles Barry (junior) (1823–1900) designed Dulwich College and park in south London and rebuilt Burlington House (home of the Royal Academy) in central London's Piccadilly; Edward Middleton Barry (1830–1880) completed the Parliament buildings and designed the Royal Opera House in Covent Garden; Godfrey Walter Barry (1833–1868) became a surveyor; Sir John Wolfe Barry (1836–1918) was the engineer for Tower Bridge and Blackfriars Railway Bridge. Edward and Charles also collaborated on the design of the Great Eastern Hotel at London's Liverpool Street station. His second son, Rev. Alfred Barry (1826–1910), became a noted clergyman. He was headmaster of Leeds Grammar School from 1854 to 1862 and of Cheltenham College from 1862 to 1868. He later became the third Bishop of Sydney, Australia. He wrote a 400 page biography of his father, The Life and Times of Sir Charles Barry, R. A., F. R. S., that was published in 1867. Barry's daughters were Emily Barry (1828–1886) and Adelaide Sarah Barry (1841–1907). Sir Charles' relative John Hayward designed several buildings including, The Hall, Chapel Quad Pembroke College, Oxford. Two of Barry's grandsons continued in the profession, Charles Edward Barry (1855–1937) architect and assistant to his father, and his brother Lt Col Arthur John Barry CBE, TD, MICE (1859–1943), civil engineer and architect, son of Charles Barry Jr. and pupil and later partner of Sir John Wolfe Barry. He was the author of Railway Expansion in China and the Influence of Foreign Powers in Its Development (London, 1910) and is noted for significant infrastructure projects in India, China, Thailand and Egypt. He was the final generation of the Barry architectural and engineering dynasty. Members of the Barry Family in Practice Dates Profession Sir Charles Barry 1795–1860 Architect Charles Barry Jr. 1823–1900 Architect Edward Middleton Barry 1830–1880 Architect Godfrey Walter Barry 1833–1868 Surveyor Sir John Wolfe Barry 1836–1918 Civil Engineer Charles Edward Barry 1855–1937 Architect Lt Col Arthur John Barry 1859–1943 Civil Engineer