40 мм Vickers S авиациялық зеңбірегі

Кіріспе

40 мм жердегі шабуылға арналған ұшақ қаруы

Викерс 40 мм S класты қаруы, сондай-ақ Викерс S немесе S қаруы деп те аталады, бұл 40 мм (1,57 дюйм) әуедегі автокөліктік қару, ол Викерс Армстронгс компаниясымен ұшақ қарулануы ретінде жасалған. Ол негізінен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық ұшақтармен жердегі нысаналарды шабуылдау үшін қолданылды. 1943 жылдан бастап RP 3 зымыранымен көбінесе алмастырылды.

Даму

Викерс 40 мм S класындағы зениттік қару 1930 жылдардың соңында бомба тасушы ұшақтарды қорғауға арналған қару ретінде әзірленді. Оқ-дәрілер 40 мм-лік QF 2 фунттік зениттік қарудың (пом-пом деп аталды) 40x158R оқ қаптамасы негізінде жасалған. Қарудың өзі Ковентри Ordnance Works компаниясының 37 мм-лік қаруынан шығарылған, ол оқты ату үшін ұзақ кері серпіліс принципін қолданды. Бұл қару 20 мм-лік зениттік қаруға және 40 мм-лік зениттік қаруға жаңарту мүмкіндігі бар екі орындық истребительге қатысты F6/39 техникалық тапсырысына жауап ретінде Әуе министрлігіне ұсынылған Vickers Type 414 екі қозғалтқышты истребительінің жоспарланған қарулануы болды. Type 414 конструкциясында қару икемді тіреуге орналастырылған, ал қару ұшақтың атыскері, ұшқыштың жанында отырып, нысананы табуға көмектесетін қашықтықты есептеуге арналған көзқарастың көмегімен байланыстырылған. Әуе министрлігі қаруды және көзқарасты сынау үшін екі прототиппен F22/39 техникалық тапсырысын жасады. Vickers Wellington II прототипі (сериялық нөмірі L4250) қарумен және көзқараспен жоғары орналасқан мұнараға жабдықталды. Қару-жарақ алғаш рет 1940 жылдың 25 қазанында сынақтан өтті және 8 қарашада нысанаға (Hawker Henley ұшағымен сүйреп әкелінген) атылды. Есеп бойынша, оқтардың 50 пайызы нысанадан 1,2 метр қашықтықта болды. 1941 жылдың наурыз айында RAF Tangmere-дегі Fighter Interception Unit зерттеушілері төртінші прототипті Mk I Bristol Beaufighter түнгі истребителіне Vickers S қаруын асимметриялық түрде, стандартты 20 мм-лік зениттік қарудың орнына орнатты. Тамыз айында Rolls Royce 40 мм-лік зениттік қаруының ("R" моделі) да сол Beaufighter ұшағында сынақтан өтті. Екі қару да әуеде және жерде атылған кезде тексерілді. Қазан айында Vickers S кез келген болашақ қолдану үшін ұсынылды, бірақ ол өндірістік Beaufighter ұшақтарына енгізілген жоқ. Мұның себептері әлі анықталмаған, бірақ бұл 40 мм-лік бір зениттік қарудың 4x20 мм-лік конфигурациядан артықшылықтары болмауымен байланысты болуы мүмкін. Сонымен қатар, екі Vickers S зениттік қаруымен жабдықталған Hawker Hurricanes Солтүстік Африка кампаниясында бірдей сынақтан өтті, танкіге қарсы рөлде, бірақ бұл идея да қабылданбады. 1943 жылдан бастап су асты кемелерінен зардап шеккен Coastal Command ұшақтарының қарулануын жақсарту үшін қару қарастырылды. Short Sunderland ұшақтарының алдыңғы бөлігінде су асты кемелерінің 20 мм және 37 мм-лік зениттік қаруларынан кем қамтылған бірнеше пулемет болды. Coastal Command Boeing B 17 Fortress IIA FK185 ұшағына Bristol компаниясы жасаған толық электрлі B.16 тіреуіш орнатылды. 1944 жылдың маусымында ескі кемеге қарсы сынақтар кезінде бронебойғыш оқтар екі 12,7 мм және 9,5 мм плитадан өтті. Соғыстың осы кезеңінде су асты кемелерінен туындаған қауіп азайды және RP 3 ракеталары су асты кемелеріне қарсы тиімдірек екені дәлелденді.

The Vickers 40 mm Class S gun was developed in the late 1930s as defensive weapon for bomber aircraft. The ammunition was based on the 40x158R cartridge case of the 40 mm naval QF 2 pounder anti aircraft gun (known as the "pom pom"). The gun itself was derived from the Coventry Ordnance Works 37 mm gun which used a long recoil operation to fire a projectile. The gun was the planned armament of the Vickers Type 414 twin engined fighter proposed to the Air Ministry in response to specification F6/39 for a two seat fighter with 20mm cannon and the option of upgrading to 40mm guns. The Type 414 design placed the gun in a flexible mount in the nose, the gun linked to a range finding predictor gunsight for the aircraft's gunner sat next to the pilot. The Air Ministry raised specification F22/39 for the design with two prototypes planned to test the gun and gunsight. The Vickers Wellington II prototype (serial L4250) was converted with the gun and gunsight in a dorsal turret. The armament was first flown on 25 October 1940 and test fired against a target (towed by a Hawker Henley target tug) on 8 November. The estimate was 50% of shells were within 4ft of the target. In March 1941, researchers with the Fighter Interception Unit at RAF Tangmere fitted the fourth prototype Mk I Bristol Beaufighter night fighter with the Vickers S, installed asymmetrically, in the place of one of the standard 20 mm cannon. In August, the Rolls Royce 40 mm cannon ("R" model) was also trialled in the same Beaufighter. Both cannons were assessed when fired in the air and on the ground. In October, the Vickers S was recommended for any future service use, although it was never incorporated into production Beaufighters. The reasons for this have remained unclear, although it may have reflected the perception that a single 40 mm cannon lacked advantages over the 4x20 mm configuration. In addition, Hawker Hurricanes, fitted with two Vickers S were trialled virtually simultaneously in North Africa campaign, in the anti tank role and this concept was also rejected. The gun was considered for improving the armament of Coastal Command aircraft which were being lost to surfaced submarines from 1943. The Short Sunderland aircraft had only a few machine guns to the front which were outranged by the submarines 20 mm and 37 mm cannon. Coastal Command Boeing B 17 Fortress IIA FK185 was modified with an all electric B.16 mounting built by Bristol installed in the nose. In tests against an old ship in June 1944, armour piercing ammunition went through two 0.5 inch and a 0.375 plates. By this point of the war the submarine threat had been reduced and RP 3 rockets were proven to be more effective against submarines.

Жауынгерлік тарихы

Солтүстік Африкадағы Desert Air Force-тің алғашқы операциялары қазіргі қару-жарақтың Panzer III орта танкісі сияқты жаңа неміс машиналарына қарсы тиімсіз екенін көрсетті. 1941 жылдың сәуірінде мәселені зерттеу үшін құрылған топ 37 және 40 мм қару-жарақты қарастырды, оның ішінде "S", Rolls Royce зеңбірегі ("BF" нұсқасы) және АҚШ-та жасалған M4 автозеңбірегі бар еді, барлығы бронебойғыш оқтарды қолданды. Бастапқыда Rolls Royce "BF" таңдалды, бірақ ол "S" белдеулі жүйесіне қарағанда барабанмен оқтандырылатын оқ-дәрілерді пайдаланды, ол сенімдірек деп есептелді. 200-ге жуық BF зеңбірегі жасалды, бірақ бірнеше ату қателіктері мен оқ-дәрілердің жарылуынан кейін Hawker Hurricane (Mark IID) жер шабуылына арналған нұсқаларын "S" зеңбірегімен енгізу туралы шешім қабылданды. Бұл қосымша артықшылық берді, себебі ол "BF" зеңбірегінің 12 оғына қарағанда 15 оқ алып жүретін еді. Mark IID және Mark IV Hurricanes әрбір қанатының астына бір "S" зеңбірегін орнатуға болатын, конформды оқ ұяларында. Зеңбіректер мен оқ-дәрілердің салмағы, сондай-ақ шөл операцияларына қажетті шаң сүзгілері және басқа да жабдықтар ұшақтың жылдамдығын айтарлықтай төмендетті. 1941 жылдың қазан айында автозеңбіректердің болашақта қолдануға жарамсыз екеніне шешім берілді, ал сол зерттеу тобы ракеталарға көшті, нәтижесінде 1943 жылы RP 3 енгізілді. Қару 1942 жылдың сәуірінде Hurricane ұшағында қолдануға рұқсат етілді және 6-шы эскадрилья RAF май айында Мысырдағы RAF Shandur әуежайында орналасты. Қарудың жақтаушысы, КП капитаны Стивен 'Дрю' Дрюри, ұшқыштарды қаруды пайдалануға оқытты, себебі оның кері соққысы соншалық болды, ату кезінде ұшақ айтарлықтай баяулап, мұрыны төмен түсетін еді. 15 метрлік (50 фут) қалыпты биіктікте ұшу кезінде, алдымен ұшу бағытын түзетпестен оқ атқанда қауіпті жағдай туындады. Ұшқыштар ұшақ нысанадан өткенше екі рет оқ атуға болады деген қорытындыға келді, бірақ сирек жағдайларда үшінші оқ атқанға да мүмкіндік болды. Vickers S зеңбірегін қолданған ұшқыштар 47 танкты жойғанын (148 танкты зақымдағанын) және шамамен 200 басқа да көлікті жойғанын мәлімдеді. Алайда, Hurricane IID жер шабуылына арналған рөлде нашар қорғалған еді және қарсыластың атысы ауыр шығынға әкелді. 1943 жылдан бастап Mark IV Hurricanes ұшақтарының қозғалтқышы, пилот кабинасы және жанармай бактерілерінің айналасындағы броньды жақсартулар жасалды. Сонымен қатар, 40 мм оқ-дәрілер Tiger I ауыр танкісі сияқты жақсы броньдалған машиналарына қарсы көбінесе тиімді болмады. 1944 жылдан бастап Vickers S зеңбірегімен қаруланған Hurricanes Оңтүстік-Шығыс Азиядағы театрға жіберілді. Көп жағдайда жол көліктері мен өзен кемелеріне қарсы HE (жарылғыш) оқ-дәрілері қолданылды. Оңтүстік-Шығыс Азияда жүргізілген бағалаулар салыстырмалы түрде жоғары дәлдікті көрсетті: танктарға атылған оқтардың орташа есеп бойынша 25% нысанаға тиді. Салыстыру үшін, "60 фунт" RP 3 зымыран снарядтары танк өлшемді нысаналарға тек 5% тиді. Алайда, 40 мм HE снарядтары AP снарядтарынан екі есе дәл болды, мүмкін, HE снарядтарының салмағы аз және жылдамдығы жоғары болғандықтан, оның баллистикасы .303 (7,7 мм) Браунинг пулеметтеріне ұқсас болды, олар нысананы бағыттау үшін қолданылды.

Early operations by the Desert Air Force in the North Africa campaign demonstrated that existing weapons were ineffective against newer German vehicles like the Panzer III medium tank. In April 1941 a group formed to study the issue, considered a series of 37 and 40 mm weapons including the "S", the Rolls Royce cannon ("BF" variant), and the US built M4 autocannon, all firing armour piercing ammunition. The Rolls Royce "BF" was initially selected, although it used drum fed ammunition rather than the "S" belt system that was considered more reliable. About 200 BF guns were produced, but after a series of misfires and ammunition explosions, the decision was made to introduce ground attack variants of the Hawker Hurricane (designated Mark IID) with the "S". This had the added advantage that it carried 15 rounds of ammunition, compared to the "BF"'s 12. Mark IID and Mark IV Hurricanes could mount one "S" under each wing, in conformal gun pods. The weight of the guns and ammunition, along with the dust filters and other equipment needed for desert operations, slowed the aircraft by a significant By October 1941 it was decided that the autocannon would not be suitable in the future, and the same research group turned their attention to rockets, eventually leading to the introduction of the RP 3 in 1943. The weapon was cleared for service on the Hurricane in April 1942 and formed up with No. 6 Squadron RAF at RAF Shandur in Egypt in May. The weapon's champion, Wing Commander Stephen 'Dru' Drury, trained the pilots on using the weapon, as it had so much recoil that the aircraft slowed significantly when fired. This caused the nose to drop, and while flying at a typical altitude of 50 feet (15 m) during the approach, firing without first re adjusting the flight path was dangerous. The pilots eventually concluded that the guns could be fired twice before the aircraft flew past the target, although on rare occasions a third shot was possible. Claims by pilots using the Vickers S included 47 tanks destroyed (of 148 tanks hit), as well as nearly 200 other vehicles. However, the Hurricane IID was poorly protected for the ground attack role and ground fire caused heavy losses. Mark IV Hurricanes operational from 1943 had improved armour around their engine, cockpit and fuel tanks. In addition, 40 mm ammunition was seldom effective against vehicles as well armoured as the Tiger I heavy tank. From 1944, Hurricanes armed with the Vickers S served in the South East Asian theatre. In most cases HE ammunition was used against road vehicles and rivercraft. Assessments carried out in South East Asia showed a relatively high level of accuracy: an average of 25% of shots fired at tanks hit their target. By comparison, "60 lb" RP 3 rocket projectiles only hit 5% against tank sized targets. However, 40 mm HE rounds were twice as accurate as AP rounds, possibly because the lower weight and higher velocity of the HE round gave it ballistics similar to that of the .303 in (7.7 mm) Browning machine guns that were used for sighting.