Раритан Ривер темір жолының тарихы

Кіріспе

Raritan River Rail Road) – Нью-Джерси штатының Миддлсекс округіндегі 12 мильдік (19 км) қысқа темір жол. 1888 жылы құрылған, ол Оңтүстік Амбой қаласында орналасқан және батысқа қарай Нью-Брансуикке дейін созылған. Өркендеген кезеңінде ол жолаушылар мен жүк тасымалдарын жүзеге асырды және көп жыл бойы табысты қызмет етті. 1980 жылы Raritan River Rail Road Conrail компаниясына енгізіліп, Conrail Shared Assets Operations бөлімшесіне айналды. Ол Солтүстік Брансуиктегі АҚШ 1-ші бағытында аяқталады.

Құрылыс

Raritan River Rail Road 1880-ші жылдардың соңында АҚШ-та темір жол құрылысының қарқыны төмендеген кезде салынды. Ол Оңтүстік Амбойдан Баунд-Брук және Нью-Брансуикке дейін созылуы жоспарланған. 1888 жылдың 21 сәуірінде Нью-Брансуикте Raritan River Rail Road компаниясының жарғысы тіркелді, оның жарғылық капиталы 40 000 доллар, шақырылған акциялық капиталы 100 000 доллар, бір шақырымға 2 000 доллардан есептелді. 1888 жылдың сәуір айында өткен директорлар кеңесінің алғашқы отырысында Эдвард Х. Рипли президент болып сайланды, Э. В. Харрисон бас инженер болып тағайындалды және темір жол құрылысы бойынша келісімшарт жасалды. 1888 жылдың мамыр айында Саревиллде 60 фунт/ярда (30 кг/м) рельспен құрылыс басталды, сол жылдың соңына қарай бірнеше пойыз қатынай бастады. Желі Нью-Джерси штатының Саревилл қаласынан басталып, Пенсильвания темір жолымен (PRR) Сукс станциясы арқылы байланысты. Сукс – құм мен саз өндірісімен айналысатын кәсіпорын, ол Пенсильвания темір жолының ескі C&A желісінен (қазіргі Браунс-Ярдтан батысқа қарай бірнеше шақырым жерде) ұзақ қосымша жолға ие болды. Саревилльден Оңтүстік Амбойға дейінгі желі аяқталғаннан кейін, Нью-Йорк және Лонг-Бранч арқылы Нью-Джерсидің Орталық темір жолымен (CNJ) байланыс орнатылды, бұл Raritan River Railroad-қа екі ірі темір жолмен байланысу мүмкіндігін берді. 1891 жылы Raritan Миллтаундан Нью-Брансуикке дейін батысқа қарай кеңейтілді, ал 1901 жылы Оңтүстік Амбойда жаңа PRR байланысы салынды, бұл Сукс станциясындағы бастапқы PRR байланысынан бас тартуға мүмкіндік берді. 1888 жылы Raritan River Rail Road екі 4-4-0 локомотивімен (No.1 және No.2) және жиырма 20 тонналық гондола вагонымен жұмысын бастады. Бұл кішкентай вагондарды Сукс және Кросман аймақтағы құм мен сазды тасымалдау үшін пайдаланды. Raritan River Railroad құрылысы кезінде жұмысшылармен даулар мен жергілікті жер иелерімен қақтығыстар кейде шиеленіскен жанжалдарға әкелді. 1888 жылдың 16 тамызында, құрылыс басталғаннан кейін төрт ай өткен соң, жергілікті шерифті шақыруға себеп болған оқиға орын алды. Джерси-Ситиден Шарль Ван Хоутон жолды тегістеу және Оңтүстік Амбойда тас құбырларын орнату үшін жалданып алынды. Ван Хоутон жұмысы үшін 5000 доллар алғанмен, ол жұмысшыларына жалақысын төлемей қашып кеткені хабарланды. Осының салдарынан жалақысы төленбеген жұмысшылар ереуілге шықты, ал шериф жалақы төлеу үшін Ван Хоутонның жабдықтарын тәркіледі. 1889 жылдың 5 мамырында Нью-Джерси штатының Саревилл қаласында өлімге әкелген сенбі күнгі қақтығыс болды, ол кейіннен «Саревилл көтерілісі» деп аталды. Жергілікті кірпіш зауытының иесі Ноа Фурман темір жолдың Саревилльден Саут-Риверге дейінгі желісін кеңейту үшін қажетті жерге иелік етті. The New York Times газетінде хабарланғандай, екі тараптың топтары темір жолдың жерді күшпен басып алуға тырысқан кезде «қорқынышты көтеріліс» болды, өйткені келіссөздер тоқтап, Фурман темір жолдың өзінің жеріне кірмеуіне және меншік құқығын пайдалануына тыйым салатын сот шешімі алған. Көтеріліске қатысушылардың бірі қаза тапты. Кейін екі Raritan Rail Road қызметкері көтеріліске байланысты кісі өлтіруге айыпталды. «Саревилл көтерілісі» тұтқындаулары туралы ақпарат баспасөзде сенсация тудырды, New York Times газеті 1889 жылдың 16 қыркүйегінде Raritan River Railroad-тың барлық қызметкерлеріне айыптау жариялануы күтілуде деп жалған хабарлады. Келесі күні Нью-Брансуик соты бұл ақпаратты газетке кім жібергенін тергеу басталғанын хабарлады. Кейбір журналистер сотқа өздерінің дереккөздерін және ақпаратты қалай алғанын айту үшін шақырылды. Ақырында барлық айыптаулар алынып тасталды. Сол жылдың соңында, 1889 жылдың 30 қазанында, тағы бір еңбек дауына шерифтің араласуы қажет болды, өйткені Оңтүстік Риверде субподрядшының жұмысшылары жалақыларын төлемегендіктен тәртіпсіздік тудырды.

The Raritan River Rail Road was built when the peak of the U. S. railroad building fever was subsiding in the late 1880s. It was intended to extend from South Amboy to Bound Brook and New Brunswick. On April 21, 1888, Articles of Incorporation were filed in New Brunswick for the Raritan River Rail Road, with $40,000 paid in capital, amounting to $2,000 per mile, and capital stock of $100,000. At the first meeting of the board of directors in April 1888, Edward H. Ripley was elected president, E. W. Harrison was appointed Chief Engineer, and a construction contract to build the railroad was awarded. Construction started in Sayreville in May 1888 with 60 lb/yd (30 kg/m) rail, with a few trains running by the end of that same year. The line started in Sayreville, New Jersey, with a connection with the Pennsylvania Railroad (PRR) over Suchs’ Pennsylvania Railroad siding. Suchs was a sand and clay industry that already had a very long siding from the Pennsylvania Railroad's old C&A line in Sayreville (connected a few miles west of today's Browns Yard). When the line east from Sayreville to South Amboy was completed, a connection was made with the Central Railroad of New Jersey (CNJ) over the New York & Long Branch, providing the Raritan River Railroad with connections to the two larger railroads. The Raritan was extended westward from Milltown to New Brunswick in 1891 and a new PRR connection was constructed in South Amboy in 1901, permitting abandonment of the original PRR connection at Suchs' siding. In 1888, the Raritan River Rail Road began operation with two 4 4 0 engines (No.1 and No.2) and twenty 20 ton gondola cars. These small cars were used by Suchs and Crossmans to move the sand and clay found in the area. Disputes with workers and clashes with local landowners during the construction of the Raritan River Railroad sparked sometimes heated conflict. On August 16, 1888, just four months after construction had started, an incident required summoning the local sheriff. One contractor, Charles Van Houghton of Jersey City, was hired to grade the road and lay stone culverts at South Amboy. Although Van Houghton was paid $5000 for the work, he was reported to have absconded without paying his workers their wages. The unpaid workers went on strike as a result, and the sheriff confiscated Van Houghton's equipment so that the payroll could be met. A Saturday night clash resulting in a death occurred in Sayreville, New Jersey, on May 5, 1889, which would become known thereafter as the "Sayreville Riot". A local brick manufacturer, Noah Furman, owned land needed by the railroad for the extension of its line from Sayreville to South River. As reported by The New York Times, a "frightful riot" ensued when gangs on both sides fought over the railroad's attempt to seize the land by force when negotiations had stalemated and Furman obtained a court injunction restraining the railroad from crossing his property and asserting eminent domain. One of the riot participants was killed in the melee. Afterwards, two Raritan Rail Road officials were charged with murder in connection with the riot. Coverage of the Sayreville Riot arrests was sensationalized by the press, with the New York Times falsely reporting on September 16, 1889, that indictments of all officers of the Raritan River Railroad were expected in the case. The following day, the court in New Brunswick announced it was investigating who leaked the rumor to the Times. Some reporters were summoned to appear before the court to reveal their sources and explain how they obtained their information. It appears that all charges were eventually dropped. Later that year, on October 30, 1889, another labor dispute again required intervention by the sheriff when a sub contractor's laborers rioted in South River due to not being paid their wages.

Алғашқы жылдар

+Негізгі желі станциялары (1893 жылғы 28 мамыр) Сей түсті тармақтар Станция атауы Қашықтық Оңтүстік Амбой — Берген төбесі 1.1 миля (2 км) Робертс 2.3 миля (4 км) Мельфорт 2.7 миля (4 км) Сайревилл торабы 3.5 миля (6 км) Сайревилл тармағы Сайревиллге 2 миля (3 км) Эдгарс 4.8 миля (8 км) Вандевентерс 5.7 миля (9 км) Оңтүстік өзен 6.4 миля (10 км) Миллтаун 9.9 миля (16 км) Нью-Брансуик 11.9 миля (19 км)

Негізгі желі құрылысы батысқа қарай Нью-Брансуикке қарай дамығанда, алғашқы екі тармақ желісі салынды: 1890 жылы Рарритан өзенінің сағасына жақын Сайре және Фишер кірпіш зауыттарына қатынау үшін 2.1 миля (3 км) Сайревилл тармағы; 1891 жылы Брансуиктегі Шығыс қызмет көрсету тармағының 1 милясы (1.6 км) құм мен балшыққа қатынау үшін басталды, олар Сайре және Фишерге қажет болды. Үшінші локомотив (No. 3) 1890 жылы сатып алынды және он төрт 30 тонналық жүк вагонына тапсырыс берілді. 1891 жылдың 4 шілдесінде RRRR алғашқы пойыз Миллтаундан шықты, көп ұзамай желі Нью-Брансуикке жетті, 12 миля (19 км) негізгі желі салынды. Темір жол шығын мен сол кездегі әлеуетті жүк тасымалы бизнесінің болмауына байланысты, негізінен дамымаған аймақта Боунд Брукке өту үшін Рарритан өзенін кесіп өтпеуді шешті. 1888 және 1898 жылдар аралығында желіде 3 локомотив, 34 жүк вагоны, 6 жолаушы вагоны, 19 шақырым негізгі желі және екі тармақ желісі болды. Желі салынғаннан кейін Пенсильвания темір жолы және Нью-Джерсидің орталық темір жолы Raritan акцияларын сатып ала бастады. Central 60%-ға, PRR 40%-ға ие болды. Екі үлкен желіге толық тиесілі болса да, RRRR Оңтүстік Амбойдағы Джон көшесіндегі бас кеңсесінен жергілікті басқаруға ие болды. 1890 жылдары RRRR өз жолын жаңартуды, станциялар салуды және жалпы инфрақұрылымын жаңартуды жалғастырды. Ол бірнеше шағын локомотивтерді сатып алып, көлік қозғалысы өскен сайын, олардың санын көбейтті. Желідегі алғашқы клиенттер кірпіш компаниялары, Кросман және Соктың балшық пен құм шұңқырлары болды. Сейревилдегі Кросманның үлкендігі соншалық болды, сонда шұңқырларда жүретін тар ұзындығы бар желі құм мен балшықты RRRR-мен байланысқа жеткізді. Sayreville Junction автокөліктерді сақтау және жіктеу үшін желінің ортасында құрылды. RRRR пойыздары NYLB немесе PRR қосылысынан тікелей жүреді және вагондарды Sayreville Junction-те тастайды, онда олар сол кезде шығысқа немесе батысқа жүретін жолдарға сұрыпталады. 1900 жылдары екінші тармақ желісі кеңейтілді, Сервис тармағы бірден төрт шақырымға дейін ұлғайтылды. Бұл желі Шығыс Брансуиктегі RRRR магистралынан басталып, солтүстікке қарай жүгіріп, оңтүстікке қарай Оңтүстік өзенге қайта бұрылады. Сервис тармағының аялдамасы RRRR-дің Оңтүстік өзен станциясынан бір шақырымдай жерде орналасқан. Бұл тармақ сол аймақта пайда болған көптеген құм және балшық шұңқырларын пайдалану үшін салынған. Осы тармақтың Рид көшесіндегі ұшында кішкентай кірпіш зауыты да орналасқан. Осы кезеңде Нью-Брансуиктегі Sanford Street аялдамасы аяқталды, онда жолаушылар мен жүк станциялары болды. Жүк тасымалының артуына байланысты тағы екі локомотив сатып алынды. No4 және No5 локомотивтері 1899 және 1900 жылдары тізімге қосылды. Кішігірім партияда үлкен вагондар тапсырылды, 40 тонналық бес вагон. 1901 жылы 3-ші нөмірлі алғашқы локомотив екінші, қуатты 3-ші нөмірлі локомотивпен ауыстырылды. 1905 жылы Оңтүстік өзен станциясынан 3 шақырым оңтүстікке қарай Оңтүстік өзен тармағы салынды. No. 6 локомотиві 1905 жылы тізімге қосылды. 1905 жылы Raritan өзенінің алты локомотиві 1898 жылы үш локомотивпен салыстырғанда локомотивтер тізімін екі есеге арттырды. 1907 жылы екі локомотивтің де No. 1 және No. 2 локомотивтерінің орнына күштірек локомотивтер пайда болды, оларға бірдей нөмірлер берілді. Жүк тасымалы күшейіп, үлкен гондолалар қажет болды. 1910 жылы "Раритан" компаниясы 50 тонналық 44 вагонды тапсырыс берді, олардың жалпы саны 83 вагонды құрады. Жолаушылар қызметі ешқашан RRRR үшін маңызды табыс көзі болған жоқ, оған 1910 жылы тек алты жолаушылар вагоны ғана тиесілі. Миллтаунда Мишлен шина компаниясы 2000 астам қызметкерді жұмыспен қамтыған үлкен шина өндірісі кешенін құрды. Рарритан өзенінің бойындағы Миллтаунда тонналап шикізат пен дайын өнімдер тасымалданды. Миллтаунда пойыздар уақыты өте тығыз болатын. Оның "Жележол экспресс" агенті бар және артықшылықты пакеттер басқа темір жолдармен байланыс үшін RRRR жолаушылар пойыздарына қосылған арнайы темір жол вагондарында жеткізілді, бұл бүкіл ел бойынша экспресс темір жол тасымалын қамтамасыз етеді. Жолаушылар қозғалысы да тез өсіп жатты, сондықтан RRRR 1915 жылы Делавэр, Лакаванна және Батыс темір жолынан 12 жолаушылар вагоны және 2 комби вагоны сатып алды. No. 7 локомотиві 1912 жылы, No. 8 локомотиві 1914 жылы, ал No. 9 және No. 10 локомотивтері 1915 жылы тізімге қосылды, осылайша Раритан өзеніндегі локомотивтердің жалпы саны онға жетті. 1917 жылға қарай бұл одан әрі өсіп, RRRR-дегі локомотивтердің жалпы саны 15-ке жетті. 1917 жылы Джиллеспи тармағы оқшауланған ормандық аймаққа, T Джиллеспи ұнтақ зауытына қатынау үшін салынды. Джиллеспи, DuPont және Hercules барлығы Бірінші дүниежүзілік соғыс үшін оқ-дәрі жасағандықтан, RRRR үшін өте қарбалас кезең болды. Өз шыңында DuPont күніне қару-жарақ және/немесе оқ-дәрінің 50 тонналық төрт вагонын жеткізіп тұрды. Джиллеспи орны 1918 жылдың 4 қазанында көптеген жарылыстардан қирады. Желі бойындағы оқ-дәрі зауытынан тасымалдаудан басқа, Бірінші дүниежүзілік соғыс жолаушылар трафигінің де айтарлықтай өсуіне әкелді. 1917 жылы тағы екі Лакаванна жолаушылар вагоны қосылды. 1918 жылы жолаушылар трафигі рекордтық деңгейге жетті, күніне 22 жолаушылар пойзы және жексенбі күндері 7 қосымша пойыз болды. Раритан өзенінде 15 локомотив және 16 жолаушылар вагоны, сондай-ақ шамамен 83 жүк вагоны болды, 1918 жылы күніне 9000 жолаушы және 1,5 миллион тонна жүк пен соғыс материалдарын тасыды.

As construction of the mainline was progressing west towards New Brunswick, the first two branch lines were built: in 1890, the 2.1 mile (3 km) Sayreville Branch to access the Sayre and Fisher Brick Yards near the mouth of the Raritan River; one mile (1.6 km) of the Serviss Branch in East Brunswick was started in 1891 to access the sand and clay needed by Sayre and Fisher. The third locomotive (No. 3) was purchased in 1890 and fourteen 30 ton freight cars were ordered. By July 4, 1891, the RRRR's first train left Milltown, and shortly thereafter the line reached New Brunswick, having laid twelve miles (19 km) of mainline track. The railroad decided not to cross the Raritan River into New Brunswick to reach Bound Brook, due to the expense and lack of potential freight business at the time in the largely undeveloped area. Between 1888 and 1898, the line had 3 engines, 34 freight cars, 6 passenger cars, 12 mile (19 km) of main line, and two branch lines. After the line was built, both the Pennsylvania Railroad and the Central Railroad of New Jersey started to buy stock in the Raritan. The Central acquired a 60% ownership share and the PRR 40%. Although wholly owned by the two bigger lines, the RRRR was locally managed from its headquarters on John Street in South Amboy. In the 1890s, the RRRR continued upgrading its track, building stations, and generally upgrading its infrastructure. It acquired several small locomotives, adding to the roster as traffic increased. The first customers on the line were the brick companies, the clay and sand pits of Crossman's and Such's. Crossman's in Sayreville grew so large that a narrow gauge line running in the pits brought the sand and clay to the connection with the RRRR. Sayreville Junction was created almost at the midpoint of the line for the storage and classification of cars. RRRR trains would run straight from either the NYLB or PRR connection, and drop off the cars at Sayreville Junction, where they would be sorted for the runs either east or west at that point. The 1900s saw the second branch line extended, the Serviss Branch was increased from one to four miles (6 km). This line ran from the RRRR main in East Brunswick, headed north, and curved back south towards South River again. The terminus of the Serviss Branch was just one mile (1.6 km) from the RRRR's South River Station. This branch was built to service the many sand and clay pits that were opening along the area. Even a small brickyard was located at the end of this branch at Reid Street. During this same period, the current Sanford Street terminus in New Brunswick was finished, with elaborate brick passenger and freight stations. Two more engines were purchased to help with the increase in freight. Engines No.4 and No.5 were added to the roster in 1899 and 1900. A small batch of larger cars were ordered, five 40 ton cars. In about 1901, the first number 3 engine was replaced with a second, more powerful number 3. In 1905 the South River Branch was built, two miles (3 km) south from the South River station. Engine No. 6 was added to the roster in 1905. By 1905, the Raritan River with its six locomotives had doubled its engine roster compared to the three engines it had in 1898. In around 1907, both engines No. 1 and No. 2 were replaced by more powerful engines, which were assigned the same numbers. Freight traffic continued to grow substantially, necessitating larger gondolas. The Raritan River ordered forty four 50 ton cars in 1910, for a total of 83 cars on its roster. Passenger service was never an important revenue source for the RRRR, which owned only six passenger cars in 1910. In Milltown, the Michelin Tire Company constructed a massive tire manufacturing complex employing more than 2,000 employees. Tons of raw materials and finished products rolled in and out of Milltown on the Raritan River. The Milltown Station was a very busy place at train time. It had a Railway Express agent and priority packages were shipped on special rail cars attached to RRRR passenger trains for connections to other railroads, providing express rail shipment capability nationwide. Passenger traffic was also growing rapidly, so the RRRR purchased 12 passenger cars and 2 combine cars from the Delaware, Lackawanna and Western Railroad in 1915. Engine number 7 was added to the roster in 1912, engine number 8 was added in 1914, and engines 9 and 10 were added in 1915, bringing the total number of locomotives on the Raritan River to ten. By 1917, this would further increase to a total of 15 engines on the RRRR. During 1917, the Gillespie Branch was built into an isolated wooded area, to access the T Gillespie Powder Works. With Gillespie, DuPont, and Hercules all making munitions for World War I, it was a very busy time on the RRRR. At its peak, DuPont was supplying four 50 ton cars per day of weapons and/or munitions. The Gillespie site was destroyed on October 4, 1918 by many explosions. In addition to munition plant shipments along the line, World War I also resulted in a substantial increase in passenger traffic. In 1917, two more Lackawanna passenger cars were added. In 1918, passenger traffic reached an all time high, with 22 daily passenger trains and 7 extra trains on Sundays. The Raritan River had 15 Engines and 16 passenger cars, as well as about 83 freight cars, moving 9,000 passengers per day and 1.5 million tons of freight and war materials in 1918.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1940 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыс басталды, оған байланысты жүк тасымалы көбейді. 1941 жылы желіге тағы бір локомотив қосылды, ол 1937 жылы жарамсыз деп танылған локомотивтің орнына 7 нөмір берілді. Соғыс аяқталғаннан кейін RRRR АҚШ армиясынан артық қалған жеті локомотивті бар болғаны 100 000 долларға сатып алды, бұл желідегі ескі локомотивтерді пайдаланудан шығаруға мүмкіндік берді. 1947 жылы 15 нөмірлі локомотив PRR байланыс нүктесінде апатқа ұшырап, сол жерде жарамсыз деп танылды.

Conrail-тің кейінгі меншік құқығы

Conrail Shared Assets Operations (CSAO) – CSX және Norfolk Southern компанияларының бірлескен меншігі. Conrail жүйесіне біріктірілгеннен кейін, 12 мильдік (19 км) Raritan River Railroad магистралі Conrail's Sayreville Running Track деп аталды және Bordentown Avenue маңындағы Conrail's Browns Yard-тан жаңадан салынған қосылыс арқылы ауыстырылатын болды. Бұл Browns Yard-қа ауқымды жаңарту жүргізуді қажет етті, себебі барлық вагондарды сұрыптау және сақтау Sayreville Junction орнына осы жерде жүзеге асырылатын болды. Ескі ағаштан жасалған және тозуға ұшыраған болат кабоздар сатылып, олардың орнына болат Conrail кабоздары қойылды. Қалған 97 жалға алынған 50 футтік вагондар қайта нөмірленіп, Conrail құрамына қосылды. Алты EMD SW900 локомотиві Conrail үшін қайта нөмірленіп, бірнеше жыл бойы RRRR желісінде жұмыс істеді. 1984 жылы олардың біреуін қоспағанда барлығы жойылды, ал бұрынғы RRRR #4 локомотиві Пенсильвания штатының Эддистоун қаласындағы PECO Energy Company зауытында пайдалану үшін сатылды. Көптеген кәсіподақ мүшелері Conrail-ге қабылданып алынды. Офис қызметкерлері мен басқарушылардың барлығы жұмыстан босатылды. 1980 жылы штат тізімінде болған 56 қызметкердің 30-ына Conrail-де жұмыс ұсынылды, ал 26-сына ұсынылмады. Conrail Оңтүстік Амбойдағы шеберханаларын жапты. PRR үшін Оңтүстік Амбойдағы алмасу 1976 жылы жабылды. Кейін Conrail Gillespie Branch (кейіннен Gillespie Running Track деп аталды) желісін кеңейтіп, Bordentown Avenue-ді кесіп өтіп, тікелей Browns Yard-қа қосылды, бұл NJ Transit-тің Солтүстік Джерси жағалау желісімен South Amboy байланысын тоқтатуға мүмкіндік берді. Желі содан кейін Phoenix Spur-ға дейін қысқартылды, қазіргі уақытта ол металл сынықтары түрінде жүк қабылдайды. Өрт салдарынан 1983 жылы локомотивтерді жөндеу шеберханасы қирады. New Brunswick және Parlin станциялары 1990 жылдардың басында бұзылды. Milltown-дағы бұрынғы Michelin Tire Complex-ке апаратын шұңқыр негізгі желіден бөлінген, бірақ әлі де Main Street-ті кесіп өтеді (және қайтадан асфальттағаннан кейін жаңадан салынды). Milltown шұңқыры мен Michelin Complex New Jersey тарихи орындарының тізіміне енгізілген. Қазіргі уақытта желі North Brunswick-тегі Silverline Windows зауытында аяқталады, U.S. Route 1-нің шығысында орналасқан. 1980 және 1990 жылдары бірнеше ірі клиенттер теміржолмен тасымалдауды тоқтатты: Dupont жеткізілімдерді тоқтатты және олардың жүк түсіретін алаңы қазір ажыратылған. Бір кезде теміржолдың ең ірі клиенті болған National Lead жабылып, экологиялық апатты аймақ ретінде тіркелген. Hercules әлі де байланыста, кейде жүк вагондары келіп тұрады. Sunshine Biscuit және Continental Baking зауыттары да жабылды. Гиллеспи тармағы CSAO Browns Yard-қа қосылғандықтан сақталды. East Brunswick тармағы да әлі де қосылған күйде. Бірнеше шұңқырлар да қосылған, бірақ белсенді клиенттері жоқ. East Brunswick-тегі Highview өнеркәсіптік кешенінде орналасқан бір клиент жүк қабылдайды. South River тармағы 1980 жылдардың басында жабылды. Conrail New Brunswick-тегі бұрынғы нысандарында теміржолдан жүк көлігіне тасымалдау терминалын кеңейту жоспарларын тоқтатты, New Jersey көлік департаменті мен New Brunswick қаласы жобаны қолдағанмен. Нәтижесінде, кешеннің барлығы ақырында бұзылып, New Brunswick-тегі үшбұрыш аймағы таунхаустармен қайта құрылды. 1990 жылдардың соңында New Brunswick-тегі соңғы клиент – Squibb, цистерналық вагондарды қабылдауды тоқтатты. Milltown-дағы бұрынғы Johnson & Johnson зауытын қазір Silverline Windows пайдаланады, ол пластикалық гранулалары бар жабық хопперлерді қабылдайды. 2014 жылдың қазанында бұрынғы National Lead алаңындағы жүк түсіретін алаң радиациялық ластанған топырақты штаттан тыс жою орындарына жөнелту үшін қайта іске қосылды. Жалғыз сақталған станция Milltown-да, ол әлі де өзінің бастапқы тақтасын мақтан тұтады: "Raritan River Railroad – Жүк станциясы". Ол нашарлап барады және оны басқа жерге көшіріп, қалпына келтіру жоспарлары NRHS-тің Raritan River бөлімшесі мен Milltown қаласымен жасалуда. Қазіргі иесі, адвокат Джеймс Карран, оны "ұсынуға дайын екенін" айтты. RRRR логотипі әлі де South River-дегі айналмалы көпірдің тот басып қалған бөлігінен көрінеді.

Conrail Shared Assets Operations (CSAO) is jointly owned CSX and Norfolk Southern. Once merged into the Conrail system, the 12 mile (19 km) Raritan River Railroad mainline was renamed Conrail's Sayreville Running Track, and would be switched out of Conrail's Browns Yard near Bordentown Avenue via a new connection built after the merger. This required major upgrades to Browns Yard, as all classifications and storage were performed there instead of Sayreville Junction. The old wooden and outdated steel cabooses were sold, and replaced with steel Conrail cabooses. The remaining 97 leased fifty foot box cars were re numbered and absorbed into Conrail. The six EMD SW900s were re numbered for Conrail and did switch the RRRR line for a few years. All but one were scrapped in 1984, with former RRRR #4 being sold to PECO Energy Company for use at their plant in Eddystone, Pennsylvania. Most union employees were assimilated into Conrail. The clerical and managerial staff were all terminated. Of the 56 employees on the payroll in 1980, 30 would be offered jobs with Conrail, 26 would not. Conrail closed shops in South Amboy. The interchange in South Amboy for PRR was closed in 1976. Conrail later extended the Gillespie Branch (renamed the Gillespie Running Track) to cross Bordentown Avenue and connect directly with Browns Yard, enabling abandonment of the South Amboy connection with NJ Transit's North Jersey Coast Line. The line was then cut back to the Phoenix Spur, which currently receives freight in the form of scrap steel. The abandoned engine shop was lost to fire in 1983. The New Brunswick and Parlin stations were demolished by the early 1990s. The Milltown spur to the former Michelin Tire Complex is severed from the main line, but still crosses Main Street (and has been re laid after repaving). The Milltown spur and Michelin Complex are listed on the New Jersey Register of Historic Places. Trackage currently terminates at Silverline Windows in North Brunswick, east of U. S. Route 1. In the 1980s and 1990s, some of the largest customers ceased shipping by rail: Dupont stopped receiving deliveries and their siding is now disconnected. National Lead—at one time the railroad's largest customer—closed and is listed as a brownfield site. Hercules is still connected, receiving an occasional boxcar. Both the Sunshine Biscuit and Continental Baking plants have shut down. The Gillespie Branch survives since it connects to CSAO Browns Yard. The East Brunswick branch is still connected. Several spurs also remain connected but do not have active customers. A single customer based in the Highview Industrial Complex in East Brunswick also receives freight. The South River Branch was abandoned in the early 1980's. Plans to expand the Rail to Truck transfer facility at the former New Brunswick facilities were dropped by Conrail, despite support for the project by the New Jersey Department of Transportation and the city of New Brunswick. As a result, the entire complex was eventually demolished and the wye area in New Brunswick was redeveloped with townhouses. By the late 1990s, the last customer in New Brunswick—Squibb, stopped getting tank cars. The former Johnson & Johnson plant in Milltown is now used by Silverline Windows, which receives covered hoppers containing plastic pellets. In October 2014, the siding at the former National Lead site was reactivated for the shipment of radiologically contaminated soils to out of state disposal facilities. The sole surviving station is in Milltown, which still proudly displays its original sign: "Raritan River Railroad – Freight Station". It is in a deteriorating condition and plans are being made by the Raritan River Chapter of the NRHS and the Borough of Milltown to move it to another location and restore it. The current owner, attorney James Curran, has indicated he would "consider donating it." The RRRR logo can still be seen through the rust on the swing bridge in South River.

Тірі қалған жабдықтар

RRRR-дің 5 түпнұсқа жабдығы бар екені белгілі. +Сақталған теміржол вагондары Вагонның орналасқан жері туралы мәліметтерCaboose #7Allaire State Park, Wall Township, New JerseyЖүк көліктерінен алынып, RRRR түсіне қайта боялды және New Jersey Көлік мұражайының Pine Creek теміржолы кеңсесі ретінде қолданылады. Caboose #8Ivyland, PennsylvaniaАқпарат жоқ. Caboose #10Boonton, New JerseyTri State Railway Historical Society қоғамына тиесілі. RRRR бояуына толыққанды қайта жаңартылып, пайдалануға дайын. New Jersey United Railroad Historical Society қалпына келтіру алаңында сақталады. Boxcar #100Quakertown, PennsylvaniaQuakertown депосының жанында, East Penn теміржолында орналасқан; RRRR ливреясымен боялған; қазіргі уақытта қойма ретінде пайдаланылады. SW900 #4БелгісізRiver SW900 #4 2016 жылдың шілде айында PECO-ның Эддистоун жерінен көшірілді. Локомотивті сатып алу туралы ешқандай хабарлама жоқ.

Операциялар (2015)

+Клиенттер (2015) Миля Компания Материалдар1.0Gerdau Steel металл шығындысы (кіріс), арматура (шығыс)4.6Hercules Chemical Company5.7Riverside Supply кірпіш9.4Mauser пластик11.2Silverline Windows пластик

CSAO аясында бес бұрынғы RRRR желісі пайдалануда. Пойыздар Браунс-Ярдтан көбінесе күнделікті жүреді. Sayreville-дегі Gerdau Steel бұрынғы Phoenix Spur-дің шығыс бөлігінде орналасқан және қазіргі уақытта болаттан жүк тасымалдарын қабылдайды. Кірпіштер Riverside Supply-ға жеткізіледі. Mauser - Шығыс Брансуик Highview кешенінде әлі де жүк қабылдайтын жалғыз компания. Шығыс Брансуик бұрылысы енді басты желіге қосылмаған. Шығыс Брансуиктегі онға жуық бұрылыстың тек біреуі ғана қазіргі уақытта жүк қабылдайды. Батыс жағында Silverline Windows компаниясы аптасына 1-2 вагон пластик гранулаларын алады. Пойыздар Silverline-ға сирек келеді.

Жолаушылардың ұсынысы

Нью-Джерси Транзит және Миддлсекс округі, Нью-Джерси штаты, Нью-Брансуик аймағындағы жол ағлағын жеңілдету мақсатында болашақ жеңіл рельстік көлік жүйесінің мүмкіндіктерін зерттеп жатыр, оның ішінде көне Рарритан өзені темір жолының құқығына қатысты, ол көлік қозғалысы тығыз 18 тас жолының бойымен өтеді.