Кіріспе
Еуропа мен Солтүстік Америка арасындағы туннель салу ұсыныстары – теориялық трансатлантикалық туннель. Трансатлантикалық туннель – Солтүстік Америка мен Еуропа арасында Атлант мұхитын бойлап салынатын теориялық туннель, мүмкін, жаппай көлік жүйесі ретінде пайдалану үшін. Кейбір ұсыныстарда жоғары технологиялық пойыздар қарастырылған, олардың жылдамдығы өте жоғары болады. Туннельді салудың негізгі кедергілері – құны (алғашқы бағалау бойынша 88-175 миллиард доллар, қазіргі бағалау бойынша 1-20 триллион доллар) және қазіргі материалтану ғылымының мүмкіндіктері. Трансатлантикалық туннельге қарағанда арзан технология қолданылғанына қарамастан, ағымдағы ірі туннельдер, мысалы, Ла-Манш туннелі, Сейкан туннелі және Готтард негізгі туннелі қаржылық қиындықтарға тап болуы мүмкін.
a theoretical transatlantic tunnel
A transatlantic tunnel is a theoretical tunnel that would span the Atlantic Ocean between North America and Europe possibly for such purposes as mass transit. Some proposals envision technologically advanced trains reaching speeds of Most conceptions of the tunnel envision it between the United States and the United Kingdom ‒ or more specifically between New York City and London. The main barriers to constructing such a tunnel are cost (first estimated $88–175 billion, now updated to $1–20 trillion) as well as limits of current materials science. Existing major tunnels, such as the Channel Tunnel, Seikan Tunnel and the Gotthard Base Tunnel, despite using less expensive technology than any yet proposed for the transatlantic tunnel, may struggle financially.
Ұсынылған туннельдер
Концепцияның көптеген нұсқалары бар, оның ішінде теңіз төбесінің үстіндегі құбыр, мұхит еденінің астындағы туннель немесе екеуінің бір комбинациясы.
Вактрейн
1960 жылдардағы ұсыныста вактрейндермен 3100 миль (4989 км) ұзындықтағы дерлік вакуумдық түтік болған, бұл магниттік левитациялық пойыздың теориялық түрі, ол сағатына дейін жылдамдықпен қозғала алады. Осы жылдамдықпен Нью-Йорк пен Лондон арасындағы саяхат уақыты бір сағаттан кем болады. Басқа бір қазіргі заманғы нұсқа, шығындарды азайту мақсатында, кемелерден, қолайсыз ауа-райынан және теңіз түбіне жақын туннельдерге тән жоғары қысымнан аулақтау үшін мұхит бетінен шамамен 49 метр тереңдікте орналасқан су астындағы жүзуші туннельді көздейді. Ол 54 000 дайын бөліктерден тұрады, олар 100 000 бау-сыммен бекітіледі. Әрбір бөлік концентрлі болат түтіктер арасына орналасқан көбік қабатынан құралған, ал туннельдегі ауа қысымы төмендетіледі. Бұл қателік бүгінде жиі қайталанады. 1913 жылы неміс жазушысы Бернхард Келлерманның «Туннель» романы жарық көрді. Ол сол аттас төрт фильмге әсер етті: 1915 жылы Уильям Вауэр түсіргені, сондай-ақ 1933 және 1935 жылдары шыққан неміс, француз және британдық нұсқалары. Неміс және француз нұсқаларын Кертис Бернхардт, ал британдық нұсқаның сценарийін ғылыми-фантастика жазушысы Курт Сиодмак жазған. Бұл тақырыпқа қазіргі замандағы қызығушылықты көрсететіндей, британдық нұсқаның («Трансатлантикалық туннель» деп қайта аталған) америкалық көрсетіліміне арналған түпнұсқа плакат 2006 жылы аукционда 2000–3000 долларға бағаланған.
Қазіргі заманғы зерттеулер
Роберт Годдард, ракета техникасының әкесі, осы идея үшін 214 патентінің екеуін алған. "Популярлы ғылым" журналының 2004 жылғы сәуір айындағы саны Атлантикалық туннель бұрынғыдан да мүмкін екенін, және күрделі инженерлік қиындықтарсыз салына алатынын көрсетеді. Ол мұны Атлантикалық құбырлар мен кабельдерді төсеумен салыстырады, бірақ құны 88-ден 175 миллиард долларға дейін жетеді. 2003 жылы Discovery Channel арнасының "Extreme Engineering" бағдарламасы "Трансатлантикалық туннель" деген атпен бір бағдарлама көрсетті, онда ұсынылған туннель концепциясы туралы толыққанды әңгіме өрбіді.