Жаңа Зеландия Пресвитериан Шіркеуі: Тарих, Адамдар және Зұлымдықтар
Presbyterian Church of Aotearoa New Zealand
Жаңа Зеландия Пресвитериан шіркеуінің тарихы, құрылуы, географиясы және басқару жүйесі. Шотландия, Ирландия және Австралиядан келген иммигранттардың әсері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Тарих
Жаңа Зеландияның пресвитериан шіркеуі 1901 жылғы қазан айында Отаго және Саутленд синодындағы (көбінесе еркін шіркеу дәстүріне ие болған) шіркеулердің Вайтаки өзенінің солтүстігіндегі шіркеулермен бірігуі нәтижесінде құрылды. Пресвитериандар көбінесе Шотландия, Ирландия және Австралиядан қоныс аударған қоныс көшпендер ретінде Жаңа Зеландияға келді. Дунедин (1848 жылы негісталған) және Вайпу (1853 жылы негісталған) қалалары әсіресе пресвитериандықтардың қоныс тастаған жерлері болды.
The Presbyterian Church of New Zealand formed in October 1901 with the amalgamation of churches in the Synod of Otago and Southland (which had a largely Free Church heritage) with those north of the Waitaki River. Presbyterians had by and large come to New Zealand as settlers from Scotland, Ireland and Australia. Dunedin (founded in 1848) and Waipu (founded in 1853) were specifically Presbyterian settlements,
1906 жылы Жаңа Зеландиялықтардың 23 пайызы (203 600 адам) өзін пресвитериан дінінің жатқызылғандары деп жариялады.
In 1906, 23 percent of New Zealanders (203,600) had identified as Presbyterians.
Құрылымы мен қызметі
Пресвитериан шіркеуі жергілікті, аймақтық және ұлттық деңгейдегі соттар (кеңестер) арқылы басқарылады. Шіркеудің жетекшісі модератор деп аталады және ол ұлттық сот тарапынан сайланады. 2006 жылы бұл дін тобының 430 қауымда 29 000 мүшесі және 400 пастор болды.
The Presbyterian Church is governed by a series of courts (councils) at local, regional and national levels. The leader of the church is called a moderator, and is elected by the national court. In 2006 the denomination claimed 29,000 members in 430 congregations, and 400 ministers.
Әлеуметтік қатысу
Пресвитериандық әлеуметтік қызметтер қауымдастығы (PSSA) – кейіннен "Қолдау" деп аталған – 20-шы ғасырдың басында қызметін бастады.
The Presbyterian Social Services Association (PSSA) – subsequently known as "Support" – began operating in the early 20th century.
Жемқорлық туралы мәлімдемелер
2022 жылдың қазан айында Пресвитериандық қолдау Отагоның бас директоры Джо О'Нилл, күтімдегі зорлық-зомбылықты тергеу жөніндегі корольдік комиссия отырысында, Дунединдегі Андерсон шығанағындағы Глендин Пресвитериандық балалар үйлерінде кем дегенде алты тарихи зорлық-зомбылық фактісі болғанын мойындады. О'Нилл сондай-ақ, 2017 және 2018 жылдар аралығында ПСО күтімінде болған балалар туралы ақпаратты педофильдік топтардың әдейі жойғанын мәлімдеді. О'Нилл зорлық-зомбылықтан зардап шеккендерден кешірім сұрады. О'Ниллдің куәлігіне жауап ретінде, Аотароа-Жаңа Зеландия Пресвитериан шіркеуі Дунединнің Пресвитериан қауымындағы педофильдік топтардың қызметіне қатысты тергеу бастады. 5 қарашада Пресвитериан шіркеуі педофильдік топтар туралы айыптауларды тергеу үшін Король кеңесшісін тағайындағанын растады. 2023 жылдың қыркүйегінде Otago Daily Times газеті Пресвитериан шіркеуінің бас жиналысының модераторы Хамиш Галлоуэйдің, Пресвитериандық қолдау қызметтері қауымдастығы (PSSA) Аотароа-Жаңа Зеландия Пресвитериан шіркеуінен бөлек ұйым болғандықтан, "Анна" деген атпен таныс, сексуалдық зорлық-зомбылықтан аман қалған адамға өтемақы төлеуден бас тартқанын хабарлады. Анна бала кезінде Саутленд, Отаго және Крайстчерчте PSSA мүшелерінен құралған педофильдік топтар тарапынан зорталған, есірткілік заттар берілген және саудаға түскен. Анна екі ұйымның байланыста болғанын айтып, шіркеуді қолдау ұйымдарының жасаған істеріне жауапкершілікті қабылдауға құлықсыздықпен қарағаны үшін сынады. "Дінге негізделген мекемелердегі құтқарылғандар желісінің" өкілі Лиз Тонкс Пресвитериан шіркеуінің зорлық-зомбылықпен күресу жүйесін сынады.
In October 2022, Presbyterian Support Otago's chief executive Jo O'Neill acknowledged during The Royal Commission of Inquiry into Abuse in Care that at least six historical cases of abuse had occurred at its Glendining Presbyterian Children's Homes in Andersons Bay in Dunedin. O'Neill also testified that records about children housed under PSO's care had been deliberately destroyed by an alleged paedophile ring between 2017 and 2018. O'Neill also apologised to abuse survivors. In response to O'Neill's testimony, the Presbyterian Church of Aotearoa New Zealand launched an inquiry into an alleged pedophile ring operating within Dunedin's Presbyterian community. On 5 November, the Presbyterian Church confirmed that it had appointed a King's Counsel to investigate the paedophile ring allegations. In September 2023, the Otago Daily Times reported that the Presbyterian Church's general assembly moderator Right Rev Hamish Galloway had declined to compensate a sexual abuse survivor known as "Anna" on the grounds that the Presbyterian Support Services Association (PSSA) was a separate organisation from the Presbyterian Church of Aotearoa New Zealand. During her childhood, Anna had been raped, drugged, and trafficked among a paedophile ring of PSSA members in Southland, Otago, and Christchurch. Anna has asserted that the two organisations were linked and criticised the Church for its perceived unwllingness to take responsibility for the wrongs committed by its support organisations. Network of Survivors in Faith based Institutions spokeswoman Liz Tonks criticised the Presbyterian Church's abuse redress process.
Бөлек топтар
Аотеароа Жаңа Зеландияның пресвитериан шіркеуінен бірнеше топ либералды теологиясы салдарынан бөлініп шықты. 1940 жылдардың соңында Нидерландтан көшіп келгендер Жаңа Зеландияға қоныстанғанда, өздерінің рухани ошақтарын реформаттық бағыттағы, әсіресе Жаңа Зеландияның пресвитериан шіркеуінде табамын деп үміттенеді. Бірақ олар оның «күткеннен кем реформаттық доктрина мен тәжірибеге ие екенін» көрді. Олар 1901 жылғы Декларациялық актінің («осы шіркеуде реформаттық сенімнің мәніне қатысты емес мәселелер бойынша пікірлердің алуандығы мойындалады») «пресвитериан шіркеуінің есігін түрлі «оқыс ілімдерге» ашқанын» сезінді. Осының нәтижесінде 1953 жылы Жаңа Зеландияның реформаттық шіркеулері ресми түрде құрылды. Джордж Маккензи басшылығымен бір топ 1960 жылдары шығып, Жаңа Зеландияның православиелік пресвитериан шіркеуін құрды. Тағы бір бөлінген шіркеу – Жаңа Зеландияның Грейс пресвитериан шіркеуі, ол бұрыннан бар тәуелсіз шіркеулер тобынан және 2003 жылғы гомосексуализмге қатысты даудан кейін PCANZ-дан шыққан бірнеше шіркеуден құралды. Олар Жаңа Зеландия үшін жаңа пресвитериандық конфессия құру үшін бірікті.
Several groups have broken away from the Presbyterian Church of Aotearoa New Zealand because of its liberal theology. In the late 1940s migrants from the Netherlands settling in New Zealand expected to find their spiritual homes in existing churches of Reformed persuasion, particularly the Presbyterian Church of New Zealand. Instead they found it "less Reformed in doctrine and practice than they had hoped." They felt that the Declaratory Act of 1901 (which said that "diversity of opinion is recognised in this Church on such points in the Confession as do not enter into the substance of the Reformed Faith therein set forth") had "opened the doors of the Presbyterian Church to various 'winds of doctrine'." As a result, the Reformed Churches of New Zealand were officially established in 1953. One group under George Mackenzie left in the 1960s and formed the Orthodox Presbyterian Church of New Zealand. The other breakaway church is Grace Presbyterian Church of New Zealand, which was formed of both a group of pre existing independent churches, and a number of churches that left the PCANZ after the homosexual controversy of 2003. These united into a new Presbyterian denomination for New Zealand.
Бір жынысты некелер
2003 жылы шіркеу діни қызметкерлердің некеден басқа жыныстық қатынаста болуына рұқсат берді. Бұл 2004 жылы күшін жойды, ал 2006 жылдың 29 қыркүйегінде өткен Шіркеудің Бас ассамблеясының мәжілісінде 230 дауысқа 124 қарсы (65% көпшілік) деп бекітілді. Бұл де-факто немесе гомосексуалдық қатынастағы адамдардың шіркеуде діни қызметкер болуына кедергі келтіреді. Бұл 2004 жылға дейін дін қызметкері етіп тағайындалған адамдарға қатысты емес. Дегенмен, кейбір либералды дін қызметкерлері бұл саясатқа қарсы шықты. Атап айтқанда, Веллингтондағы Террассадағы Сент-Эндрю шіркеуі бір жынысты некелерді қолдайтынын жариялады. Сент-Эндрю шіркеуі 2005 жылдан бері бір жынысты азаматтық одақтарды баталап келеді. 2014 жылы бір жынысты неке заңмен бекітілгеннен кейін, Сент-Эндрю шіркеуі бір жынысты неке рәсімдерін де өткізе бастады. Басқа қауымдар да бір жынысты некелерді қолдауды жөн санады.
In 2003, the Church decided to allow ministers in sexual relationships other than marriage. This was overturned in 2004, and in a meeting of the General Assembly of the Church on 29 September 2006, this was confirmed by 230 votes to 124 (a 65% majority). This prevents people in de facto or gay relationships from becoming ministers in the church. It does not apply to people ordained before 2004. However, some liberal clergy have opposed this policy. In particular, St Andrew's Church on the Terrace in Wellington has announced that it supports same sex marriage. St Andrew's church has been blessing same sex civil unions since 2005. In 2014, when same sex marriage became legal, St Andrew's Church also began performing same sex marriage ceremonies. Other congregations have also chosen to support same gender marriage.