Илиохори – Солтүстік Грекиядағы Загори ауылы. Тарихы, құрылуы, шаруашылық және су тапшылығы туралы аңызбен танысыңыз. Грекия саяхатыңызға дайындалыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Илиохори (Ηλιοχώρι, "Күннің ауылы", 1927 жылға дейін: Δοβρίνοβο Довриново; ) – Грекияның солтүстік-батысындағы Загори ауылдарының бірі. Ол Иоаннина облыстық бірлігінің солтүстік бөлігіндегі Тимфи муниципалдық бірлігінде орналасқан. Жергілікті аңыз бойынша, ауыл сол аттас өзенде Рашана ретінде құрылған. Бірақ, ішуге жарамды судың жетіспеуі салдарынан бұл жер тастаналды, ал тұрғындары Ілиохори мен жақын орналасқан Лайста (ежелгі Лисиница) қаласын құру үшін тарап кетті. Ілиохори дәстүрлі түрде егіншілікпен айналысатын ауыл болды, мал шаруашылығы және арпа мен жонқа егу оның экономикалық қызметінің басты салалары еді. Шарап жасау да маңызды болды, ал ауыл өзінің бастапқы атын берген Добровино шарабын өндірді. Ілиохориден шыққан керуендер аймақтан Балқанға сауда үшін өнімдер тасыды. Қала Екінші дүниежүзілік соғыс және Грекия азамат соғысында ауыр зардап шекті, нәтижесінде 1940 жылдары халықтың көп бөлігін жоғалтты.
Iliochori (Ηλιοχώρι, "Village of the Sun", before 1927: Δοβρίνοβο Dovrinovo; ) is one of the Zagori villages in northwest Greece. It is located in the municipal unit of Tymfi in the northern part of the regional unit of Ioannina. According to a local legend, the village was founded as Rasciana, on the river of the same name. However, that site was abandoned because of a lack of drinking water, and the inhabitants scattered to found Iliochori and the nearby town of Laista (ancient Lisinitza). Iliochori was traditionally an agricultural village, with husbandry and cultivation of barley and vetch being among its primary areas of economic activity. Viticulture was also prominent, and the village produced a wine, Dobrovino, that gave it its original name. Caravans leaving from Iliochori carried products from the region to the Balkans for trade. The town suffered severe damage in both World War II and the Greek Civil War and lost a large portion of its population during the 1940s as a result.
Шығу тегі
Қаланың пайда болу тарихы толыққанды белгісіз. Кейбір тарихи мәліметтерге сәйкес, б.з.д. 11 ғасырында жергілікті тұрғындар Раскьяна, Липохори, Кукурунзу және Сури жерлерінде бірнеше шағын, оқшауланған қауымдастықтар құрған. Кейіннен, ықтимал бірнеше себептерге байланысты, соның ішінде ішуге жарамды судың болуына байланысты, тұрғындар бұл жерді тастап, қаланы қазіргі "Добриново" орнында салған. Бұл славян атауы біздің заманымыздың 14 ғасырында пайда болған, және "жақсы + жаңа" деген мағынаны білдіреді. Алайда, барлық тұрғындар Илиохориға көшкен жоқ. Олардың бір бөлігі осы кезеңде Лаистада (14 км немесе 9 миль қашықтықта) қоныстанды, ол осы кезде Лисиница деп аталды. Эпирде славян үстемдігі кезеңінде (б.з.д. 6-7 ғасырлар) Добриново қаласының бар екендігі славян мәліметтерінен көрініп тұр. 14 ғасырда Панагия монастыры салынды. 1431 жылы "Врисохоритан" Николаос Экзархос өзінің "Нтомбриновоға" атты кітабында түрік әкімшілігінің 1180 тұрғынды санағанын хабарлайды. Келесі жылдары қала халқының өсуімен немесе гүлденуімен дамыды. Деректерге сәйкес, Падес қаласының дәрігерімен медициналық көмек көрсету туралы келісімшарт жасалған. Келісім бойынша, бір жыл ішінде Добриново муниципалитеті дәрігерге жалақы төлеп, тұрғындарға тегін медициналық қызмет көрсетті, ал тұрғындар тек дәрі-дәрмекке ақы төледі. Құжаттар 1616 жылы қол қойылған, бірақ 1943 жылы нацистер муниципалитетті өртеп жіберген кезде жойылған. 1812 жылы француз консулы Пуквиль аймаққа сапар шегіп, Добриново қаласында 750 тұрғын бар екенін хабарлады. Бірнеше жылдан кейін, 1815 жылдан бастап Добриновода грек мектептері ашылды. Сабақтар Панагия монастырында, кейін жеке үйлерде өтті. Осы жылы тұрғындар арасында алғашқы ірі апат – оба ауруы болды. Қала тұрғындары аурудан құтылу үшін тауларға қашып кетті. 1819 жылы Иоаннина митрополиті Гавриил аурудан зардап шеккен қауымдастықтарға сапар шегіп, қалада 160 тұрғынмен кездесті. 12 ақпан 1823 күні Афинадан Псалидис Моврокордатосқа жіберген хатында түрік оккупациясы астындағы Эпир мен Тессалияның жағдайын сипаттап, азаттық үшін қарулы күрес туралы айтты. Ол Добриново қаласындағы адамдардың қару-жарақ алып жүруге қабілетті екенін хабарлады. Добриново қаласы сол кезде ұлдар мен қыздарға бөлінген мектептерді пайдаланды және қалаға су жеткізетін акведук пен жаңа жолдар ашатын көпірлер салынды. Добриново тұрғындары көп саяхаттап, саудагерлерге айналды, бірақ олар өз қалаларын ұмытпады және оның дамуына үлес қосты. Константинопольде жарық көрген грек газеті Добриново қаласында 1200 тұрғын бар екенін жазды. Алайда, қала үшін экономикалық құлдырау кезеңі басталды. 1912 жылғы Балқан соғыстары, содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс, Илиохориттердің Болгария, Сербия, Черногория және тіпті Ресеймен жасаған сауда байланыстарын тоқтатты. Кейіннен испан тұмауының таралуы Добриново (Илиохори) қалаларына да зиян келтірді, көптеген адамдар қаза тапты.
The origin of the town is not completely clear. From some historical findings it seems that in the 11th century BC, the local inhabitants formed several small isolated communities, at the sites of Rascianà, Lipochori, Koukourounzu and Souri. Later on, probably for several reasons including drinkable water, the inhabitants abandoned the place and constructed the town in the actual "Dobrinovo". That Slavic name, of the AD 14th century, means "Dobri+novo" ("good + new"). However, not all the inhabitants moved to Iliochori. Some of them settled in Laista (14 km or 9 miles away) that in this period was called Lisinitza. During the period of the Slavic hegemony in the Epirus (AD 6th 7th century), the town of Dobrinovo already existed, as it turns out from the Slavic evidences. In the 14th century, the Monastery of Panaghia was constructed. In 1431, as the "Vrisochoritan" Nikolaos Exarchos reports in his book To Ntombrinovo, the Turkish administration counts 1180 inhabitants. In the following years, it kept developing either as more inhabitants or as increased prosperity. Evidence shows the existence of a document that contained a convention made with a doctor of Pades in order to offer medical assistance. The convention that in the period of one year established that the municipality of Dobrinovo would have paid only the wage to the doctor in order to offer free medical attendance to the inhabitants, who have only paid for the medicines. The documents were signed in 1616, but they were destroyed with the fire of the municipality by the Nazis in 1943. In 1812, the French consul Pouqueville visited the region and reported that in the town of Dobrinovo, he found 750 inhabitants. After few years, since 1815 in Dobrinovo, there was a continuation of Greek schools. Lessons took place in the Monastery of Panaghia and later in some private houses. During the year there happened the first great destruction of the community of the inhabitants caused by bubonic plague disease. The town had numerous victims, and the inhabitants sheltered themselves in the mountains in order to escape from the disease. In 1819 the Metropolita of Ioannina Gabriel visited the communities which suffered from the disease, and in the town he met 160 inhabitants. In a letter of Ath. Psalidis dated 12 2 1823, sent to Movrokordatos, he described the situation of the Epirus and Tessally, under the Turkish occupation, showing an armed struggle for liberation. It reports that in the town of Dobrinovo where people live, they were able to carry weapons. The town of Dobrinovo in that period used the school separated for the boys and the girls and was constructed using the aqueduct that brought water to the town and bridges that opened new roads. The inhabitants of Dobrinovo travelled a lot and became traders, but they did not forget their town and they contributed for its development. The Greek newspaper published in Constantinopolis, speaks about 1200 inhabitants in the town of Dobrinovo. Unfortunately for the town, there followed a period of economic decadence. The Balkan wars in 1912, then the First World War, blocked the trade activities that the Iliochorites had created with the countries like Bulgaria, Serbia, Montenegro, until Russia. Later with the arrival of the Spanish flu pulled down on all the towns including Dobrinovo (Iliochori) with numerous victims.
Түрік билігі астында
1463 жылдан 1912 жылға дейін Илиохори түріктердің билігінде болды, олар Загорьяның барлық қалаларына салық төлеу шартымен үкіметтік автономия берген. Қала 1870-1900 жылдар аралығында ең жоғары деңгейде дамып, гүлденген. 1916 жылдан бастап халық "азиялық тұмау" салдарынан қырылды. Илиохори тұрғындары қой мен сиыр шаруашылығымен, егіншілікпен айналысып, астық, арпа және бұршақ өсірген. Олар жүзім шаруашылығына да көп көңіл бөлді, сапалы шарап өндірді. Бірақ олар сонымен қатар саудагерлер де болды, көктемде қашырлар мен жылқылармен керуен құрып, Балқан елдерінде сататын тауарларын алып жүрді, онда олардың көптегені ірі экономикалық табысқа жетті. Олар қыс айларын отбасыларымен өткізу үшін күздің соңында Илиохориге оралып қайтатын. Қыс айларында малшылар қолөнерге бейімделіп, Балқан аймағында саяхаттап, тауарларын сататын тас қалаушылар мен ағаштан мүсін жасаушылардың көшпелі одақтарын құрды. 1914 жылға дейін Илиохориде қазіргі қалалық әкімдіктің жанында шасси мектебі орналасқан, онда қыздар тоқу өнерін үйренді. Бұл ғимарат Gianussi отбасының меншігінде болды, олар оны қалалық кеңеске сыйға тартқан; тоқу мектебінен басқа, бір ғимаратта бастауыш мектеп, сондай-ақ бастауыш және орта мектептер де болды. Осы мектептерде қыздарға әйелдер, ал ұлдарға ерлер мұғалімдер сабақ берді. 1912 жылы ғимарат өртеніп кетті, ал 1924 жылы оның қайта құрылысы басталды, 1927 жылы аяқталды. Алғашқы ұстазы Папасисис болды.
From 1463 until 1912, Iliochori was under the dominion of the Turks, who had granted to all the towns of Zagoria a governmental autonomy with the payment of taxes. The town grew rich with the maximum development between 1870 and 1900. From 1916 the population was decimated by "Asian flu". The inhabitants of Iliochori lived by breeding sheep and cows, and agriculture, cultivating grain, barley and vetch. They dedicated great care also to viticulture, producing a good wine. However, they were also traders, and in the spring left in caravan with mules and horses, carrying of the goods that they above all sold in the countries of the Balkans, where many had constructed true and economic fortunes. They came back to Iliochori at the end of autumn, to spend the winter with their families. In the winter months, the shepherds were dedicated to the handicrafts, forming itinerant guilds of masons and sculptors in wood that traveled the Balkans selling their goods. Until 1914 in Iliochori there was the school of the chassis situated over the road of the current city hall, where the girls learned to weave. The building belonged to the Gianussi family that had donated it to the city council; beyond the weaving school there were the elementary school, the primary and secondary schools that were found in the same building. In these schools, there were female teachers for the girls and male teachers for the boys. In 1912 the building was burnt, and in 1924 started its reconstruction, which was finished in 1927. The first master was Papasisis.
Екінші дүниежүзілік соғыс және атау өзгеруі
1920 жылдан кейін 160 үйde тұрғындар болды. 1926 жылы қала ресми түрде "Добриново" атауын өзгертіп, грек тілінде "Күн қаласы" деген мағына беретін "Илиохори" атауын алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1943 жылы неміс әскері Илиохориге келiп, қаланың көптеген үйлерін өртеді. 1944 жылы тағы бір неміс батальоны қалаға кіріп, ешқандай зақым келтірмей, мұқият іздестіру жүргізді. 1946-1949 жылдардағы Грекия азамат соғысы кезінде қала ауыр зардаптарға ұшырады және көптеген тұрғындары эмиграцияға кетті. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Илиохори тұрғындарының көпшілігі негізінен Фессалияға көшіп отырды. Грекиядан тыс жерлерде Илиохорилықтар Болгария, Валахия және АҚШ-қа көшіп барды. 1972 жылы осы жерде "Ой Ксенитеменой" атты ескі грек фильмі түсірілді.
After the 1920 the houses inhabited were 160. In 1926, the town officially changed name from "Dobrinovo" and was assigned the name "Iliochori" that in Greek means "Town of the Sun". During the Second World War, the Germans arrived at Iliochori in 1943 and burnt a large part of the houses of the town. In 1944 another battalion of German entered the town, searching carefully without damaging it. The town has endured large damages during the Greek Civil War from 1946 to 1949 and many inhabitants emigrated. Till World War II, most Iliochorians used to emigrate mainly to Thessaly. Outside Greece, Iliochorians used to emigrate to Bulgaria, Wallachia and the U. S. Seems that in 1972, there was filmed an old Greek movie Oi Xenitemenoi.
1990 жылдан 2010 жылға дейін
1990 жылдан бастап Афина, Салоники, Иоаннина, Лариса және Италияның түрлі аймақтарынан келген жергілікті тұрғындар жаңа үйлер салып, қаланы қайта жандандыра бастады. Осы кезеңде Агиос Николаос шіркеуін жаңарту сияқты көптеген ғимараттарды қайта құруға бағытталған бастамалар қолға алынды. 1992 жылы Гифтокампос елді мекенінен Илиохориге дейінгі жолдың бір бөлігі салынып аяқталды, бұл ауылға жылдам қол жеткізуге мүмкіндік берді. Сол жылдары Рашиана аумағында "Балта Стринга" сарқырамасын құру үшін шағын комиссия құрылды, ол Франциядан да келушілерді қызықтырды. 2002 жылы алғашқы веб-сайт ағылшын және итальян тілдерінде іске қосылды, кейін француз, испан және грек тілдеріне де аударылды. 2008 жылы грек тілінде тағы бір веб-сайт ашылды, 2009 жылы Илиохори Загори аймағында екі ресми веб-сайты бар алғашқы ауыл атанды. 2009 жылдың жазында Агиос Минас шіркеуінің есігі елдесі Георгиос Полимеристің қайырымдылығымен жаңасына ауыстырылды. 2009 жылдың қазан айында SKY TV "Балта Стринга" сарқырамасы мен Илиохори аумағында түсірілімдер жүргізді. 2010 жылы, көп жылдық үзілістен кейін, "Илиохори" мәдени бірлестігінің бастамасымен "Нтомприново" мерекесі жандандырылды, нәтижесінде Илиохоритонның барлық аймақтардан келген өкілдері көл жағасында табысты кездесу өткізді.
From 1990 many original inhabitants of the place, coming from several parts, Athens, Thessaloniki, Ioannina, Larissa and also from Italy, had begun to repopulate and re evaluate the town, constructing new houses. In the period, many initiatives of building reconstruction were started, like the renovation of the church of Aghios Nikolaos. In 1992 was completed the portion of the road from the locality Gyftokampos to Iliochori, allowing a fast connection to the village. Always in this period, there was a small committee for the creation of the tourist attraction like waterfall of "Balta Stringa", in the locality Rascianà that attracts visitors also from France. In 2002, the first website was launched in English and Italian and later became also in French, Spanish and later in Greek version. In 2008 another website in the Greek language was launched, becoming the first village of Zagori in 2009 with two official websites. The door of the church of Aghios Minas had been replaced with a new one in the summer 2009 by the donation of countryman Georgios Polimeris. In October 2009, SKY TV set up a documentary in the waterfall of "Balta Stringa" and around Iliochori. In 2010, after many years on the initiative of the Cultural Association Iliochori, "The Ntomprinovo" revived, successfully, the reunion of Iliochoriton everywhere in lakes of the pit.
Жергілікті деңгейдегі басты іс-шаралар - Панигри
Жыл сайын 20 шілдеде пайғамбар Илияның құрметіне мереке тойланады, ол Илохоридің қасиетті қамқоршысы. 19 шілде күні кешкісін қала алаңының ортасында Илохори тұрғындары Эпирдің, әсіресе Загори аймағының дәстүрлі билерін оркестрдің музыкасымен бастайды. 20 шілде күні таңында сенімділер қаладан пайғамбар Илия шіркеуіне дейінгі жолды толтырады. Қызмет аяқталған соң, олар есімдері Илия аталғандардың үйіне құттықтауға барады. Сол күні кешке қаланың басты алаңында таңға дейін дәстүрлі билер жалғасады. Бұл мереке туған жерінен алысқа кеткен көптеген адамдар үшін Илохориге оралуға мүмкіндік береді. Мерекеге Загори аймағының дәстүрлі тағамдарын және шараптарын татып көруге құштар көптеген қонақтар келеді.
Each 20 July is a holiday in honour of the prophet Elia, the patron saint of Iliochori. On the evening of 19 July. At the center of the square, the Iliochoriti start the traditional dances of the Epirus, and in particular of the region of Zagori, with the music of the orchestra. On the morning of 20 July, the faithful fill the road from the town to the church of the prophet Elia. At the end of the function, they go to the houses of the people that celebrate the name day for the wishes. That same evening, on the main square of the town there are again the traditional dances until the first light of the morning. This holiday is an occasion for many people, originally from this place but living far away, to go back to Iliochori. The holiday attracts many visitors from the towns, eager to taste typical dishes and wines of the region of Zagori.
Орналасуы мен климаты
Ауыл Тымфи муниципалитетіне қарасты, Иоаннина префектурасының солтүстік бөлігінде, Иоаннинадан кейін, Гифтокампос аймағынан соң орналасқан. Илиохориді қылқан жапырақты ормандар мен өзендер қоршап, Тимфис тау тізбегіндегі Гамила тауының етегінде жатыр, және Викос-Аоос ұлттық паркімен шектеседі. Ол өте биік ағаштардың арасында, жасыл аймақта, көптеген ағын сулар мен тас көпірлермен тік беткейге салынған. Ілиохори ауылында шағын пошта бөлімі және жақсы алаңы бар шағын мектеп орналасқан, алаң жаңадан тақтаға айналдырылған. Жыл сайын Пайғамбар Илия күні жиналып, мереке тойлау үшін пайдаланылады.
The village is located in the municipality of Tymfi, in the northern part of the Ioannina prefecture at from Ioannina, after the locality Gyftokampos. Iliochori is surrounded by conifer forests and rivers at the foothills of Gamila of the Tymphis mountain range, and borders the Vikos–Aoös National Park. It is built on a steep slope between very tall trees in a green area, with much running water and stone bridges. The village of Iliochori also has a small post office and a small school with a nice square re made as a plaka. Every year during the of Prophet Elia, it has been used gather and celebrate the feast.
Көлік
Илиохори ауылы Грекияның KTEL транзиттік байланыс компаниясы арқылы Иоаннинамен жиі байланысты. Афина және Салоники сияқты Грекияның басқа да ірі қалаларынан Виа-Эгнатия тас жолы Иоаннина арқылы өтеді. Ең жақын әуежай – Иоаннина ұлттық әуежайы, ол Иоаннинадан Коницаға қарай орналасқан. Одан кейін оң жақта Ілехори қаласына апаратын жол қиылысы бар.
The village of Iliochori is frequently connected from Ioannina by the transit communications company KTEL (Greece). From the other main Greek cities, like Athens and Thessaloniki, the Via Egnatia highway passes by Ioannina. The closer airport is the Ioannina National Airport, going out from Ioannina in the direction of Konitsa. After on the right, there is the cross roads that after will bring to the town of Iliochori.
Туризм
Илиохориден Илиохори тұрғындары салған жолмен 2 км-ден кейін "Балта Стринга" жерінде үш үлкен сарқырама орналасқан, олардың ең үлкені биік. 2009 жылдың қазан айында Иоаннинаның телеарналарының бірі осы басты көрікті орын туралы және ауылдағы өмір туралы деректі фильм түсірді. Жыл сайын тамыздың алғашқы демалыс күні Гыфтокампос жерінде ежелгі Сарахазани тайпасының ұрпақтары, мал өсірумен аты шыққан ел, жұма күні түстен кейін басталатын үлкен мерекеге жиналады. Олар Грекия, Румыния, Болгария және Балқан аймағының басқа жерлерінен келеді. Олар шатыр тігіп, үлкен от жағып, ет пісіруге дайындық жасайды және түнгі салқында жанып тұрады. Қаланың аңғарында ағатын Расьянит өзені де бар, онда балық аулауға болады. Печчиос көпірі тастан салынған, ол Осман империясы кезінде салынған болуы мүмкін және қазір туристердің қызығушылығын тудырады.
From Iliochori, following the path built by the Iliochorites (inhabitants of Iliochori), after 2 km in locality "Balta Stringa" are three great waterfalls, the largest of which is high. In October 2009, one of the television stations of Ioannina shot a documentary about this main attraction and in the village. In locality Gyftokampos, every year, on the first weekend of August, the descendants of the ancient tribe of Sarachazani, great breeders, congregate for a great festivity that begins on Friday afternoon. They come from Greece, Romania, Bulgaria, and elsewhere in the Balkans. On their arrival they set up the tents and light large bonfires for the preparation of the roasts and in order to warm themselves because at night, the temperature goes down. Another sight is the Rascianitis river that flows in the valley of the town, where one can go fishing. The bridge of Peccios in stone probably laughet to the period is the Ottoman empire and has become also one turist attraction.
Танымал мәдениетте
1990 жылы түсірілген "Η τελευταία αρκούδα του Πίνδου" ("Пиндостың соңғы аюы") фильмі Штутгарттан (Германия) өз үйіне қайтып келген Илиохориден келген көшпенді туралы айтады.
The 1990 movie "Η τελευταία αρκούδα του Πίνδου" ("The Last Bear of Pindos") was about a migrant from Iliochori, returning from Stuttgart (Germany) to his home village.