Джордж Барклай: Американ футболшы және жаттықтырушысының өмірі мен мансабы
George T. Barclay
Джордж Барклай (1910-1997) – америкалық футболшы және жаттықтырушы. Вашингтон және Ли, Солтүстік Каролина университеттерінде бас жаттықтырушы болды. Футбол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Томас Барклей (24 мамыр 1910 - 6 қазан 1997) – американдық футболшы және жаттықтырушы. Ол 1949-1951 жылдары Вашингтон және Ли университетінде, ал 1953-1955 жылдары Чапел-Хиллдегі Солтүстік Каролина университетінде бас жаттықтырушы болып жұмыс істеді, мансабында колледж футбол командасын басқарғанда 28 жеңіс, 30 жеңіліс және 2 тең нәтижеге қол жеткізді. Барклей Солтүстік Каролинада ерекше көзге түсетін қорғаушы және қақпашы болды. 1932 жылдан 1934 жылға дейін үш жыл қатарынан негізгі құрамда ойнады. Барклей 1933 және 1934 жылдары күзетші ретінде Оңтүстік конференциясының бірінші құрамасына ілікті және 1934 жылы АҚШ-тың үздік футболшыларының тізіміне енді.
American football player and coach (1910–1997)
George Thomas Barclay (May 24, 1910 – October 6, 1997) was an American college football player and coach. He served as the head football coach at Washington and Lee University from 1949 to 1951 and at the University of North Carolina at Chapel Hill from 1953 to 1955, compiling a career college football head coaching record of 28–30–2. Barclay was a standout guard and linebacker at North Carolina. He was a three year starting player from 1932 to 1934. Barclay made the first team All Southern Conference as a guard in 1933 and 1934 and was an All American in 1934.
Ерте өмір және ойыншы
Баркли Пенсильвания штатының Натрона қаласында туған, Пенсильвания штатының Салтсбург қаласындағы Киски мектебіне қатысқан.
A native of Natrona, Pennsylvania, Barclay attended The Kiski School in Saltsburg, Pennsylvania.
Жаттықтырушылық мансап
Вашингтон және Ли университетінде бас жаттықтырушы болып қызмет еткенде, Барклей «Генералдарды» тұңғыш рет постсезондық турнирге қатыстырды, 1950 жылғы Вашингтон және Ли университетінің футбол командасын «Гатор Боулға» жетектеп, онда олар Вайомингтен жеңіліске ұшырады. Ол Оңтүстік конференциясы мен Вирджиния штатының жыл жаттықтырушысы деп танылды. Барклей Карл Снавелидің жетекшілігімен «Каролинада» көмекші жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Снавели бір қанатты шабуылды қолдаған, бірақ «Каролина» ойыншыларына «Т» формациясы көбірек сай келеді деп ойлады, және Барклей оны енгізуге көмектесті. 1953 жылы ол бас футбол жаттықтырушысы болып тағайындалды. Барклей 1955 жылы туған оқу орнынан босатылып, оның орнына «Каролинада» бірге ойнаған Джим Тейтум келді.
While serving as head coach at Washington and Lee University, Barclay took the Generals to their only postseason bowl appearance, leading the 1950 Washington and Lee Generals football team to the Gator Bowl, where they were beaten by Wyoming. He was named the Southern Conference and Virginia Coach of the Year. Barclay became an assistant coach at Carolina under Carl Snavely. Snavely was a proponent of the single wing offense but thought Carolina's players were more suited to the split T formation, and Barclay helped install it there. In 1953, he was hired as the head football coach. Barclay was dismissed from his alma mater in 1955, and replaced by Jim Tatum, who had been a teammate with him at Carolina.
Өлім және құрмет
Барклей 1997 жылғы 6 қазанда таңертең Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласындағы үйінде жүрек талмасынан көз жұмды. Оның құрметіне Солтүстік Каролинадағы үздік қорғаушыға (лайнбекер) Джордж Барклей сыйлығы тағайындалды. 1976 жылы ол Солтүстік Каролина спорт ардагерлерінің залына енгізілді. Солтүстік Каролина штатының Чапел-Хилл қаласындағы Барклей көшесі оның атымен аталады.
Barclay died in the early morning hours of October 6, 1997, at his home in Asheville, North Carolina, following a heart attack. The George Barclay Award for outstanding linebacker at North Carolina named in his honor. He was inducted to the North Carolina Sports Hall of Fame in 1976. Barclay Road in Chapel Hill, North Carolina is named after him.