Уилли Хортон: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Уилли Хортон (Уильям Уаттисон Хортон, 18 қазан 1942 жылы туған) – американдық бейсболшы, "Уилли Ғажайып" деген лақап атымен танымал. 1963 жылдан 1980 жылға дейін Үлкен лига бейсболында (Major League Baseball) сол жақтан шабуылшы (left fielder) және белгіленген соққышы (designated hitter) ретінде ойнады, негізінен «Детройт Тайгерс» командасы үшін. Он сегіз жылдық мансабында алты Америка лигасының командасында төрт рет «All-Star» атанды және 1968 жылы «Тигрлермен» бірге әлем чемпионатын жеңіп алды. Ол жеті рет 20 немесе одан көп хоум-ран соқты, ал 325 хоум-ранымен зейнеткерлікке шыққанда Америка лигасының оң жақтан соққы соққан ойыншылары арасында алтыншы орынды иеленді. 1968 жылы ол өзінің ең жақсы маусымын өткізді, 36 хоум-ран, .543 соққы орташа көрсеткіші және 278 жалпы базамен Америка лигасында екінші орынға ие болды. Карьерасының соңғы жылдары ол екі рет Америка лигасының үздік белгіленген соққышысы атанды.

Алғашқы жылдар

Хортон Джеймс Хортон мен оның әйелі Лилиан (Уоттисон) Хортонның 14 баласының ең кішісі. Ол Вирджиния штатының Апалачия қаласының шекарасындағы шағын Арно қаласында дүниеге келген. 16 жасында барлық қалалық мектептер арасындағы ойында "Тайгер" стадионында хоум-ран соқты. 1959 жылы Детройт Солтүстік-Батыс орта мектебімен қалалық чемпионатты жеңгеннен кейін, 1961 жылы "Тайгерс" командасымен келісімшартқа отырды және Супериор көлінің жағасында "Тайгерс" командасының фермалық командасы "Дулут Дьюкс" үшін ойнады.

Детройт Тайгерлері

Хортон 1965-1976 жылдар аралығында 12 маусым бойы екі таңбалы хоум-ран көрсеткішін көрсетті және 30 рет бір ойында екі хоум-ран соқты. Ол 1968 жылы мансабындағы ең көп – 36 хоум-ран соқты, сол жылы Детройт әлем сериясын жеңіп алды; ол Американ лигасында (AL) Франк Ховардтан кейін хоум-рандар, соққы күші және жалпы базалар бойынша екінші орынды иеленді. Лигадағы орташа ұпай 0.230 болған жылы, Карл Ястремски 0.301 орташа ұпаймен соққы титулын жеңіп алды, ал Хортонның 0.285 орташа ұпайы AL-да төртінші орынға ие болды. Ол MVP дауыс беруде төртінші орынды алды. Сондай-ақ, ол сол жылы Сент-Луис Кардиналдарына қарсы өткен әлем сериясында 0.304 орташа ұпай көрсетті. Хортонның шабуылдық күшін жақсы қорғаныспен үйлестіру үшін менеджер Майо Смит тұрақты орталық алаң қорғаушысы Микки Стэнлиді шортстопқа ауыстырды, ол Рей Ойлерді алмастырды, себебі Ойлердің орташа ұпайы 0.135 болды. Ол әдеттегі «Алтын қолғап» жүлдесінің иегері Ал Калинді оң алаңда қалдырды және Джим Нортрапты орталық алаңға қойды; екеуі де жылдың көп бөлігінде оң алаңта ойнады. «Тайгерс» ойында жеңіске жеткен кезде, Ойлер Стэнлидің орнына шортстопқа шығып, Хортонның құрамында соққылайтын; Стэнли орталық алаңға оралып, Нортрап Хортонның орнын сол алаңда алмастыратын. 2-ойында Хортон жалғыз хоум-ран соғып, «Тайгерс» командасына 1-0 есебімен басымдық берді, олар 8-1 есебімен жеңіске жетті. Ол өте жақсы қорғаныс алаң қорғаушысы болмаса да, 5-ойындағы бесінші иннингте маңызды ойын жасады. «Кардиналдар» серияда 3-1 есебімен алға шығып, ойын 3-2 есебімен өтіп жатқанда, Лу Брок бір аутпен қос соққы жасады. Ол Джулиан Хавьердің соққысымен ұпай жинауға тырысты, бірақ сырғып түспеді; Хортонның лақтыруы қақпашы Билл Фриханға бір рет секіріп жетіп, Брокты тартысты ойында жеңді. Хортон әлі де бұл лақтыруды мансабындағы ең есте қаларлық сәт деп санайды. «Детройт» жетінші иннингте үш ұпай жинап, 5-3 есебімен жеңіске жетті, сондай-ақ 6-шы және 7-ші ойындарда да жеңіске жетті; Хортон 6-шы ойындағы 13-1 есебімен өткен ойында екі ұпай және екі RBI, ал соңғы 4-1 есебімен өткен жеңісте екі соққы және бір ұпай жинады. Хортон төрт рет AL All-Star командасының құрамына кірді (1965, 1968, 1970 және 1973). 1969 жылдың 18 шілдесінде «Кливленд Индианс» командасына қарсы өткен ойында, ол «Бостон Брейвз» командасының алаң қорғаушысы Эрл Кларктың тоғыз иннингтік ойында сол алаң қорғаушысы жасаған ең көп аут рекордтысын (тоғыз аут) теңестірді, бұл рекордты кейін «Бостон Ред Сокс» командасының Жакоби Эллсбери теңестірді. Ол 1970 жылдың 9 маусымында «Милваки Брюэрс» командасына қарсы үш хоум-ран соқты. 1974 жылдың 14 сәуірінде ол «Фенуэй паркінде» бір құсты өлтірген поп-ап соққысын жасады. Ол 1975 жылы 25 хоум-ран соғып, 92 RBI жинағаннан кейін AL-дың үздік белгілі соққышысы атанды.

Horton posted double digit home run totals in 12 regular seasons from 1965 to 1976, and hit two home runs in a game on 30 occasions. He had a career high 36 home runs in 1968, a pitcher's year in which Detroit won the World Series; he finished second in the AL to Frank Howard in homers, slugging and total bases. In a year in which the league batting average was .230 and Carl Yastrzemski won the batting title with a .301 mark, Horton's .285 average was good for fourth in the AL. He finished fourth in the MVP voting. He also batted .304 in the World Series against the St. Louis Cardinals that year. In order to combine Horton's offensive power with a good defense, manager Mayo Smith moved regular center fielder Mickey Stanley to shortstop as a replacement for Ray Oyler, who was benched because of his paltry .135 batting average. He kept Al Kaline, a routine Gold Glove Award winner, in right field and put Jim Northrup in center field; the two had platooned in right field for much of the year. When the Tigers were safely ahead in the game, Oyler would replace Stanley at shortstop, batting in Horton's lineup spot; Stanley returned to center field, and Northrup would move over to replace Horton in left field. In Game 2, Horton had a solo home run to give the Tigers an early 1–0 lead, and they won 8–1. While not considered a great defensive outfielder, he made a pivotal play in the fifth inning of Game 5. With the Cardinals leading the Series 3–1 and the game 3–2, Lou Brock doubled with one out. He tried to score on Julián Javier's single, but chose not to slide; Horton's throw reached catcher Bill Freehan on one bounce to beat Brock on a close play. Horton still lists the throw as the most memorable moment of his career. Detroit scored three runs in the seventh inning to win 5–3, and went on to win Games 6 and 7 as well; Horton had two runs and two RBI in the 13–1 blowout in Game 6, and two hits and a run in the final 4–1 victory. Horton was a four time member of the AL All Star team (1965, 1968, 1970 and 1973). On July 18, 1969, playing against the Cleveland Indians, he tied Boston Braves outfielder Earl Clark's record for most put outs in a nine inning game by a left fielder, nine, a record that has since been tied by Jacoby Ellsbury of the Boston Red Sox. He hit three home runs against the Milwaukee Brewers on June 9, 1970. On April 14, 1974, he hit a popup which struck and killed a pigeon at Fenway Park. He was named the AL's Outstanding Designated Hitter in 1975 after hitting 25 home runs with 92 RBI.

Техас рейнджерлері

Стив Кемппен сол жақ қорғаушы ретінде және Рэсти Стаубпен белгілі соққышы ретінде алмастырылғаннан кейін Хортон 1977 жылғы 12 сәуірде Стив Фукоға айырбасталды және «Тайгерс» командасынан «Техас Рейнджерс» командасына өтті. Бір айдан кейін, 15 мамырда, «Канзас Сити Роялз» стадионында өткен ойында «Канзас Сити Роялз» командасын 7:3 есебімен жеңген кезде ол тағы үш рет хоум-ран соқты. 1978 жылы ол «Кливленд Индианс», «Окленд Атлетикас» және «Торонто Блю Джейс» командаларында ойнады, 15 тамызда «Окленд Атлетикас» командасынан Фил Хаффманмен бірге бұрынғы соққы шебері және үздік DH Рико Карты үшін «Торонто Блю Джейс» командасына ауыстырылды. 1979 жылдан 1980 жылға дейін ол «Сиэтл Маринрс» командасында ойнады.

Магелландық кемешілер

1978 жылы ол Венесуэланың "Навегантес дель Магальенс" командасына белгілі соққышы және менеджер ретінде қосылды. "Магальенс" командасымен өткізген алғашқы маусымында Хортон "Эль Брюхо" ("Сиқыршы") деген лақап атқа ие болды, команданы өткен маусымдағы соңғы орыннан бірінші орынға көтерді және 5–1 есебімен 1979 жылғы Кариб теңізі сериясының чемпионы атанды.

Сиэтл Маринерс

1979 жылы «Маринерс» командасымен бірге ол тағы да Американ лигасының үздік белгілі соққышысы атанды, .279 көрсеткішпен 29 хоумран және мансаптық рекордты 106 RBI жинады. Сондай-ақ ол «The Sporting News» журналының «Жылдың қайта оралған ойыншысы» сыйлығын алды. 5 маусым күні «Тайгерс» командасына қарсы, Джон Хиллерге қарсы өткен ойында ол өзінің мансабындағы 300-ші хоумранын соқты деп ойлады, бірақ доп «Кингдом» стадионының төбесінен ілінген динамикке тиіп, алаңға түсті; ол келесі күні Джек Морриске қарсы 300-ші хоумранын соқты. Оның «Маринерс» командасының 106 RBI рекордын 1984 жылы Элвин Дэвис, 180 хит және 296 жалпы база рекордарын 1985 жылы Фил Брэдли, ал 29 хоумран рекордын 1985 жылы Горман Томас бұзды. Оның 646 соққы рекордын 1998 жылы Алекс Родригес бұзды; Хортон маусымдағы 162 ойынның барлығына қатысқан төрт «Маринерс» ойыншысының бірі болып қала береді. Ол өзінің соңғы үлкен лига ойынын 1980 жылы 5 қазанда өткізді. 1980 жылы 18 желтоқсанда Рик Хоникатт, Леон Робертс, Марио Мендоза және Ларри Кокспен бірге Ричи Зиск, Джерри Дон Глитон, Рик Ауербах, Кен Клей, Брайан Аллард және кіші лиганың оң жақтан тастаушысы Стив Финчке айырбасталып, «Рейнджерс» командасына қайта оралды. Хортон Тынық мұхиты лигасында тағы екі жыл, ал мексикалық бейсболда тағы бір маусым ойнады.

Еңбек жолы

18 маусымдық карьерасында Хортон 2028 ойында 1993 соққы, 284 екі базалық соққы, 1163 ұпай, 873 жүгіру және 20 ұрланған базамен .273 орташа соққы көрсеткіші және .457 соққы қуаты көрсетті. Оның 325 хоум-раны Американ лигасында оң қолмен соққы жасайтындар арасында Хармон Киллебрю (573), Джимми Фокс (524), командаласы Ал Калин (399), Рокки Колавито (371) және Джо ДиМаджио (361) артында екінші орынға шығарды.

Құрметтер

2000 жылдың 15 шілдесінде Хортон «Детройт Тайгерс» командасының тарихында бұл құрметке ие болған алтыншы бұрынғы ойыншы атанды; оның мүсіні «Комерика Парк» стадионына орнатылып, 23-ші нөмірі мәңгілікке тоқтатылды. Осылайша ол Тай Кобб (формада нөмірлер пайда болғанға дейін ойнаған), Чарли Герингер (2-нөмір), Хэнк Гринберг (5-нөмір), Ал Калин (6-нөмір) және Хэл Ньюхаузер (16-нөмір) сияқты таңдаулы ойыншылар қатарына қосылды. 2004 жылы Мичиган штаты 18 қазанды «Уилли Хортон күні» деп жариялады және осы күнді жыл сайын тойлап келеді, оның себебі Хортон ойыншы болып жүрген кезінен бастап қалалық қайырымдылық қорлармен байланыста болды. Сол кездегі штат губернаторы Дженифер Гранхолм бұл жариялау туралы былай деді:

«Уилли Хортон – нағыз жарқырау үшін алмазға мұқтаж болмайтын сирек бейсболшылардың бірі – ол алаңда да, одан тыс жерде де жұлдыз. Бұл лайықты құрмет оның жетістіктерін келер ұрпақтарға жеткізе береді».

Ойыннан кейінгі өмір

Отставкаға шыққаннан кейін Хортон «Нью-Йорк Янкиз» және «Чикаго Уайт Сокс» командаларында жаттықтырушы болып жұмыс істеді. 2003 жылдан бері Хортон «Тайгерс» президенті/бас директоры/бас менеджерінің арнайы кеңесшісі қызметін атқарып келеді, бастапқыда Дейв Домбровски, одан кейін Аль Авила, ал қазіргі уақытта Скотт Харрис. Бұрынғы «Тайгерс» командаласы Аль Калин да осы лауазымды атқарды, және олар екеуі 2006 жылғы әлем чемпионатына «Комерика Парк» стадионында алғашқы допты тастады. 2013 жылғы маусымның ашылу күнінде Хортон Детройттегі «Комерика Парк» стадионында алғашқы допты тастады. «Тайгерс» командасы «Нью-Йорк Янкиз» командасын 8:3 есебімен жеңді. Хортонның «23: Детройттің өз Вилли ғажайыбы, «Тайгерс» командасының алғашқы афроамерикандық жұлдызы» атты автобиографиясы 2022 жылдың шілде айында жарық көрді. Хортон және оның әйелі Глория Мичиган штатының Блумфилд Хиллс қаласында тұрады. Олардың жеті баласы және 21 немересі бар.