20 ғ. басындағы құпия порнофильмдер: "stag film" немесе "blue movie" туралы біліңіз. Атамекендік цензурадан тыс, ерлерге арналған, дыбыссыз, қысқа метражды фильмдер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнсіз порнографиялық фильмдер жанры
Silent pornographic film genre
Бозау фильм (сондай-ақ көк фильм немесе темекі шегуші) – 20 ғасырдың бірінші үштен екісінде құпия түрде түсірілген порнографиялық фильмдердің бір түрі. Әдетте, бозау фильмдерде белгілі бір ерекшеліктер болған. Олардың ұзақтығы қысқа болған (көбінесе 12 минуттан аспайтын), дыбыссыз түсірілген, ашық порнографиялық мазмұнға ие болған және цензура заңдарына байланысты жасырын түрде өндірілген. Бозау фильмдер әдетте ерлердің қауымдастықтарында немесе осыған ұқсас орындарда тек ерлер аудиториясы үшін көрсетілетін. Көрермендер фильмге қызу жауап беріп, жыныстық әзілдер айтысып, жыныстық қозғыштыққа жететін. Бозау фильмдер көбінесе әдепсіз фильмдер көрсетілетін орындарда көрсетілетін. Кино тарихшылары бозау фильмдерді киноның алғашқы формасы деп сипаттайды, себебі олар анонимді және әуесқой суретшілермен жасалған. Бүгінде осы фильмдердің көп бөлігі Кинси институтының мұрағатында сақтаулы, бірақ көптеген бозау фильмдер бүлінген және авторлық құқығы, титрлері немесе авторлары белгілі емес. 1960 жылдардағы сексуалдық революцияның басталуымен және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңдердегі 16 мм, 8 мм және Super 8 фильмдері сияқты жаңа үй киносы технологияларының дамуымен бозау фильмдер дәуірі аяқталды. Кинси институтының ғалымдары 1915 жыл мен 1968 жыл аралығында шамамен 2000 фильм түсірілгенін есептейді. Америкалық бозау киносы туралы алғашқы зерттеулер 1970-ші жылдардың ортасында Ди Лауро мен Джеральд Рабкиннің «Dirty Movies» (1976) еңбегінде және соңғы кезде феминистік және гей мәдени тарихшыларының, мысалы, Линда Уильямстың «Hard Core: Power, Pleasure, and the “Frenzy of the Visible”» (1999) және Томас Уоның «Homosociality in the Classical American Stag Film: Off Screen, On Screen» (2001) жұмыстарында жарияланды.
A stag film (also blue movie or smoker) is a type of pornographic film produced secretly in the first two thirds of the 20th century. Typically, stag films had certain traits. They were brief in duration (about 12 minutes at most), were silent, depicted hardcore pornography and were produced clandestinely due to censorship laws. Stag films were screened for all male audiences in fraternities or similar locations; observers offered a raucous collective response to the film, exchanging sexual banter and achieving sexual arousal. Stag films were often screened in brothels. Film historians describe stag films as a primitive form of cinema because they were produced by anonymous and amateur artists. Today, many of these films have been archived by the Kinsey Institute; however, most stag films are in a state of decay and have no copyright, credits, or acknowledged authorship. The stag film era ended due to the beginnings of the sexual revolution in the 1960s in combination with the new home movie technologies of the post World War I decades, such as 16 mm, 8 mm, and Super 8 film. Scholars at the Kinsey Institute believe there were approximately 2,000 films produced between 1915 and 1968. American stag cinema in general has received scholarly attention first in the mid seventies by mainstream scholars, such as in Di Lauro and Gerald Rabkin's Dirty Movies (1976), and more recently by feminist and gay cultural historians, such as in Linda Williams' Hard Core: Power Pleasure, and the "Frenzy of the Visible" (1999) and Thomas Waugh's Homosociality in the Classical American Stag Film: Off Screen, On screen (2001).
Тарих
АҚШ-та киноцензура жойылғанға және порнографияның кеңінен өндірілуі қабылданғанға дейін порнография құпия құбылыс болды. Мұндай фильмдердің көпшілікке таныстырылуы көшпелі болып, жасырын көрмелер жезөкшелерде немесе темекі шегушілер үйлерінде өтетін; немесе фильмдер жеке пайдалану үшін жалға берілуі мүмкін еді. "Стэг" фильмдері толығымен құпия құбылыс болды; 1970 жылдардағы "порно-шик" дәуіріне дейін жыныстық мазмұнды кино негізгі қоғамда мойынға бітірілмеді немесе талқыланбады. Бүгінгі күннен айырмашылығы, экранда ерлер мен әйелдердің оргазмы сияқты қанағат етуді көрсету "стэг" киносының қалыпты емес еді. Оның орнына Линда Уильямс "еттік кадр" деп атаған, ол жыныстық қатынастың жақын, тікелей бейнесі болды. Осы құпия киноның қатысушыларынан тікелей цитаталар немесе ауызша тарихтар болмағандықтан, кино зерттеушілері осы "стэг" фильмдер туралы білгендерін негізінен жазбаша мәліметтер арқылы түсінеді. Уильямс айтқандай, олардың ұзақ сақталу себебі – олардың жыныстық мінез-құлықтың кеңірек талқылануынан тыс қалғандығында. 1907 және 1915 жылдар аралығында түсірілген "Am Abend" (неміс фильмі), "El Satario" (аргентиналық фильмі) және "A Free Ride" (немесе "A Grass Sandwich") (американдық фильмі) – Кинси сексуалдық зерттеулер институтында сақталған ең ерте хардкор порнографиялық фильмдердің үш фильмі.
Before the abolition of film censorship in the United States and a general acceptance of the production of pornography, porn was an underground phenomenon. Public presentation of such films were itinerant and were via secret exhibitions in brothels or smoker houses; or the films might be rented for private usage. Stag films were an entirely clandestine phenomenon; not until the "porn chic" era of the 1970s would sexually explicit cinema gain any recognition or discussion in mainstream society. Unlike today, the on screen display of satisfaction, such as male or female orgasm, was not a convention of stag cinema. Instead there was what Linda Williams called the "meat shot", which was a closeup, hardcore depiction of genital intercourse. As there are no direct quotes or oral histories by participants in this underground cinema, film scholars understand what they know of these stag films mainly through written accounts. Stag films persisted for such a great length of time, as Williams argues, simply because they were cut off from more public scrutiny of sexual behavior. The German film Am Abend, the Argentinian film El Satario and the American film A Free Ride (or A Grass Sandwich), produced between the years 1907 and 1915, are three of the earliest hardcore pornographic films that have been collected at the Kinsey Institute for Research in Sex, Gender, and Reproduction.
Войеризм
Войеризм – еркектер киносының кодекстері мен конвенцияларындағы айқын тақырып және негізгі элемент. Уильямс көптеген еркектер фильмдері, соның ішінде "Am Abend" және "A Free Ride" фильмдері "кейіпкерлерін қоздыру және кейіпкердің "көзқарасын" көрерменнің "көзқарасымен" үйлестіру стратегиясы ретінде воайеризмді өздерінің сюжеттеріне енгізеді" деп санайды. Ол мұны көрерменге әйел денесін қадағалап отырған еркекпен өзін-өзі теңестірудің бір жолы деп сипаттайды. Уильямстың еркектер фильмінің дискурсы туралы теориясы "көрермен мен көрсетілім нысаны арасындағы мүмкін емес тікелей байланыс пен оның орнына, еркек оның үшін әрекет ететін жыныстық оқиғаны бақылайтын көрерменнің идеалды воайеризмі арасындағы ауытқу" болып табылады.
Voyeurism is an obvious theme and main fixture in the codes and conventions of stag cinema. Williams argues that many stag films, including Am Abend and A Free Ride, "incorporate voyeurism into their narratives as strategies both for arousing their characters and for matching the character's "look" with that of the spectator in their beginning sequences." She describes this as a way for the spectator to identify with the male who looks at the female's body within the unfolding narrative. Williams' theory on the discourse of the stag film is that "it oscillates between the impossible direct relation between a spectator and the exhibitionist object he watches in close up and the ideal voyeurism of a spectator who observes a sexual event in which a surrogate male acts for him."
Гомоқоғамдық
Профессор Томас Во еркек фильмдері туралы гомосоциализм (яғни, жыныстық немесе романтикалық емес, бір жынысты қарым-қатынастар) аясында жазды. Оның пікірінше, бұл құбылыс еркектікті "символикалық фаллос" арқылы ашып көрсетеді. Өзінің эссесінде Уо былай дейді: "Экранда да, экраннан тыс да еркек фильмдері американдық қоғамда қалыптасқан еркектіктің гомосоциалдық ядросымен тығыз байланыста болады". Уо фильмнің өркендеген кезеңінде анонимді ерлер экранда ерлер мүшелерін көрсетуден жалтарған, бірақ экраннан тыс жерде тек ерлерден тұратын аудитория болған, олардың барлығында ерлер мүшелері болған. Ди Лауро мен Рабкин (1976) еркек фильмдерінің тарихында еркек фильмдерін ерлер арасындағы әлеуметтік байланыс пен достыққа арналған платформа ретінде сағынышпен еске алады. Уильямс пен Уо екеуі де көрерменнің өзге еркектермен өзін теңестіруі, басқа еркек көрермендермен байланысу арқылы өзінің еркектігін дәлелдеуі, басқа еркектердің мүшелерін көруден туындаған гомосексуалдық ишараттан құтылуы үшін үлкен қажеттілік бар екеніне келіседі. Уоу бұл ойлау мен жер асты эротикалық фильмдер жиынтығы "20 ғасырдың алғашқы үштен екісінде ерлердің әлеуметтік өмірінің спектрін, мүшеге ие болу және ақ терілі болу тәжірибесін ашады" деп мәлімдейді. Уоның айтуынша, еркек мәдениеті американдық поп-мәдениеттегі ерлердің жыныстық құштарлығын гомосоциалдық мінез-құлықпен нығайтқан арена болды. Вау сонымен қатар бұл динамикада кейбір бұрмалаушылықтар бар екенін айтады, мысалы, "Қазына көмілген" (шамамен 1928 жыл) мультфильмін "еркектіктің ашық зерттелуі" деп сипаттайды. Вау бұл мінез-құлықтың цензура ғана емес, сонымен қатар ұят пен мойындаудан бас тарту арқылы қалыптасатынын ұсынады.
Professor Thomas Waugh wrote about stag films in the context of homosociality (i. e., same sex relationships that are not sexual or romantic). He argues that this phenomenon ultimately succeeds in illuminating masculinity through the "symbolic phallus". In his essay, Waugh argues that "the stag films, both on screen and off screen, are tenaciously engaged with the homosocial core of masculinity as constructed within American society." Waugh points to the fact that in most cases, these anonymous male artists during the heyday of the stag film avoid showing male organs on screen, yet off screen is an all male audiences with only male organs. In their history of the stag film, Di Lauro and Rabkin (1976) nostalgically speak of the stag film as a platform for social bonding and camaraderie between males. Both Williams and Waugh agree that there is a pressing need for the viewer to identify with the other men in the audience, to prove his masculinity through bonding with other male viewers, in order to escape the homosexual undertone of enjoying watching other men's penises. Waugh would argue that this mentality and this corpus of underground erotic film "exposes the spectrum of male sociality, the experience of having a penis, and being white during the first two thirds of the 20th century." According to Waugh, stag culture was an arena in which homosocial behaviour reinforced masculinity in men's sexual desires in American pop culture. Waugh also contends that there are a few subversions in this dynamic, describing one film, the cartoon Buried Treasure (c. 1928), as an "overt interrogation of masculinity." Waugh also suggests that this behaviour is shaped by not only by censorship, but also through shame and disavowal.