Нақты өлтірулерді көрсететін фильмдер

Кіріспе

Снаф фильм, снаф муви немесе снаф видео – бұл фильмнің бір түрі, көбінесе ашық, нақты адам өлтіру сахналарын көрсетеді немесе көрсеткендей болады. Құрбандар көбінесе жалған сылтаулармен өлтіруге алданып, олардың өлтірілуі түсіріліп, содан кейін пайда немесе қаржылық табыс алу мақсатында өндіріледі. Снаф фильмдер туралы түсінік 1970 жылдары көпшілікке белгілі болды, сол кезде қалалық аңыз жасырын индустрия мұндай фильмдерді пайда үшін шығарады деп айтылды. Бұл қауесет 1976 жылы "Снаф" атты фильмнің шығуымен күшейді, ол аңызды адастар маркетингтік кампания арқылы пайдаланды. Бірақ фильм, осы тақырыптағы басқа фильмдер сияқты, өлтіруді имитациялау үшін арнайы эффекттерге сүйенді. Snopes факт тексеру сайтының мәліметтері бойынша, коммерциялық мақсатта жасалған нақты снаф фильмінің расталған мысалы жоқ. Нақты өлтірулерді көрсететін видеолар (мысалы, бас кесу видеолары) көбінесе Интернет арқылы көпшілікке қолжетімді болды; алайда, бұл видеолар қылмыскерлердің өзінің қанағаттануы немесе насихаттау мақсатымен жасалған және таратылған, қаржылық пайда үшін емес, сондықтан анықтама бойынша "снаф фильм" деп санаılmaz.

Анықтамалар

Снауф-фильм – адамның нақты өлтірілуін бейнелейтін, жалған жанр саналатын фильм. Анықтаманың кейбір нұсқаларында өз-өзіне қол жұмсау арқылы өлетін адамдарды көрсететін фильмдер де осы жанрға жатуы мүмкін. Снауф-фильмдер порнографиялық сипатта болуы мүмкін, олар қаржылық пайда табу үшін жасалады, бірақ көбінесе "жалыққан аз топ арасында ойын-сауық үшін таратылады" делінеді. Кембридж сөздігінде бұл фильмдер "нағыз кісі өлтіруді көрсететін зорлық-зомбылық фильм" деп кеңінен түсіндіріледі. "Fangoria" журналы снауф-фильмдерін "камера алдында адам өлтірілген фильмдер" деп сипаттайды. Өлім алдын ала жоспарланып, ақша табу мақсатында түсіріледі. Көбінесе, өлімге қатысты сексуалдық элементтер болады, фильмде (мысалы, қорқынышты аяқталатын порнографиялық көрініс) немесе түсірілген материал сексуалдық қанағаттандыру үшін қолданылады. Нақты, бірақ жазатайым оқиға салдарынан болған өлімдерді бейнелейтін фильмдер "снауф-фильм" деп есептелмейді, себебі бұл өлімдер жоспарланбаған. Террористердің құрбандарын бас кесу сияқты видеодағы басқа да өлім жағдайлары ақша табу үшін емес, идеологияны іске асыру мақсатында жасалады.

Шындық

Соғыста атылғандар мен қаза тапқандар туралы кейбір фильмдер бар, бірақ осы жағдайларда өлім қаржылық пайда немесе ойын-сауық үшін әдейі сахналастырылмаған. Бұл сөз ағылшын тілінде жүздеген жылдар бойы осы мағынада қолданылып келеді. 1874 жылы бұл термин «Лондонның төменгі топтары арасында кең таралған сөз, аурудан немесе жазатайым оқиғадан қаза табуды білдіреді» деп анықталды. Кинотану профессоры Боаз Хагин фильмдердегі нақты кісі өлтірулерді көрсету идеясы көпшілік ойлағаннан әлдеқайда ертерек, кем дегенде 1907 жылға дейін жетеді деп санайды. Сол жылы поляк-француз жазушысы Гийом Аполлинер «Жақсы фильм» деген қысқа әңгіме жариялады, онда қылмыстық жаңалықтарға қоғамның қызығушылығынан туындаған кісі өлтіруді сахналап, түсіретін фотожурналистер туралы айтылады. Әңгімеде қоғам кісі өлтірудің нақты деп сенеді, бірақ полиция қылмыстың жасалғанын анықтайды. Хагин сондай-ақ «Жел желісі» (1976) фильмінде телеарна жаңалықтарының басшылары рейтингті арттыру үшін хабаршыны эфирде өлтіруді ұйымдастырғандағы нақты (қиял) «суық фильм» эпизоды бар екенін айтады. Киносыншы Джеффри О'Брайеннің пікірінше, «коммерциялық түрде таралған «суық» фильмдердің бар-жоқтығына қарамастан, мұндай фильмдердің мүмкіндігі ақылсыз суретшінің модельдерін өлтіруінің B-фильмі мотивінде жатыр, мысалы, «Қанды қасық» (1959), «Мені қан қызылға боя» (1965) немесе «Террор үшін жем» (1967), сондай-ақ «Playgirl Killer» деп те аталады. Сол сияқты, «Көзі қараң Том» (1960) фильмінің басты кейіпкері өзі жасаған кісі өлтірулерді түсіреді, бірақ ол оны қаржылық пайда үшін емес, маниясының бір бөлігі ретінде жасайды: 1979 жылғы «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі мақалада кейіпкердің әрекеті «жеке «суық» фильмдер жасау» деп сипатталды. «Суық фильм» термині алғаш рет 1971 жылы Эд Сандерстің «Отбасы: Чарльз Мэнсонның Дюналы баги шабуыл батальонының тарихы» кітабында қолданылды. Кітапта Чарльз Мэнсонның «Отбасы» тобының аноним мүшесімен жасалған сұхбат бар, ол топ Калифорнияда әйелді өлтіруді жазып алып, осындай фильм түсіргенін мәлімдеді. Бірақ сұхбат беруші кейіннен ол фильмді өзі көрмегенін, оның бар екендігі туралы әңгімелерді ғана естігенін айтты. Кітаптың кейінгі басылымдарында Сандерс нақты кісі өлтірулерді немесе өлтірілгендерді бейнелейтін фильмдер табылған жоқ екенін нақтылады. 1970 жылдардың бірінші жартысында қалалық аңыздар Оңтүстік Америкада коммерциялық мақсатта шығарылатын және АҚШ-та жасырын түрде таралған «суық» фильмдер туралы тарала бастады.

Some filmed records of executions and deaths in war exist, but in those cases the death was not specifically staged for financial gain or entertainment. The word has been used in this sense in English slang for hundreds of years. It was defined in 1874 as a "term very common among the lower orders of London, meaning to die from disease or accident". Film studies professor Boaz Hagin argues that the concept of films showing actual murders originated decades earlier than is commonly believed, at least as early as 1907. That year, Polish French writer Guillaume Apollinaire published the short story "A Good Film" about newsreel photojournalists who stage and film a murder due to public fascination with crime news; in the story, the public believes the murder is real but police determine that the crime was faked. Hagin also proposes that the film Network (1976) contains an explicit (fictional) snuff film depiction when television news executives orchestrate the on air murder of a news anchor to boost ratings. According to film critic Geoffrey O'Brien, "whether or not commercially distributed 'snuff' movies actually exist, the possibility of such movies is implicit in the stock B movie motif of the mad artist killing his models, as in A Bucket of Blood (1959), Color Me Blood Red (1965), or Decoy for Terror (1967) also known as Playgirl Killer." Likewise, the protagonist of Peeping Tom (1960) films the murders he commits, though he does so as part of his mania and not for financial gain: a 1979 article in The New York Times described the character's activity as making "private "snuff" films". The first known use of the term snuff movie is in a 1971 book by Ed Sanders, The Family: The Story of Charles Manson's Dune Buggy Attack Battalion. This book included the interview of an anonymous one time member of Charles Manson's "Family", who claimed that the group once made such a film in California, by recording the murder of a woman. However, the interviewee later added that he had not watched the film himself and had just heard rumors of its existence. In later editions of the book, Sanders clarified that no films depicting real murders or murder victims had been found. During the first half of the 1970s, urban legends started to allege that snuff films were being produced in South America for commercial gain, and circulated clandestinely in the United States.

Снаф туралы дау (1976)

1976 жылы пайда табу үшін нақты кісі өлтіруді көрсету туралы идея Snuff атты эксплоатациялық фильмнің шығуымен кеңірек танылды. Мэнсонның кісі өлтіруіне шала-шала негізделген және бастапқыда Slaughter деп аталған, төмен бюджетті қорқыныш фильмін Майкл мен Роберта Финдлей Аргентинада түсірді. Фильмнің тарату құқығын Аллан Шеклтон сатып алды, бірақ ол фильмді шығаруға жарамсыз деп тапты және оны тоқтатты. Бірнеше жыл өткен соң, Шеклтон Оңтүстік Америкадан келіп жатқан "snuff" фильмдері туралы естіп, Slaughter-ға салған инвестициясын қайтару үшін осы қауесеттен пайда табуға шешім қабылдады. Шеклтон Slaughter фильмін Snuff деп қайта атап, фильм түсірілімінде болған нақты кісі өлтіруді көрсеткендей жаңа соңғы сахнамен шығарды. Фильмнің слоганы: "Өмірдің арзан болатын Оңтүстік Америкада ғана түсірілуі мүмкін фильм". Шеклтон фильмге қарсы күрескен азаматтар тобы туралы жалған газет кесінділерін таратты. Осының нәтижесінде Нью-Йорк округінің прокуроры Роберт М. Моргентау фильмді тергеп, оның жалған екенін анықтады. Дегенмен, бұл дау-дамағыл фильмтің қаржылық табыс әкелуіне себеп болды.

Сериалдық өлтірушілер туралы және басқа да дау-дамайлар туралы

Кейінгі жылдары, снуф фильмдер туралы көбірек қала аңыздары пайда болды. Көптеген серийлі кісі өлтірушілердің снуф фильмдерін түсіргені туралы әңгіме тарады: алайда, мұндай видеолардың бар екені дәлелденбеді. Генри Ли Лукас және оның серіктесі Отис Тул өздері жасаған қылмыстарын түсіргендерін айтты, бірақ екеуі де "патологиялық өтірікшілер" еді және аталған фильмдер ешқашан табылған жоқ. ФБР Резнорды анықтады және тергеу Резнордың тірі екені расталғанда аяқталды, сонымен қатар түсірілген видеолар қылмысқа қатысы жоқ екені белгілі болды.

Интернет дәуірі

Интернеттің пайда болуы, кез келген адамның өзі түсірген бейнелерін халықаралық көрерменге таратуға мүмкіндік беріп, "снафф" деп аталатын фильмдерді жасау тәсілін де өзгертті. Қылмыскерлердің өздері түсіріп, кейін интернетке жариялаған бірнеше кісі өлтіру деректері болды. Бұған мексикалық картельдер немесе джихадистік топтар түсірген бейнежазбалар, 2000 жылдардың ортасында Украинадағы Днепропетровск маньяктарының түсірген бейнежазбаларының бірі, 2012 жылы Лука Магнотта түсірген бейнежазба, 2015 жылы Вестер Ли Фланаган II түсірген бейнежазба, сондай-ақ тікелей эфирде таратылған кісі өлтіру оқиғалары, оның ішінде жаппай оқ жаудырушылардың бейнежазбалары кіреді. Магнотта ісі туралы кітап жазған автор Стив Лиллебуен әлеуметтік желілердің қылмыстың жаңа үрдісін қалыптастырғанын, көрерменге құштар кісі өлтірушілердің өз қылмыстарын әлемге көрсету арқылы "онлайн хабар таратушыларға" айнала алатынын айтты. Fangoria Магноттаның 2012 жылғы бейнежазбасы, онда ол құрбанының денесін қиялап көрсеткен, нағыз снафф фильміне ең жақын нәрсе екенін, әсіресе Магнотта белгілі бір қарапайым монтаж жасап, әнді саундтрек ретінде пайдаланғанын, бұл өндірістің минималды деңгейі екенін мәлімдеді. Алайда, ол кісі өлтірудің өзі көрсетілмеген және бастапқыда ақша табу үшін емес, назар аудару үшін жарияланған. 2016 жылы Magnotta-ның бейнежазбасын жариялаған Bestgore.com сайтының иесі, арсыздық қылмысы үшін өзін кінәлі деп танып, алты айға шартты жаза алды, оның жартысы үй қамауында өтеді.

Көркем шығармаларда

Тұжырымдама көпшілікке таныс болғаннан бері, табыс немесе ойын-сауық үшін жасалған "snuff" фильмдері негізгі сюжет элементі ретінде пайдаланылды немесе кем дегенде көптеген көркем шығармаларда айтылды, соның ішінде Бретт Истон Эллистің 1985 жылғы "Жоқтан аз" романы мен "Қан сызығы" (1979) фильмі. Бір немесе бірнеше "snuff" фильмдерін жасау немесе табу әр түрлі қорқынышты, триллер немесе қылмыс фильмдерінің сюжеттік желісін құрайды, мысалы, "Dead End Street-тегі соңғы үй" (1977), "Hardcore" (1979), "Videodrome" (1983), "Tesis" (1996), "8mm" (1999), "Vacancy" (2007), "A Serbian Film" (2010), "Sinister" (2012), "The Counselor" (2013), "Luther: The Fallen Sun" (2023) және қара комедиялық "Inside No. 9" сериалының "The Devil of Christmas" (2016) атты эпизоды. "Cannibal Holocaust" (1980) және "August Underground" (2001) сияқты бірнеше қорқынышты фильмдер "snuff" фильмдерге ұқсас жағдайларды бейнеледі, бұл жағдайларға табылған кадрлардың эстетикасы қосылып, повестволеу құралы ретінде қолданылды. 2003 жылғы "Manhunt" видео ойынында басты кейіпкер бостандығын қамтамасыз ету үшін бірнеше "snuff" фильмдеріне қатысуға мәжбүр болады. Сондай-ақ, кейде фетиш ретінде жалған "snuff" порнография түсіріледі. Бұл фильмдердің кейбіреулері мазмұны мен табиғаты жағынан дау тудырғанмен, олардың ешқайсысы нақты "snuff" фильмдері болған жоқ және ресми түрде де олар деп мәлімдеме жасалмады.

Өлімнің бет-әлпеті

1978 жылы түсірілген "Өлімнің бет-бейнелері" псевдодокументальді фильмі бірнеше жалғасын тудырды және кісі өлтірушілер жасаған немесе құпия түрде таралмаған болса да, "снафф-фильм" деген түсінікпен ең көп байланысты фильмдердің бірі болып саналады. Өлім туралы ағартушы фильм ретінде ұсынылған ол, нақты қаза тапқан жағдайлардың, суицидтердің, труптардың қаралуының немесе атылудың кадрларын, арнайы эффектілердің көмегімен түсірілген "көрінеу жалған сахналармен" біріктірген. 1991 жылы актер Чарли Шин "Ет пен қан гүлі" фильмінде нақты кісі өлтіру көрсетілгеніне көз жеткізіп, ФБР-мен байланысқа шықты. ФБР тергеу бастады, бірақ сериалдың өндірушілері "түсірілім процесі" туралы фильмді жариялағаннан кейін оны тоқтатты, онда кісі өлтіруді имитациялау үшін қолданылған арнайы эффектілер көрсетілген.

Қанабильдер жойқын қырылуы

Италиялық режиссер Руджеро Деодато өзінің "Каннибалдық Холокост" (1980) фильміндегі басты рөлдердегі актерлердің өлтірілу сахналарының шындыққа сәйкес келеді деген қауесеттерге байланысты айыпталып, сотқа тартылды. Актерлер сотта және телеарнада пайда болғаннан кейін ол өзін айыптан ақтап алды. Фильмде графиктік зорлық-зомбылықтан басқа, сексуалдық зорлық-зомбылықтың бірнеше көріністері, сондай-ақ экранда алты және экраннан тыс бір жануардың нағыз өлімі көрсетілген. Бұл мәселелерге байланысты "Каннибалдық Холокост" бүгінгі күнге дейін дау тудырып келеді. Сонымен қатар, "Каннибалдық Холокост" 50-ден астам елде тыйым салынған деген мәлімдемелер де болды, бірақ бұл ақталған жоқ. 2006 жылы Entertainment Weekly журналы "Каннибалдық Холокост" фильмін барлық уақыттағы ең көп дау тудырған 20-шы фильм деп таныды.

Август Жер асты трилогиясы

Бұл қорқынышты фильмдер трилогиясы, онда жан түршігерлік азаптаулар мен кісі өлтірулер көрсетілген, сериялық кісі өлтіруші және оның әріптестері түсіргендей әуесқойлық түсірілім сияқты тартылған. 2005 жылы режиссер және басты рөлдегі актер Фред Фогель, Канададағы қорқынышты фильмдер фестиваліне қатысу үшін алғашқы екі фильмнің көшірмелерімен бара жатқанда, елге арсыз материалдарды әкелді деген күдікпен Канада кеденімен ұсталды. Фогель он сағат қамауда отырғаннан кейін айыптаулар түсірілді.