Хуго Шмейссер: Немец қару жасаушысының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Неміс қару-жарақ конструкторы (1884–1953)

Хьюго Шмейсер (24 қыркүйек 1884 – 12 қыркүйек 1953) – 20 ғасырдағы жаяу әскер қаруларын жасаған неміс конструкторы. Шмейсер Тюрингияның Йена қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Луи Шмейсер (1848–1917) – Еуропадағы ең белгілі қару-жарақ конструкторларының бірі болған. Хьюго Шмейсердің өмірі мен еңбектері көбінесе Тюрингиядағы қару-жарақ өндірісімен аты белгілі Сюль қаласында өтті.

Бірінші дүниежүзілік соғыстың алдында және кезінде

Теодор Бергманның автоматтары оның атының танылуымен және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңде қару-жарақ өндірісімен тығыз байланысты. Шмейссер қару-жарақ технологиясы бойынша негізгі білімін де Бергманнан алды, онда 7,63 мм және 9 мм патрондар зерттелді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде пулемет технологиясындағы оның біліктілігінің маңыздылығына байланысты ол Суль қаласында қалды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және соғыс кезінде

Версаль шартының (1919 жылғы 28 маусымда) өндіріс регламенттері Германияға ауыр пулеметтерді жасауға тыйым салды, бірақ полиция үшін қолайлы қару ретінде автоматты пистолеттерге немесе субмашиналық қаруларға рұқсат берді. Бұл Шмайсерлер мен Бергманн арасындағы 30 жылдық ынтымақтастықтың аяқталуын білдірді, өйткені өндіріс лицензиясы шетелдік қару-жарақ өндірушілерге берілді. Шмайсер қару-жарақ әзірлеу саласындағы жұмысты жалғастыруды шешті. Ағасы Ханс Шмайсермен бірге ол Суль қаласында "Industriewerk Auhammer Koch und Co" (Индустриалдық Аухаммер Кох және компания) құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталған тұста, ол аз бизнеске ие болды және Версаль шартының шектеулерінен компанияның болашағы белгісіз болды. Шмайсер шарты бұзып, автоматты қаруларды әзірлеуді жалғастыру үшін жұмыс істеді. Осы кезде компания 20 жылдық серіктестікке кірісіп, C. G. Haenel Waffen u. Fahrradfabrik Suhl (C. G. Haenel) компаниясымен ынтымақтастық жасады. Өзінің патенттерін қорғау үшін Шмайсер 1922 жылдың жазында "Шмайсер ағайындылары" деген атпен екінші компания құрды. Бұл сақтық шарасы Auhammer банкротқа ұшыраған жағдайда патенттерін жоғалтудың алдын алуға бағытталған. Екі тараптың да банкроттығын болдырмау мақсатында Auhammer және Haenel бірікті, Haenel Auhammer ісі бойынша толық жауапкершілік пен міндеттемені өз мойнына алды. Шмайсердің адвокаттары, келісімді реттегеннен кейін, компанияның белсенді акционерлеріне айналды. Көп ұзамай, Версаль шарты көптеген автоматты қарулардың әзірленуіне кедересіздік жасағаны, тіпті оны үдеткені анық болды. 1920 жылдары Шмайсер MP28-ді жасады, ол неміс полициясы тарапынан кеңінен қолданылды. Bayard Шмайсермен Оңтүстік Африка, Испания және басқа да елдерге қару-жарақ жасау және сату туралы келісімге келді. Аталған қарулар 10 жыл өткен соң Испания азаматтық соғысында қолданылғанын атап өткен жөн. Шмайсердің табысына қарамастан, компания жиі банкроттыққа жақын болды. Бертольд Геипель Erma компаниясы үшін Фолмердің EMP-ін пайдаланып MP 36-ны жобалады. Бас конструктор Генрих Фолмер Erma MP 36-ның негізгі конструкциясын қайта қарастырып, одан екінші дүниежүзілік соғыстағы MP 38 және MP 40 атты танымал неміс субмашиналық қаруларын жасады. Бұл қарулардың 1,2 миллион данасы өндірілді және олар қорыту арқылы жасалған бөлшектермен, металл штамптау және толық автоматтандырылған құрастыруды қолданған алғашқы қарулардың бірі болды. Бұл әдіс қару өндірісінде революция жасап, бұрын-соңды болмаған жылдамдықпен өндіруге мүмкіндік берді. Олар, негізінен оның патенттелген тік дүрылы пайдаланғандықтан, халықаралық деңгейде "Шмайсер МП" деп танылды.

Manufacturing regulations in the Treaty of Versailles (June 28, 1919) forbade Germany from developing heavy machine guns, but permitted machine pistols or submachine guns as a suitable weapon for police. This signaled the end of a 30 year cooperation between the Schmeissers and Bergmann as production was licensed to foreign weapons manufacturers. Schmeisser decided to continue work in weapons development. Together with his brother Hans Schmeisser, he created the "Industriewerk Auhammer Koch und Co" (Industrial Auhammer Koch and Company) in Suhl. Being at the end of World War I, he saw little business, and encumbered by the Treaty of Versailles, the future of the company was unclear. Schmeisser defied the treaty, working to continue development of automatic weapons. It was at this time that the company began cooperating with: C. G. Haenel Waffen u. Fahrradfabrik Suhl (C. G. Haenel), beginning a 20 year partnership. For the safety of his patents, Schmeisser created a second company under the name of "Brothers Schmeisser" in the summer of 1922. This shrewd tactic was to prevent the loss of his patents if Auhammer went bankrupt. In order to prevent bankruptcy on both sides, Auhammer and Haenel merged, with Haenel taking full responsibility and liability for Auhammer business affairs. Schmeisser's attorneys who settled the deal became active shareholders in the company. Before long, it was obvious that development of many types of automatic weapons was unaffected or even accelerated by the Treaty of Versailles. In the 1920s Schmeisser developed the MP28, which was used extensively by the German police. Bayard signed an agreement with Schmeisser to manufacture and sell weapons to South Africa and Spain, among other countries. It is notable that these same weapons were used during the Spanish Civil War only 10 years later. Despite Schmeisser's success, the company often came within inches of bankruptcy. Berthold Geipel of Erma designed the MP 36 using Vollmer's EMP. The chief designer, Heinrich Vollmer, revised the basic construction of Erma MP 36 and developed from it the well known German submachine guns of the Second World War, the MP 38 and the MP 40. 1.2 million pieces were manufactured for these weapons, and were among the first weapons to be manufactured with die cast parts, metal stamping, and a complete machine assembly. This method revolutionized weapon production, allowing manufacture at an unprecedented speed. They became internationally known as "Schmeisser MP"s, mainly due to the use of the straight magazine he had patented.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

1945 жылдың 3 сәуірінде американдық әскерлер Сул қаласын басып ала бастады. Осы кезеңде қару-жарақ өндірісіне тыйым салынды. Хьюго Шмайсер мен оның інісі Ханс апталар бойы американдық және британдық арнайы қызметтердің қару сарапшыларымен тексерілді. 1945 жылдың маусым айының соңында американдық әскерлер Сул және Тюрингияны эвакуациялады. Бір айдан кейін Қызыл Армия аймақты бақылауға алды, Кеңес Одағы үшін қару-жарақ өндіруге бағытталған азаматтық жұмыс жобасын бастады. 1945 жылдың тамызына қарай Қызыл Армия қолдағы жинақталған бөлшектерден 50 StG 44 құрастырды және олардың конструкциясын тексеруге кірісті. Кеңес тарапы зерттеу мақсатымен 10 785 техникалық суреттерді тәркіледі. Шмайсер 16 неміс азаматтарының бірі болды, олар үшін 74-ші зауытта (кейіннен "Ижмаш" деп аталды) арнайы бөлім (No. 58) құрылды. Шмайсер топтың бес конструкторының бірі болып тағайындалды, Курт Хорн мен Вернер Грунер (екеуі де Гроссфустан) және Оскар Шинк (Густлоффтан) бірге, Карл Барницке басшылығымен (сонымен қатар Густлоффтан). Шмайсердің кеңестік тараппен ынтымақтаспағаны туралы мәліметтер бар; ол осы конструкторлар тобындағы кеңес басшыларынан ең жағымсыз баға алды. Кеңес тарапының пікірлерінде Шмайсер "практикалық білімі бар адам" деп сипатталды, оның формальды білімінің жетіспеуі кез келген конструкциялық мәселе туындағанда байқалды. Шмайсер 1952 жылға дейін Ижевскіде жұмыс істеді, содан кейін басқа неміс мамандарымен бірге Германияға оралды. Оның Кеңес Одағында болу мерзімі, басқа қару-жарақ мамандарына қарағанда жарты жылға ұзартылды. 1952 жылдың 9 маусымында ол үйіне қайтты. Шмайсер 1953 жылдың 12 қыркүйегінде қайтыс болды және Сул қаласына жерленді. Оның қайтысының 50 жылдығы Сул қаласында салтанатты шаралармен аталып өтті, өйткені ол 20 ғасырдағы жаяу әскер қару-жарағының ең маңызды конструкторларының бірі ретінде танылды. Калашников 1948 жылы ғана Ижевскіге көшірілді, осы кезде АК-47 сериялық өндірісі әскерлік сынақтар үшін тапсырылды. Сонымен қатар, жаңа қабылданған АК өндірісі 524-ші зауыттан 74-ші зауытқа ауысқанда, ресми бұйрықтарда онда жұмыс істейтін неміс инженерлерінің құпия әзірлемелерге, соның ішінде АК-ға қол жеткізуіне тыйым салынды. Bergmann MG 15nA пулеметі; Бірінші дүниежүзілік соғыс стандарттары бойынша 12,9 кг салмақты жеңіл пулемет, соғыстың соңында 5000 данасы өндірілді. Haenel Schmeisser mod. I 6,35 мм калибрлі қалталық пистолеті, екі Шмайсер патентіне негізделген. Шамамен 40 000 данасы жасалды. Haenel mod. 1928 пневматикалық пистолеті; сыртқы түрі Parabellum P08-ге ұқсас. Шамамен 25 000 данасы сатылды. MP 41, көбінесе нацистік Германияның одақтастарына экспортталған, шамамен 26 500 данасы өндірілді.

On 3 April 1945 American troops began to occupy the city of Suhl. Weapons manufacturing was prohibited during this time. Hugo Schmeisser and his brother Hans were interrogated for weeks by weapon expert teams of the American and British secret services. At the end of June 1945, American troops evacuated Suhl and all of Thuringia. One month later, the Red Army assumed control over the area, starting a civilian works project to manufacture weapons for the Soviet Union. By August 1945, the Red Army had created 50 StG 44s from existing assembly parts, and had begun inspecting their design. 10,785 sheets of technical designs were confiscated by the Soviets as part of their research. Schmeisser was one of 16 Germans for which a special department (no. 58) was created at factory number 74, later known as Izhmash. Schmeisser was appointed as one of the five designers of the group, together with Kurt Horn and Werner Gruner (both from Grossfuss) and Oscar Schink (from Gustloff), under the formal leadership of Karl Barnitzke (also from Gustloff). There is some evidence that Schmeisser was uncooperative with the Soviets; he received the most negative review by his Soviet handlers in this group of designers. In these Soviet reviews, Schmeisser was described as a "practical man", whose lack of formal training showed whenever he was presented with any design problems. Schmeisser worked in Izhevsk until 1952 when he and other German specialists returned to Germany. At short notice, his stay in the Soviet Union was extended beyond that of the other weapon specialists by a half year. He finally returned home on 9 June 1952. Schmeisser died on 12 September 1953, and was buried in Suhl. The 50th anniversary of his death was honored by a ceremony held in Suhl, as he is recognized as one of the most important technical designers of infantry weapons of the 20th century. Kalashnikov moved to Izhevsk only in 1948, when serial manufacture of AK 47 was ordered for troop trials. Secondly, when production of the recently adopted AK was transferred from Factory No. 524 to Factory No. 74 in 1949, the official orders explicitly prohibited German engineers working there from access to classified developments, including the AK. Bergmann MG 15nA machine gun; light machine gun (by World War I standards, 12.9 kg) manufactured in 5,000 units towards the end of the war. Haenel Schmeisser mod. I pocket pistol in 6.35 mm, based on two Schmeisser patents. Some 40,000 were made. Haenel mod. 1928 air pistol; externally resembling the Parabellum P08. about 25,000 units sold. MP 41, about 26,500 made mostly for export to the Nazi Germany allies.