М1 Карбин: Тарихы мен сипаттамасы

Кіріспе

Автоматты жүктелетін карабин. Алдыңғы нысана: қанатты қорғалған тіреу.
| механизм = Газбен жұмыс істейтін (қысқа иілімді поршень), айналмалы құлпып.
| жылдамдық =

M1 карабині (ресми түрде АҚШ карабині, .30 калибрлі, M1) – Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысы және Вьетнам соғысы кезінде АҚШ әскеріне берілген жеңіл жартылай автоматты карабин. M1 карабині бірнеше түрде шығарылды және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әлемдегі жартылай әскери және полиция күштері кеңінен пайдаланды. M2 карабині – M1 карабинінің таңдамалы ату нұсқасы, жартылай автоматты және толық автоматты режимдерде атуға қабілетті. M3 карабині – белсенді инфрақызыл көлденеңі бар M2 карабині болды. Атауы мен сыртқы түрі ұқсас болғанына қарамастан, M1 карабині M1 Гарранд мылтығының карабин нұсқасы емес. 1925 жылдың 1 шілдесінде АҚШ армиясы қазіргі номенклатураны қолдана бастады, онда "M" – "Модель" дегенді білдіреді, ал сан – жабдық пен қару-жарақтардың тізбектелген дамуын көрсетеді. Сондықтан "M1 карабині" осы жүйе бойынша жасалған алғашқы карабин болды. "M2 карабині" – жүйе бойынша әзірленген екінші карабин, және т.б.

АҚШ-тың қару-жарағының шектелуі

Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ армиясының қару-жарақ департаменті толық көлемді M1 мылтығының көптеген қолдаушы әскерлер үшін (қызметкерлер, артиллерияшылар, радисттер және т.б.) тым ауыр және икемсіз екендігі туралы хабарламалар алды. Соғысқа дейінгі және соғыстың басындағы жаттығулар кезінде M1 Garand мылтығының осы сарбаздардың қозғалысына кедеріл келтіргені анықталды, себебі иыққа ілген мылтық жиі бұталарға ілініп немесе қаптың артқы жағына тиіп, оны көзге түсіретіндей етіп бұратын. Көптеген сарбаздар мылтықтың иықтан сығақтап түсіп қалуын байқады, егер оны артқа диагональды түрде ілмесе, онда стандартты далалық жиынтық пен сөмке тағу қиын болар еді. Сонымен қатар, Германияның жолсерік және парашютші күштерін пайдаланып, майдан тылында күтпеген шабуылдар жасауы, қолдаушы әскерлерді жабдықтау үшін жаңа, ықшам жаяу әскер қаруын қажет етті. Бұл талапқа сәйкес, ықшам, жеңіл қорғаныс қаруы, тапаншадан артық қашықтыққа, дәлдікке және атыс қуатына ие болуы керек еді, ал салмағы Томпсон автоматтарынан немесе M1 мылтығынан екі есе жеңіл болуы тиіс. АҚШ армиясы карабин типіндегі қарудың барлық талаптарды толыққанды орындай алатынын шешті және жаңа қарудың салмағы белгілі бір шектен аспауы және тиімді ату қашықтығы болуы керектігін анықтады. Парашютшілер де қажетті пайдаланушылар тізіміне қосылды, сондай-ақ бүгілетін түйреуішті нұсқасы да жасалатын болды.

Дизайн

1938 жылы жаяу әскердің бастығы қару-жарақ бөлімінен «жеңіл мылтық» немесе карабин жасауды сұрады, бірақ қару түріне ресми талап 1940 жылға дейін бекітілмеді. Винчестер артиллериялық бөлім үшін .30 калибрлі карабин патронын жасады. Винчестер бастапқыда карабин дизайнын ұсынбады, себебі ол Винчестер G30 мылтығын әзірлеумен айналысып жатқан. G30 мылтығының дизайнын әйгілі қару дизайнері Джон Мозес Браунингтің жартылай ағасы Джонатан «Эд» Браунинг жасаған. Эд Браунинг 1939 жылдың мамырында қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Винчестер Солтүстік Каролинадағы ең төменгі күзетпен жұмыс істейтін түзету шаруашылығында түрме жазасын өтеген кезде қысқа иықты газ поршенінің дизайны бойынша жұмыс істей бастаған Дэвид Маршалл «Карбайн» Уильямсты жұмысқа алды. Уильямс босатылғаннан кейін, Винчестер қару-жарақ индустриясының жетекшілерінің ұсыныстарымен Уильямсты жұмысқа алды және Уильямс Эд Браунингтің аяқталмаған әртүрлі дизайндық жұмыстарын, соның ішінде Винчестер G30 мылтығын аяқтай алады деп үміттенді. Уильямс өзінің қысқа иықты поршенін қолданыстағы дизайнға G30M ретінде енгізді. 1940 жылы теңшелетін мылтықтарды сынау кезінде Браунингтің артқы жағындағы бұралулы доңғалағы құмды жағдайда сенімсіз болып шықты. Соның салдарынан Уильямс G30M-ді Garand стиліндегі айналмалы доңғалақ пен операциялық сырғанауды қосу үшін қайта жобалады, қысқа иықты поршенді .30 M2 Винчестер әскери мылтығы ретінде сақтап қалды. 1941 жылдың мамырына қарай Уильямс M2 мылтығының прототипін жасады. Бұл прототип Винчестер M1905 мылтығының оқ ату механизмі мен құлпы және модификацияланған Garand операциялық таяғын пайдаланып жасалған. Бұл прототип армия бақылаушыларының арасында бірден танымал болды. 1941 жылдың тамызында армиядағы алғашқы сынақтардан кейін Винчестердің дизайн тобы одан да жетілдірілген нұсқаны әзірлеуге кірісті. Уильямс осы прототипті аяқтау жұмысына қатысты. Екінші прототип 1941 жылдың қыркүйегінде барлық қалған карабин үміткерлерімен сәтті бәсекелесті, ал Винчестер келесі айда олардың жетістігі туралы хабардар болды. 1941 жылдың 22 қазанында M1 карабині ретінде стандарттауға рұқсат берілді. Бұл оқиға 1952 жылы Джеймс Стюарттың қатысуымен түсірілген «Карбайн Уильямс» фильмінің негізгі сюжеті болды. Фильмде айтылғаннан өзгеше, Уильямс карбиннің жасалуына көп үлес қоспады, тек оның қысқа иықты газ поршенінің дизайны болды. Уильямс басқа Винчестер қызметкерлерінен бөлек өз дизайны бойынша жұмыс істеді, бірақ ол 1941 жылдың желтоқсанына дейін сынауға дайын болмады, бұл Винчестер M1 карабині қабылданғаннан және типтік санатына жатқызылғаннан кейін екі ай өткен соң болды. Винчестердің басшысы Эдвин Пэгсли Уильямстың соңғы дизайны «қабылданған жобаға қарағанда жақсырақ» екенін мойындады, бірақ Уильямстың жеке жұмыс істеуі жобаға үлкен кедергі келтіргенін атап өтті.

In 1938, the chief of infantry requested that the ordnance department develop a "light rifle" or carbine, though the formal requirement for the weapon type was not approved until 1940. Winchester developed the .30 Carbine cartridge for the ordnance department. Winchester at first did not submit a carbine design, as it was occupied in developing the Winchester G30 rifle. The G30 rifle originated as a design by Jonathan "Ed" Browning, half brother of the famous firearm designer John Moses Browning. A couple of months after Ed Browning's death in May 1939, Winchester hired David Marshall "Carbine" Williams who had begun work on a short stroke gas piston design while serving a prison sentence at a North Carolina minimum security work farm. Winchester, after Williams' release, had hired Williams on the strength of recommendations of firearms industry leaders and hoped Williams would be able to complete various designs left unfinished by Ed Browning, including the Winchester G30 rifle. Williams incorporated his short stroke piston in the existing design as the G30M. After the Marine Corps' semi automatic rifle trials in 1940, Browning's rear locking tilting bolt design proved unreliable in sandy conditions. As a result, Williams redesigned the G30M to incorporate a Garand style rotating bolt and operating slide, retaining the short stroke piston as the .30 M2 Winchester Military Rifle. By May 1941, Williams had shaved the M2 rifle prototype from about to a
Ordnance found unsatisfactory the first series of prototype carbines submitted by several firearms companies and some independent designers. This patchwork prototype was cobbled together using the trigger housing and lockwork of a Winchester M1905 rifle and a modified Garand operating rod. The prototype was an immediate hit with army observers. After the initial Army testing in August 1941, the Winchester design team set out to develop a more refined version. Williams participated in the finishing of this prototype. The second prototype competed successfully against all remaining carbine candidates in September 1941, and Winchester was notified of their success the next month. Standardization as the M1 carbine was approved on October 22, 1941. This story was the loose basis for the 1952 movie Carbine Williams starring James Stewart. Contrary to the movie, Williams had little to do with the carbine's development, with the exception of his short stroke gas piston design. Williams worked on his own design apart from the other Winchester staff, but it was not ready for testing until December 1941, two months after the Winchester M1 carbine had been adopted and type classified. Winchester supervisor Edwin Pugsley conceded that Williams' final design was "an advance on the one that was accepted" but noted that Williams' decision to go it alone was a distinct impediment to the project,

Қару-жарақ

.30 Carbine патроны негізінен 1905 жылғы Winchester Model 1905 мылтығы үшін ұсынылған ескірген .32 Winchester Self Loading патронының жиексіз нұсқасы болып табылады. Бұл кезде коррозияға төзімді праймерлерді қолдану әскери оқ-дәрілерде жаңалық болды. .30 калибрлі Carbine оқ-дәрілерінің алғашқы партияларында атылмау жағдайлары тіркелді, бұл коррозияға төзімді праймер құрамына ылғалдың енуіне байланысты деп есептелді. Алайда, далалық есептерде бұл көрініс жеткіліксіз екендігі көрсетілді және 1944 жылы ол төрт реттеуішпен жылға бағытталған рампалы реттелетін көрініске алмастырылды: , , , және. Бұл жаңа артқы көрініс желге қарай да реттелетін болды.

Журналдар

M1 карабині стандартты 15 оқтың қорабымен қызметке түсті. 1944 жылдың қазан айында таңдамалы отпен атуға арналған M2 карабині енгізілгеннен кейін, иілген 30 оқтың қорабы немесе «Банан клипі» де пайдалануға берілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 30 оқтың қорабы M1 және M2 карабиндері үшін стандартты қорапқа айналды, бірақ 15 оқтың қорабы Вьетнам соғысының соңына дейін қолданыста болды. M1 карабині үшін ең көп қолданылатын аксессуар – стандартты қорап белбеуіне арналған қалта, ол түйреуіштің үстінен сырғытылып, қосымша екі 15 оқтың қорабын ұстайтын. Бұл далалық бейімделу ресми түрде бекітілмегенімен, жауынгерлік жағдайда қосымша оқ-дәрімен қамтамасыз етудің тиімді тәсілі болып табылды. 30 оқтың қорабы енгізілгеннен кейін, әскерлер екі 30 оқтың қорабын бірге таспалауды қалай бастады, бұл практика «жартас стилі» деп аталды. Бұл әскерилердің «Қолдағыш, қорап T3 A1» деп аталатын, сондай-ақ «жартас клипі» деп те аталатын металл қысқышын енгізуіне әкелді, ол екі қорапты таспасыз бірге ұстайтын. Таңдамалы отпен атуға арналған M2 карабинімен пайдалануға арналған 30 оқтың қорабы бастапқы M1 карабині үшін жасалған қорап ұстағышымен сенімді түрде ұсталмайтын, ол 15 оқтың қорабын ұстауға арналған, сондықтан ауыр 30 оқтың қорабы M1 карабинінің қорап ұясына дұрыс орналаспайтын. Толтырылған 30 оқтың қорабы көлбеу болып (қоректендірудің сенімділігін нашарлатып) тіпті құлап кетуі мүмкін, бұл 30 оқтың қорабының нашар сенімділігіне себеп болды. Жұқа болаттан жасалған конструкциясының арқасында, олар жүктелген кезде ұзындығы мен салмағының артуына байланысты зақымдануға бейім болды. Осы мәселелерге жауап ретінде, ерте шығарылған M1 карабиндері сенімді жүктеу және қоректендіруді қамтамасыз ету үшін M2 карабинінде (және кейінгі шығарылған M1 карабиндерінде) қолданылатын IV типті қорап ұстағышымен жабдықталуы керек болды. IV типті қорап ұстағышының сол жағында 30 оқтың қорабындағы қосымша түйінге сәйкес келетін тірегі бар. Алғашқы жауынгерлік есептерде M1 карабинінің қорапты босату батырмасы атыс кезінде қауіпсіздік батырмасы деп қате түсінілгені айтылды.

The M1 carbine entered service with a standard straight 15 round box magazine. The introduction of the select fire M2 carbine in October 1944 also brought into service the curved 30 round box magazine or "Banana Clip". After WWII, the 30 round magazine quickly became the standard magazine for both the M1 and M2 carbines, although the 15 round magazine remained in service until the end of the Vietnam War. Perhaps the most common accessory used on the M1 carbine was a standard magazine belt pouch that was slid over the stock and held two extra 15 round magazines. This field adaptation was never officially approved but proved an efficient method to supply extra ammunition in combat. After the introduction of the 30 round magazine, it was common for troops to tape two 30 round magazines together, a practice that became known as "jungle style". This led the military to introduce the "Holder, Magazine T3 A1" also called the "jungle clip", a metal clamp that held two magazines together without the need for tape. The 30 round magazines introduced for use with the selective fire M2 carbine would not be reliably retained by the magazine catch made for the original M1 carbine which was designed to retain a 15 round magazine, so the much heavier 30 round magazine would not be properly seated in the M1 carbine magazine well. The loaded 30 round magazine would typically slant (impairing feed reliability) or even fall out, which contributed to the poor reliability record of the 30 round magazines. Because of their thin steel construction, they were also more prone to damage due to their added length and weight when loaded. In response to these issues, early production M1 carbines had to be fitted with the type IV magazine catch used on the M2 carbine (and late production M1 carbines) if they were to be used with 30 round magazines in order to ensure reliable loading and feeding. The type IV magazine catch has a leg on the left side to correspond with the additional nub on the 30 round magazines. Initial combat reports noted that the M1 carbine's magazine release button was often mistaken for the safety button while under fire.

Қосымша құралдар

Бастапқыда M1 карабинінде штык орнатуға арналған тіреуіш болмаған, бірақ онымен жабдықталған әскери қызметшілерге көбінесе M3 шайқас пышағы берілді. Майданнан түскен өтініштерге байланысты, 1945 жылдан бастап карабинге оқпан жолағына бекітілетін штык орнатуға мүмкіндік беру үшін өзгеріс енгізілді. Дегенмен, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін штык орнатылған карабиндер майданға аз ғана жетті. Соғыстан кейін көптеген M1 карабиндеріне арсеналда жөндеу жұмыстары жүргізілген кезде штык орнатуға арналған тіреуіш қосылды. Корея соғысының басында штык орнатылған M1 стандартты жабдыққа айналды. Бүгінде түпнұсқа M1 карабинін штықсыз табу өте сирек. M1 карабині M4 штығын орнатады, ол ертерек M3 шайқас пышағының негізінде жасалған және кейінгі M5, M6 және M7 штык пышақтарының дамуына негіз болды. Әуе десанттық әскерлері үшін ықшам және жеңіл жаяу әскер қаруын жасау туралы өтініш бойынша карабиннің бүктемелі нұсқасы – M1A1 әзірленді. General Motors компаниясының Inland бөлімшесі 1942 жылдың соңында екі партиямен 140 000 дана өндірді. Өзгертуге модификацияланған иінтірек, сырғытқыш және доңғалақ корпусы, сондай-ақ жартылай автоматты немесе толық автоматты атуға орнатылатын ажыратушы, ажыратушы рычагі және таңдаушы қосқыш кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде T23 (M3) жалын басу құрылғысы карабиннен шығатын жарықты азайту үшін жасалды, бірақ ол M3 карабині пайда болғанға дейін қолданысқа енгізілмеді. M3 карабиніне орнатылған T23 құрылғыларын қоспағанда, соғыс кезінде T23 жалын басу құрылғыларының көбісі қолданылмады, бірақ бөлімшелердің қаругерлері кейде өздерінің дизайны бойынша импровизацияланған компенсаторлық жалын басу құрылғыларын қолмен жасады. M1 карабині 1944 жылдың басында жасалған M8 гранатометімен бірге қолданылды. Ол 22 мм мылтық гранаталарын ұшыру үшін .30 калибрлі M6 гранаталық оқ-бос патронымен атылды. Дегенмен, мылтық гранаталарын атудан туындаған стресс карабиннің ағаш бөлігін жарылуына әкелуі мүмкін, сонымен қатар ол ағаш бөлігін сындырмай, M7 қосалқы "күшейткіш" зарядымен гранатометтің қашықтығын арттыра алмады. Бұл M8 гранатометі бар M1 карабинін төтенше жағдайларда қолданылатын қару түріне айналдырды.

Originally the M1 carbine did not have a bayonet lug, but personnel equipped with it were often issued with an M3 fighting knife. Due to requests from the field, the carbine was modified to incorporate a bayonet lug attached to the barrel band starting in 1945. However, very few carbines with bayonet lugs reached the front lines before the end of World War II. After the war, the bayonet lug was added to many M1 carbines during the arsenal refurbishing process. By the start of the Korean War, the bayonet lug equipped M1 was standard issue. It is now rare to find an original M1 carbine without the bayonet lug. The M1 carbine mounts the M4 bayonet, which was based on the earlier M3 fighting knife and formed the basis for the later M5, M6 and M7 bayonet knives. A folding stock version of the carbine, the M1A1, was also developed after a request for a compact and light infantry arm for airborne troops. The Inland Division of General Motors manufactured 140,000 of them in two product runs in late 1942. The conversion included a modified sear, slide, and trigger housing, and added a disconnector, disconnector lever, and selector switch that could be set for semi auto or full automatic fire. During World War II, the T23 (M3) flash hider was designed to reduce the muzzle flash from the carbine, but was not introduced into service until the advent of the M3 carbine. With the exception of T23 hiders mounted on M3 carbines, few if any T23 flash hider attachments saw service during the war, though unit armorers occasionally hand built improvised compensator flash hiders of their own design. The M1 carbine was used with the M8 grenade launcher (see M7 grenade launcher), which was developed in early 1944. It was fired with the .30 caliber Carbine M6 grenade blank cartridge to launch 22 mm rifle grenades. However, the stress from firing rifle grenades could eventually crack the carbine's stock, and it also could not use the launcher with the M7 auxiliary "booster" charge to extend its range without breaking the stock. This made the M1 carbine with M8 grenade launcher a type of emergency use weapon.

Өндіріс

Жалпы саны 6,1 миллионнан астам M1 карабині әртүрлі модельдерде өндірілді, бұл оны Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде американдық әскерилер үшін ең көп өндірілген шағын қаруға айналдырды (шамамен 5,4 миллион M1 мылтығымен және шамамен 1,3 миллион Томпсон автоматтарымен салыстырғанда). Винчестермен жобаланғанына қарамастан, олардың көп бөлігі басқа компаниялар жасаған (төмендегі әскери мердігерлерге қараңыз). Ең ірі өндіруші – General Motors компаниясының Inland бөлімшесі болды, бірақ IBM, Underwood Typewriter Company және Rock Ola Manufacturing Corporation сияқты көптеген басқа да мердігерлер оларды жасады. Аз ғана мердігерлер өздерінің атымен белгіленген карабиндердің барлық бөліктерін жасады: кейбір өндірушілер басқа ірі мердігерлерден бөліктер сатып алды немесе Marlin Firearms немесе Auto Ordnance сияқты компанияларға шағын бөліктерді тапсырды. Барлық өндірушілердің бөліктері бір-бірімен алмастырылатын болуы керек еді. Көбінесе бір компания өндірісте алға немесе артқа қалады, ал бөліктер олардың жоспарларын орындауға көмектесу үшін бір компаниядан екіншісіне жіберілетін. Осы мақсатта қабылдағыштар жіберілген кезде, өндірушілер оларды екі компания үшін де белгілейтін. Ең қызықты комбинациялардың бірі – Underwood және Quality Hardware компанияларының бірлескен күш-жігерімен жасалған M1 карабині, нәтижесінде «Un quality» деген өндіруші таңбасы пайда болды. Қабылдағыш Union Switch and Signal компаниясына тапсырылған, Underwood емес. Соғыстан кейін көптеген карабиндер бірнеше арсеналдарда жөнделді, көптеген бөліктері түпнұсқа өндірушілерден ауыстырылды. Сондықтан, коллекционерлер үшін ең бағалысы – соғыс кезінде өндірілген, жөнделмеген карабиндер. M1 карабині Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ әскері қолданған ең тиімді қарулардың бірі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде M1 карабинінің орташа өндіріс құны шамамен 45 долларға, M1 мылтығының құны шамамен 85 долларға, ал Томпсон автоматтарының құны шамамен 225 долларға бағаланған. .30 калибрлі карабин оқ-дәрілерін өндіру .30-06 стандартты оқ-дәрілеріне қарағанда әлдеқайда арзан болды, себебі олар аз көлемде ресурстарды қажет етті, кішкентай, жеңіл және жасау оңай болды. Бұл факторлар АҚШ әскери шешімінде маңызды рөл атқарды, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың көптеген қару-жарақ пен оқ-дәрілерді өндіруі мен тасымалдауын ескере отырып.

A total of over 6.1 million M1 carbines of various models were manufactured, making it the most produced small arm for the American military during World War II (compared with about 5.4 million M1 rifles and about 1.3 million Thompson submachine guns). Despite being designed by Winchester, the great majority of these were made by other companies (see § Military contractors below). The largest producer was the Inland division of General Motors, but many others were made by contractors as diverse as IBM, the Underwood Typewriter Company, and Rock Ola Manufacturing Corporation. Few contractors made all the parts for carbines bearing their names: some makers bought parts from other major contractors or sub contracted minor parts to companies like Marlin Firearms or Auto Ordnance. Parts by all makers were required to be interchangeable. Often one company would get ahead or behind in production and parts would be shipped from one company to the other to help them catch up on their quota. When receivers were shipped for this purpose, the manufacturers would often mark them for both companies. Some of the strangest combinations were the M1s made by the combined efforts of Underwood and Quality Hardware, resulting in the manufacturer mark "Un quality". The receiver was subcontracted from Union Switch and Signal, not Underwood. Many carbines were refurbished at several arsenals after the war, with many parts interchanged from original maker carbines. True untouched war production carbines, therefore, are the most desirable for collectors. The M1 carbine was also one of the most cost effective weapons used by the United States military during World War II. At the beginning of World War II, the average production cost for an M1 carbine was approximately $45, about half the cost of an M1 rifle at approximately $85 and about a fifth of the cost of a Thompson submachine gun at approximately $225. The .30 caliber Carbine ammunition was also far cheaper to produce than the standard .30 06 ammunition; used fewer resources, was smaller, lighter and easier to make. These were major factors in the United States military decision to adopt the M1 carbine, especially when considering the vast numbers of weapons and ammunition manufactured and transported by the United States during World War II.

Екінші дүниежүзілік соғыс

М1 карабині өзінің төмен қуаты бар .30 патронымен бастапқыда жаяу әскердің негізгі қаруы ретінде қолдануға арналмаған, сондай-ақ соғыс аясында дамыған, күшті шабуылдық мылтықтармен салыстыруға келмейді. Дегенмен, ол сол кезде қолданылып жүрген .45 калибрлі автоматтарынан дәлдігі және тесіп өту қабілеті жағынан айқын артықшылыққа ие болды. Алғашқы М1 карабиндері 1942 жылдың ортасында жеткізілді, ал басымдық Еуропа операциялық аймағындағы (ETO) әскерлерге берілді. Компания штабына тоғыз карабин (компания командирі, бас офицер, аға сержант, асхана сержанты, жабдықтау сержанты, кернейші және үш хабаршы үшін), қару-жарақ взводына он алты карабин (взвод командирі, взвод сержанты, взвод штабындағы екі взвод хабаршысы, әрбір екі миномет және пулемет бөлімінің штабындағы бір хабаршы және миномет пен пулемет оқ-дәрісін тасушыларға арналған он дана) берілді. Ал үш мылтық взводына бір-бірден (взвод командирі үшін) берілді. Алайда, оның майдан желіндегі беделі аралас болды және 1943 жылы Сицилиядағы әуе десанттық операцияларынан кейін жағымсыз хабарлар пайда бола бастады, 1944 жылдың күзі мен қысында олар көбейді. Азиялық Тынық мұхиты аймағында, жаумен сирек кездесетін, тығыз орманды аймақтағы сарбаздар мен партизандар карабиннің кішкентай мөлшері, жеңіл салмағы және атыс қуатын жоғары бағалады. Бірақ, жиі атысқа қатысатын әскерилер мен теңіз жаяу әскерлері (әсіресе Филиппиндегілер) қарудың тесіп өту және тоқтату күші жеткіліксіз екенін анықтады. Карабин оқтары темір дулығаның алдыңғы және артқы бөлігін, сондай-ақ сол дәуірдегі жапон әскерлері қолданған бронежилеттерді оңай тесіп өтетін болса да, жау әскерін тоқтатуға қабілетсіздігі туралы ақпараттар жеке операциялық есептерде, соғыстан кейінгі бағалауларда және АҚШ армиясы мен АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің тарихында кездесті.

Селективті атыс нұсқасы

Бастапқыда M1 карабині таңдаулы атыс мүмкіндігіне ие болуы жоспарланған, бірақ жаңа карабиннің жылдам өндірілуі талабы, осы мүмкіндікті жеңіл мылтық бағдарламасынан алып тастауға себеп болды. 1944 жылдың 26 қазанында, немістердің автоматты қаруды кеңінен қолдануына, әсіресе Sturmgewehr 44 шабуылды мылтығына жауап ретінде, 30 оқтың сыйымдылығы бар жаңа дүңгіршекпен бірге M2 карабині енгізілді. M2 толық автоматты түрде минутына 750-775 оқ атуға қабілетті болды. M2 өндірісі соғыстың соңында (1945 жылдың сәуірінде) басталса да, АҚШ қару-жарақ басқармасы, жартылай автоматты M1 карабиндерін M2 конфигурациясына ауыстыруға мүмкіндік беретін түрлендіру жиынтығын шығарды. Осы түрлендірілген M1/M2 таңдаулы атыс карабиндері Еуропада, негізінен Германияға қарсы соғыс кезінде шектеулі жағдайда қолданылды. Тынық мұхитында, Филиппиндегі шайқастардың соңғы күндерінде, қайта жабдықталған және түпнұсқа M2 карабиндері де шектеулі қолданысқа ие болды. Қарудың тиімді қашықтығын тұман мен жаңбыр одан әрі қысқартты, және ол ең көп қолданылатын карабин түрі болды. Дегенмен, жартылай автоматты M1 карабині де, әсіресе қолдау тобында кеңінен қолданылды. Бірақ Кореяда, карабиннің барлық түрлері өте суық ауа райында жиі тоқтап қалуымен кеңінен танымал болды, бұл әлсіз кері серіппелерге, тым қою майлау материалдарынан бөліктердің қатуына және нөлден төмен температураның салдарынан оқтың импульсінің жеткіліксіз болуына байланысты еді. Сонымен қатар, көптеген сарбаздар, карабин оқтарының, ауыр киімдермен немесе жабдықтармен киген Солтүстік Корея және Қытай (PVA) әскерлерін тіпті жақын қашықтықтан және бірнеше рет атып өткеннен кейін де тоқтата алмайтыны туралы шағымдар келтірді. 1-ші теңізшілер дивизиясының теңізшілері де карабин оқтарының жау сарбаздарын тоқтата алмайтыны туралы хабарлады, ал кейбір бөлімшелер карабин пайдаланушыларына бастың бағытына нысана алуға тұрақты бұйрық берді. 1951 жылғы АҚШ Армиясының ресми бағалауында «Карабиннің дәлдігі туралы деректер жоқ» делінген. «Бірақ олардың саны өте аз, сондықтан жалпы қорытынды жасау мүмкін емес. Қарабин атысының өлтіру әсері байқалған жағдайларда, шамамен 95 пайыз жағдайда нысанадан кем қашықтықта…» деп көрсетілген, ал кейін АҚШ Әуе күштерінің қауіпсіздік полициясы және АҚШ Армиясының арнайы күштері де пайдаланды. Бұл қарулар 1964 жылы M16-мен алмастырыла бастады және 1970 жылдары қызметтен шығарылды. Соғыс аяқталған кезде Вьетнамда 1,5 миллион M1 және M2 карабині қалғандығы бағаланды, олардың кейбіреулері оқпан мен/немесе оқпанды қысқарту арқылы ықшамдалған. Олар Вьетнам соғысы кезеңінде де алдыңғы қатардағы қару ретінде қолданылды және бүгінгі күнге дейін әскерилер, полиция және қауіпсіздік күштері тарапынан әлемнің түкпір-түкпірінде қолданылуда.

Initially, the M1 carbine was intended to have a select fire capability, but the requirement for rapid production of the new carbine resulted in the omission of this feature from the Light Rifle Program. On 26 October 1944, in response to the Germans' widespread use of automatic weapons, especially the Sturmgewehr 44 assault rifle, the select fire M2 carbine was introduced, along with a new 30 round magazine. The M2 had a fully automatic rate of fire of 750 775 rounds per minute. Although actual M2 production began late in the war (April 1945), U. S. Ordnance issued conversion part kits to allow field conversion of semi auto M1 carbines to the selective fire M2 configuration. These converted M1/M2 select fire carbines saw limited combat service in Europe, primarily during the final Allied advance into Germany. In the Pacific, both converted and original M2 carbines saw limited use in the last days of the fighting in the Philippines. Fog and rain further reduced the weapon's effective range. and was the most widely used carbine variant. However, the semi auto M1 carbine was also widely used especially by support troops. However, in Korea, all versions of the carbine soon acquired a widespread reputation for jamming in extremely cold weather, this being eventually traced to weak return springs, freezing of parts due to overly viscous lubricants and inadequate cartridge recoil impulse as the result of subzero temperatures. There were also many complaints from individual soldiers that the carbine bullets failed to stop heavily clothed or gear laden North Korean and Chinese (PVA) troops even at close range and after multiple hits. Marines of the 1st Marine Division also reported instances of carbine bullets failing to stop enemy soldiers, and some units issued standing orders for carbine users to aim for the head. A 1951 official U. S. Army evaluation reported that "There are practically no data bearing on the accuracy of the carbine at ranges in excess of The record contains a few examples of carbine aimed fire felling an enemy soldier at this distance or perhaps a little more. But they are so few in number that no general conclusion can be drawn from them. Where carbine fire had proved killing effect, approximately 95 percent of the time the target was dropped at less than ." and later, the United States Air Force Security Police and United States Army Special Forces. These weapons began to be replaced by the M16 in 1964, and they were generally out of service by the 1970s. By the war's end, it was estimated that a total of 1.5 million M1 and M2 carbines were left in Vietnam. with some made compact by shortening the barrel and/or stock. they were used as a frontline weapon well into the Vietnam War era, and they continue to be used by military, police, and security forces around the world to this day.

Британдық әскер

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық SAS 1943 жылдан кейін M1 және M1A1 карабиндерін қолданды. Бұл қару қолданысқа енгізілуіне себеп, одақтас әкімшіліктерінің .30 калибрлі қаруды АҚШ қорларынан, SOE ұйымдастырған немесе кейіннен Стратегиялық қызметтер кеңсесі (OSS) демеушілік еткен қарсылық топтарына тасталған қару контейнерлері арқылы жеткізу туралы шешім қабылдауы болды. Осылайша, жабдықталған топтардың Оверлорд операциясына қатысқан АҚШ күштерінің операциялық аймағында жұмыс істейтіні ескерілді. Олар екі британдық, екі француздық және бір бельгиялық полк жүргізген операцияларға сай екені анықталды. Оны парашютпен секіруге қолайлы болды, сонымен қатар, жұмыс істеп тұрған джипке оңай сыйып, тасымалдауға мүмкіндік берді. Басқа да арнайы барлау бөлімшелері, мысалы, Британдық Әскери-теңіз флотының барлау бөлімі демеушілігімен құрылған 30-шы шабуыл тобы, одақтастардың барлық операциялық аймағында осы қаруды пайдаланды. Карабин Малайзиядағы төтенше жағдайға дейін қолданылып келді. Корольдік Малайзия полициясының Полиция күштері мен Британ армиясының басқа бөлімшелеріне ормандық патрульдер мен бекіністерді қорғау үшін М2 карабині берілді. Корольдік Ольстер полициясы да М1 карабинін қолданды.

Неміс әскері

Екінші дүниежүзілік соғыста, әсіресе D-Day-ден кейін, неміс әскерлерінің қолға түскен M1 карабиндерінің шамалы саны қолданылды. Германияда қолға түскен карабиндер Selbstladekarabiner 455(a) деп аталды. "(a)" әрпі ел атауынан алынған, бұл жағдайда – Америка. Соғыстан кейін және 1950-ші жылдарға дейін оларды Германия полициясы мен Бавария шекара күзетшілері де қолданды. Карабиндерлер қызмет еткен бөлімдеріне қарай белгіленді; мысалы, шекара күзетшілері қолданғандарына "Bundesgrenzschutz" деп мөр басылды. Кейбір мылтықтардың көздеу құралдары, сырлауы және кейде оқпандары өзгертілді.

Жапондық GSDF

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жапондық Howa Machinery компаниясы АҚШ қадағалауымен бір нұсқасын шығарды. Бұл мылтықтар Жапонияның Өзін-Өзі Қорғау Күштерінің барлық тармақтарына берілді, ал олардың көптеген саны Вьетнам соғысы кезінде Оңтүстік-Шығыс Азияға тарады. Howa сондай-ақ жапон полициясы мен әскерилеріне берілген американдық M1 карабинелеріне қосалқы бөлшектер жасады.

Израиль қорғаныс күштері

M1 карабині 1948 жылғы Араб-Израиль соғысында Израильдің Палмақ арнайы күштері тарапынан да қолданылды. Оның ықшамдығы мен жартылай автоматты қасиеттерінің арқасында, Израиль құрылғаннан кейін де Израиль қорғаныс күштері оны пайдалана берді. Израиль полициясы M1 карабинін жауынгерлік міндеттері жоқ бөлімдер мен Маш’аз еріктілері үшін стандартты ұзын қару ретінде қолдануды жалғастыруда.

Француз әскері

АҚШ 1963 жылға дейін Францияға 269 644 М1 және М2 карабинін, сондай-ақ Алжир соғысы мен Суэц дағдарысына қатысты жеткізді.

Оңтүстік Вьетнам

АҚШ 1963 жылдан 1973 жылға дейін Вьетнам Республикасы армиясына 793 994 М1 және М2 карабинін, сондай-ақ 640 000 М16 мылтығын жеткізді. Вьетмин және Вьетконг француздардан, Оңтүстік Вьетнам армиясынан (ARVN) және жергілікті әскерден тартып алған көптеген М1 және М2 карабиндерін пайдаланды, әрі Солтүстік Вьетнам армиясынан (NVA), Қытайдан және Солтүстік Кореядан мыңдаған карабиндер алды. Бірте-бірте SKS, ал содан кейін AK-47 Вьетконг қолданған басты қару түрлеріне айналды.

Оңтүстік Корея

1963 жылдан 1972 жылға дейін Корея Республикасы Қарулы Күштері 1 015 568 М1 және М2 мылтығын алды.

Филиппин

Филиппин үкіметі әлі күнге дейін Филиппин армиясының 2-ші жаяу әскер дивизиясының жаяу әскерлеріне M1 карабиндерін ұсынады (кейбір бөлімшелерге тек M14 автоматты мылтықтары мен M1 карабиндері беріледі) және Филиппиннің барлық аймақтарында орналасқан Азаматтық көмекші күштердің географиялық бөлімшесі (CAFGU) мен Азаматтық еріктілер ұйымдарына (CVO) да беріледі. Филиппин Ұлттық полициясының (PNP) белгілі бір провинциялық полиция бөлімшелері әлі де мемлекеттік тапсырыспен берілген M1 карабиндерін пайдаланады, сондай-ақ Ұлттық тергеу бюросының (NBI) жедел әрекет ететін бөлімшелері де қолданады. Филиппиннің көптеген провинцияларында M1 карабиндері әлі де бағалы жеңіл қару саналады. Жаңа халық армиясының және ислами сепаратистік қозғалыстардың өкілдері карабинді жеңіл салмақты қару ретінде бағалайды және таулы жердегі және тұзақ құру операцияларында осы қаруды артықшылықты таңдау ретінде қарастырады. M1 карабині Филиппин қоғамында ең танымал қарулардың біріне айналды, ал Марикина қаласында орналасқан ARMSCOR Philippines компаниясы Филиппин нарығы үшін .30 калибрлі оқ-дәрілерді өндіруді жалғастыруда.

Латын Америкасы

M1 және M2 карабин автоматтары Латын Америкасындағы көптеген партизандық және азаматтық соғыстар кезінде әскерилер, полиция және қауіпсіздік күштері мен олардың қарсыластары тарапынан 1990-жылдарға дейін кеңінен қолданылды, содан кейін олар көбінесе жаңа үлгілермен алмастырылды. Белгілі бір қолданушысы – Че Гевара, ол оларды Куба революциясы кезінде және Боливияда қолданды, онда оны M2 карабин автоматтарымен қаруланған боливиялық сарбаз өлтірді. Гевараның әріптесі, революционер Камило Сиенфуэгос та M2 карабин автоматтарын қолданды, оған Томпсон автоматтарынан пистолет тұтқасы мен алдыңғы тұтқасын қосып өзгертті. Сиенфуэгостың карабині Кубадағы Революция мұражайында көрсетіліп тұр. Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласында Batalhão de Operações Policiais Especiais (BOPE, яғни "Ерекше полиция операциялары батальоны") деп аталатын полиция батальоны әлі де M1 карабин автоматтарын пайдаланады.

Пайдаланушылар

Төменде келтірілген деректер АҚШ-тың осы елдерге жеткізген түпнұсқалық әскери келісім-шарт бойынша жасалған карабин қаруларына қатысты. Көптеген елдер осы карабин қаруларын басқа елдерге және/немесе жеке қару сатушыларға сатқан, айырбастаған, жойған және/немесе сыйға берген. : 1950 және 1960 жылдары Индонезия Қарулы Күштері қолданған (АҚШ-тан алынған). Индонезия-Малайзия қақтығысында қолданылған. Қазір де Индонезия Ұлттық Полициясында қызметте.

Деривативтер, конверсиялар және коммерциялық көшірмелер

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше компания M1 карабинының көшірмелерін өндірді, олардың сапасы әртүрлі болды. Кейбір компаниялар түпнұсқа USGI және жаңа коммерциялық бөлшектерді біріктірді, ал басқалары жаңа бөлшектерден толық атыс қаруын жасады, олардың сапасы түпнұсқасымен бірдей немесе одан төмен болуы мүмкін. Бұл көшірмелер жалпы халыққа және полиция органдарына сатылды, бірақ АҚШ әскері үшін жасалмады немесе қолданылмады. 1963 жылы атыс қаруын жасаушы, М1941 Джонсон мылтығын жасаған полковник Мелвин М. Джонсон АҚШ әскерилеріне өзінің жаңа 5.7 мм MMJ патронына түпнұсқалық АҚШ әскери M1 карабиндерін түрлендіруді ұсынды, сонымен қатар оның Johnson Arms, Inc. компаниясы жасаған "Спитфайр" деп аталатын M1 карабинының жаңадан жасалған нұсқасын ұсынды. Бұл нұсқа осы жаңа 5.7 мм (.22 дюйм) «wildcat» патроны (сондай-ақ 5.7 мм MMJ немесе .22 Spitfire деп белгілі) үшін арнайы жобаланып, құрастырылған. Салыстырарлық егер, .30 карабине үшін «стандартты» оқтамының салмағы 110 гран (7.1 г) құрайды; толық зарядталған оқтың салмағы 195 гран (12.6 г) және оның бастапқы жылдамдығы 1,990 фут/с (610 м/с), бұл M1 карабинінің ұңғысынан атылғанда 967 фут⋅фунт (1,311 джоуль) энергия береді. 2014 жылы Огайо штатының Дейтон қаласындағы Inland Manufacturing, LLC компаниясы «Inland M1 карабин» үлгісін қайта жасады. Inland Manufacturing, LLC – 1941 жылдан 1945 жылға дейін General Motors компаниясының түпнұсқа Inland бөлімінде құрастырылған M1 карабин және M1A1 десантшы үлгілерін қайта өндіретін жеке меншік кәсіпорын. Жаңа Inland M1 карабиндері түпнұсқа Inland карабиндерінің көптеген ерекшеліктерін сақтайды және АҚШ-та өндіріледі. M1 карабині 1945 жылы Inland компаниясы өндірген соңғы үлгіге сәйкес жасалған, ол 3-түрлі штык ұстағышымен және ұңғы бандасымен, реттелетін артқы көзбен, баспалдақпен қауіпсіздік құрылғысымен, дөңгелек бұрандамен және «төмен ағаш» жаңғақ қоржынымен және 15 оқтық дүкенмен жабдықталған. Жоғары сыйымдылықты дүкендерді пайдалануға мүмкіндік беру үшін 30 оқтық дүкен ұстағышы қолданылды. «1944» M1 карабині де бар, ол 1945 жылғы үлгімен бірдей ерекшеліктерге ие, бірақ 2-түрлі ұңғы бандасымен және 10 оқтық дүкенмен, сонымен қатар дүкен сыйымдылығы мен штык ұстағышына шектеулер бар көптеген штаттарда сатуға болады. M1A1 1944 жылғы соңғы өндіріс үлгісіндегі M1A1 десантшы үлгісіне сәйкес жасалған, ол «төмен ағаш» жаңғақ қоржынымен және екі типті ұңғы бандасымен жабдықталған, сондай-ақ 1944 жылы енгізілген реттелетін артқы көздерді қамтиды. Израильдік қару-жарақ компаниясы (Advanced Combat Systems) Hezi SM 1 деп аталатын модернизацияланған бульпап нұсқасын ұсынады. Компанияның мәлімдемесіне сәйкес, оның дәлдігі 1.5 MOA құрайды.

Several companies manufactured copies of the M1 carbine after World War II, which varied in quality. Some companies used a combination of original USGI and new commercial parts, while others manufactured entire firearms from new parts, which may or may not be of the same quality as the originals. These copies were marketed to the general public and police agencies but were not made for or used by the U. S. military. In 1963, firearms designer Col. Melvin M. Johnson developer of the M1941 Johnson rifle offered the US Military a conversion of original US Military M1 carbines to his new 5.7mm MMJ cartridge, while also introducing a newly manufactured version of the M1 carbine called the "Spitfire" made by his Johnson Arms, Inc. business that was designed and built specifically for this new 5.7 mm (.22 in) wildcat cartridge (also known as the 5.7 mm MMJ or .22 Spitfire). In comparison, the "standard" load for the .30 Carbine has a .30 Carbine ball bullet weighing 110 grains (7.1 g); a complete loaded round weighs 195 grains (12.6 g) and has a muzzle velocity of 1,990 ft/s (610 m/s), giving it 967 ft⋅lbf (1,311 joules) of energy when fired from the M1 carbine's barrel. In 2014, Inland Manufacturing, LLC in Dayton, Ohio introduced the reproduction of the "Inland M1 carbine". Inland Manufacturing, LLC is a private entity that is producing reproductions of the M1 carbine and M1A1 paratrooper models that were built by the original Inland Division of General Motors from 1941 to 1945. The new Inland M1 carbines feature many of the same characteristics of the original Inland carbines and are manufactured in the US. The M1 carbine is modeled after the last production model that Inland manufactured in 1945 and features a Type 3 bayonet lug and barrel band, adjustable rear sights, push button safety, round bolt, and "low wood" walnut stock, and a 15 round magazine. A 30 round mag catch was utilized to allow high capacity magazines. A "1944" M1 carbine is also available that has the same features as the 1945 only with a Type 2 barrel Band and 10 round magazine and is available for sale in most states with magazine capacity and bayonet lug restrictions. The M1A1 is modeled after a late production 1944 M1A1 paratrooper model with a folding "low wood" walnut stock, Type two barrel band, and includes the same adjustable sights which were actually introduced in 1944. An Israeli arms company (Advanced Combat Systems) offers a modernized bullpup variant called the Hezi SM 1. The company claims accuracy of 1.5 MOA at .

Аңшылық және азаматтық пайдалану

Кейбір АҚШ штаттары .30 калибрлі патронды елен мен ірі жануарларды аулау үшін қолдануға тыйым салады, себебі жануарды бір оқпен өлтіру мүмкіндігі төмендеп кетеді, тіпті кеңейтілген оқтармен де. M1 карабині де жартылай автоматты қасиетіне байланысты Пенсильвания және Иллинойс сияқты бірнеше штаттарда аулауға тыйым салынған, Иллинойс штаты ірі жануарларды аулауға арналған барлық мушкет емес мылтықтарды тыйымдайды. Жартылай автоматты аулау мылтықтарының сыйымдылығын шектейтін штаттарда қолдану үшін бес оқтық дүңгіршектер коммерциялық түрде жасалады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ артық M1 карабиндерін жалпы халыққа сату үшін шығарды. Соңғы партиясы 1963 жылы Blue Sky және Arlington Ordinance компанияларынан келді және NRA мүшелеріне әрқайсысы 20 доллардан сатылды. Inland Mfg компаниясы жаңа M1 карабин көшірмелерін жасауды жалғастыруда. M1 карабині түрлі құқық қорғау органдары мен түрме күзетшілері тарапынан да қолданылды және 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында азаматтық тәртіпсіздік кезінде көтеріліс полициясы оны жиі қолданды; ол 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында .223 калибрлі жартылай автоматты мылтықтармен, мысалы Ruger Mini 14 және Colt AR 15 типтес мылтықтармен ауыстырылғанша осы рөлде болды. Қарудың қолдануға оңайлығы мен жоғары бейімделуі Малкольм Икс пен Пэтти Херст оны қолдануына себеп болды. Екеуі де карабиннің бір түрін алып жүргендерін көрсететін танымал жаңалық фотосуреттерінде бейнеленген. Осы қарулардың бірі 1947 жылы әйгілі американдық мафия басшысы Бенджамин "Бэгси" Сигелді өлтіруге қолданылған.