Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық өнертапқыш (1839–1913)
American inventor (1839–1913)
Жозефина Кокран (кейін Кокран; Гарис; 8 наурыз 1839 – 3 тамыз 1913) – алғашқы табысты қолмен жұмыс істейтін ыдыс жуғыш машинаны ойлап тапқан американдық өнертапқыш. Ол оны өз алдында жұмыс істеген механик Джордж Баттерстің көмегімен жобалап, құрастырды, ол оның бірінші қызметкерлерінің бірі болды. 1886 жылдың 28 желтоқсанында патент алғаннан кейін, ол өзінің машиналарын өндіру үшін Гарис Кокран Өндіріс компаниясын құрды. Кокран 1893 жылы Чикагода өткен Дүниежүзілік Колумбия көрмесінде жаңа машинасымен таныстырды, онда көрменің мейрамханалары мен павильондарына тоғыз Гарис Кокран жуғыш машинасы орнатылды. Бұл мейрамханалар мен қонақүйлерден ыстық суға қолжетімділігі мәселесі жоқ болған жағдайда үлкен қызығушылықты тудырды. Ол көрмеде "ең жақсы механикалық конструкция, беріктігі және жұмысына бейімделуі" үшін жүлде алды. Ыдыс жуғыш машиналарын өндірген Гарис Кокран компаниясы, қонақүйлер және басқа да коммерциялық клиенттерге бағытталған өсуді қамтамасыз етті және 1897 жылы Кокранның Crescent кір жуу машиналарын өндіру компаниясы болып қайта аталды. Кокранның Crescent кір жуу машиналарын өндіру компаниясы 1913 жылы Кокранның қайтысынан кейін бірнеше жыл өткен соң Hobart Manufacturing Company компаниясының сатып алуы нәтижесінде KitchenAid компаниясының бір бөлігіне айналды.
Josephine Cochran (later Cochrane; Garis; March 8, 1839 – August 3, 1913) was an American inventor who invented the first successful hand powered dishwasher, which she designed and then constructed with the assistance of mechanic George Butters, who became one of her first employees. Once her patent issued on 28 December 1886, she founded Garis Cochrane Manufacturing Company to manufacture her machines. Cochrane showed her new machine at the World's Columbian Exposition in Chicago in 1893 where nine Garis Cochran washers were installed in the restaurants and pavilions of the fair and was met with interest from restaurants and hotels, where hot water access was not an issue. She won the prize for "best mechanical construction, durability and adaptation to its line of work" at the Fair. Garis Cochran Manufacturing Company, which built dishwashers, grew through a focus on hotels and other commercial customers and was renamed as Cochran's Crescent Washing Machine Company in 1897. Cochran's Crescent Washing Machine Company became part of KitchenAid through acquisition by Hobart Manufacturing Company several years after Cochran's death in 1913.
Өмірбаян
Ол 1839 жылдың 8 наурызында Огайо штатының Аштабула округінде дүниеге келді және Индиана штатының Вальпараисо қаласында өсті. Ол инженер-құрылысшы Джон Гарис пен Айрин Фич Гаристің қызы, сондай-ақ өнертапқыш атасының немересі болды. Шелбивиллдегі (Иллинойс штаты) әпкесінің үйіне көшіп келген соң, ол 13 қазанда Уильям Кокранға (кейін Кокран) тұрмысқа шықты. Уильям Калифорниядағы алтын іздеуге тырысып, бір жыл бұрын қайтып келді, бірақ сәтті құрғақ тауарлар саудагері және Демократиялық партияның саясаткері атанды. Жозефина мен Уильямтың Холли және Кэтрин есімді екі баласы болды. 1870 жылы отбасы сарайға көшті, ал Кокран Чикаго қоғамына қатысты. Бір кешкі ас кезінде, мұралық ыдыстардың бір бөлігі жуылғанда сынып қалды, бұл оны қолмен жуудың жақсырақ әдісін іздеуге жетеледі. Ол сондай-ақ шаршаған үй шаруасындағы әйелдерді тамақтан кейін ыдыс жуу жұмысынан босатуды қалады.
She was born Josephine Garis in Ashtabula County, Ohio, on March 8, 1839, and raised in Valparaiso, Indiana. She was the daughter of John Garis, a civil engineer, and Irene Fitch Garis, as well as the granddaughter of an innovator. After moving to her sister's home in Shelbyville, Illinois, she married William Cochran (later Cochrane) on October 13, 1858. William had returned the year before from a disappointing try at the California Gold Rush but had gone on to become a prosperous dry goods merchant and Democratic Party politician. Josephine and William had 2 children: Hallie and Katharine. In 1870, the family moved into a mansion, and Cochrane joined Chicago society. After one dinner party, some of the heirloom dishes got chipped while being washed, prompting her to search for a better alternative to handwashing. She also wanted to relieve tired housewives from the duty of washing dishes after a meal.
Кокрайн ыдыс жуғыш машинасы
Саудаға жарамды ыдыс-аяқ жуғыш машинаны жасау үшін тағы да бірнеше әрекеттер жасалды. 1850 жылы Джоэл Хоутон қолмен айналдырылатын ыдыс-аяқ жууға арналған құрылғыны жасады. 1860 жылдары Л.А. Александр бұл құрылғыны күш беру механизмімен жақсартты, бұл пайдаланушыға суға толтырылған ыдыс тіреуіштерін айналдыруға мүмкіндік берді. Екеуі де тиімді болған жоқ. Жозефин Кокрейннің ыдыс-аяқ жуу машинасының өнертабысы ақырында сәттілікке жетті. Дегенмен, бұл оған көп уақыт пен күш-жігерді қажет етті, сонымен қатар, сәтті әйел өнертабын жасау жолында көптеген кедергілерге тап болды. 1883 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Кокрейнге 1,535.59 доллар және көптеген қарыз қалды, оны өтеуге міндетті болды. Бұл оны қайғы мен күйзеліске түсірді, сонымен қатар, қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізу үшін өте қажет болған өнертабысын жасауға ынталандырды. Күйеуінің өлімі Кокрейннің әйел ретінде қиын жағдайға түсірді. Ол өзінің өнертабысын өмірге әкелуі, оған патент алуы, клиенттерді табуы және өнімдерін оларға өзі сатуы керек болды, өміріндегі ер адамдардан көмек күтпеді. Сол кезде, бұл кез келген әйел үшін қиын болды, оның әлеуметтік жағдайы мен тегіне қарамастан. Келесі жылдары ол өзінің өнертабысын нарыққа шығару үшін көп еңбек етті, ақшасы, техникалық білімі және ыстық сумен жуу машинасының механикасын жетілдіруге көмектесушілер аз болды. 1885 жылдың 31 желтоқсанында алғашқы патенттік өтінішін бергеннен кейін, ол өзінің көрігін іске асырып, өнім прототипін жасауға кірісті. Кокрейн өзінің алғашқы ыдыс жуғыш машинасының моделін Шелбивиллдегі (Иллинойс штаты) үйінің артындағы сарайда жасады. Джордж Баттерс – машина жасаушы, ыдыс жуғыш машинасының құрастырылуына көмектескен және алғашқы ыдыс жуғыш машина зауытының қызметкері болды. Машинаны жасау үшін ол алдымен ыдыстардың өлшемдерін алды және тарелкалар, кеселер немесе кішкентай тарелкаларға арналған сымнан жасалған бөлімшелерді құрды. Бұл бөлімшелер мыс қазандықтың ішінде орналасқан дөңгелектің ішіне орналастырылды. Мотор дөңгелекті айналдырды, ал қазанның түбінен ыстық сабынды су шашырап, ыдыстарға төгілді. Олардың ыдыс жуғыш машинасы ыдыстарды тазалау үшін сүрткіштердің орнына су қысымын қолданған алғашқы машина болды. Ол 1886 жылдың 28 желтоқсанында патент алды. Тағы бір қиындық – өнімді жеке үй шаруашылықтарына, әсіресе үй шаруасындағы әйелдерге сату болды. Алғашқы ыдыс жуғыш машиналар орташа отбасы үшін тым қымбат болды, олардың құны 75-тен 100 долларға дейін болды, көптеген әйелдер ыдыс жууға жұмсалатын күш-жігерді азайту үшін болса да, ас үйіне арналған бұйымға осынша ақша жұмсамайтын. Сонымен қатар, сол кездегі көптеген үйлердің ыстық суды пайдалану талаптарына сай жабдықтары болмады. Алайда, жылдар өткен соң, үйлерге осы талаптарға сай келетін қазандықтар орнатыла бастады, бұл Кокрейнге үй шаруасындағы әйелдерге сатуға мүмкіндік берді, бұл оның бастапқы мақсаты болды. 1893 жылғы Дүниежүзілік Колумбия көрмесі Кокрейннің бизнесі үшін шешуші болды, өйткені инвесторларға тәуелді болған басқа компаниялар 1893 жылғы экономикалық дағдарыста жойылып кетті. Көрме оның өнертабысын көрсетуге тамаша мүмкіндік болды, нәтижесінде көптеген мейрамханалар мен қонақүйлер тапсырыс берді (санитарлық талаптарға байланысты колледждер мен ауруханалар кейінірек тапсырыс берді). 1898 жылы ол Джордж Баттерсті менеджер етіп тағайындап, өзінің зауытын ашты, бұл оған сату аумағын Мексикадан Аляскаға дейін кеңейтуге мүмкіндік берді. Оның негізгі клиенттері қонақүйлер мен мейрамханалар болды. 1950 жылдарға дейін ыдыс жуғыш машиналар үй шаруашылықтарында кеңінен қолданылмады. Кокрейн 1913 жылы 74 жасында қайтыс болды. 1926 жылы оның компаниясы KitchenAid компаниясына сатылды, қазіргі кезде Whirlpool Corporation құрамында.
Other attempts had been made to produce a commercially viable dishwasher. In 1850 Joel Houghton designed a hand cranked dish soaker. In the 1860s, L. A. Alexander improved on the device with a geared mechanism that allowed the user to spin racked dishes through a tub of water. Neither of these devices was particularly effective. Josephine Cochrane's invention of the dishwashing machine eventually became a success. However, this not only took a great deal of time and effort, but she also faced numerous obstacles in her journey to becoming a successful female innovator. Following the death of her husband in 1883, Cochrane was left with only $1,535.59 and a significant amount of debt, which she had to pay off. This not only put her in a position of distress and mourning but also motivated her to create this innovation that she was passionate about and urgently needed to sustain herself financially. The death of her husband also put Cochrane in a trying position as a woman. She had to bring her invention to life, get a patent on it, find customers and sell her product to them all alone, with little to no representation or help from the male figures in her life. At the time, this would be difficult for any woman, no matter what their background or position was. In the following years, she worked hard on bringing her innovation to market, with little money, technical knowledge, and help to develop the mechanics of her pressurized dishwashing machine. After filing her first patent application on December 31, 1885, she began developing a prototype of her product, bringing her vision to light. Cochrane designed the first model of her dishwasher in the shed behind her house in Shelbyville, Illinois. George Butters was a mechanic who assisted her in the construction of the dishwasher. He was also an employee at the first dishwasher factory. To build the machine, she first measured the dishes and built wire compartments, each specially designed to fit either plates, cups, or saucers. The compartments were placed inside a wheel that lay flat inside a copper boiler. A motor turned the wheel while hot soapy water squirted up from the bottom of the boiler and rained down on the dishes. Their dishwasher was the first to use water pressure instead of scrubbers to clean the dishes inside the machine. She received a patent on December 28, 1886. Another challenge she faced was selling her product to individual households, specifically housewives. The first dishwashers were too expensive for an average household, costing between $75 and $100, which most women would not spend on an item for their kitchen even if it meant easing the effort they had to put in washing dishes. In addition, most homes in that era were not equipped to handle the machine's requirements in using hot water. However, years later, homes began adding boilers that were big enough to meet those requirements, eventually allowing Cochrane to sell to housewives, which initially was her end goal. The World's Columbian Exposition in 1893 proved to be a pivotal in Cochrane's business as other companies relying heavily on investors were wiped out the same year in the Panic of 1893. The exposition proved a great place to pitch her innovation, and it worked well as many restaurants and hotels placed orders (with colleges and hospitals delayed in following due to sanitation requirements). In 1898, she opened her own factory with George Butters as manager so she could extend her sales north and south, reaching from Mexico to Alaska. Her main customers continued to be hotels and restaurants. It was not until the 1950s that dishwashers became popular for home usage. Cochrane died in 1913 at 74. In 1926, her company was sold to KitchenAid, now part of Whirlpool Corporation.
Өлім және танылу
Кокрейн 1913 жылғы 3 тамызда Чикаго қаласында инсульт немесе шектен тыс жұмыстан туған қалтыраудан 74 жасында қайтыс болды және Шелбивиллдегі Гленвуд зиратында жерленді. 2006 жылы ол Ұлттық өнертапқыштар даңқы залына енгізілді.
Cochrane died of a stroke or exhaustion in Chicago, Illinois, on August 3, 1913, aged 74, and was buried in Glenwood Cemetery in Shelbyville, Illinois. In 2006, she was inducted into the National Inventors Hall of Fame.