Cyrus Холл Маккормик: Американдық өнертапқыш және кәсіпкер

Кіріспе

Америкалық өнертапқыш және кәсіпкер (1809–1884) оның ұлы, американдық кәсіпкер.

Сайрус Холл МакКормик (15 ақпан 1809 – 13 мамыр 1884) – американдық өнертапқыш және кәсіпкер, ол МакКормик орақ машинасы компаниясын құрды, ол кейіннен 1902 жылы «International Harvester» компаниясының бөлігіне айналды. Вирджиния штатының Блю-Ридж тауларында дүниеге келген ол және МакКормик отбасының көптеген мүшелері Чикаго қаласының белгілі тұрғындары болды. МакКормик қарапайым халық арасында механикалық орақ машинасының жалғыз өнертапқышы деп есептеледі. Дегенмен, ол 1830 жылдары табысты үлгілер жасаған бірнеше инженердің бірі болды. Оның еңбегі әкесі Роберт МакКормик кішінің екі он жылдық жұмысына негізделген, сонымен қатар отбасының құлында болған африкалық-американдық Джо Андерсонның көмегімен жүзеге асты. Ол өнімдерін өндіру, таңдау және сату үшін өндіріс, маркетинг және сату бөлімі бар заманауи компанияны да сәтті дамытты.

Ерте өмір және мансап

Сайрус Холл МакКормик 1809 жылғы 15 ақпанда Вирджиния штатының Рафин қаласында дүниеге келді. Ол өнертапқыш Роберт МакКормик кіші (1780–1846) және Мэри Энн "Полли" Холл (1780–1853) отбасының сегіз баласының ең үлкені болды. Сайрус әкесі жаңа дизайнның әлеуетін байқап, оны өзінің өнертабысы деп сану үшін патентке өтініш берді. Ол 28 жыл бойы жылқымен тартылатын астық жинауға арналған механикалық орақшыны жасаумен айналысты, бірақ сенімді үлгін жасауға қол жеткізе алмады. Әкесінің жылдар бойығы дамуына сүйене отырып, Сайрус осы жобаны қолға алып, МакКормик шаруашылығындағы құл болған афроамерикалық Жо Андерсонның көмегіне ие болды. Осы жылдары Шотландиялық Патрик Беллдің (патенттелмеген) дизайнына негізделген бірнеше машиналар АҚШ-та қол жетімді болды. Белл машинасы жылқылармен итерілді. Ал МакКормик дизайны жылқылармен тартылып, астықты команданың бір жағынан кесетін болды. Сайрус МакКормик 1831 жылы Вирджиния штатының Стилс-Таверн ауылында механикалық егін жинаудың алғашқы көрсетілімін өткізді. Ол 18 айда орақшының соңғы нұсқасын жасағанын мәлімдеді. Жас МакКормикке 1834 жылғы 21 маусымда, өзіндік өткірленетін тырмаға патент алғаннан кейін екі жыл өткен соң, ораққа патент берілді. Бірақ машинаның түрлі жағдайларға төтеп беруге қабілетсіздігіне байланысты ешқайсысы сатылмады. МакКормик отбасы сонымен қатар теміршілік/металл қорыту бизнесімен де айналысты. 1837 жылғы экономикалық дағдарыс серіктес шығып кеткеніне байланысты отбасының банкротқа жақын болуына себеп болды. 1839 жылы МакКормик орақшының көпшілікке көрсетілімін жиілетуге кірісті, бірақ жергілікті шаруалар машинаның сенімді емес екенін ойлады. Ол 1840 жылы бір данасын сатты, бірақ 1841 жылы ешқайсысын сата алмады. МакФетрич жасаған машинаны алғашқы клиенті қолдағаннан кейін Сайрус үнемі дизайнын жақсартуға тырысты. Соңында ол 1842 жылы жеті, 1843 жылы 29 және 1844 жылы 50 орақшыны сатты. Олардың барлығы отбасылық шаруашылықтағы шеберханада қолмен жасалды. Ол 1845 жылғы 31 қаңтарда орақшыны жақсартуға арналған екінші патентті алды. 1848 жылы МакКормик патентін жаңартуға тырысқанда, АҚШ патент бюросы Обед Хасси осыған ұқсас машинаға бірнеше ай бұрын патент алғанын анықтады. МакКормик 1831 жылы машинасын ойлап тапқанын мәлімдеді, бірақ жаңартудан бас тартты. Нью-Джерси штатының Плейнфилд қаласынан Уильям Мэннинг те 1831 жылдың мамыр айында өз орақшысына патент алған еді, бірақ сол кезде Мэннинг патентін қорғамаған көрінеді. 1851 жылы МакКормик Лондонға сапар шегіп, Кристалл сарайындағы көрмеге орақшыны ұсынды. Оның машинасы көк бидай егістігін сәтті жинап алғаннан кейін, ал Хасси машинасы сәтсіз аяқталды, ол алтын медальді жеңіп алып, Құрмет легионына қабылданды. Бірақ ол Hussey патентіне соттағы таласқа ұтылғанын білгеннен кейін қуанышы ұзаққа соқпады.

Cyrus Hall McCormick was born on February 15, 1809, in Raphine, Virginia. He was the eldest of eight children born to inventor Robert McCormick Jr. (1780–1846) and Mary Ann "Polly" Hall (1780–1853). As Cyrus's father saw the potential of the design for a mechanical reaper, he applied for a patent to claim it as his own invention. He worked for 28 years on a horse drawn mechanical reaper to harvest grain, but was never able to reproduce a reliable version. Building on his father's years of development, Cyrus took up the project aided by Jo Anderson, an enslaved African American man held on the McCormick plantation. A few machines based on a design of Patrick Bell of Scotland (which had not been patented) were available in the United States in these years. The Bell machine was pushed by horses. The McCormick design was pulled by horses and cut the grain to one side of the team. Cyrus McCormick held one of his first demonstrations of mechanical reaping at the nearby village of Steeles Tavern, Virginia in 1831. He claimed to have developed a final version of the reaper in 18 months. The young McCormick was granted a patent on the reaper on June 21, 1834, two years after having been granted a patent for a self sharpening plow. None was sold, however, because the machine could not handle varying conditions. The McCormick family also worked together in a blacksmith/metal smelting business. The panic of 1837 almost caused the family to go into bankruptcy when a partner pulled out. In 1839 McCormick started doing more public demonstrations of the reaper, but local farmers still thought the machine was unreliable. He did sell one in 1840, but none for 1841. Using the endorsement of his father's first customer for a machine built by McPhetrich, Cyrus continually attempted to improve the design. He finally sold seven reapers in 1842, 29 in 1843, and 50 in 1844. They were all built manually in the family farm shop. He received a second patent for reaper improvements on January 31, 1845. When McCormick tried to renew his patent in 1848, the U. S. Patent Office noted that a similar machine had already been patented by Obed Hussey a few months earlier. McCormick claimed he had invented his machine in 1831, but the renewal was denied. William Manning of Plainfield, New Jersey had also received a patent for his reaper in May 1831, but at the time, Manning was evidently not defending his patent. In 1851, McCormick traveled to London to display a reaper at the Crystal Palace Exhibition. After his machine successfully harvested a field of green wheat while the Hussey machine failed, he won a gold medal and was admitted to the Legion of Honor. His celebration was short lived after he learned that he had lost a court challenge to Hussey's patent.

Құқықтық даулар мен табыстар

МакКормик компаниясының тағы бір бәсекелесі – Иллинойс штатының Рокфорд қаласынан шыққан Джон Генри Мэнни болды. 1855 жылы Парижде өткен көрмеде Мэннидің жасыл шабу машинасы МакКормиктің үлгісінен басым болғаннан кейін, МакКормик Мэнниге патент құқығын бұзды деген айып тақты. МакКормик Мэнниден жасыл шабу машиналарын өндіруді тоқтатып, өзіне 400 000 доллар төлеуін талап етті. Сотқа дайындалу 1855 жылдың қыркүйегінде Чикагода басталды, екі тараптан да белгілі заңгерлер қатысты. МакКормик бұрынғы АҚШ Бас прокуроры Реверди Джонсонды және Нью-Йорк патенттік адвокаты Эдвард Никколл Дикерсонды жалдады. Мэнни Джордж Хардинг пен Эдвин М. Стэнтонды шақырды. Сот Иллинойс штабында өтетін болғандықтан, Хардинг жергілікті заңгер Абрахам Линкольнның қызметін пайдаланды. Алайда, сот Огайо штатының Цинциннати қаласына көшірілді. Мэнни сотты жеңіп шықты, шешімді штаттық Жоғарғы сот судьясы Джон Маклин жариялады. Линкольн қорғанысқа ешқандай үлес қоспады. Стэнтон Линкольннің қатысуына қарсылық білдіріп, оны «ұзын қолды маймыл» деп атады. 1856 жылы МакКормиктің зауыты жылына 4000-нан астам жасыл шабу машиналарын өндірді, олардың көп бөлігі Орта батыс және Батыс штаттарында сатылды. 1861 жылы Хассидің патенты мерзімі ұзартылды, бірақ МакКормиктің патенты ұзартылмады. МакКормиктің Линкольнға және құлдыққа қарсы Республикалық партияға қарсылығы оның ісіне көмектеспеген болуы мүмкін. МакКормик өзінің патентын қорғау үшін АҚШ Конгресінен көмек сұрауға бел буды. 1871 жылы фабрика Ұлы Чикаго өртінен қирады, бірақ МакКормик әйелінің кеңесімен оны қайта жаңартуға кірісті, 1873 жылы зауыт қайта ашылды. МакКормиктің денсаулығы нашарлағандықтан, ол отбасылық бизнесте және қайырымдылық істерінде әйеліне көбірек сенім артты. 1879 жылы оның інісі Леандер компанияның атын «Cyrus H. McCormick and Brothers» дегеннен «McCormick Harvesting Machine Company» деп өзгертті. Ол отбасы мүшелерінің, әсіресе әкелерінің жасыл шабу машинасының «жаңартылуына» және компанияға қосқан үлесін мойындағысы келді. Олардың жеті баласы болды: Сайрус Холл МакКормик кіші 1859 жылдың 16 мамырында дүниеге келді. Мэри Вирджиния МакКормик 1861 жылдың 5 мамырында туды. Роберт МакКормик III 1863 жылдың 5 қазанында дүниеге келді, ал 1865 жылдың 6 қаңтарында қайтыс болды. Анита МакКормик 1866 жылдың 4 шілдесінде дүниеге келді, 1889 жылдың 26 қыркүйегінде Эммонс Блейнге тұрмысқа шықты және 1954 жылдың 12 ақпанында қайтыс болды. Эммонс – АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джеймс Г. Блейннің ұлы. Элис МакКормик 1870 жылдың 15 наурызында дүниеге келді, бірақ бір жылдан кейін 1871 жылдың 25 қаңтарында қайтыс болды. Гарольд Фаулер МакКормик 1872 жылдың 2 мамырында туды, Эдит Рокфеллерге үйленді және 1941 жылы қайтыс болды. Эдит – Standard Oil компаниясын құрған Джон Дэвисон Рокфеллер мен мектеп мұғалімі Лора Селестиа «Сетти» Спельманның кіші қызы. Стэнли Роберт МакКормик 1874 жылдың 2 қарашасында дүниеге келді, Кэтрин Декстерге (1875–1967) үйленді және 1947 жылдың 19 қаңтарында қайтыс болды. Мэри мен Стэнлидің екеуі де шизофрениямен ауырды. Стэнли МакКормиктің өмірі 1998 жылы Т. Корагессан Бойлдың «Ривен Рок» романына шабыт берді. Сайрус МакКормик Роберт Сэндерсон МакКормиктің (Джозеф Медиллдің күйеу баласы) інісі, Джозеф Медилл МакКормик пен Роберт Рутерфорд МакКормиктің әкесі, Уильям МакКормик Блэрдің атасы болды. Соғыстан кейін МакКормик Еуропа саудасын дамыту мақсатымен Нью-Орлеанс және Миссисипи порттарын жақсарту миссиясымен Миссисипи алқабы қоғамын құруға көмектесті. Ол Доминикан Республикасын АҚШ-тың құрамына қосуға тырысты. 1872 жылдан бастап МакКормик Иллинойс Демократиялық партиясының Орталық комитетінде төрт жыл қызмет етті. Кейіннен МакКормик азық-түлік өндірісі мен таратылуын бақылауға арналған халықаралық механизмді ұсынды. МакКормик сонымен қатар 1859 жылы Чикагоның Линкольн паркіне көшірілген Солтүстік-Батыс Теологиялық семинариясының негізгі демеушісі және сенімдісі болды, сол жылы ол төрт профессорлық лауазымды қаржылады. 1886 жылы МакКормик қайтыс болғаннан кейін институт МакКормик Теологиялық семинариясы деп аталды, бірақ 1975 жылы Чикагоның Хайд Парк ауданына көшіп, Чикаго лютерандық теология мектебімен бірлесе бастады. 1869 жылы МакКормик Дуайт Л. Мудиге YMCA құруға 10 000 доллар көмектесті, ал оның ұлы Сайрус кіші Муди Киелі кітап институтының бірінші төрағасы болды. Оның інісі Леандер де Вирджиния университеті басқаратын және МакКормик обсерваториясы деп аталған Джефферсон тауындағы обсерваторияны салуға қаражат бөлді.

Another McCormick Company competitor was John Henry Manny of Rockford, Illinois. After the Manny Reaper beat the McCormick version at the Paris Exposition of 1855, McCormick filed a lawsuit against Manny for patent infringement. McCormick demanded that Manny stop producing reapers, and pay McCormick $400,000. The trial, originally scheduled for Chicago in September 1855, featured prominent lawyers on both sides. McCormick hired the former U. S. Attorney General Reverdy Johnson and New York patent attorney Edward Nicholl Dickerson. Manny hired George Harding and Edwin M. Stanton. Because the trial was set to take place in Illinois, Harding hired the local Illinois lawyer Abraham Lincoln. The trial was moved to Cincinnati, Ohio, however. Manny won the case, with an opinion by the State Supreme Court Judge John McLean. Lincoln did not contribute to the defense. Stanton had objected to Lincoln's presence, referring to him as "that damned long armed ape." In 1856, McCormick's factory was producing more than 4000 reapers each year, mostly sold in the Midwest and West. In 1861, however, Hussey's patent was extended but McCormick's was not. McCormick's outspoken opposition to Lincoln and the anti slavery Republican party may not have helped his cause. McCormick decided to seek help from the U. S. Congress to protect his patent. In 1871, the factory burned down in the Great Chicago Fire, but McCormick heeded his wife's advice to rebuild, and it reopened in 1873 even as McCormick's health declined, so she took a greater role in the family's business as well as philanthropic affairs. In 1879, brother Leander changed the company's name from "Cyrus H. McCormick and Brothers" to "McCormick Harvesting Machine Company". He wanted to acknowledge the contributions of others in the family to the reaper "invention" and company, especially their father. They had seven children:
Cyrus Hall McCormick Jr. was born May 16, 1859. Mary Virginia McCormick was born May 5, 1861. Robert McCormick III was born October 5, 1863, and died January 6, 1865. Anita McCormick was born July 4, 1866, married Emmons Blaine on September 26, 1889, and died February 12, 1954. Emmons was a son of the U. S. Secretary of State James G. Blaine. Alice McCormick was born March 15, 1870, and died less than a year later on January 25, 1871. Harold Fowler McCormick was born May 2, 1872, married Edith Rockefeller, and died in 1941. Edith was the youngest daughter of Standard Oil co founder John Davison Rockefeller and schoolteacher Laura Celestia "Cettie" Spelman. Stanley Robert McCormick was born November 2, 1874, married Katharine Dexter (1875–1967), and died January 19, 1947. Mary and Stanley both had schizophrenia. Stanley McCormick's life inspired the 1998 novel Riven Rock by T. Coraghessan Boyle. Cyrus McCormick was an uncle of Robert Sanderson McCormick (son in law of Joseph Medill); granduncle of Joseph Medill McCormick and Robert Rutherford McCormick; and great granduncle of William McCormick Blair Jr. After the war, McCormick helped found the Mississippi Valley Society, with a mission to promote New Orleans and Mississippi ports for European trade. He also supported efforts to annex the Dominican Republic as a territory of the United States. Beginning in 1872, McCormick served a four year term on the Illinois Democratic Party's Central Committee. McCormick later proposed an international mechanism to control food production and distribution. McCormick also became the principal benefactor and a trustee of what had been the Theological Seminary of the Northwest, which moved to Chicago's Lincoln Park neighborhood in 1859, a year in which he endowed four professorships. The institution was renamed McCormick Theological Seminary in 1886, after his death, although it moved to Chicago's Hyde Park neighborhood in 1975 and began sharing facilities with the Lutheran School of Theology at Chicago. In 1869, McCormick donated $10,000 to help Dwight L. Moody start YMCA, and his son Cyrus Jr. would become the first chairman of the Moody Bible Institute. His brother Leander also donated funds to build an observatory on Mount Jefferson, operated by the University of Virginia and named the McCormick Observatory.

Кейінгі өмір және өлім

Өмірінің соңғы төрт жылында МакКормик мүгедек болып қалды, себебі инсульт салдарынан аяқтары парализге ұшырады; соңғы екі жылында ол жүре алмады. 1884 жылдың 13 мамырында Чикагодағы үйінде дүние салды. Ол Грейсленд зиратында жерленген. Одан соң әйелі Нети қалды, ол 1890 жылдан 1923 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ-та және шетелде оның христиандық және қайырымдылық қызметін жалғастырды, ауруханаларға, апаттар мен көмек көрсету ұйымдарына, шіркеулерге, жастар шараларына және білім беру мекемелеріне 8 миллион доллар (қазіргі шақта 160 миллион доллардан астам) сыйлады, сондай-ақ сол дәуірдегі Пресвитериан шіркеуінің іс-қимылдарының ең ірі демеушісіне айналды. 1975 жылы МакКормик Junior Achievement АҚШ Бизнес Даңқына енгізілді. 1940 жылы Сайрус Холл МакКормиктің құрметіне 3 центтік АҚШ пошта маркалары басылды. 1940 жылғы «Атақты американдықтар» сериясын қараңыз.