Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бостондағы тас жол, Массачусетс штаты
Highway in Boston, Massachusetts
Орталық артерия (ресми түрде Джон Ф. Фицджеральд экспресс-жолы) – Массачусетс штатының Бостон қаласының орталық бөлігіндегі тас жолдың бір бөлігі; ол Interstate 93, US 1 және Route 3 ретінде белгіленген. 1950 жылдары салынған түпнұсқа Артерия Джон Ф. Фицджеральдтың есімімен аталып, жартылай көтеріліп, жартылай туннель арқылы салынған. Оның тығырыққа толы болуына байланысты жергілікті халық арасында "The Distressway", "дүниедегі ең үлкен тұрақ" және "басқа жасыл монстр" (тас жолдың арқалықтарының бояуы Фенвей паркіндегі сол жақ алаңның қабырғасының түсімен бірдей болған) деген лақаптар пайда болды. Артерия 1990 жылдардың ортасынан 2000 жылдардың басына дейінгі 10 жыл ішінде Орталық артерия/Туннель жобасы ("Үлкен қазба") аясында айтарлықтай өзгертілді. Қазіргі Артерия толығымен жаңа салынған О'Нилл туннелі арқылы жүреді, ал бастапқы Артерия бұзылып, Джон Ф. Фицджеральдтың қызы және Джон Ф. Кеннедидің анасы Роза Фицджеральд Кеннеди атындағы Гринвеймен алмастырылды. Орталық артерия Массачусетс даңғылынан басталып, Оңтүстік Бостондағы Эндрю скверінен солтүстікке қарай Шарльстаундағы 1-ші АҚШ тас жолымен тоғысады. Порт туннельдерімен және Массачусетс тас жолымен (I 90) 128 маршрутынан Шығыс Бостонға дейін ол Метрополитен тас жол жүйесінің бір бөлігі болып табылады.
The Central Artery (officially the John F. Fitzgerald Expressway) is a section of freeway in downtown Boston, Massachusetts; it is designated as Interstate 93, US 1 and Route 3. The original Artery, constructed in the 1950s, was named after John F. Fitzgerald; it was partly elevated and partly tunneled. Its reputation for congestion inspired the local nicknames "The Distressway," "the largest parking lot in the world", and "the other Green Monster" (the paint of the highway girders shared the same color as the left field wall at Fenway Park). The Artery was significantly rerouted during a 10 year period from the mid 1990s through the early 2000s as part of the Central Artery/Tunnel Project (the "Big Dig"). The present day Artery is almost entirely directed through the newly constructed O'Neill Tunnel, while the original Artery was demolished and replaced with the Rose Fitzgerald Kennedy Greenway, named after the daughter of John F. Fitzgerald and the mother of John F. Kennedy. The Central Artery runs from the Massachusetts Avenue Connector just beyond Andrew Square in South Boston, north to the split with U. S. Route 1 in Charlestown. Along with the harbor tunnels and the Massachusetts Turnpike (I 90) from Route 128 to East Boston, it is part of the Metropolitan Highway System.
Тарих
1926 жылғы жедел көлік кеңейту туралы мемлекеттік есеп Атлантик проспексін эстакадалық тас жолға айналдыруды ұсынды; алайда ол 1938 жылы жабылып, 1942 жылы бұзылды. Жер үстіндегі артерия 1950 жылдары екі кезеңде салынды. Біріншісі – 1951 және 1954 жылдар аралығында салынған Хай-стрит пен Брод-стриттің солтүстігінен Тобин көпіріне дейінгі бөлік. Тұрғындар жаңа тас жолды және оның аудандарды бөліп тұрғандығын жек көруді бастады. Осы наразылықтың нәтижесінде Оңтүстік станса аймағы арқылы өтетін Орталық артерияның оңтүстік бөлігі Дьюи сквер туннелі деп аталған жер астына салынды. Соңында, бүкіл тас жол «Big Dig» жобасы аясында жер астына көшірілді. Дьюи сквер туннелі – бастапқы артерияның бұзылмаған жалғыз бөлігі; қазір ол оңтүстік бағытындағы қозғалысқа қызмет етеді. Бүкіл артерияны жер астына салу идеясы алғаш рет 1970 жылдары Бостон көлік жоспарлау тобы әзірлеген орталық артерияның тереңдеу тұжырымдамасынан туындады. 1959 жылы Дьюи сквер туннелінен Массачусетс авенюі арқылы Оңтүстік-шығыс тас жолына дейінгі соңғы бөлім ашылды. Артерияны толықтыруға арналған басқа тас жол жобалары тоқтатылғандықтан, тас жол біртіндеп тығырыла бастады. Олардың ішінде Артериядан және Массачусетс тас жолының батыстан келетін транзиттік қозғалысын қабылдауға тиіс Ішкі белдеу жобасы бар еді. Оңтүстік-батыс тас жолы Кантоннан Бостонға дейінгі 95-ші мемлекетаралық тас жолының бағыты болжамдалған, және ол I 695 Ішкі белдеуімен байланысуға тиіс еді. 2003 жылы бұзылғанға дейін қолданыста болған жер үсті артериясының модификацияларына 1965 жылы аяқталған Массачусетс тас жолының (Mass Pike) кеңейтуіне қосымша торап, бірнеше кіру және шығу жолдарының алынып тасталуы, сондай-ақ 1980-ші жылдардың соңында Тобин көпірі торабының қайта құрылуы кірді. Орталық артерияның Солтүстік аймағы (CANA) жобасы Артериядан Шарльстаундағы Сити-сквер туннеліне жер астына түсетін пандустарды орналастырды, соның салдарынан солтүстік жақтағы торап қайта құрылды, шығыстан батысқа қарай шығу жолы орнатылды, Шарльстаун биік көпірінің қауіпті тораптары жойылды, себебі Сторроу драйвінен келіп, Шарльстаунға бару үшін көліктер бір мильдің ішінде үш қатардан өтуге мәжбүр болды. 2017 жылдың қыркүйегінде Бостонның Оңтүстік аясындағы Инк Блок аймағына іргелес Орталық артерияның астында жаңа саябақ ашылды. 8,5 миллион доллар тұратын саябақта иттер бағып жүретін орын, жаңа жарықтандыру, жағажайлар, қабырға суреттері және 175 тұрақ орыны бар. Көшпелі кеңістіктегі өнер туындыларын АҚШ-тың әртүрлі аймақтарынан келген көше суретшілері жасады.
A 1926 state report on rapid transit expansion recommended the conversion of the Atlantic Avenue Elevated to an elevated highway; however, it closed in 1938 and was demolished in 1942. The above ground Artery was built in two sections in the 1950s. First was the part north of High Street and Broad Street to the Tobin Bridge, built between 1951 and 1954. Unreliable source: failed=y Immediately, residents began to hate the new highway and the way it towered over and separated neighborhoods. Due to this opposition, the southern end of the Central Artery through the South Station area was built underground, through what became known as the Dewey Square Tunnel. Eventually, the entire highway was moved underground as part of the Big Dig Project. The Dewey Square Tunnel was the one part of the original Artery not torn down; it now serves southbound traffic. The idea of building the entire Artery underground was first floated in the 1970s emanating from the central artery depression concept developed by the Boston Transportation Planning Review. The final section through the Dewey Square Tunnel and on to the Southeast Expressway at Massachusetts Avenue opened in 1959. The highway gradually became more and more congested as other highway projects meant to complement the Artery were canceled. These included the Inner Belt project, which would have taken through traffic off the Artery and the Massachusetts Turnpike Extension coming in from the west. The Southwest Expressway would have been the route of Interstate 95 from Canton into Boston, and would have tied into the Inner Belt of I 695. Modifications of the above ground Artery, which was in service until its demolition in 2003 included an additional interchange for the Massachusetts Turnpike (Mass Pike) extension that was completed in 1965, the removal of several on and off ramps and the reworking in the late 1980s of the Tobin Bridge interchange. The Central Artery North Area (CANA) project placed the above ground ramps from the Artery underground into the City Square Tunnel in Charlestown and resulted in a reworking of the interchange at the north end, placing the northbound offramp from the east side to the west side, and eliminating dangerous weaving across the lanes of the Charlestown High Bridge, which required traffic coming from Storrow Drive and wanting to go to Charlestown to cross three lanes of traffic in only a tenth of a mile. In September 2017, a new park was opened beneath the Central Artery adjacent to the Ink Block section of Boston's South End. The $8.5 million park has a dog park, new lighting, boardwalks, murals, and 175 parking spaces. The artwork in the public space was created by street artists from around the United States.
Шығу тізімдері
Бастапқы Орталық артерияда шығу нөмірлері болған жоқ. Бұл нөмірлер 1974 жылы жол I 93 деп белгіленгеннен кейін қосылды. Осы шығулардың көптегені қазір жоқ немесе бастапқы пішіндерінен өзгеше. 19, 21 және 25 нөмірлі шығулар толығымен жойылды. 16 және 18 (бұрынғы 20 және 26 нөмірлі шығулар) солтүстік және оңтүстік бағыттарына бөлінді; 16 (бұрынғы 20 нөмірлі шығу) солтүстік бағытта Оңтүстік шығанақтағы ескі 19 нөмірлі шығу орнын пайдаланады, ал оңтүстік бағытта жаңартылған Дьюи сквері туннеліне (қазір Big Dig құрылысымен толық жабылған) кіреберісінен басталады. 18 (бұрынғы 26 нөмірлі шығу) солтүстік бағытта туннельден Заким көпіріне шығуға дейін сәл бұрын басталады, ал 18 (бұрынғы 26 нөмірлі шығу) оңтүстік бағытта Шарльстаун қаласындағы Салливан скверінде, солтүстік бағыттағы 20 нөмірлі шығудың (бұрынғы 28 нөмірлі шығу) жанында, I 93 екі қабатты бөлігіне кіреберісте орналасқан және Леверет айналымына жалғасатын көпірге шығады. 22 нөмірлі бұрынғы шығу 2004 жылы пандус жабылғанға дейін оңтүстік (бұрынғы солтүстік) бағыттағы Дьюи сквері туннелінен Қытай ауданына бағытталатын жол ретінде сақталды. 23 нөмірлі шығу солтүстік (қазіргі жаңа 17 нөмірлі шығу) және оңтүстік (қазіргі жаңа 16B нөмірлі шығу) бағыттарында болып, Сколлей скверіне апарады. 17A B оңтүстік бағытта (бұрынғы 24 нөмірлі шығу) енді Хеймаркет скверіне және MA 1A (Каллахан туннеліне) шығады. Көптеген қайта құру жұмыстары (әсіресе 16 және 18 нөмірлі шығуларға арналған пандустардың кең аралықтары) жолдың негізгі бағытынан шығып бара жатқан көліктерді жылжыту үшін жасалды, бұл негізгі бағыттағы жүктемені азайтуға мүмкіндік берді.
The original Central Artery did not have any exit numbers. These were added after the roadway was designated as I 93 in 1974. Many of these exits either do not exist or no longer resemble their original forms. Exits 19, 21, and 25 were completely eliminated. 16 and 18 (formerly exits 20 and 26) were separated northbound and southbound; 16 (former exit 20) northbound uses the old exit 19 location in South Bay, while southbound begins at the portal to the renovated Dewey Square Tunnel (now completely enclosed by Big Dig construction; 18 (former exit 26) northbound begins just shy of the tunnel exit onto the Zakim Bridge, while 18 (former exit 26) southbound is located in Charlestown's Sullivan Square near northbound exit 20 (formerly exit 28) at the portal to the double decked section of I 93 and feeds onto the Leverett Circle Connector bridge. Former exit 22 continued to exist as an offramp to Chinatown from the southbound (former northbound) Dewey Square tunnel until the ramp was closed off in 2004. 23 exists both northbound (now new exit 17) and southbound (now new exit 16B) and leads to the Scollay Square area. 17A B southbound (formerly exit 24) now exits to Haymarket Square and MA 1A (the Callahan Tunnel). Much of the reconfiguration of on and offramps (particularly the wide separations of the ramps for exits 16 and 18) was done to move exiting traffic off the mainline of the road, reducing stress on the mainline.
Үлкен қазба алдындағы
Бүкіл маршрут Бостон қаласы, Саффолк округінде орналасқан.
The entire route was in Boston, Suffolk County.
Үлкен қазбадан кейінгі кезең
Бүкіл маршрут Бостон қаласында, Саффолк округінде орналасқан. I-93 тас жолындағы шығу нөмірлері Массачусетс штатының шығу нөмірлерін қайта жаңалау жобасы аясында болашақта километрлік жүйеге көшіріледі.
The entire route is in Boston, Suffolk County. Exit numbers on I 93 will eventually change to a mileage based exit numbering as part of Massachusetts Exit Renumbering Project.
Нөмірлеу
Қазіргі уақытта Артерияның барлық бөлігі I 93 және US 1 нөмірленген, ал солтүстік бөлігіндегі барлық учаскелерде 3-ші бағыт қолданылады – ол 18-ші шығудан (бұрынғы 26-шы шығу) басталады. Артерия тарихында көптеген әртүрлі маршрут нөмірлері болған. Салынысымен бірге Самнер туннелі мен Сторроу драйвы арасындағы бөлік C1 және C9 нөмірлерін алды (US 1 және 9-шы маршруттардың қалалық бағыттары), бұл нөмірлер жергілікті көшелерден ауыстырылды. Автокөлік жолының қалған бөлігіне нөмір берілмеген, бірақ ол Самнер туннелінен оңтүстікке қарай C37 бағытымен тығыз орналасқан. 1969 жылы I 95 Бостон арқылы салынбақ болған маршрутының бөлігі ретінде Артерияның барлық бөлігіне тағайындалды. 1971 жылы "C" префиксі бар маршруттар алынып тасталды, ал C1 маршруты Сторроу драйвы мен Самнер туннелі арасындағы Артерияны пайдалана отырып, қайта құрылған US 1-дің бөлігіне айналды. Сонымен қатар, 1971 жылы 3-ші маршрут қала орталығын айналып өту жолынан көшіріліп, Сторроу драйвының оңтүстігіндегі Артерия мен Оңтүстік-Шығыс тас жолын пайдалануға берілді. 1974 жылы I 95 Бостон арқылы (Провиденс, Род-Айлендтен Оңтүстік-Батыс дәлізі арқылы) өтуі тоқтатылды және оның орнына 128-ші маршруттың бір бөлігін пайдалана отырып, қала айналасына қайта бағытталды. US 1 Тобин көпірі мен Солтүстік-Шығыс тас жолын пайдалану үшін қайта құрылды, ол I 95 бөлігі ретінде белгіленген; осылайша US 1 Сторроу драйвының солтүстігіндегі Артерияны пайдаланды. Бұрынғы US 1 маршруты Сторроу драйвынан Самнер туннеліне дейін оңтүстікке қарай 1A маршрутына ұзартылды, ал I 93 Шарльстауннан Артерия бойымен оңтүстікке қарай, Оңтүстік-Шығыс тас жолы мен 128-ші маршрут бойынша Брейнтриден Кантонға дейін ұзартылды. 1989 жылы US 1 MDC тас жолдарынан толық Артерия бойымен қазіргі маршрутына көшті. 1A маршруты содан кейін Самнер туннелінің торабына дейін қысқартылды. Жаңа жер асты Артериясына орнатылған белгілерде тек I 93 көрсетілген, өйткені ол ең танымал белгі. Ескі белгілерде тек I 93 және US 1 немесе I 93 және 3-ші маршрут көрсетілген болуы мүмкін. 2008/2009 жылдары осы белгілерді жаңарту жобасы осы жағдайды түсінікті етуге көмектесті.
Currently, the Artery is numbered I 93 and US 1 on the whole route, and Route 3 on all but the northernmost section—it leaves at exit 18 (former exit 26). The Artery has had many different route numbers through its history. When first built, the section between the Sumner Tunnel and Storrow Drive received the numbers C1 and C9 (city routes of US 1 and Route 9), which were rerouted off local streets. The rest of the highway was unnumbered, despite being closely paralleled by C37 south from the Sumner Tunnel. By 1969, I 95 was assigned to the whole Artery as part of its never built route through Boston. The "C prefixed" routes were removed in 1971, with Route C1 becoming part of a realigned US 1, using the Artery between Storrow Drive and the Sumner Tunnel. Additionally in 1971, Route 3 was moved from a bypass around downtown to use the Artery south of Storrow Drive and the Southeast Expressway. In 1974, I 95 was canceled through Boston (cancelling its approach from Providence, Rhode Island through the Southwest Corridor) and was instead rerouted around the city using part of Route 128. US 1 was realigned to use the Tobin Bridge and Northeast Expressway, which had been signed as part of I 95; thus US 1 used the Artery north of Storrow Drive. The former alignment of US 1 from Storrow Drive south along the Artery to the Sumner Tunnel became an extended 1A, and I 93 was extended south from Charlestown along the Artery, Southeast Expressway and Route 128 from Braintree to Canton. In 1989, US 1 was moved off the MDC Parkways onto its current alignment along the full Artery. Route 1A was then truncated to the Sumner Tunnel interchange. Signs put up for the new underground Artery only mention I 93, since it is the best known designation. Older signs may mention only I 93 and US 1 or I 93 and Route 3. A 2008/2009 project to update this signage helped to clear up this potentially confusing situation.