Дэвид МакНэлли: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы (1942–2002)

Дэвид Артур МакНалли (31 қазан 1942 – 1 желтоқсан 2002) – американдық кәсіби бейсболшы. Ол 1962 жылдан 1975 жылға дейін сол қолмен тастайтын питчер ретінде Major League Baseball-де ойнады, ең бастысы 1966 мен 1971 жылдар аралығында төрт Американдық лиганың жеңімпаздары мен екі Дүниежүзілік серияның чемпиондарын жеңіп алған «Балтимор Ориолс» командасының құрамында. Үш мәрте All-Star атанған МакНалли 1968 жылдан 1971 жылға дейін төрт маусым қатарынан 20 немесе одан көп ойын жеңді. Ол 1971 жылғы «Ориолс» командасы үшін 20 ойын жеңген төрт питчердің бірі болды (Пэт Добсон, Джим Палмер және Майк Куэллар – қалған үшеуі), 2023 жылға дейін бір командада төрт 20 жеңіс тіркеген соңғы команда. Монтана штатының Биллингс қаласында туған МакНаллиді әкесі Окинава шайқасында қаза болғаннан кейін анасы тәрбиеледі. Ол 1960 жылы орта мектептен кейін «Ориолс» командасына қосылды және екі жылдан соң Major League-де дебют жасады, алғашқы ойынында shutout көрсетті. 1963 жылдан 1965 жылға дейін ол «Ориолс» командасының негізгі құрамындағы орынды нығайтып, өзінің тастауларын жетілдіре берді. 1966 жылы ол Дүниежүзілік серияда екі ойынға қатысты, екіншісінде «Ориолс» командасы «Лос-Анджелес Доджерс» командасын 4:0 есебімен жеңді. 1967 жылы МакНаллидің шынтағында кальций жиналды, бұл жарақат маусымның екінші жартысында оның ойын уақытын шектеді. 1968 жылы ол 22 жеңіспен Американдық лигада екінші орынға ие болды және «Жылдың қайтып келген ойыншысы» атанды. МакНалли 1969 жылы алғаш рет All-Star ойынына шақырылды және маусымды 20 жеңіспен аяқтады. Ол бірінші АЛ Чемпионатының 2-ші ойынында «Миннесота Твинс» командасын жеңіп, 11 иннинг бойы shutout көрсетті, содан кейін Дүниежүзілік серияда «Нью-Йорк Метс» командасымен екі рет кездесті. Ол ойынның бірінде Джерри Кусманға қарсы хоум-ран соқты, бірақ «Ориолс» командасы бес ойыннан кейін жеңіліске ұшырады. 1970 жылы МакНалли 24 жеңіспен АЛ лигасындағы ең көп жеңіс тіркеген питчерлердің бірі болды. Ол Дүниежүзілік серияның 3-ші ойынында «Цинциннати Редс» командасына қарсы гранд-слэмы соқты және «Ориолс» командасы бес ойыннан кейін Дүниежүзілік серияны жеңіп алғандықтан, екінші рет Дүниежүзілік серияның жеңімпазы атанды. 1971 жылы ол жарақат алғандықтан алты апта алаңға шыға алмады, бірақ сол маусымда 20 ойын жеңген төрт «Ориолс» питчерінің бірі болу үшін жеткілікті ойын ойнады. МакНалли Дүниежүзілік серияның 1-ші ойынында «Питтсбург Пайрэтс» командасын жеңіп, 5-ші ойында жеңіліске ұшырады және 6-шы ойында резервтік ойыншы ретінде жеңіске жетті, бірақ «Ориолс» жеті ойыннан кейін жеңіліске ұшырады. 1972 жылы МакНалли үшінші рет All-Star ойынына шақырылды. Ол 1964 жылдан бері алғаш рет жеңіліс тіркеді, бірақ бұл жартылай «Ориолс» командасы өткен жылға қарағанда аз ұпай жинағандығына байланысты болды. 1973 және 1974 жылдары ол плей-оффта «Окленд Атлетикс» командасымен кездесті, бірақ ол қатысқан екі ойынды да жеңіліске ұшыратты. Ойынға жаңалық керек деп ойлаған МакНалли 1974 жылғы маусымнан кейін алмасуды сұрады, «Ориолс» командасы оның өтінішін қабылдап, оны «Монреаль Экспос» командасына жіберді, ол 1975 жылдың ортасында фастболды тастау мүмкіндігінің болмауына байланысты зейнеткерлікке шықты. 1975 жылғы маусымнан кейін ол резервтік бапқа қарсы шағымға өзінің атын қосты, нәтижесінде бейсболда еркін агенттік құрылған Seitz шешімі қабылданды. МакНалли өзінің туған қаласы Биллингске оралып, 2002 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болғанға дейін автосаудагер болып жұмыс істеді. «Балтимор Ориолс» командасының мәшһүр залының мүшесі, ол команданың көптеген статистикалық көрсеткіштері бойынша көшбасшыларының бірі.

David Arthur McNally (October 31, 1942 – December 1, 2002) was an American professional baseball player. He played in Major League Baseball as a left handed pitcher from 1962 through 1975, most notably as a member of the Baltimore Orioles dynasty that won four American League pennants and two World Series championships between 1966 and 1971. A three time All Star, McNally won 20 or more games for four consecutive seasons from 1968 through 1971. He was one of four 20 game winners for the 1971 Orioles (Pat Dobson, Jim Palmer, and Mike Cuellar were the other three), currently the last team as of 2023 to have four 20 win pitchers on the same roster. Born in Billings, Montana, McNally was raised by his mother after his father died in the Battle of Okinawa. He was signed by the Orioles out of high school in 1960 and made his major league debut two years later, throwing a shutout in his first game in the major leagues. From 1963 through 1965, he continued to refine his pitches while securing his grip on a starting spot in the Orioles' rotation. In 1966, he made two starts in the World Series, the second of which was a shutout that gave the Orioles a 4–0 victory over the Los Angeles Dodgers. McNally was bothered by a calcium deposit in his elbow in 1967; the injury limited his playing time in the second half of the season. He was named the Comeback Player of the Year in 1968 as he finished second in the American League with 22 wins. McNally was selected to the All Star Game for the first time in 1969, finishing the season with 20 wins. He threw 11 shutout innings to beat the Minnesota Twins in Game 2 of the first AL Championship Series, then faced the New York Mets twice in the World Series. He hit a home run against Jerry Koosman in one of the games, but the Orioles were defeated in five games. In 1970, McNally tied for the AL lead with 24 wins. He hit a grand slam in Game 3 of the World Series against the Cincinnati Reds, becoming a World Series victor for the second time as the Orioles won the World Series in five games. He missed six weeks with an injury in 1971 but still pitched enough to be one of four Orioles to win 20 games that season. McNally beat the Pittsburgh Pirates in Game 1 of the World Series, lost Game 5, and won Game 6 in relief, but the Orioles were defeated in seven games. In 1972, McNally was named to the All Star Game for the third time. He finished the year with his first losing record since 1964, though this was partly due to the Orioles scoring fewer runs than they had the previous year. In 1973 and 1974, he faced the Oakland Athletics in the playoffs but lost both games he pitched. Thinking he needed a change of scenery, McNally requested a trade after the 1974 season; the Orioles obliged, sending him to the Montreal Expos, with whom he played one final year before retiring halfway through 1975, citing an inability to throw the fastball. After the 1975 season, he added his name to a grievance filed against the reserve clause, which resulted in the historic Seitz decision that created free agency in baseball. McNally returned to his hometown Billings and worked as a car dealer until his death from cancer in 2002. A member of the Baltimore Orioles Hall of Fame, he is among the franchise's leaders in many statistical categories.

Ерте өмір

МакНалли 1942 жылғы 31 қазанда Монтана штатының Биллингс қаласында дүниеге келген. Ол үш жасқа толғанға дейін әкесі Джеймс Окинава шайқасында қаза тапты. Әйелі Бетси отбасын асырау үшін әлеуметтік қызмет орталығында жұмыс істеді; Дейв төрт баланың ең кішісі болды. Ол Биллингс Орталық католиктік жоғары мектебінде оқыды, бірақ мектепте бейсбол командасы болмағандықтан, оның жас кезіндегі бейсбол тәжірибесі Америка легионының «Биллингс Роялс» командасымен байланысты болды. МакНалли олармен ойнағанда «Роялс» командасы қатарынан 14 штаттық чемпионатты жеңіп алды, және команда оның ойнаған екі жылында Легион әлем чемпионатына қатысты. 1960 жылы МакНалли питчер ретінде 18–1 есебін көрсетті. «Балтимор Ориолс» және «Лос-Анджелес Доджерс» екеуі де оны өздеріне тартып алмақ болды; МакНалли 1960 жылдың қыркүйегінде, 18 жасқа толуына бір ай қалғанда «Ориолс» командасымен келісімшартқа қол қойды. Кейін ол «Ориолс» командасындағы жас питчерлердің көптігін білгенде, «Доджерс» командасымен келісімшарт жасағанын қалағандағысын айтты. Оны байқап алған скаут Джим Руссо сондай-ақ Джим Палмер мен Буг Пауэллді «Ориолс» командасына әкелді.

Кіші лигалық мансап

Ориольс МакНаллиді 1960 жылдың күзінде оқу-жаттығу лигасында ойнатты, содан кейін 1961 жылы оны АА класты Техас лигасының «Виктория Роузбэдс» командасына жіберді. МакНалли қарсыластармен күресте қиналды, төрт ойынының үшеуінде жеңіліп, 6.16 орташа ұпай көрсетті (ERA), содан кейін Ориольс оны B класты Иллинойс-Индиана-Айова лигасының «Фокс Сити Фоксс» командасына қайта жіберді. «Фокс Ситиде» МакНаллидің көрсеткіші әлі де жеңіліспен аяқталды (8–10), бірақ 25 ойында оның ERA 4.18-ге дейін төмендеді.

Үлкен лигадағы орынды нығайту (1962 65)

Эльмирамен бірге өткізген маусымнан кейін МакНалли 1962 жылы қыркүйекте «Ориолс» командасына шақырылды; ол командада бір рет бастап ойнады. 26 қыркүйекте ол Канзас-Сити «Атлетикасына» қарсы қос ойынның бірінші ойынын өткізді. «Мен қатты қорқып кеттім», - деп еске алды кейін МакНалли, бірақ ол таза жеңіске жетіп, «Атлетиканы» тоғыз иннингте екі соққыға шектеді. 1963 жылғы маусымның басталуына дейін берген сұхбатында Балтимордың бас жаттықтырушысы Билли Хичкок МакНаллиді Балтимордың питчинг құрамына «қажет болса, басқа да нәрселерді» беруге қабілетті үміткерлердің қатарында атады. Далковскидің жарақаттануы МакНаллиге солқолды резервтік питчер ретінде командаға кіруге көмектесті. Бір ойыннан кейін, 20 сәуірде ол жарақат алған Чак Эстраданың орнына шұғыл түрде бастап ойнады, Кливленд «Индианстарына» толық ойында бір ұпай ғана жіберіп, 7-1 есебімен жеңіске жетті. МакНалли 12 маусымда оның орнын басты және жыл соңына дейін бастап ойнады. 12 маусымда ол шешім қабылдамады, бірақ Нью-Йорк «Янкистерін» 7 1/3 иннингте екі ұпайға (біреуі таза) шектеді, нәтижесінде 3-2 есебімен жеңіліске ұшырады. 22 тамызда ол Калифорния «Энджелсіне» қарсы толық ойын өткізіп, 5-1 есебімен жеңіске жетіп, сегіз соққы жасады. 29 ойында (20 бастап ойнағанда) жаңадан келген маусымында МакНаллидің 7-8 есебі, 4.58 ERA, 78 соққы, 55 серуен және 125 2/3 иннингте 133 соққы жіберді. МакНалли 1964 жылдың көп бөлігінде бастап ойнады. Сондай-ақ, 2 маусымда ол Канзас-Ситиге қарсы 4-0 есебімен жеңіске жетіп, таза жеңіске жетті. 15 тамызға дейін ол 7-10 есебімен және 22 ойында 3.89 ERA көрсетті, олардың барлығы бастап ойнаған ойындар болды. Содан кейін ол көбінесе резервтен пайдаланылды, жыл соңына дейін тағы екі ойынға ғана бастап ойнады. Олардың бірі, 7 қыркүйекте Канзас-Ситиге қарсы қос ойынның екінші ойыны, оның мансабындағы ең қысқа бастап ойнаған ойындардың бірі болды; ол төрт соққы жасаған барлық ойыншылардың гол соққан «Ориолстың» 6-1 есебімен жеңіліске ұшырады. Екіншісінде, 1 қазанда ол сенаторларға қарсы таза жеңіске жетіп, жетінші иннингте Дон Лок қос соққы жасағанға дейін соққысыз жеңіске жетті. 30 ойында (23 бастап ойнағанда) 9-11 есебі, 3.67 ERA, 88 соққы, 51 серуен және 159 1/3 иннингте 157 соққы жіберді. 1965 жылғы жазғы жаттығу кезінде «Ориолс» командасы МакНаллидің дене тілінің питчерлерге қандай соққы тастайтынын көрсетіп беретінін анықтады. Ол бұл мәселені шешіп, маусым басталғанға дейін түзетті. Жыл бойы бірнеше резервтік ойындарға қатысқанмен, ол негізінен команданың бесінші бастап ойнайтын питчері ретінде пайдаланылды. Екінші жыл қатарынан 1 қазанда ол «Кливлендке» қарсы таза жеңіске жетіп, 2-0 есебімен жеңіске жетті. МакНалли мансабында алғаш рет 10 жеңіске жетіп, маусымды 11-6 есебімен аяқтады. 35 ойында (29 бастап ойнағанда) 2.85 ERA, 116 соққы, 73 серуен және 198 2/3 иннингте 163 соққы жіберді. 21 шілдеде ол Детройт «Тайгерлеріне» қарсы толық ойынға бір соққы жетіспеді, бірақ «Ориолс» 6-2 есебімен алға шығып, Дейви Джонсон қате жіберіп, үшінші ұпай жинады. Дон Верт соңғы ұпай жинап, жаттықтырушы Хэнк Бауэр МакНаллиді Эдди Фишермен алмастырды. МакНалли төрт ұпай (екі таза) жіберді, бірақ «Ориолс» 6-4 есебімен жеңіске жеткендіктен жеңіске жетті. МакНалли шілде айының соңына дейін 10-3 есебімен жеңіске жетті, бірақ маусымның соңғы екі айында жеңістер мен жеңілістердің саны тең болды (үш). Осы үш жеңістің бірі 6 тамызда сенаторларға қарсы 4-0 есебімен жеңіске жетті. Американдық бейсбол зерттеулер қоғамының Марк Армор оны 1966 жылы «команданың ең тұрақты бастап ойнайтын питчері» деп атады. МакНалли, Банкер және Палмер үштігі ретті маусымда бір таза жеңіске жетті - 6 тамызда сенаторларға қарсы МакНаллидің жеңісі. Бұл «Ориолстың» тұңғыш әлем чемпионаты болды, ал үшінші баскетболшы Брукс Робинсонның ойыннан кейін МакНаллиді құттықтау үшін питчерлер төбесіне секіріп бара жатқан суреті «Ориолстың» ең танымал суреттерінің бірі болып табылады. 1965 және 1966 жылдары тек алты ойынды жеңіліске ұшыратқан МакНалли 1967 жылдың 18 маусымына дейін бес жеңіліске ұшырады, олармен бірге 5,71 ERA көрсетті. Маусым айында дәрігерлер оның сол жақ шынтағында кальцийдің пайда болғанын анықтады. Олар жарақатты сұйықтық құйып, кортизонды инъекциямен емдеді. Бір аптадан кейін, Бостон «Ред Сокс» командасына қарсы қос ойынның екінші ойынында, ол 10-0 есебімен жеңіске жеткенде, таза жеңіске жетті. Алайда, жарақат 21 шілдеден кейін төрт ойынмен шектелді. 2.23 ERA-ға қарамастан, ол шілде айының басында Эрл Уивер «Ориолс» командасының бас жаттықтырушысы болғанда, алғашқы екі ойынында 8-8 есебін көрсетті. Уивердің бас жаттықтырушылыққа алғашқы ойынында, 11 шілдеде ол сенаторларға қарсы екі соққылық таза жеңіске жетіп, оны аяқтауға екі сағат 12 минут кетті. Бұл таза жеңіс МакНалли үшін қатарынан 12 жеңіске жеткендердің біріншісі болды. Жеңіс тізімінің соңғы ойынында, 28 қыркүйекте ол «Ориолстың» «Уайт Сокс» командасын 4-2 есебімен жеңгенде алғаш рет 20 жеңіске жетті; МакНалли бүкіл ойынды өткізді, ал ол жіберген екі ұпай таза емес еді. МакНалли маусымды 22 жеңіспен (МакЛейннің 31 жеңісінен кейін екінші орында) және 1.95 ERA (Луис Тианттың 1.60 және Сэм Макдауэллдің 1.81 көрсеткіштерінен кейін үшінші орында) аяқтады. Ол 202 соққы жасады (бесінші орында), бес таза жеңіске жетті (Джордж Брунетпен жетінші орында тең), және 273 иннингте питчинг жасады (төртінші орында). Ол 1906 жылы Барни Пелтидің франшизалық маусымдық рекордын бұзып, жаңа франшизалық рекордты 0.852 көрсеткішімен орнатты және лигада көшбасшы болды. Бастап ойнағанда МакНалли 1968 жылы үш рет хоум-ран соқты; ол келесі маусымдардың әрқайсысында кемінде бір рет соқты, 1973 жылы лига белгілі бір соққыны қабылдағанша. Ол маусымды 20-7 есебімен аяқтады. 12 сәуірде сенаторларға қарсы 9-0 есебімен жеңіске жетіп, төрт соққылық таза жеңіске жетті. 5 мамырда ол тоғызыншы иннингте бір соққы жасағанға дейін соққысыз жеңіске жете жаздады, ол кезде Сезар Товар соқты; МакНалли Род Кареуді қос ойынға соқтырып, таза жеңіске жетті. Ол мансабында алғаш рет «Жұлдыздар» ойынына шақырылды. Ол AL MVP дауыс беруде 13-орында болды және AL Cy Young Award дауыс беруде төртінші орында болды. МакНаллидің таза жеңісі постмаусымда питчерлердің ең ұзақ жеңісі болып табылады, ал 2018 жылы MLB.com сайтының Уилл Лейтч бұл ойынды «Ориолстың» ең қызықты плей-офф жеңісі деп атады. «Ориолс» 1969 жылғы әлем чемпионатында «Нью-Йорк Метс» командасымен кездесті. 2-ойында «Ориолс» пен «Метс» 1-1 есебімен тең болды, бірақ МакНалли тоғызыншы иннингте үш қатарынан соққы жасады, нәтижесінде «Метс» 2-1 есебімен жеңіске жетті. Ол 5-ойында Джерри Кусманға қарсы екі ұпайлық хоум-ран соқты және ойынды 3-3 есебімен тең аяқтады. Алайда «Ориолс» ойынды 5-3 есебімен жеңіліске ұшырады, ал «Метс» бес ойында әлем чемпионатында жеңіске жетті. МакНалли 9 маусымда Том Мерфиге қарсы хоум-ран соқты және «Энджелсті» жеті иннингте үш ұпайға шектеді, бірақ резервтік питчерлер қосымша ұпай жинады, нәтижесінде «Ориолс» 7-5 есебімен жеңіліске ұшырады. 21 маусымда МакНалли тоғызыншы иннингке дейін питчинг жасады, бірақ оны Пит Рихерт ауыстырды, Вашингтонды екі ұпайға шектеді және «Ориолстың» сенаторларды 4-2 есебімен жеңісімен 100-ші мансаптық жеңіске жетті. Ол Уивердің команданы басқарған екінші жылы «Жұлдыздар» ойынына қатысты. МакНалли 12-7 есебімен және 4.38 ERA көрсеткішімен 18 шілдеде болды, бірақ маусымның қалған бөлігінде 1.96 ERA көрсетті және 12-2 есебімен жеңіске жетті, «Ориолс» оның қатысқан 17 ойынының 14-інде жеңіске жетті. 26 шілдеден 29 тамызға дейін ол қатарынан тоғыз ойында жеңіске жетті. Төрт күннен кейін ол «Атлетикаға» қарсы толық ойында 10 соққы жіберді, бірақ тек бір ұпай жіберіп, «Балтимор» 5-1 есебімен жеңіске жетті. 29 тамызда ол «Милуоки Брюэрстік» командасына қарсы толық ойында тек бір ұпай жіберіп, 6-1 есебімен жеңіске жетті; ұпай таза емес еді. 1970 жылғы маусымда «Ориолс» Палмер, Куэльяр және МакНалли бастаған екі ойыннан көп жеңіліске ұшырамады. Олар екі ойынды қатарынан жеңіліске ұшырағанда, осы тізбекті аяқтаған МакНалли болды. МакНалли 1966 жылғы команданың ең тұрақты бастап ойнайтын питчері болды. МакНаллидің 6 тамызда сенаторларға қарсы таза жеңісі ретті маусымдағы жалғыз жеңіс болды. Бұл «Ориолстың» тұңғыш әлем чемпионаты болды, ал үшінші баскетболшы Брукс Робинсонның ойыннан кейін МакНаллиді құттықтау үшін питчерлер төбесіне секіріп бара жатқан суреті «Ориолстың» ең танымал суреттерінің бірі болып табылады. 1965 және 1966 жылдары тек алты ойынды жеңіліске ұшыратқан МакНалли 1967 жылдың 18 маусымына дейін бес жеңіліске ұшырады, олармен бірге 5,71 ERA көрсетті. Маусым айында дәрігерлер оның сол жақ шынтағында кальцийдің пайда болғанын анықтады. Олар жарақатты сұйықтық құйып, кортизонды инъекциямен емдеді. Бір аптадан кейін, Бостон «Ред Сокс» командасына қарсы қос ойынның екінші ойынында, ол 10-0 есебімен жеңіске жеткенде, таза жеңіске жетті. Алайда, жарақат 21 шілдеден кейін төрт ойынмен шектелді. 2.23 ERA-ға қарамастан, ол шілде айының басында Эрл Уивер «Ориолс» командасының бас жаттықтырушысы болғанда, алғашқы екі ойынында 8-8 есебін көрсетті. Уивердің бас жаттықтырушылыққа алғашқы ойынында, 11 шілдеде ол сенаторларға қарсы екі соққылық таза жеңіске жетіп, оны аяқтауға екі сағат 12 минут кетті. Бұл таза жеңіс МакНалли үшін қатарынан 12 жеңіске жеткендердің біріншісі болды. Жеңіс тізімінің соңғы ойынында, 28 қыркүйекте ол алғаш рет 20 жеңіске жетті, өйткені «Ориолс» «Уайт Сокс» командасын 4-2 есебімен жеңді; МакНалли бүкіл ойынды өткізді, ал ол жіберген екі ұпай таза емес еді. МакНалли маусымды 22 жеңіспен (МакЛейннің 31 жеңісінен кейін екінші орында) және 1.95 ERA (Луис Тианттың 1.60 және Сэм Макдауэллдің 1.81 көрсеткіштерінен кейін үшінші орында) аяқтады. Ол 202 соққы жасады (бесінші орында), бес таза жеңіске жетті (Джордж Брунетпен жетінші орында тең), және 273 иннингте питчинг жасады (төртінші орында). Ол 1906 жылы Барни Пелтидің франшизалық маусымдық рекордын бұзып, жаңа франшизалық рекордты 0.852 көрсеткішімен орнатты және лигада көшбасшы болды. Бастап ойнағанда МакНалли 1968 жылы үш рет хоум-ран соқты; ол келесі маусымдардың әрқайсысында кемінде бір рет соқты, 1973 жылы лига белгілі бір соққыны қабылдағанша. Ол маусымды 20-7 есебімен аяқтады. 12 сәуірде сенаторларға қарсы 9-0 есебімен жеңіске жетіп, төрт соққылық таза жеңіске жетті. 5 мамырда ол тоғызыншы иннингте бір соққы жасағанға дейін соққысыз жеңіске жете жаздады, ол кезде Сезар Товар соқты; МакНалли Род Кареуді қос ойынға соқтырып, таза жеңіске жетті. Ол мансабында алғаш рет «Жұлдыздар» ойынына шақырылды. Ол AL MVP дауыс беруде 13-орында болды және AL Cy Young Award дауыс беруде төртінші орында болды. МакНаллидің таза жеңісі постмаусымда питчерлердің ең ұзақ жеңісі болып табылады, ал 2018 жылы MLB.com сайтының Уилл Лейтч бұл ойынды «Ориолстың» ең қызықты плей-офф жеңісі деп атады. «Ориолс» 1969 жылғы әлем чемпионатында «Нью-Йорк Метс» командасымен кездесті. 2-ойында «Ориолс» пен «Метс» 1-1 есебімен тең болды, бірақ МакНалли тоғызыншы иннингте үш қатарынан соққы жасады, нәтижесінде «Метс» 2-1 есебімен жеңіске жетті. Ол 5-ойында Джерри Кусманға қарсы екі ұпайлық хоум-ран соқты және ойынды 3-3 есебімен тең аяқтады. Алайда «Ориолс» ойынды 5-3 есебімен жеңіліске ұшырады, ал «Метс» бес ойында әлем чемпионатында жеңіске жетті. МакНалли 9 маусымда Том Мерфиге қарсы хоум-ран соқты және «Энджелсті» жеті иннингте үш ұпайға шектеді, бірақ резервтік питчерлер қосымша ұпай жинады, нәтижесінде «Ориолс» 7-5 есебімен жеңіліске ұшырады. 21 маусымда МакНалли тоғызыншы иннингке дейін питчинг жасады, бірақ оны Пит Рихерт ауыстырды, Вашингтонды екі ұпайға шектеді және «Ориолстың» сенаторларды 4-2 есебімен жеңісімен 100-ші мансаптық жеңіске жетті. Ол Уивердің команданы басқарған екінші жылы «Жұлдыздар» ойынына қатысты. МакНалли 12-7 есебімен және 4.38 ERA көрсеткішімен 18 шілдеде болды, бірақ маусымның қалған бөлігінде 1.96 ERA көрсетті және 12-2 есебімен жеңіске жетті, «Ориолс» оның қатысқан 17 ойынының 14-інде жеңіске жетті. 26 шілдеден 29 тамызға дейін ол қатарынан тоғыз ойында жеңіске жетті. Төрт күннен кейін ол «Атлетикаға» қарсы толық ойында 10 соққы жіберді, бірақ тек бір ұпай жіберіп, «Балтимор» 5-1 есебімен жеңіске жетті. 29 тамызда ол «Милуоки Брюэрстік» командасына қарсы толық ойында тек бір ұпай жіберіп, 6-1 есебімен жеңіске жетті; ұпай таза емес еді. 1970 жылғы маусымда «Ориолс» Палмер, Куэльяр және МакНалли бастаған екі ойыннан көп жеңіліске ұшырамады. Олар екі ойынды қатарынан жеңіліске ұшырағанда, осы тізбекті аяқтаған МакНалли болды. МакНалли 1966 жылғы команданың ең тұрақты бастап ойнайтын питчері болды. МакНаллидің 6 тамызда сенаторларға қарсы таза жеңісі ретті маусымдағы жалғыз жеңіс болды.

Following his season with Elmira, McNally was a September callup by the Orioles in 1962; he got one start with the team. On September 26, he pitched the first game of a doubleheader against the Kansas City Athletics. "I was scared to death," McNally later recalled, but he threw a shutout, limiting the Athletics to two hits in nine innings. In an interview prior to the start of the 1963 season, Baltimore manager Billy Hitchcock listed McNally among a group of prospects that could provide "whatever else is needed" for Baltimore's pitching staff. An injury to Dalkowski helped McNally make the team as a left handed reliever. After one game out of the bullpen, he made an emergency start for an injured Chuck Estrada on April 20, limiting the Cleveland Indians to one run in a complete game, 7–1 victory. McNally replaced him in the rotation on June 12 and was used as a starter the rest of the year. He took a no decision on June 12 but held the New York Yankees to two runs (one earned) over 7 1/3 innings in a 3–2 loss. On August 22, he threw a complete game against the California Angels, striking out eight while giving up one run in a 5–1 victory. In 29 games (20 starts) his rookie year, McNally had a 7–8 record, a 4.58 ERA, 78 strikeouts, 55 walks, and 133 hits allowed in 125 2/3 innings pitched. McNally was used as a starter through most of 1964. He also threw a shutout against Kansas City on June 2 in a 4–0 victory. Through August 15, he had a 7–10 record and a 3.89 ERA in 22 games, all but one of which were starts. Thereafter, he was mostly used out of the bullpen, starting just two more games the rest of the year. One of them, the second game of a September 7 doubleheader against Kansas City, was one of the shortest starts of his career; he faced four batters, all of whom scored in the Orioles' 6–1 defeat. In the other, on October 1, he threw a shutout against the Senators, throwing a no hitter until Don Lock hit a double in the seventh inning. In 30 games (23 starts), he had a 9–11 record, a 3.67 ERA, 88 strikeouts, 51 walks, and 157 hits allowed in 159 1/3 innings. During 1965 spring training, the Orioles figured out that McNally's body language was giving away to the hitters which pitch he was going to throw. He worked on the problem and had it corrected before the season started. Though he made a few relief appearances throughout the year, he was mainly used as the team's fifth starter. For the second year in a row, he threw a shutout on October 1, limiting Cleveland to two hits in a 2–0 victory in the first game of a doubleheader. McNally topped the 10 win mark for the first time in his career, finishing the season with an 11–6 record. In 35 games (29 starts), he had a 2.85 ERA, 116 strikeouts, 73 walks, and 163 hits allowed in 198 2/3 innings. On July 21, he was one out away from a complete game against the Detroit Tigers, but with the Orioles leading 6–2, Davey Johnson made an error, allowing a third run to score. When Don Wert followed with a run scoring double, manager Hank Bauer replaced McNally with Eddie Fisher. McNally was credited with allowing four runs (two earned), but he still got the win as the Orioles held on and won 6–4. McNally had a 10–3 record through the end of July, but had an equal number of wins and losses (three) in the final two months of the season. One of those three wins was a shutout of the Senators on August 6, in a 4–0 victory. Mark Armour of the Society for American Baseball Research called him "the team's most consistent starter" for 1966. The trio of McNally, Bunker, and Palmer had pitched one shutout total during the regular season—that by McNally on August 6 against the Senators. It was the Orioles' first ever World Series championship, and a picture of third baseman Brooks Robinson leaping into the air as he ran to the pitcher's mound to congratulate McNally after the game remains one of the most iconic Oriole photos. After losing just six games in 1965 and 1966, McNally had five losses through June 18 of 1967, with a 5.71 ERA to go along with them. In June, doctors discovered a calcium deposit in his left elbow. They treated the injury through draining fluid and injecting cortisone. One week later, in the second game of a doubleheader against the Boston Red Sox, he threw a shutout as the Orioles won 10–0. However, the injury restricted him to four games after July 21. Despite a 2.23 ERA, he had an 8–8 record through his first two starts of July when Earl Weaver became the manager of the Orioles; starting Weaver's first game on July 11, he threw a two hit shutout against the Senators, taking only two hours and 12 minutes to do so. That shutout was the first of 12 straight wins for McNally. In the last game of the streak, on September 28, he became a 20 game winner for the first time as the Orioles defeated the White Sox 4–2; McNally pitched the whole game, and the two runs he allowed were unearned. McNally finished the season among the AL leaders with 22 wins (second to McLain's 31), a 1.95 ERA (third behind Luis Tiant's 1.60 and Sam McDowell's 1.81), 202 strikeouts (fifth), five shutouts (tied with George Brunet for seventh), and 273 innings pitched (fourth). He broke Barney Pelty's franchise season record of walks plus hits per innings pitched that had been set in 1906, establishing the new franchise record of 0.852 and leading the AL. At the plate, McNally hit three home runs during the 1968 season; he would hit at least one each of the following seasons until the AL adopted the designated hitter rule in 1973. and he ended the regular season with a 20–7 record. He threw a four hit shutout in a 9–0 victory over the Senators on April 12. On May 5, he had a no hitter going until one out in the ninth inning, when Cesar Tovar singled; McNally got Rod Carew to hit into a double play to preserve the shutout. He was named to the All Star Game for the first time in his career. He finished 13th in AL MVP voting and ranked fourth in AL Cy Young Award voting. McNally's shutout is the longest by a pitcher in the postseason, and Will Leitch of MLB. com called the game the Orioles' most exciting playoff victory in 2018. The Orioles faced the New York Mets in the 1969 World Series. In Game 2, the Orioles and Mets were tied at one in the ninth when McNally, with two outs, gave up three singles in a row to give the Mets a 2–1 lead. The two runs were all he allowed in the ballgame, but the Mets prevailed 2–1. He hit a two run home run against Jerry Koosman in Game 5 and left the game after seven innings with the score tied at three. However, the Orioles lost the game 5–3, and the Mets won the World Series in five games. McNally hit a home run against Tom Murphy on June 9, 1970, and held the Angels to three runs over seven innings, but the bullpen gave up some additional runs as the Orioles lost 7–5. On June 21, McNally pitched into the ninth inning before being replaced by Pete Richert, limited Washington to two runs, and won his 100th career game as the Orioles defeated the Senators 4–2. He made the All Star team for the second year in a row, picked by Weaver, who was managing the team. McNally had a 12–7 record and a 4.38 ERA on July 18, but he posted a 1.96 ERA for the remainder of the season and went 12–2, with the Orioles winning 14 of the 17 games he appeared in thereafter. From July 26 through August 29, he won nine consecutive games. Four days later, he allowed 10 hits in a complete game against the Athletics, but only one run, and he picked up his 20th win of the season as Baltimore defeated Oakland by a score of 5–1. On August 29, he gave up only one run in a complete game, 6–1 victory over the Milwaukee Brewers; the run was unearned. During the 1970 season, the Orioles never lost more than two straight games in which Palmer, Cuellar, and McNally started. The two times they lost two games in a row, it was McNally who ended the streak. McNally's 24 wins at the end of the year tied with teammate Cuellar and Jim Perry for the AL lead. McNally ranked seventh with 185 strikeouts, tied with four others for the lead with 40 starts, and ranked fourth with 296 innings pitched. After the season, he finished second to Jim Perry in AL Cy Young Award voting and ranked 16th in AL MVP voting. For the second year in a row in 1970, the Orioles faced the Twins in the ALCS. Starting Game 2 for the Orioles, McNally held the Twins hitless for the first three innings as the Orioles scored three runs. In the fourth inning, McNally made the score 4–0 with an RBI single against Tom Hall. After walking Leo Cárdenas to lead off the bottom of the inning, he allowed back to back home runs to Killebrew and Oliva to make it 4–3. McNally never let the Twins score again, and the Orioles cruised to an 11–3 victory before ultimately sweeping the ALCS. McNally helped his own cause, depositing a pitch from Granger in the left field seats and becoming the only pitcher in major league history to hit a grand slam in a World Series. Entering the 1971 season, the Orioles raised McNally's salary to $85,000. He held the Senators to two runs on Opening Day (April 7) in a complete game, 3–2 victory. On April 23, he and Clyde Wright of the California Angels held each other's teams to two runs until the ninth, when the Orioles scored six times to give McNally an 8–2 victory. On September 7, he limited Cleveland to one run over nine innings and hit a two run home run against McDowell in a 3–1 victory. A sore arm kept McNally from pitching for six weeks in July and August, but he was still the first Oriole to win 20 games when he threw a shutout against the Yankees on September 21. In 30 starts, his record was 21–5, and he struck out 91 batters in 224 1/3 innings. He finished 4th in AL Cy Young Award voting and 11th in AL MVP balloting. The Orioles won the AL East for the third straight year in 1971 and faced the Oakland Athletics in the ALCS. Used as the Game 1 starter, McNally gave up three runs over seven innings, saying after the game he did not have his best stuff. However, Baltimore scored four runs in the seventh inning to rally from a 3–1 deficit, giving McNally the win in a 5–3 victory. After sweeping Oakland, the Orioles faced the Pittsburgh Pirates in the 1971 World Series. McNally again started Game 1, prompting Pirates' manager Danny Murtaugh to bench Richie Hebner and Al Oliver (left handed batters) in favor of Jose Pagan and Gene Clines (less productive right handed batters). In the second inning, errors by Mark Belanger and Elrod Hendricks led to three unearned runs scoring for Pittsburgh. However, McNally would not allow any other runs, limiting Pittsburgh to three hits and retiring 19 straight hitters at one point in a complete game, 5–3 victory for Baltimore. He was less effective in Game 5, allowing four runs (three earned) in four innings as the Orioles lost 4–0. In Game 6, with the score tied 2–2 and two outs in the 10th inning, he entered the game, walked Willie Stargell to load the bases, then retired Oliver on a fly ball to keep the game tied. Brooks Robinson hit a sacrifice fly in the bottom of the inning; McNally earned the win as the Orioles prevailed 3–2. He was brought in to face Stargell with two runners on base in Game 7, but McNally got Stargell to ground out to end the inning; however, the Orioles lost that game 2–1, as the Pirates won the series in seven games.

Жалақының өсуі, жұмыстың азаюы (1972-74)

1972 жылы «Ориолс» МакНаллидің жалақысын тағы көтерді, бұл жолы 105 000 долларға дейін. 17 сәуірде «Ориолс» командасының екінші ойынында ол «Янкиз» командасына 4:0 есебімен жеңіске жетіп, соққысыз ойын көрсетті. Оның алғашқы бес ойынының төртеуі де соққысыз аяқталды. МакНалли 1972 жылы үшінші рет All-Star командасына шақырылды, бірақ 10-шы иннингте Джо Морганның бір соққысынан кейін ойынды ұтып алды. 22 шілдеге дейін МакНаллидің көрсеткіші 10–7 болды, бірақ ол қалған 13 ойынының тек үшеуінде ғана жеңіске жетті. Бұл, негізінен, «Ориолс» командасының шабуылдарының әлсіздігіне байланысты болды. МакНаллидің 2.95 ERA көрсеткіші 1971 жылғыдан төмен болды, бірақ «Ориолс» командасы бір ойынға орташа есеппен 3.3 ұпай жинады, ал бір жыл бұрын – 4.7 ұпай. МакНалли 1973 жылғы маусымды 6 сәуірде «Брюэрс» командасына қарсы ойынмен бастады. Алты күннен кейін ол 9 2/3 иннинг бойы соққысыз ойын көрсетті, «Детройт» командасын үш соққымен шектеді, нәтижесінде «Ориолс» командасы 10-шы иннингте 1:0 есебімен жеңіске жетті. 10 мамырда ол «Окленд» командасына қарсы 10 иннинг ойнады, бірақ Джо Рудидің 10-шы иннингтегі RBI қос соққысы «Окленд» командасына 4:3 есебімен жеңіс сыйлады. 27 маусымда ол «Янкиз» командасына 10 соққы берді, бірақ «Ориолс» командасының 4:0 есебімен жеңісінде ешқандай ұпай жібермеді. 1 қыркүйекте ол «Янкиз» командасын қайтадан соққысыз қалдырды, нәтижесінде «Ориолс» командасы 1:0 есебімен жеңіске жетті. МакНаллидің көрсеткіші 3 тамыздағы ойыннан кейін 9–12 болды. Ол оны 17–16-ға жеткізіп, 23 қыркүйекте «Брюэрс» командасына қарсы жеңіске жетіп, жеңіс пайызын .500-ден асырды, бірақ алты күннен кейін маусымның соңғы ойынында жеңіліске ұшырап, маусымды 17–17 есебімен аяқтады. 38 ойында ол 3.21 ERA, 87 соққы, 81 басу және 266 иннингте 247 соққы жіберді. «Ориолс» командасы 1973 жылы тағы да AL East дивизионында жеңіске жетті және ALCS турнирінде «Окленд» командасымен кездесті. МакНалли 2-ші ойында ойнады, 7 2/3 иннингте төрт хоум-ран және жалпы бес ұпай жіберіп, нәтижесінде «Ориолс» командасы 6:3 есебімен жеңілді. Бұл оның турнирдегі жалғыз ойыны болды, «Окленд» командасы бес ойыннан кейін жеңіске жетті. Дәл екі аптадан кейін ол «Янкиз» командасын екі соққымен шектеді, нәтижесінде «Ориолс» командасы 2:0 есебімен жеңіске жетті. Балтимор 3 шілдеде «Ред Сокс» командасымен екі ойыннан тұратын серия өткізді. Бірінші ойынды бастаған МакНалли бірінші иннингте екі рет басу жасады. Ол Уивермен 10 минут дауласты, нәтижесінде МакНалли ойыннан қуылды. «Ориолс» командасы ойынды 9:2 есебімен жеңіп алды, ал екінші ойынның тоғызыншы иннингінде МакНалли келіп, «Ориолс» командасының 6:4 есебімен жеңісіне көмектесті. Оның көрсеткіші 28 шілдеде 8–8 болды, бірақ МакНалли соңғы 10 ойынының сегізін жеңіп, маусым соңына дейін 16–10 есебіне жеткізді. 24 қыркүйекте МакНалли Балтиморда Аль Калиннің карьерасындағы 3000-шы соққысын жіберді; ол ойынның нәтижесіне әсер етпеді, бірақ «Ориолс» командасы 5:4 есебімен жеңіске жетті. 1974 жылы «Ориолс» командасымен 39 ойында (37 старт) МакНалли 16–10 көрсеткішімен, 111 соққы, 81 басу және 259 иннингте 260 соққы жіберді. Оның 3.58 ERA көрсеткіші лиганың орташа көрсеткішінен 0.04 төмен болды, бірақ бұл 1967 жылғы жарақатынан кейін ең жоғары көрсеткіші болды. Маусымнан кейін ол жаңа командаға ауысу арқылы көмектесе аламын деп ойлап, сауда жасауды сұрады. 1975 жылы ол «Экспоз» командасының ашылу күніндегі стартері болды, 7 сәуірде 8–4 есебімен жеңіске жеткенде «Сент-Луис» командасын жеті иннингте төрт ұпайға (екі таза ұпайға) шектеді. Ол алғашқы төрт ойынында 3.19 ERA көрсеткішін жинады, олардың үшеуінде жеңіске жетті. 22 сәуірде ол тоғызыншы иннингке дейін тамаша ойын көрсетіп, «Пиратс» командасын үш ұпайға шектеді, осы жылғы үшінші жеңісін тойлады. Содан кейін ол соңғы сегіз ойынында алты рет жеңіліске ұшырап, 6.60 ERA көрсеткішін жинады. Келесі күні ол зейнеткерлікке шықты. «Мен [фастболлды] лақтыра алмаймын. Онда күш жоқ, және жағдайы жақсарады деген үміт те жоқ. Мен лайықты жұмыс істей алмаймын, және маған осы үшін ақы төленбейді».

In 1972, the Orioles raised McNally's salary once again, this time to $105,000. In the Orioles' second game of the year on April 17, he threw a shutout in a 4–0 victory over the Yankees. In fact, four of his first five starts were shutouts. McNally was selected to his third All Star team in 1972, though he lost the game for the AL in the 10th inning when Joe Morgan drove in a run with a single. Through July 22, McNally had a 10–7 record, but he would win only three of his remaining 13 decisions. This was due in part to struggles by the Oriole offense. McNally's 2.95 ERA was lower than it had been in 1971, but the Orioles only scored 3.3 runs per game after scoring 4.7 the year before. McNally started the 1973 season with a shutout of the Brewers on April 6. Six days later, he pitched shutout ball for 9 2/3 innings, limiting Detroit to three hits in the Orioles' 1–0 win in 10 innings. On May 10, he threw 10 innings against Oakland, but Joe Rudi's RBI double in the 10th provided the winning margin in Oakland's 4–3 victory. He gave up 10 hits to the Yankees on June 27 but no runs in the Orioles' 4–0 victory. On September 1, he shut out the Yankees again as the Orioles prevailed 1–0. McNally's record was 9–12 after his start on August 3. He brought it to 17–16, moving his winning percentage over .500 with a victory over the Brewers on September 23, but he lost his last game of the year six days later to finish the season at 17–17. In 38 starts, he had a 3.21 ERA, 87 strikeouts, 81 walks, and 247 hits allowed in 266 innings. The Orioles won the AL East again in 1973 and faced Oakland in the ALCS. McNally started Game 2, allowing four home runs and five runs total in 7 2/3 innings as the Orioles lost 6–3. It was his only appearance of the series, which Oakland won in five games. Exactly two weeks later, he held the Yankees to two hits in a shutout as the Orioles won 2–0. Baltimore faced the Red Sox for a doubleheader on July 3. Starting the first game, McNally was called for two balks in the first inning. He and Weaver spent 10 minutes arguing the calls, and McNally was ejected from the game. The Orioles won the game 9–2, and in the ninth inning of Game 2, McNally came in and recorded the save in the Orioles' 6–4 win. His record was 8–8 on July 28, but McNally won eight of his last 10 decisions to up it to 16–10 by season's end. On September 24, McNally gave up Al Kaline's 3,000th career hit in Baltimore; he got a no decision in the game, but the Orioles won 5–4. In 39 games (37 starts) with the Orioles in 1974, McNally had a 16–10 record, 111 strikeouts, 81 walks, and 260 hits allowed in 259 innings. His 3.58 ERA was 0.04 under the league average, but it was his highest since his injury riddled 1967 season. Following the season, he requested a trade, thinking he might be helped by going to a new team. He was the Opening Day starter for the Expos in 1975, limiting the St. Louis Cardinals to four runs (two earned) over seven innings in an 8–4 victory on April 7. He posted a 3.19 ERA in his first four starts, winning three of them. He limited the Pirates to three runs while pitching into the ninth inning on April 22, earning his third win of the year. Thereafter, he lost six straight decisions in his last eight games, posting a 6.60 ERA. The next day, he retired. "I'm not throwing the [fastball]. I have no oomph on it, and there's no ray of hope that it'll get better. There's no chance I can do a decent job, and I'm not paid to do that."

1975 жылғы еркін агент еңбек наразылығы

МакНалли тарихи Сейтс шешіміндегі рөлімен танымал, бұл шешім Бейсболдың Бас Лигасының (MLB) резервтік ережесінің құлдырауына әкелді және қазіргі еркін агенттік дәуірін бастады. 1975 жылы МакНалли мен Энди Мессерсмит сол кезде қолданыста болған бір жылдық резервтік ереже бойынша ойнаған жалғыз екі ойыншы болды. Екеуі де келісімшартқа қол қоймаған, бірақ екеуі де осы ереженің негізінде өз командаларында ұсталған. Екеуі де ережеге наразылық білдіріп, еркін агенттікке қол жеткізді. МакНалли 1975 жылдың маусымында зейнеткерлікке шықты және ол еркін агенттікке талап етуді жоспарламаған. Джон Хельярдың «Империяның иелері» кітабында айтылғандай, ойыншылар одағының атқарушы директоры Марвин Миллер МакНаллиден резервтік ережеге қарсы берілген шағымға өзінің атын қосуын сұрады, ол келісті. Миллер Мессерсмит жаңа келісімшартқа қол қоюды шешкен жағдайда МакНаллиді «сақтандыру» ретінде қарастырды. MLB МакНаллидің атын шағымнан шығаруды қалады, сондықтан «Экспос» оған командаға ілігіп, $25,000 ($ бүгінгі күні) қол қою бонусын және $125,000 ($ бүгінгі күні) көлемінде келісімшарт ұсынды. МакНалли бас тартты. MLB Мессерсмит те келісімшартқа қол қояды деп үміттенді, бұл қиындықтан құтылуға мүмкіндік берер еді. Слайдер кейін пайда болды; МакНалли оны кіші лигада қолданған, бірақ 1967 жылы жарақат алғанға дейін басқа екі добына сүйенді. Ол 1968 жылы жаттығу барысында оны сынап көрді, ұстап алушы Этчебарренге әсер етті және оны мансабының соңына дейін репертуарына қосты. Вашингтон жұлдызы Франк Ховард МакНаллиге мансабында ең көп қиындық туғызған соққышылардың бірі болды. Ол және Уилли Хортон МакНаллиге қарсы мансаптарында алтыдан астам хоум-ран соққан жалғыз соққышылар болды; Ховард 13 хоум-ран соқты және оған қарсы .336-ны құрады.

Жеке өмір

МакНаллидің мектептегі сүйіктісі Жан Хоффер 1961 жылы оған үйленді. Бейсболдан зейнеткерлікке шыққан соң МакНалли Биллингс қаласына қайтып келді, онда ол ағасы Джиммен автомобиль саласында жұмыс істеді. 1973 жылы Дэйв Джим басқарып тұрған автосалонды сатып алған. Биллингске оралғаннан кейін Дэйв тағы бір автосалон сатып алып, оны өзі басқарды, содан кейін үшінші автосалонды да ашты. "Бейсболды көңіл көтеру үшін ғана қараймын, бірақ автомобиль бизнесіне көбірек назар аударамын", - деді ол жазушы Мори Алленге.

Мұра

МакНалли Палмер мен Куеллармен бірге 1960 және 1970 жылдардың басында «Ориолс» командасына тарихтағы ең жақсы бастапқы ротациялардың бірін сыйлады. Оның 33 толық ойыны Палмердің 53-інен кейін екінші орында, ал 2652 2/3 иннинг тастағаны Палмердің 3948 иннингінен кейін екінші орында тұрады. Ол 1476 страйкпен үшінші орында, Палмердің 2212 және Майк Муссинаның 1535 страйкінен қалысқан. Ол тастаған ойындар саны бойынша төртінші орында (412 ойын), ал бастапқы ойындар саны бойынша Палмерден кейін екінші орында (384 ойын). Ол «Ориолс» командасының көптеген басқа да көрсеткіштері бойынша бір маусымдық рекордтарының бірі болып табылады. 1970 жылы ол 24 жеңіспен үшінші орынды бөліседі, ал 1968 жылы 22 жеңіспен тоғызыншы орынды бөліседі. 1968 жылы жасаған 202 страйкі – «Ориолс» тарихындағы бір маусымдағы жетінші ең көп страйк көрсеткіші. 1972 жылы ол 6 толық ойын жасады, бұл «Ориолс» тарихындағы бір маусымдағы төртінші ең көп толық ойын көрсеткіші, ал 1968 жылғы 1.95 ERA көрсеткіші – франшиза тарихындағы тоғызыншы ең төменгі көрсеткіш (Боб Рейнольдстың 1973 жылғы 1.95 көрсеткішімен тең). 1954 жылға дейін (қашан «Ориолс» әлі «Сент-Луис Браунс» болғанда) ұйымда ойнаған ойыншыларды есепке алмағанда, Стю Миллер (1965 жылы 1.89 ERA) – бір маусымда МакНалли мен Рейнольдстен төмен ERA көрсеткен жалғыз «Ориолс» ойыншысы. 1978 жылы МакНалли Балтимор «Ориолс» командасының Даңқ залына енгізілді. Sports Illustrated журналы оны 1999 жылы Монтана штатының ғасыр спортшысы деп атады, сондай-ақ ол сол жылы «Ориолс» командасының ғасырлық құрамына енді.