Шағын ұзын мұрынды жарықанат

Кіріспе

Жарғанаттар түрі

Ұзын мұрынды жарғанат (Leptonycteris yerbabuenae) – Орталық және Солтүстік Америкада кездесетін орташа мөлшердегі жарғанат. Ұзын мұрынды жарғанаттардың тілі нектарды соруға бейімделген, оның ішінде ұзын қырлар және кедір-бұдыр, конус тәрізді папиллярлар бар. Бұл тіл тістерді тазалап, кездейсоқ тіс еті қабынуынан қорғауға көмектеседі. Олардың қанаттарының жүктемесі жоғары, бұл ашық кеңістікте ұзақ қашықтыққа энергияны үнемдеп ұшуға мүмкіндік береді, бірақ маневрлеу қабілетін төмендетеді. Солтүстік Америка жарғанаттарының тек үш түрінде ғана мұрын жапырағы бар, ал олардың екеуі – мексикалық ұзын тілді жарғанат және калифорниялық жапырақты мұрынды жарғанат – ерекше құйрыққа және, соңғысының жағдайында, ұзын мұрынды жарғанаттардан әлдеқайда үлкен құлақтарға ие. Оларды жақын туыстары – үлкен ұзын мұрынды жарғанаттармен шатастыру оңай, бірақ соңғылары шамамен 10% үлкен, қысқа, сұр түсті түктері және пропорционалды ұзын қанаттары бар. Солтүстікте олар Оңтүстік Калифорния, Аризона және Нью-Мексикоға дейін жетеді. Дегенмен, АҚШ-та олар тек жазғы көшпенділер ретінде кездеседі және, жалпы алғанда, орталық Сонораның солтүстігінде, сәуір және шілде аралығында осы аймақтарға келіп, қыркүйекте оңтүстікке қайтады. Олардың көші-қон жолдары маусымдық тамақ өсімдіктерінің болуына байланысты айқындалады, мұнда кактустар, агава және C3 метаболизміне жататын өсімдіктер таралудың маңызды көрсеткіштері болып табылады. Олар Мексиканың батыс және оңтүстік бөліктерінде, сондай-ақ шығыс жағалауында, Гватемала, Сальвадор және Гондураста жыл бойы кездеседі, әрі ғасырлық өсімдіктер мен басқа агавалар да таралған. Олар түнде гүлдейтін кактустардың маңызды тозаңдаушылары. Олар кейде кактустың жемісін жейді, ал қыста мүмкіндік болғанда, басқа да өсімдіктердің гүлінен тозаңды жинайды. Ұзын мұрынды жарғанаттар күндіз үңгірлерде немесе тастап кетілген шахталарда бірнеше мыңға дейін жететін топтарда тынығады, ал түнде тамақ іздеу үшін таралады. Мұндай топтардың мөлшері мен құрамы жыл бойы өзгеріп отырады, себебі жарғанаттар жазғы жайылымдық жерлерге көшіп барады. Жылдың кейбір кездерінде көптеген топтарда тек жүкті аналықтары мен балалары ғана болады, ал аталықтары кішкентай уақытша жайларда тұрады.

The lesser long nosed bat (Leptonycteris yerbabuenae) is a medium sized bat found in Central and North America. The tongue of lesser long nosed bats has a number of adaptations for lapping nectar, including long ridges and rough, conical papillae, which may also help protect against periodontal disease by scraping the teeth clean. Their wings have a high wing loading, allowing for energy efficient long distance flight in open habitats, at the expense of manoeuvrability. Only three other species of North American bat have a nose leaf, and two of these, the Mexican long tongued bat, and the California leaf nosed bat, have a distinct tail, and also, in the latter case, much larger ears than lesser long nosed bats do. They are more easily confused with their close relatives, the greater long nosed bats, but, in addition to being about 10% larger, the latter have shorter, greyish fur, and proportionately longer wings. In the north, they reach southern California, Arizona and New Mexico. However, they are only found as summer migrants in the United States and, more generally, north of the mid Sonora, arriving in these regions between April and July, and migrating south again in September. Their migratory patterns have been shown to follow a path determined by seasonal availability of food plants, with cacti, Agave, and plants of the C3 metabolic pathway being strong predictors of distribution. They are found year round in the western and southern parts of Mexico, and along the east coast, and in Guatemala, El Salvador, and Honduras. as well as century plant and other agaves. They are important pollinators of night blooming cactus. They may also eat some cactus fruits, and, during the winter, on pollen from a range of other plants as the opportunity arises. Lesser long nosed bats roost during the day in large colonies of up to several thousand individuals in caves or abandoned mines, dispersing at night to feed. The size and composition of such colonies varies throughout the year, as the bats migrate to summer feeding grounds. At some times of the year, many colonies become occupied only by nursing females and their young, with males occupying smaller temporary roosts.

Көбею

Жазғы уақытта солтүстікке қарай көшіп-қонып жүрген жарғақтарда көбейту маусымы қарашадан желтоқсанға дейін, ал оңтүстікте туатын жарғақтарда мамырдан маусымға дейін созылады. Екі ерекше жұптасу маусымы болғанына қарамастан, әрбір жарғақ жылына бір рет ғана жұптасады. Жүктілік шамамен алты айға созылады және жергілікті гүлдердің ең көп гүлдеу кезінде бір жалғыз бала туады. Жаңа туған балалардың салмағы төрттен сегіз аптаға дейін өседі және олар толықтай емшектен ажыратылады. Олар бір айдан кейін ұша алады, бірақ аналық үңгірден тағы екі-үш аптадан кейін ғана шыға бастайды. Олар табиғатта кем дегенде сегіз жыл өмір сүруі мүмкін.