Фелисиен Давид: Француз композиторының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз композиторы (1810–1876) Фелисьен Сезар Давид (13 сәуір 1810 – 29 тамыз 1876) – француз композиторы.

Өмірбаян

Фелисьен Давид Каденетте дүниеге келді және бес жасында әкесінің жетекшілігімен музыка оқуын бастады. Әкесінің алты жасындағы қазасы оны мүсірленген жесір қалдырды. Жақсы дауысының арқасында Aix-en-Provence қаласындағы Saint Sauveur соборында хор ұл ретінде оқуға мүмкіндік алды, онда 15 жасында музыка туралы терең білім алып, иезуиттер колледжінде әдебиет оқуға стипендиямен кетті. Алайда үш жылдан кейін ол бұл оқуын тастап, музыкалық мансапты ұмтылды. Алғаш рет Aix театрының оркестрінде жұмыс істеді. 1829 жылы Saint Sauveur соборында шапельдің мастері болды, бірақ музыкалық білімін толықтыру үшін Парижге оқуға бару қажеттігін түсінді. Бай ағасының айына 50 франк көмегі осыны мүмкін етті. 1830 жылы Парижде консерватория директоры Луиджи Керубиниді оны оқушы ретінде қабылдауға көндірді: Керубинидің күмәніне қарамастан, Дэвидтің "Beatus vir" хорлық шығармасының талантын мойындады. Ағасының қаржылық қолдауын күрт тоқтатуына қарамастан, Дэвидтің Фэтис және басқалармен бірге жүргізген оқулары сәтті жалғасты. Консерваторияны бітіргеннен кейін Давид Сент-Симон қозғалысына қатысты, оған ынталы жақтас болды. Сент-Симонистер музыканы маңызды өнер деп есептеді, ал Давид олар үшін көптеген музыка жазды, соның ішінде бірнеше гимндер. 1832 жылы қозғалыс таратылғаннан кейін Давид Таяу Шығысқа сапарлаған жақтастар тобына қосылды. Бұл оған күшті шабыт берді, нәтижесінде 1844 жылы жарық көрген "Le désert" симфониялық одасының үлкен жетістігіне әкелді. 1833 жылы Парижге оралғаннан кейін ол бірнеше романстар мен аспаптық музыка жазды, соның ішінде үш симфония (F мажор, E мажор және C минор, 1837, 1838 және 1849 жылдары жазылған); 1838/39 жылдары ол өзінің шығармаларын көпшілікке ұсынуға жеткілікті деңгейге жетті. "Le désert" шығармасымен ол көпшілік пен сыншылар тарапынан маңызды композитор ретінде танылды. "Revue et gazette musicale" газеті премьерадан кейін ертесі күні "Біздің арамызда ұлы композитор дүниеге келді" деп жариялады. Алайда, композитор өзінің үлкен қарыздарынан арылу үшін шедевр құқығын салыстырмалы түрде аз сомаға сатуға мәжбүр болды. Давид көптеген опералар жазды, олардың ең танымалдары – "Кристоф Колумб" (1847), "La perle du Brésil" (1851), "Herculanum" (1859) және "Lalla Roukh" (1862). Оның ораторияларының арасында "Moïse au Sinaï" ("Синайдағы Мұса") (1846) және "Eden" (1848) бар. 1862 жылы Давид Легион д'Онер орденінің мүшесі болды және мемлекеттік зейнетақы алды. Берлиоздың 1869 жылы қайтыс болуынан кейін ол Франция институтында оның орнын иеленді. Ол 1876 жылы Париждің жанындағы Ивелин департаментіне қарасты Ле-Пек (қазіргі Сен-Жермен-ан-Лай) қаласында қайтыс болды.

Félicien David was born in Cadenet, and began to study music at the age of five under his father, whose death when the boy was six left him an impoverished orphan. His good voice enabled him to study as a choirboy at the Cathedral of Saint Sauveur in Aix en Provence, which he left at the age of 15 with a sound knowledge of music, and a scholarship which enabled him to study literature at a Jesuit college. However, after three years, he abandoned these studies to pursue a musical career. He first obtained a position in the orchestra of the theatre at Aix. In 1829, he became maître de chapelle at Saint Sauveur, but realised that to complete his musical education he needed to study at Paris. An allowance of 50 francs per month from a rich uncle made this possible. In Paris in 1830 he convinced Luigi Cherubini, the director of the Conservatoire, to enroll him as a pupil: despite his reservations, Cherubini recognised the talent shown by David's choral setting of Beatus vir. Despite the sudden withdrawal of his uncle's subsidy, David's studies, with Fétis and others, continued successfully. On leaving the Conservatoire, David was caught up in the Saint Simonian movement, for which he became a great enthusiast. The Saint Simonians held music to be an important art, and David wrote much music for them, including a number of hymns. After the suppression of the movement in 1832, David joined with a number of adepts who visited the Middle East. This also proved a source of strong inspiration, leading eventually to his greatest success, the symphonic ode Le désert of 1844. Returning to Paris in 1833, he wrote a number of romances, and instrumental music including three symphonies (in F major, E major and C minor, composed in 1837, 1838 and 1849); by 1838/39 he was successful enough to be able to arrange public performances of his works. With Le désert he was acknowledged by the public and the critics as a significant force. The Revue et gazette musicale announced, the morning after its premiere, "A great composer has been born amongst us". To relieve his substantial debts, however, the composer sold the rights to his masterpiece for a relatively small sum. David wrote a number of operas, of which the most notable are Christophe Colomb (1847), La perle du Brésil (1851), Herculanum (1859), and Lalla Roukh (1862). Amongst his oratorios are Moïse au Sinaï ('Moses on Sinai') (1846), and Eden (1848). David became a member of the Légion d'honneur in 1862 and was given a civil pension. On the death of Berlioz in 1869, he took his place in the Institut de France. He died in Le Pecq (now Saint Germain en Laye) in the département Yvelines, close to Paris, in 1876.