Габриэль Форе: Француз композиторының бірі және оның шығармашылығы

Кіріспе

Француз композиторы, музыкант және педагог (1845–1924)

Габриэль Урбен Фауре (12 мамыр 1845 – 4 қараша 1924) – француз композиторы, органошы, пианист және педагог. Ол өзінің буынының ең көрнекті француз композиторларының бірі болды және оның музыкалық стилі 20 ғасырдың көптеген композиторларына әсер етті. Оның ең белгілі шығармалары – «Паван», «Реквием», «Сицилиана», фортепианоға арналған ноктюрндер және «Après un rêve» мен «Clair de lune» әндері. Оның ең танымал және қолжетімді туындылары көбінесе ерте туындылары болғанымен, Фауре өзінің ең жоғары бағаланған көптеген шығармаларын өмірінің кейінгі жылдарында, күрделірек гармониялық және мелодиялық стильде жазды. Фауре мәдениетті, бірақ ерекше музыкалық емес отбасында дүниеге келді. Оның таланты бала кезінде-ақ көрінді. Тоғыз жасында ол Париждегі Ньедермейер музыкалық колледжіне жіберілді, онда ол шіркеу органошысы және хор жетекшісі болу үшін оқытылды. Оның ұстаздарының бірі Камиль Сен-Санс болды, ол өмір бойына дос болды. 1865 жылы колледжді бітіргеннен кейін Фауре органошы және педагог ретінде қарапайым өмір сүрді, бұл оған композицияға аз уақыт қалдырды. Орта жасында жетістікке жеткен кезде, Мадлен шіркеуінің органошысы және Париж консерваториясының директоры лауазымдарын атқарып, ол әлі де композиция жасауға уақыт таба алмады. Ол жазғы демалыста композицияға назар аудару үшін елді жерге кетіп, тынышталды. Өмірінің соңғы жылдарында ол Францияда өз заманының ең ірі француз композиторы ретінде танылды. 1922 жылы Парижде Франция Республикасының президенті бастаған беспрецеденттік ұлттық музыкалық құрмет көрсетілді. Франциядан тыс жерлерде Фауренің музыкасы кеңінен танылуына ондаған жылдар кетті, бірақ Ұлыбританияда оның өмірінде көптеген жанкүйерлері болды. Фауренің музыкасы романтизмнің соңы мен 20 ғасырдың екінші жартысының модернизмін байланыстырады деп сипатталады. Ол дүниеге келген кезде Шопен әлі де шығармалар жазып тұрған, ал Фауре қайтыс болған кезде джаз және Екінші Вена мектебінің атональды музыкасы естілді. «Гроув музыка және музыканттар сөздігі» оны Франциядағы өзінің буынының ең прогрессивті композиторы деп сипаттайды және оның гармониялық және мелодиялық инновациялары кейінгі ұрпақтарға гармонияны оқытуға әсер еткенін атап көрсетеді. Өмірінің соңғы жиырма жылында ол естігі нашарлауынан күйзелді. Оның ерте шығармаларының тартымдылығына қарағанда, осы кезеңдегі туындылары кейде жасырын және тартымсыз, ал кейде күйбең және құмарлыққа толы.

Gabriel Urbain Fauré (ɡabʁi.ɛl yʁbɛ̃ foʁe; 12 May 1845 – 4 November 1924) was a French composer, organist, pianist and teacher. He was one of the foremost French composers of his generation, and his musical style influenced many 20th century composers. Among his best known works are his Pavane, Requiem, Sicilienne, nocturnes for piano and the songs "Après un rêve" and "Clair de lune". Although his best known and most accessible compositions are generally his earlier ones, Fauré composed many of his most highly regarded works in his later years, in a more harmonically and melodically complex style. Fauré was born into a cultured but not especially musical family. His talent became clear when he was a young boy. At the age of nine, he was sent to the École Niedermeyer music college in Paris, where he was trained to be a church organist and choirmaster. Among his teachers was Camille Saint Saëns, who became a lifelong friend. After graduating from the college in 1865, Fauré earned a modest living as an organist and teacher, leaving him little time for composition. When he became successful in his middle age, holding the important posts of organist of the Église de la Madeleine and director of the Paris Conservatoire, he still lacked time for composing; he retreated to the countryside in the summer holidays to concentrate on composition. By his last years, he was recognised in France as the leading French composer of his day. An unprecedented national musical tribute was held for him in Paris in 1922, headed by the president of the French Republic. Outside France, Fauré's music took decades to become widely accepted, except in Britain, where he had many admirers during his lifetime. Fauré's music has been described as linking the end of Romanticism with the modernism of the second quarter of the 20th century. When he was born, Chopin was still composing, and by the time of Fauré's death, jazz and the atonal music of the Second Viennese School were being heard. The Grove Dictionary of Music and Musicians, which describes him as the most advanced composer of his generation in France, notes that his harmonic and melodic innovations influenced the teaching of harmony for later generations. During the last twenty years of his life, he suffered from increasing deafness. In contrast with the charm of his earlier music, his works from this period are sometimes elusive and withdrawn in character, and at other times turbulent and impassioned.

Алғашқы жылдар

Фауре Францияның оңтүстігіндегі Памиер қаласында, Ариеж аймағында, Туссен Оноре Фауренің (1810–85) және Мари Антуанетта Хелен Лален Лапрадтың (1809–87) бес ұлдың ең кішісі және алты баланың ішіндегі соңғысы болып дүниеге келді. Биограф Жан Мишель Нектоның сөзінше, Фауре әулеті Францияның осы бөлігінде 13 ғасырдан бастау алады. Бұрын отбасының мол жер иеліктері болған, бірақ 19 ғасырға қарай олардың қалпы азайды. Композитордың әкесінің әкесі, Габриэль, қасапшы болған, ал оның ұлы мектеп мұғалімі болды. 1829 жылы Фауренің ата-анасы үйленді. Оның анасы кішкентай ақсүйек отбасының мүшесінің қызы еді. Алты баланың ішінде тек ол ғана музыкалық дарынымен көзге түсті; оның төрт ағасы журналистика, саясат, әскер және мемлекеттік қызмет саласында мансап жасады, ал әпкесі мемлекеттік қызметкердің әйелі ретінде дәстүрлі өмір сүрді. 1849 жылы әкесі Фуа маңындағы Монгаузьидегі мұғалімдерді даярлайтын колледж – École Normale d'Instituteurs директоры болып тағайындалғанда, Фауре отбасымен бірге тұруға оралды. Мектепке шіркеу үйі жалғастырылған еді, Фауре өмірінің соңғы жылдары оны еске алды: Мен өте әдемі аймақта өте тыныш, жақсы мінезді бала болып өстім. Бірақ мен ең анық есімде қалғаны – сол кішкентай шіркеудегі гармония. Қашан мүмкіндігім болса, сол жерге жүгіріп барып, өзімді-өзіме қуаныш сыйладым. Мен ешқандай әдіссіз, техникасыз ойнадым, бірақ бақытты болғанымды есімде сақтаймын; егер осыны мамандыққа шақыру деп санаса, онда бұл өте жағымды сезім. Джонсон да осы пікірде; Орледж оны «Ариж Ассамблеясының мүшесі» деп сипаттайды; Некто оны «Депутаттар палатасының (немесе Екінші Империяда Palais législatif деп белгілі болған) жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкері» деп сипаттайды. Фауренің ойнағанын естіп, Туссен Онореге оны Парижде Луи Нидермейер құрған École de Musique Classique et Religieuse (классикалық және діни музыка мектебі), көбінесе École Niedermeyer de Paris деп танылатын мектепке жіберуге кеңес берді. Бір жыл ойланғаннан кейін, Фауренің әкесі келісіп, тоғыз жасар ұлын 1854 жылдың қазан айында Парижге алып кетті. Фауре өз епархиясының епископынан стипендия алып, 11 жыл бойы мектепте оқыды. Тәртіп қатал, бөлмелер қараңғы, тамақ орташа, ал форма киімдері күрделі болды. Фауре қартайған шағында былай деп еске алды: «Сабақтардан кейін, ол фортепианоға барып, бізге оқу бағдарламамыздың қатаң классикалық сипаты бізді қашықтықта ұстаған және сол алыс жылдары көп танылмаған шеберлердің туындыларын ашатын. Мен сол кезде 15-16 жаста едім, сол кезден бастап оған деген махаббатым, шексіз құрметім, өмір бойы оған деген шын ниетім пайда болды». Сен-Сенс шәкіртінің жетістіктеріне үлкен қуанышпен қарады және оған бар күшімен көмектесті; Некто Фауре мансабының әрбір қадамында «Сен-Сенстің көлеңкесін сенімді түрде ескеруге болады» деп түсіндіреді. Олардың арасындағы жақын достық алпыс жылдан кейін Сен-Сенс қайтыс болғанға дейін сақталды. Фауре мектепте жүргенде көптеген сыйлықтар жеңіп алды, соның ішінде Жан Расиннің әніне, Op. 11, композиция бойынша бірінші сыйлықты алды, бұл оның хорлық шығармаларының репертуарына енген ең ерте туындысы болды.

Fauré was born in Pamiers, Ariège, in the south of France, the fifth son and youngest of six children of Toussaint Honoré Fauré (1810–85) and Marie Antoinette Hélène Lalène Laprade (1809–87). According to the biographer Jean Michel Nectoux, the Fauré family dates to the 13th century in that part of France. The family had at one time been substantial landowners, but by the 19th century its means had become reduced. The composer's paternal grandfather, Gabriel, was a butcher whose son became a schoolmaster. In 1829 Fauré's parents married. His mother was the daughter of a minor member of the nobility. He was the only one of the six children to display musical talent; his four brothers pursued careers in journalism, politics, the army and the civil service, and his sister had a traditional life as the wife of a public servant. When his father was appointed director of the École Normale d'Instituteurs, a teacher training college, at Montgauzy, near Foix, in 1849, Fauré returned to live with his family. There was a chapel attached to the school, which Fauré recalled in the last year of his life:
I grew up, a rather quiet well behaved child, in an area of great beauty. But the only thing I remember really clearly is the harmonium in that little chapel. Every time I could get away I ran there – and I regaled myself. I played atrociously no method at all, quite without technique, but I do remember that I was happy; and if that is what it means to have a vocation, then it is a very pleasant thing.|

An old blind woman, who came to listen and give the boy advice, told his father of Fauré's gift for music. as does Johnson; Orledge similarly identifies him as "the member of the Assembly for Ariège"; Nectoux describes him as "a senior civil servant in the Chamber of Deputies (or Palais législatif as it was known in the Second Empire)";|group= n heard Fauré play and advised Toussaint Honoré to send him to the École de Musique Classique et Religieuse (School of Classical and Religious Music), better known as the École Niedermeyer de Paris, which Louis Niedermeyer was setting up in Paris. After reflecting for a year, Fauré's father agreed and took the nine year old boy to Paris in October 1854. Helped by a scholarship from the bishop of his home diocese, Fauré boarded at the school for 11 years. The régime was austere, the rooms gloomy, the food mediocre, and the required uniform elaborate.|group= n The musical tuition, however, was excellent. Fauré recalled in old age, "After allowing the lessons to run over, he would go to the piano and reveal to us those works of the masters from which the rigorous classical nature of our programme of study kept us at a distance and who, moreover, in those far off years, were scarcely known. At the time I was 15 or 16, and from this time dates the almost filial attachment the immense admiration, the unceasing gratitude I [have] had for him, throughout my life." Saint Saëns took great pleasure in his pupil's progress, which he helped whenever he could; Nectoux comments that at each step in Fauré's career "Saint Saëns's shadow can effectively be taken for granted." The close friendship between them lasted until Saint Saëns died sixty years later. Fauré won many prizes while at the school, including a premier prix in composition for the Cantique de Jean Racine, Op. 11, the earliest of his choral works to enter the regular repertory.

Органист және композитор

Эколь Нидермейерден шыққаннан кейін, Фурэ Бретаньдегі Ренндегі Сент-Саувер шіркеуінің органшысы болып тағайындалды. Ол бұл лауазымға 1866 жылдың қаңтарында кірісті. Ренндегі төрт жыл ішінде ол жеке оқушылар қабылдап, «санасыз фортепиано сабақтарын» беріп, табысын толықтырды. Сент-Сенс үнемі ынталандырғанда, ол шығармаларын жалғастырды, бірақ осы кезеңдегі еңбектерінің ешқайсысы сақталмаған. Реннде оған жалықты, және Фауренің діни сеніміне күмән келтірген приход пасторымен қарым-қатынасы қиын болды. Сент-Сенстің сыпайы көмегімен ол бірден Париждің солтүстігіндегі Нотр-Дам де Клиньянкур шіркеуінде органшының көмекшісі лауазымын иеленді. Ол онда бірнеше ай ғана тұрды. 1870 жылы Франко-прусс соғысы басталғанда, ол өз еркімен әскери қызметке жазылды. Ол Парижді қоршаудан босату шайқасына қатысып, Ле-Бурже, Шампиньи және Кретейльдегі шайқастарда болды. Ол «Croix de Guerre» орденімен марапатталды. Франция Пруссиядан жеңілгеннен кейін, 1871 жылдың наурыз айынан мамыр айына дейін Париж ішінде қысқа, қанды қақтығыс болды – Коммуна. Фауренің осы кезеңдегі шығармалары толқу мен қантөгісті ашық көрсетпеді. Оның әріптестерінің кейбіреуі, Сент-Сенс, Гуно және Франк сияқты, элегиялар мен патриоттық одалар жазды. Фауре олай істемеді, бірақ оның өмірбаянын жазған Джессика Дюшеннің айтуынша, оның музыкасы «жаңа қараңғылыққа, трагедиялық сезімге толы қараңғы түске ие болды, бұл осы кезеңдегі әндерінде анық байқалады, соның ішінде L'Absent, Seule! және «Балықшының әні». 1871 жылдың қазанында Парижге оралған Фауре композитор және органшы Шарль Мари Видордың басшылығымен Сент-Сюльпис шіркеуінің хормейстері болып тағайындалды. Кейбір қызметтер кезінде Видор мен Фауре шіркеудің екі органында бір мезгілде импровизациялап, кенеттен тоналдық өзгерістер жасап, бір-бірін сынап бақты. Басқа мүшелеріне Жорж Бизе, Эммануэль Шабрье, Винсент д’Инди, Анри Дюпарк, Сезар Франк, Эдуард Лало және Жюль Массне кірді. 1874 жылы Фауре қоғамның хатшысы болды. 1874 жылы Фауре Сен-Сюльпис шіркеуінен Эглиз-де-ла-Мадлен шіркеуіне көшіп, Сен-Сеннің көптеген гастрольдері кезінде бас органшының орынбасары болды. Фауренің музыкасын бағалайтындардың кейбіреуі, ол 40 жыл бойы кәсіби органшы болғанына қарамастан, аспапқа арналған жеке шығармалар жасамағанына өкініш білдірді. Ол импровизациялық шеберлігімен танымал болды, ал Сент-Сенс оны «қалағанда бірінші сыныпты органшы» деп айтты. Ол органға қарағанда фортепианоны артық көретін, себебі ол одан тұрақты табыс табатын. 1877 жыл Фауре үшін кәсіби және жеке өмірінде маңызды болды. Қаңтар айында оның алғашқы скрипкалық сонатасы Société Nationale концертінде үлкен жетістікке ие болды, бұл оның 31 жасында композиторлық мансабындағы бұрылыс болды. Наурыз айында Сен-Сенс Мадлен шіркеуінен зейнеткерлікке шықты, оның орнын хормейстері Теодор Дюбуа басты, ал Фауре Дюбуадан лауазымды қабылдауға тағайындалды. Фаурені алаңдату үшін Сент-Сенс оны Веймарға алып барып, Франц Листпен таныстырды. Бұл сапар Фауреге шетелге саяхаттауға деген құштарлықты ұқтырды, ол өмірінің соңына дейін солай істеді. Олар жиі бірлескен шығармаларын, иронияға толы Souvenirs de Bayreuth-ты концерттік нөмір ретінде орындады. Бұл төрт қолға арналған қысқа, жылдам темпті фортепианолық шығарма «Жүзік» операсынан алынған мотивтерді пародизациялайды. Фауре Вагнерге құрметпен қарады және оның музыкасын жақсы білді, бірақ ол өзінің буынындағы Вагнердің музыкалық ықпалына түспеген азақ композиторлардың бірі болды.

On leaving the École Niedermeyer, Fauré was appointed organist at the Church of Saint Sauveur, at Rennes in Brittany. He took up the post in January 1866. During his four years at Rennes he supplemented his income by taking private pupils, giving "countless piano lessons". At Saint Saëns's regular prompting he continued to compose, but none of his works from this period survive. He was bored at Rennes and had an uneasy relationship with the parish priest, who correctly doubted Fauré's religious conviction. Almost immediately, with the discreet aid of Saint Saëns, he secured the post of assistant organist at the church of Notre Dame de Clignancourt, in the north of Paris. He remained there for only a few months. On the outbreak of the Franco Prussian War in 1870 he volunteered for military service. He took part in the action to raise the siege of Paris, and saw action at Le Bourget, Champigny and Créteil. He was awarded a Croix de Guerre. After France's defeat by Prussia, there was a brief, bloody conflict within Paris from March to May 1871 during the Commune. Fauré's compositions from this period did not overtly reflect the turmoil and bloodshed. Some of his colleagues, including Saint Saëns, Gounod and Franck, produced elegies and patriotic odes. Fauré did not, but according to his biographer Jessica Duchen, his music acquired "a new sombreness, a dark hued sense of tragedy evident mainly in his songs of this period including L'Absent, Seule! and La Chanson du pêcheur." When Fauré returned to Paris in October 1871, he was appointed choirmaster at the Église Saint Sulpice under the composer and organist Charles Marie Widor. During some services, Widor and Fauré improvised simultaneously at the church's two organs, trying to catch each other out with sudden changes of key. Other members included Georges Bizet, Emmanuel Chabrier, Vincent d'Indy, Henri Duparc, César Franck, Édouard Lalo and Jules Massenet. Fauré became secretary of the society in 1874. In 1874 Fauré moved from Saint Sulpice to the Église de la Madeleine, acting as deputy for the principal organist, Saint Saëns, during the latter's many absences on tour. Some admirers of Fauré's music have expressed regret that although he played the organ professionally for four decades, he left no solo compositions for the instrument. He was renowned for his improvisations, and Saint Saëns said of him that he was "a first class organist when he wanted to be". Fauré preferred the piano to the organ, which he played only because it gave him a regular income. The year 1877 was significant for Fauré, both professionally and personally. In January his first violin sonata was performed at a Société Nationale concert with great success, marking a turning point in his composing career at the age of 31. In March, Saint Saëns retired from the Madeleine, succeeded as organist by Théodore Dubois, his choirmaster; Fauré was appointed to take over from Dubois. To distract Fauré, Saint Saëns took him to Weimar and introduced him to Franz Liszt. This visit gave Fauré a liking for foreign travel, which he indulged for the rest of his life. They frequently performed as a party piece their joint composition, the irreverent Souvenirs de Bayreuth. This short, up tempo piano work for four hands sends up themes from The Ring. Fauré admired Wagner and had a detailed knowledge of his music, but he was one of the few composers of his generation not to come under Wagner's musical influence.

Орта жастары

1883 жылы Фауре белгілі мүсінші Эммануэль Фремиеттің қызы Мари Фремиеге үйленді. Нектоу Маридің "сұлулығы, зиялылығы, байлығы жоқ, тар және салқын" екенін айтады, бірақ "барлығына қарамастан, [Фауре] оған деген құрмет сезімін сақтады" деп жазады. Нектоудың сөзімен айтқанда, Мари "үйдің ішінде қалатын" жан еді, ол күйеуінің кешкі ойын-сауыққа шығу тілегін бөліспеді, оның жиі кетіп қалуына, үй шаруасына деген жек көрушілігіне – "үйге деген үлкен қарсылық" – және оның махаббат оқиғаларына ренжіді, ол үйде қалып қойды. Фауре мен оның әйелі екі ұл өсірді. Біріншісі, 1883 жылы туған Эммануэль Фурэ Фремие (Мари өзінің фамилиясын Фауренің фамилиясымен біріктіруді талап етті), екінші ұлы, 1889 жылы туған Филипп жазушы болды; оның шығармаларына әкесі мен атасының тарихы, пьесалары және өмірбаяндары кірді. Заманауи деректер Фауре әйелдерге өте тартымды болғанын көрсетеді; Дюшеннің сөзімен айтқанда, "Париж салондарында оның жеңімпаздары көп болды". 1892 жылы әнші Эмма Бардакпен романтикалық қарым-қатынас, содан кейін 1900 жылы композитор Адела Мэддисонмен танысқаннан кейін Фауре Альфонс Хассельманның қызы, пианист Маргарита Хассельманспен кездесті. Бұл қарым-қатынас Фауренің өмірінің соңына дейін жалғасты. Ол оны Париждің бір пәтерінде ұстады, ал ол оның серігі ретінде ашық түрде әрекет етті. Отбасын асырау үшін Фауре уақытының көп бөлігін Мадлендегі күнделікті қызметтерді атқарумен және фортепиано мен гармония сабақтарын берумен өткізді. Оның шығармалары оған мардымсыз табыс әкелді, өйткені оның баспашысы оларды бірден сатып алып, ән үшін орташа есеппен 60 франк төледі, ал Фауре авторлық құқық алған жоқ. Осы кезеңде ол көптеген фортепианолық шығармалар мен әндерге қоса бірнеше ірі шығармалар жазды, бірақ олардың көпшілігін бірнеше орындаудан кейін жойды, тек кейбір бөлімдерін мотивтерді қайта пайдалану үшін сақтап қалды. 1888 жылы алғаш рет орындалғаннан кейін, жауапты діни қызметкер композиторға: "Бізге бұл жаңалықтардың қажеті жоқ: Мадленнің репертуары жеткілікті". Жастығында Фауре өте көңілді болған; бір досы оның "жас, тіпті сәл балағаттық көңіл күйі" туралы жазды. Ол отыздан кейін депрессияға ұшырады, оны "көңілсіздік" деп сипаттады, бұл, мүмкін, оның бұзылған никесінен және композитор ретінде жетіспеушілігінен туған. Виннаретта де Ссей Монбельярд, Фауреге әрқашан жақсы дос болған, оны Венецияға шақырды, онда оның Гранд-каналға жақын сарайы бар еді. Ол рухын қалпына келтіріп, Верленнің сөздеріне өзінің бес Венециялық мелодиясының біріншісін жазып, қайтадан шығармашылыққа кірісті, оның поэзиясына деген құрметін опералық сәтсіздікке қарамастан сақтады. Осы уақытта немесе одан кейін көп ұзамай Фауренің Эмма Бардакпен қарым-қатынасы басталды; Дюшеннің сөзімен айтқанда, "алғаш рет, қырық жасының соңында ол бірнеше жылға созылған құмарлықпен толы, шынайы қарым-қатынасты бастан кешірді". Оның негізгі өмірбаяндары бұл оқиға оның музыкасындағы шығармашылықтың жарылуына және жаңа түпнұсқалыққа себеп болғанын айтады, бұл ән циклында көрініс тапты. Фауре 1894 және 1897 жылдар аралығында фортепиано дуэті үшін "Долли" сюитын жазды және оны Бардак қызы Хеленге арнады, ол "Долли" деп аталды. 1890 жылдары Фауренің жағдайы жақсарды. 1892 жылы Париж консерваториясының композиция профессоры Эрнест Гиро қайтыс болғанда, Сен-Сенс Фауреге бос орынға өтініш беруге шақырды. Консерваторияның оқытушылары Фаурені қауіпті түрде заманауи деп санайды, ал оның басшысы Амброаз Томас: "Фауре? Ешқашан! Егер ол тағайындалса, мен отставкаға кетемін" деді. Алайда, Фауре Гироның басқа лауазымына тағайындалды, ол француз провинцияларындағы музыка консерваторияларының инспекторы болды. Ол жұмыстың ел аралап ұзақ уақыт саяхаттауын ұнатпады, бірақ бұл лауазым оған тұрақты табыс әкелді және оған әуесқой оқушыларды оқытудан бас тартуға мүмкіндік берді. 1896 жылы Амброаз Томас қайтыс болды, ал Теодор Дюбуа консерваторияның басшысы болды. Фауре Дюбуаның орнын басып, Мадленнің бас органшысы болды. Дюбуаның бұл әрекеті одан әрі әсер етті: Консерваторияның композиция профессоры Массенет Томастың орнын басады деп күткен еді, бірақ өмір бойы тағайындалуын талап етіп, өз қолынан артық ойнады. Ол бас тартылды, ал оның орнына Дюбуа тағайындалғанда, Массенет ашу-ызаға толы профессорлық қызметінен кетті. Оның орнына Фауре тағайындалды. Ол көптеген жас композиторларға, соның ішінде Морис Равелге, Флорен Шмиттке, Чарльз Коехлинге, Луи Оберге, Жан Роджер Дюкасске, Джордж Энескуға, Пол Ладмироға, Альфредо Каселлаға және Надя Булангерге үйретті. Ол әр оқушының қабілетіне сай осы дағдыларын қолдануға көмектесті. Роджер Дюкасс кейін: "Оқушылардың жұмысын қолға алып, ол қолданыстағы форманың ережелерін еске түсіріп, әрқашан шеберлерден алынған мысалдарға сілтеме жасайтын" деді. Равель әрқашан Фауренің ұстаз ретіндегі ашық ойлылығын есінде сақтады. Равелдің скрипкалық квартетін әдеттегіден гөрі аз ынтамен қабылдаған Фауре бірнеше күннен кейін қолжазбаны қайта қарауды сұрады, "Мен жаңылысқан болуым мүмкін" деді. Музыка зерттеушісі Генри Пруньер: "Фауре оның оқушыларында талғамды, гармониялық сезімталдықты, таза сызықтарды, күтпеген және түрлі модуляцияларды дамытты; бірақ ол оларға [онымен бірдей стильде шығарма жазу рецептерін] бермеді, сондықтан олардың барлығы өздерінің көптеген және көбінесе қарама-қарсы бағыттарда жолдарын іздеді және тапты" деп жазды. Фауренің ғасырдың соңғы жылдарындағы шығармаларына Морис Метерлинктың "Пеллеас және Мелисанда" (1898) және Безье амфитеатры үшін жазылған лирикалық трагедия "Прометей" үшін жазылған қосымша музыка кіреді. Ашық ауада орындалуға арналған бұл шығарма үлкен аспаптық және вокалдық күштерге арналған. 1900 жылдың тамызындағы премьерасы үлкен жетістікке ие болды, ол келесі жылы Безьеде және 1907 жылы Парижде қайта жаңғыртылды. Опералық үйлердің қалыпты өлшемдеріне сәйкес оркестрленген нұсқасы 1917 жылдың мамырында Париж операсында қойылды және содан кейін Парижде қырықтан астам қойылым көрсетілді. 1903 жылдан 1921 жылға дейін Фауре Le Figaro газеті үшін үнемі музыкалық сын жазды, бұл оған оңай болмаған рөл. Нектоу Фауренің табиғи мейірімділігі мен ашық ойлылығы оны шығарманың оң жақтарын бағалауға итермелегенін жазады. Көп айыптауға ұшыраған Дюбуа зейнетке шығуын жылдамдатып, бірден қызметтен кетті. Оның орнына тағайындалған Фауре француз үкіметінің қолдауымен әкімшілік пен оқу бағдарламасын түбегейлі өзгертті. Ол қабылдау, емтихан және конкурстар бойынша шешімдерді қабылдау үшін тәуелсіз сыртқы төрешілерді тағайындады, бұл олардың жеке оқушыларына артықшылық берген факультет мүшелерін ашуландырды; олардың айтарлықтай қосымша табыстан айырылғандықтарын сезіне отырып, олардың көпшілігі отставкаға кетті. Фауре консерваториядағы музыканың ауқымын кеңейткен және жаңартуға тырысқандықтан, ескі гвардияның наразы мүшелері оны "Робеспьер" деп атады. Нектоудың айтуынша, "Аубер, Галеви және әсіресе Мейербер үстемдік құрған жерде енді Рамоның ариясын немесе тіпті Вагнерді орындау мүмкін болды – консерватория қабырғаларында бұрын тыйым салынған есім". Оқу бағдарламасы Ренессанстың полифониясынан Дебюссидің шығармаларына дейін кеңейтілді. Оқу жылы аяқталғаннан кейін, шілде айының соңында, ол Парижді тастап, әдетте Швейцария көлінің жанындағы қонақүйге қазан айының басына дейін екі ай бойы композицияға шоғырланды. Оның осы кезеңдегі шығармаларына лирикалық опера "Пенелопа" (1913) және оның ең ерекше кезеңдік әндерінің кейбіреулері (мысалы, Верленнің сөздеріне жазылған "Ева әні" циклы, Op. 95, 1910 жылы аяқталған) және фортепианолық шығармалар (9–11 Nocturnes; 7–11 Barcarolles, 1906 мен 1914 жылдар аралығында жазылған) кіреді. Осы жылы Равел мен Коехлин бастаған жас композиторлар тобы Винсент д'Индидің төрағалығымен реакциялық ұйымға айналған Société Nationale de Musique-тен бөлініп, жаңа ұйым құрды, Société musicale indépenda...

In 1883 Fauré married Marie Fremiet, the daughter of a leading sculptor, Emmanuel Fremiet. Nectoux comments that Marie was "without beauty, wit or a fortune narrow and cold", but records that "in spite of everything [Fauré] still felt a tenderness towards her". The marriage was affectionate, but Marie was, in Nectoux's phrase, "a stay at home", and she did not share her husband's wish to go out in the evenings, and became resentful of his frequent absences, his dislike of domestic life – "horreur du domicile" – and his love affairs, while she remained at home. Fauré and his wife had two sons. The first, born in 1883, Emmanuel Fauré Fremiet (Marie insisted on combining her family name with Fauré's), The second son, Philippe, born in 1889, became a writer; his works included histories, plays, and biographies of his father and grandfather. Contemporary accounts agree that Fauré was extremely attractive to women; in Duchen's phrase, "his conquests were legion in the Paris salons." After a romantic attachment to the singer Emma Bardac from around 1892, followed by another to the composer Adela Maddison, in 1900 Fauré met the pianist Marguerite Hasselmans, the daughter of Alphonse Hasselmans. This led to a relationship which lasted for the rest of Fauré's life. He maintained her in a Paris apartment, and she acted openly as his companion. To support his family, Fauré spent most of his time in running the daily services at the Madeleine and giving piano and harmony lessons. His compositions earned him a negligible amount, because his publisher bought them outright, paying him an average of 60 francs for a song, and Fauré received no royalties. During this period, he wrote several large scale works, in addition to many piano pieces and songs, but he destroyed most of them after a few performances, only retaining a few movements in order to re use motifs. After its first performance, in 1888, the priest in charge told the composer, "We don't need these novelties: the Madeleine's repertoire is quite rich enough." As a young man Fauré had been very cheerful; a friend wrote of his "youthful, even somewhat child like, mirth." From his thirties he suffered bouts of depression, which he described as "spleen", possibly first caused by his broken engagement and his lack of success as a composer. Winnaretta de Scey Montbéliard, always a good friend to Fauré, invited him to Venice, where she had a palazzo on the Grand Canal. He recovered his spirits and began to compose again, writing the first of his five Mélodies de Venise, to words by Verlaine, whose poetry he continued to admire despite the operatic debacle. About this time, or shortly afterwards, Fauré's liaison with Emma Bardac began; in Duchen's words, "for the first time, in his late forties, he experienced a fulfilling, passionate relationship which extended over several years". His principal biographers all agree that this affair inspired a burst of creativity and a new originality in his music, exemplified in the song cycle La bonne chanson. Fauré wrote the Dolly Suite for piano duet between 1894 and 1897 and dedicated it to Bardac's daughter Hélène, known as "Dolly". During the 1890s Fauré's fortunes improved. When Ernest Guiraud, professor of composition at the Paris Conservatoire, died in 1892, Saint Saëns encouraged Fauré to apply for the vacant post. The faculty of the Conservatoire regarded Fauré as dangerously modern, and its head, Ambroise Thomas, blocked the appointment, declaring, "Fauré? Never! If he's appointed, I resign." However, Fauré was appointed to another of Guiraud's posts, inspector of the music conservatories in the French provinces. He disliked the prolonged travelling around the country that the work entailed, but the post gave him a steady income and enabled him to give up teaching amateur pupils. In 1896 Ambroise Thomas died, and Théodore Dubois took over as head of the Conservatoire. Fauré succeeded Dubois as chief organist of the Madeleine. Dubois' move had further repercussions: Massenet, professor of composition at the Conservatoire, had expected to succeed Thomas, but had overplayed his hand by insisting on being appointed for life. He was turned down, and when Dubois was appointed instead, Massenet resigned his professorship in fury. Fauré was appointed in his place. He taught many young composers, including Maurice Ravel, Florent Schmitt, Charles Koechlin, Louis Aubert, Jean Roger Ducasse, George Enescu, Paul Ladmirault, Alfredo Casella and Nadia Boulanger. His own part came in helping them make use of these skills in the way that suited each student's talents. Roger Ducasse later wrote, "Taking up whatever the pupils were working on, he would evoke the rules of the form at hand and refer to examples, always drawn from the masters." Ravel always remembered Fauré's open mindedness as a teacher. Having received Ravel's String Quartet with less than his usual enthusiasm, Fauré asked to see the manuscript again a few days later, saying, "I could have been wrong". The musicologist Henry Prunières wrote, "What Fauré developed among his pupils was taste, harmonic sensibility, the love of pure lines, of unexpected and colorful modulations; but he never gave them [recipes] for composing according to his style and that is why they all sought and found their own paths in many different, and often opposed, directions." Fauré's works of the last years of the century include incidental music for the English premiere of Maurice Maeterlinck's Pelléas et Mélisande (1898) and Prométhée, a lyric tragedy composed for the amphitheatre at Béziers. Written for outdoor performance, the work is scored for huge instrumental and vocal forces. Its premiere in August 1900 was a great success, and it was revived at Béziers the following year and in Paris in 1907. A version with orchestration for normal opera house sized forces was given at the Paris Opéra in May 1917 and received more than forty performances in Paris thereafter. From 1903 to 1921, Fauré regularly wrote music criticism for Le Figaro, a role in which he was not at ease. Nectoux writes that Fauré's natural kindness and broad mindedness predisposed him to emphasise the positive aspects of a work. Dubois, who became the subject of much censure, brought forward his retirement and stepped down at once. Appointed in his place, and with the support of the French government, Fauré radically changed the administration and curriculum. He appointed independent external judges to decide on admissions, examinations and competitions, a move which enraged faculty members who had given preferential treatment to their private pupils; feeling themselves deprived of a considerable extra income, many of them resigned. Fauré was dubbed "Robespierre" by disaffected members of the old guard as he modernised and broadened the range of music taught at the Conservatoire. As Nectoux puts it, "where Auber, Halévy and especially Meyerbeer had reigned supreme it was now possible to sing an aria by Rameau or even some Wagner – up to now a forbidden name within the Conservatoire's walls". The curriculum was broadened to range from Renaissance polyphony to the works of Debussy. As soon as the working year was over, in the last days of July, he would leave Paris and spend the two months until early October in a hotel, usually by one of the Swiss lakes, to concentrate on composition. His works from this period include his lyric opera, Pénélope (1913), and some of his most characteristic later songs (e. g., the cycle La chanson d'Ève, Op. 95, completed in 1910) and piano pieces (Nocturnes Nos. 9–11; Barcarolles Nos. 7–11, written between 1906 and 1914). In the same year a group of young composers led by Ravel and Koechlin broke with the Société Nationale de Musique, which under the presidency of Vincent d'Indy had become a reactionary organisation, and formed a new group, the Société musicale indépendante. While Fauré accepted the presidency of this society, he also remained a member of the older one and continued on the best of terms with d'Indy; his sole concern was the fostering of new music. The turn of the 20th century saw a rise in the popularity of Fauré's music in Britain, and to a lesser extent in Germany, Spain and Russia. He visited England frequently, and an invitation to play at Buckingham Palace in 1908 opened many other doors in London and beyond. He was in London for the premiere of Elgar's First Symphony in 1908 and dined with the composer. Elgar later wrote to their mutual friend Frank Schuster that Fauré "was such a real gentleman – the highest kind of Frenchman and I admired him greatly." Composers from other countries also loved and admired Fauré. In the 1880s Tchaikovsky had thought him "adorable"; Albéniz and Fauré were friends and correspondents until the former's early death in 1909; Richard Strauss sought his advice; and in Fauré's last years, the young American Aaron Copland was a devoted admirer. He remained in France for the duration of the war. When a group of French musicians led by Saint Saëns tried to organise a boycott of German music, Fauré and Messager dissociated themselves from the idea, though the disagreement did not affect their friendship with Saint Saëns. Fauré did not recognise nationalism in music, seeing in his art "a language belonging to a country so far above all others that it is dragged down when it has to express feelings or individual traits that belong to any particular nation." Nonetheless, he was aware that his own music was respected rather than loved in Germany. In January 1905, visiting Frankfurt and Cologne for concerts of his music, he had written, "The criticisms of my music have been that it's a bit cold and too well brought up! There's no question about it, French and German are two different things."

Соңғы жылдары және мұрасы

1920 жылы 75 жасында Фауре өзінің есту қабілетінің нашарлауы мен денсаулығының нашарлауына байланысты консерваториядан зейнеткерлікке шықты. Нексу жазады: "Қартайған шағында ол керемет рухани күшін жоғалтпай, бірқалыпты тыныштыққа қол жеткізді, бірақ 1875 және 1895 жылдар аралығында жазған шығармаларының сезімталдығы мен құмарлығынан алыстады". Ол бұл шығарманы бір жыл бойы жасап, 1924 жылдың 11 қыркүйегінде, өлімінен екі ай бұрын аяқтады. Ол соңғы күндері оны жеке орындауға ұсынылғаннан бас тартты, өйткені оның есту қабілеті нашарлап, музыкалық дыбыстар құлағында қорқынышты түрде бұрмаланған еді. Фауре 1924 жылдың 4 қарашасында 79 жасында Парижде пневмониядан қайтыс болды. Ол Мадлен шіркеуінде мемлекеттік жерлеу рәсімімен қоса жерленді және Париждегі Пасси зиратында мәңгілікке қонды. Фауренің өлімінен кейін консерватория оның радикализмін тастап, музыкадағы жаңа бағыттарға қарсылық көрсетті, ал Фауренің гармониялық тәсілі қазіргі заманның шегі ретінде қарастырылды, одан студенттер асып өтпеуі керек еді. Соғыс аралығында туған студенттердің бір буыны бұл ескірген көзқарасқа бас тартты және шабыт алу үшін Бартокқа, Екінші Вена мектебіне және Стравинскийдің соңғы туындыларына жүгінді. 1945 жылы мерейтойға арналған құрмет көрсету кезінде музыкатанушы Лесли Орри The Musical Times журналында былай деп жазды: "Сен-Сеннен терең, Лалодан алуан түрлі, Д’Индиден спонтанды, Дебюссиден классикалық, Габриэль Фауре – француз музыкасының шебері, біздің музыкалық генийіміздің тамаша көрінісі". Мүмкін, ағылшын музыканттары оның шығармаларымен жақсы танысқанда, Роджер Дукастың бұл сөздері мақтаудың артық емес, оған лайық екенін көрсетуі мүмкін".

Музыка

Аарон Копланд жазғандай, Фурь шығармаларын әдеттегі «алғашқы», «орта» және «соңғы» кезеңдерге бөлуге болады, бірақ оның алғашқы және соңғы стильдері арасында басқа көптеген композиторларда байқалатындей радикалды айырмашылық жоқ. Копланд тіпті ерте шығармаларында да кейінгі Фурь туралы алдын ала сезімдерді тапты, ал оның қарттық туындыларында ерте Фурьдің іздерін көріп отырды: «Тақырыптар, гармониялар, формалар негізінен бірдей сақталды, бірақ әр жаңа туындымен олар жаңарып, жекеленіп, тереңдей түсті». Кейінгі жылдары Фурь Шоенбергтің атональды музыкасын болжаған композициялық тәсілдерді дамытты, ал одан кейін джаз техникасын сырттай пайдаланды. Дюшен Жан Расиннің «Кантики» сияқты ерте туындыларының француздық тоғызыншы ғасыр романтизмінің дәстүрінде екенін, бірақ оның соңғы туындылары шәкірттерінің туындыларымен бірдей заманауи екенін жазады. Фурьге әсер еткендер, әсіресе оның ерте туындыларында, Шопен ғана емес, сонымен қатар Моцарт пен Шуман да болды. «The Record Guide» (1955) авторлары Саквилл Уэст пен Шоу Тейлор Фурьдің Моцарттан сәнділік пен сыртқы әдемілікті, Шопеннен тональдық еркіндік пен ұзақ мелодиялық желілерді алғанын, «ал Шуманнан – даму бөлімдеріндегі кенеттен туындайтын қуаныштарды және бүкіл бөлімдерді қысқаша, бірақ керемет жарықтандыратын кодаларды үйренгенін» жазды. Оның туындылары Эколь Нидермейерде Нидермейердің ізбасары Густав Лефеврден алған гармониялық құрылымдарды терең түсінуіне негізделген. Саквилл Уэст пен Шоу Тейлордың пікірінше, Фурьдің кейінгі туындыларында оның ертедегі музыкасының оңай шармы жоқ: «бір тональдықпен берік қолдау тапқан, әдемі романтикалық гармония кейіннен энармониялық өзгерістерге толы, қатаң монохромды стильге ұшырады, бірнеше тональдық орталықтардың бір уақытта қолданылып жатқанын сезіндіреді».

Вокальдық музыка

Фур француз әнінің шебері болып саналады. Екі жылдан кейін сыншы Сэмюэл Лэнгфорд Форе туралы былай деп жазды: «Әлемдегі кез келген жазушыдан гөрі ол бір әнді тұтас шығарма етіп жасау және оны бір ойға ұқсататын тұрақты көңіл-күймен беру қабілетіне ие болған». 2011 жылы пианист және жазушы Рой Ховат пен музыктанушы Эмили Килпатрик жазған мақалада: «Мелодияға деген құлшынысы оның мансабы бойына созылады, 1861 жылғы әрқашан жаңа «Le papillon et la fleur» әнінен бастап, алпыс жылдан астам уақыттан кейін және жүзден астам әннен соң жазылған шеберлік циклы «L'horizon chimérique» дейін». Фауренің әндері қазір студенттер мен кәсіби орындаушылар үшін негізгі репертуар болып табылады және олар бүкіл әлемдегі консерваторияларда мен концерттік залдарда орындалады. Копландтың пікірінше, 1860 және 1870 жылдары Гуноның ықпалымен жазылған ерте әндер, «Après un rêve» немесе «Au bord de l'eau» сияқты жекелеген әндерді қоспағанда, болашақ шебердің өнерінен көп белгі бермейді. Копландтың пікірінше, келесі екі онжылдықта жазылған алпыс әннен тұратын жинақтың екінші томымен «нағыз Фауренің» алғашқы жетілген үлгілері пайда болды. Ол «Les berceaux», «Les roses d'Ispahan» және әсіресе «Clair de lune» әндерін «өте әдемі, өте кемелді, тіпті Америкаға дейін жеткен» деп атады және «Le secret», «Nocturne» және «Les présents» сияқты аз танымал мелодияларға назар аударды. Ол сондай-ақ «La bonne chanson» өзінің ең спонтанды композициясы екенін жазды, Эмма Бардак оған әр күні жаңа жазылған материалды оқып беретін. «Реквием», Op. 48, алғаш рет 1888 жылы орындалды, ол ешқандай нақты адамның естелігіне емес, Фурьдің сөзімен айтқанда, «оның құрметі үшін» жазылған. Оның әуенінің әсемдігіне байланысты оны «өлімнің бесігі» деп атайды. Фур «Dies irae» бөлімін алып тастады, бірақ сот күніне сілтеме «Libera me» бөлімінде кездеседі, оны Верди сияқты ол әдеттегі литургиялық мәтінге қосты. Фауре «Реквиемді» жылдар бойы қайта қарады, қазірде орындаудың әртүрлі нұсқалары қолданылуда, ең ерте нұсқасынан бастап, шағын құрамдағыдан толық оркестрмен соңғы қайта қарауға дейін. Фурь опералары тұрақты репертуарда орын таппады. «Прометей» екеуінің ішіндегі ең көп назардан тыс қалғаны, бір ғасырдан астам уақыт ішінде тек бірнеше қойылым болды. Копланд «Пенелопаны» (1913) қызықты шығарма деп санады және Вагнерден бері жазылған ең жақсы опералардың бірі деп атады; алайда, ол музыканың тұтастай алғанда «театрлық емес екенін» атап өтті. Операны сахнаға шығарудың сирек болған жағдайларында сыншылар музыканың сапасын жоғары бағалады, бірақ драмалық тиімділігі туралы пікірлер әртүрлі болды. Опера алғаш рет 1970 жылы Лондонда, Корольдік музыка академиясының студенттік қойылымында ұсынылғанда, Питер Хейворт былай деп жазды: «Құлаққа бай сыйлық сыйлайтын партитура театрдағы мұзды кесіп өтпейді. Музыканың көп бөлігі театрлық әсер ету үшін тым тартымсыз». Алайда, 2006 жылы Уэксфорд фестивалінде болған қойылымнан кейін Иан Фокс: «Фурьдің «Пенелопасы» - шындығында сирек кездесетін шығарма, және, кейбір әдемі музыка күтілгенімен, композитордың театрлық сезімі қаншалықты сенімді екеніне таңғалуға болады».

Fauré is regarded as one of the masters of the French art song, or mélodie. Two years later the critic Samuel Langford wrote of Fauré, "More surely almost than any writer in the world he commanded the faculty to create a song all of a piece, and with a sustained intensity of mood which made it like a single thought". In a 2011 article the pianist and writer Roy Howat and the musicologist Emily Kilpatrick wrote:
His devotion to the mélodie spans his career, from the ever fresh "Le papillon et la fleur" of 1861 to the masterly cycle L'horizon chimérique, composed sixty years and more than a hundred songs later. Fauré's songs are now core repertoire for students and professionals, sung in conservatories and recital halls throughout the world.|

In Copland's view, the early songs, written in the 1860s and 1870s under the influence of Gounod, except for isolated songs such as "Après un rêve" or "Au bord de l'eau", show little sign of the artist to come. With the second volume of the sixty collected songs written during the next two decades, Copland judged, came the first mature examples of "the real Fauré". He instanced "Les berceaux", "Les roses d'Ispahan" and especially "Clair de lune" as "so beautiful, so perfect, that they have even penetrated to America", and drew attention to less well known mélodies such as "Le secret", "Nocturne", and "Les présents". He also wrote that La bonne chanson was his most spontaneous composition, with Emma Bardac singing back to him each day's newly written material. The Requiem, Op. 48, first performed in 1888, was not composed to the memory of a specific person but, in Fauré's words, "for the pleasure of it." It has been described as "a lullaby of death" because of its predominantly gentle tone. Fauré omitted the Dies irae, though reference to the day of judgment appears in the Libera me, which, like Verdi, he added to the normal liturgical text. Fauré revised the Requiem over the years, and a number of different performing versions are now in use, from the earliest, for small forces, to the final revision with full orchestra. Fauré's operas have not found a place in the regular repertoire. Prométhée is the more neglected of the two, with only a handful of performances in more than a century. Copland considered Pénélope (1913) a fascinating work, and one of the best operas written since Wagner; he noted, however, that the music is, as a whole, "distinctly non theatrical." On the rare occasions when the piece has been staged, critical opinion has generally praised the musical quality of the score, but has varied as to the dramatic effectiveness of the work. When the opera was first presented in London in 1970, in a student production by the Royal Academy of Music, Peter Heyworth wrote, "A score that offers rich rewards to an attentive ear can none the less fail to cut much ice in the theatre. Most of the music is too recessive to be theatrically effective." However, after a 2006 production at the Wexford Festival, Ian Fox wrote, "Fauré's Pénélope is a true rarity, and, although some lovely music was anticipated, it was a surprise how sure the composer's theatrical touch was."

Пианинолық шығармалары

Фордің фортепианолық шығармаларының негізгі жиынтықтары – он үш ноктюрн, он үш баркароль, алты импромпт және төрт вальс-каприз. Бұл жиынтықтар оның өмірінің ондаған жылдарында жазылған, және оның стилінің жастық шақтағы қарапайым сүйкімділіктен бастап, кейінірек жұмбақ, бірақ кейде құйынтұзды терең ойларға дейінгі өзгерісін көрсетеді, орта жылдарындағы даулы кезең арқылы. Фортепианолық шығармаларында көбінесе екі қолдың арасында мелодиямен өрілген арпеджиолар қолданылады, сондай-ақ органшыларға тән саусақ алмастырулары жиі кездеседі. Бұл оларды кейбір пианистер үшін ойнау қиын жасайды. Тіпті Лист сияқты виртуоз да Фауренің музыкасын ойнаудың қиын екенін айтқан. Джонс пен Моррисон Листтің музыканы "әлде де қиын" деп тапқанын мәлімдейді. Оның музыкасына ең зор әсер еткен – Шуманн, оның фортепианолық шығармаларын Фауре ең көп жақсы көрген. Копландтың пікірінше, Фауре алтыншы ноктюрнімен ғана бұрынғылардың ықпалынан толыққанды шықты. Фортепианолық музыкасында, сияқты көптеген шығармаларында да, Фауре виртуоздықтан гөрі француздықтарға тән классикалық айқындықты ұнатты.

Оркестрлік және камералық шығармалар

Фурэ оркестрлеуге аса қызығушылық танытпады және кейде өзінің бұрынғы студенттері, мысалы Жан Роджер Дукасс пен Шарль Коехлиннен концерттік және театрлық шығармаларын оркестрлеуді сұрады. Нектоның сөздерімен айтқанда, Фурэнің көбінесе қарапайым оркестрлік стилі "белгілі бір эстетикалық көзқарасқа" нұсқайды. Ол өзіне деген құштарлық немесе нағыз музыкалық ойлап табудың жетіспеушілігін жасыру деп есептейтін дыбыстық түстердің жарқын үйлесімдеріне қызығушылық танытпады. Дебюсси Фурэнің оркестрлеуінің қарапайымдылығына таң қалды, өзінің 1913 жылғы Jeux балетінде іздеген ашықтықты онда тапты; ал Пуленк керісінше, Фурэнің оркестрлеуін "ауыр бас киім, аспаптық лай" деп сипаттады. Фурэнің ең танымал оркестрлік шығармалары – ол өзі оркестрлеген Masques et bergamasques (драмалық ойын-сауық немесе комедиялық дивертисмент музыкасына негізделген) сюиталары, Анри Рабо оркестрлеген Dolly және Матерлинк пьесасының қосымша музыкасына негізделген Pelléas et Mélisande; сахналық нұсқасын Коехлин оркестрледі, бірақ Фурэ өзі жарияланған сюита үшін оркестрлеуді қайта жөндеді. Оның басқа камералық музыкаларына екі фортепиано квинтеті, екі виолончель сонатасы, екі скрипка сонатасы, фортепиано триосы және струнный квартеті кіреді. Копланд (1924 жылы, струнный квартет аяқталмас бұрын жазған) екінші квинтетті (C минорында, Opus 115) Фурэнің шедеврі деп санады: "руханиаттың таза бұлағы, өте классикалық, романтикалық мінезден ең алыс". "Кез келген стандарт бойынша ерекше жұмыс, көкте қалықтап жүзетіндей көрінетін тақырыптары бар, тұманды және әлемнен тыс".

Жазбалар

1905–1913 жылдар аралығында Фурэ өз музыкасын бірнеше компанияға пианино рөлдері түрінде жаздырды. 1898 және 1905 жылдар аралығында Фурэ музыкасының жүзден астам жазбасы жасалды, көбінесе әндер, сондай-ақ бірнеше қысқа камералық шығармалар, орындаушылары Жан Ноте және Поль Плансон сияқты әншілер мен Жак Тибо және Альфред Корто сияқты музыканттар болды. 1920 жылдары Фурэнің танымал әндері жазылды, оның ішінде Ольга Хейли орындаған «Après un rêve», Нинон Валлин орындаған «Automne» және «Clair de lune» әндері бар. 1930 жылдары белгілі орындаушылар Фурэ шығармаларын жазды, соның ішінде Жорж Тиль («En prière»), Жак Тибо және Альфред Корто (Скрипка сонатасы №1 және Берсеус). «Pelléas et Mélisande» әні 1938 жылы жазылған. 1940 жылдары каталогтарда тағы бірнеше Фурэ шығармалары болды. 1945 жылдың желтоқсанында Джон Калшоу жасаған зерттеуде Кэтлин Лонг орындаған пианинолық шығармалар (оның ішінде №6 ноктюрн, №2 баркароль, Op. 73 «Тема және вариациялар» және Бойд Нил дирижерлік еткен оркестрлік нұсқадағы Op. 19 «Баллада»), Эрнест Бурмаук дирижерлік еткен реквием және Мэгги Тейт орындаған жеті ән ерекше аталып өтті. 1950 жылдары Фурэ музыкасы пластинка компанияларының шығарылымдарында жиі пайда бола бастады. 1955 жылғы «Жазулар туралы нұсқаулықта» №1 фортепианолық квартет, №2 фортепианолық квинтет, Струнный квартет, екі скрипкалық соната, №2 виолончельдік соната, реквиемнің екі жаңа жазбасы және La bonne chanson және La chanson d'Ève ән циклдерінің толық жинағы тізімделген. LP дәуірінде және әсіресе CD дәуірінде дискілік компаниялар француз және француз емес музыканттар орындаған Фурэ музыкасының кең каталогын құрды. Фурэ музыкасының бірнеше заманауи жазбалары Gramophone және BBC ұйымдастырған жыл сайынғы сыйлықтарда жүлдегер атанды. Оның негізгі оркестрлік шығармаларының жинақтары Мишель Плассон (1981) және Ян Паскаль Тортелье (1996) сияқты дирижерлермен жазылды. Фурэнің негізгі камералық шығармаларының барлығы жазылды, орындаушылары Исаэ квартеті, Домус, Поль Тортелье, Артур Грумио және Джошуа Белл болды. Соло фортепианоның толық шығармаларын Кэтрин Стотт (1995), Пол Кросли (1984–85) және Лукас Дебарг (2021–2022) жазды, сондай-ақ Жермен Тиссен-Валентин, Жан-Филипп Коллард (1982–84), Паскаль Роже (1990) және Кун Ву Пайк (2002) фортепианолық шығармалардың маңызды жинақтарын жазды. Фурэ әндерінің барлығы CD-ге жазылды, оның ішінде толық жинақ (2005), аккомпаниатор Грэм Джонсонмен бірге, Жан-Поль Фушекур, Фелисити Лотт, Джон Марк Эйнсли және Дженнифер Смит сияқты солистермен бірге. Реквием және қысқа хорлық шығармалар да дискіде жақсы ұсынылған. «Pénélope» екі рет жазылды, 1956 жылы Режин Креспин және 1981 жылы Джесси Норман басқарған актерлер тобымен, тиісінше Дезире Эмиль Ингельбрехт және Шарль Дютуа дирижерлік етті. «Prométhée» толық жазылмаған, бірақ Роджер Норрингтонның (1980) жетекшілігімен кең ауқымды үзінділер жазылды.

Fauré made piano rolls of his music for several companies between 1905 and 1913. Well over a hundred recordings of Fauré's music were made between 1898 and 1905, mostly of songs, with a few short chamber works, by performers including the singers Jean Noté and Pol Plançon and players such as Jacques Thibaud and Alfred Cortot. By the 1920s a range of Fauré's more popular songs were on record, including "Après un rêve" sung by Olga Haley, and "Automne" and "Clair de lune" sung by Ninon Vallin. In the 1930s better known performers recorded Fauré pieces, including Georges Thill ("En prière"), and Jacques Thibaud and Alfred Cortot (Violin Sonata No. 1 and Berceuse). The Sicilienne from Pelléas et Mélisande was recorded in 1938. By the 1940s there were a few more Fauré works in the catalogues. A survey by John Culshaw in December 1945 singled out recordings of piano works played by Kathleen Long (including the Nocturne No. 6, Barcarolle No. 2, the Thème et Variations, Op. 73, and the Ballade Op. 19 in its orchestral version conducted by Boyd Neel), the Requiem conducted by Ernest Bourmauck, and seven songs sung by Maggie Teyte. Fauré's music began to appear more frequently in the record companies' releases in the 1950s. The Record Guide, 1955, listed the Piano Quartet No. 1, Piano Quintet No. 2, the String Quartet, both Violin Sonatas, the Cello Sonata No. 2, two new recordings of the Requiem, and the complete song cycles La bonne chanson and La chanson d'Ève. In the LP and particularly the CD era, the record companies have built up a substantial catalogue of Fauré's music, performed by French and non French musicians. Several modern recordings of Fauré's music have come to public notice as prize winners in annual awards organised by Gramophone and the BBC. Sets of his major orchestral works have been recorded under conductors including Michel Plasson (1981) and Yan Pascal Tortelier (1996). Fauré's main chamber works have all been recorded, with players including the Ysaÿe Quartet, Domus, Paul Tortelier, Arthur Grumiaux, and Joshua Bell. The complete solo piano works have been recorded by Kathryn Stott (1995), Paul Crossley (1984–85) and Lucas Debargue (2021 2022) with substantial sets of the major piano works from Germaine Thyssens Valentin, Jean Philippe Collard (1982–84), Pascal Rogé (1990), and Kun Woo Paik (2002). Fauré's songs have all been recorded for CD, including a complete set (2005), anchored by the accompanist Graham Johnson, with soloists Jean Paul Fouchécourt, Felicity Lott, John Mark Ainsley and Jennifer Smith, among others. The Requiem and the shorter choral works are also well represented on disc. Pénélope has been recorded twice, with casts headed by Régine Crespin in 1956, and Jessye Norman in 1981, conducted respectively by Désiré Émile Inghelbrecht and Charles Dutoit. Prométhée has not been recorded in full, but extensive excerpts were recorded under Roger Norrington (1980).