ФицДжон: Тарихы мен автобус құрастыру өндірісі

Кіріспе

ФицДжон Мичиган штатының Маскегон қаласында автобус өндіруші болды. Компания 1919 жылдың 8 қазанында Гарри Альфонс ФицДжон құрды және 1958 жылдың мамыр айында жабылар алдында 5000-нан астам автобус корпусын, толық автобустарды, созылған седан түрлерін және жолаушыларды тасымалдауға арналған тіркемелерді жасады. Корпоративтік атаулары: ФицДжон Эрвин Өндірістік Компаниясы 1919–1933, ФицДжон Өндірістік Компаниясы 1933–1935, ФицДжон Боди Компаниясы 1935–1937, ФицДжон Коуч Компаниясы 1937–1958, ФицДжон Коуч Канадасы ЖШС 1949–1959.

Тарих

ФицДжон компаниясы 1919 жылы жүк көлігі мен автобус корпустарын жасау үшін құрылды. Алғашқылары көбінесе Ford шассиі үшін, ал екіншілері REO шассиі үшін жасалды. Бастапқыда Fitz Er маркасымен сатылған автобустар, жақын арада FitzJohn деп белгіленді. ФицДжонның ең жақсы сатылатын артықшылығы – сапасына қатысты төмен бағасы болды, бұл жеткілікті сәттілікке алып келді, нәтижесінде 1924 жылы түпнұсқадан бес есе үлкен жаңа зауыт сатып алынды. Сату 1924 жылдан 1925 жылға дейін екі есеге өсті, ал 1920 жылдардың соңында ФицДжон жылына шамамен 300 корпус жеткізіп отырды. Ол кезде ФицДжон модельдерінің қарапайым әріптік белгілері болды, бірақ кейбіреулерінің қарапайым аттары да болды. Дегенмен, көптеген опциялар ұсынылғандықтан (мысалы, шатырдағы багаж сөрелері немесе жылтыратылған алюминийден жасалған безендіру элементтері), компанияның сату және маркетинг бөлімі көптеген нұсқаларға үнді атауларын берді. 1929 жылдың 1 қаңтарынан бастап ФицДжон шасси өндірушілер мен дилерлер арқылы ғана емес, сонымен қатар тікелей тұтынушыларға сата бастады. Алайда, бұл өзгеріс депрессия салдарынан сатудың 40%-ға төмендеуіне кедергі келтірмеді және 1931 жылдың 8 маусымында компания банкротқа ұшырады. Оның негізін қалаушысы (Х.А. ФицДжон) жұмыстан шығарылып, Пол О. Диттмармен серіктестік құрып, 12-15 жолаушыға арналған Диттмар ФицДжон Автокоучын (D үлгісіне ұқсас, бірақ оң жағында төмендетілген дәлізбен) жасады. Кейін Х.А. ФицДжон General American Aerocoach Company компаниясының бірінші директоры болды. 1934 жылы ФицДжон 11 жолаушыға арналған 100 моделін ұсынды. Ол Chevrolet Master Sedan негізінде жасалған, ортасынан бөлініп, қосымша корпус бөлігі енгізіліп, шатырына багаж сөресі қосылған. 100 моделі бірден табысқа ие болды, негізінен, қоректендіру маршруттары үшін экономикалық "мини-коуч" ретінде, бірақ кейбіреулері әуежайға трансфер жасауға немесе экскурсиялық қызметтерге пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген автобус өндірушілер соғыс материалдарын өндіруді тоқтатқан кезде, Соғыс өндірісі жөніндегі кеңес ФицДжонға 100 моделінің 15 жолаушылық нұсқасын жасауды тапсырды. Chevrolet, Pontiac және Packard седандарына артқы қатардағы орындықтар орнатылды, бірақ соғыс уақытындағы шектеулерге байланысты металл орнына ақ күлден жасалған рамалар мен Masonite панельдері қолданылды. 1943 жылы 62 жабық автокөлік тасушы тіркемелерге айналдырылып, жолаушыларды тасымалдауға пайдаланылды. 1940 жылдан бастап, Джеймс Дж. Сент-Круа басшылығымен ФицДжон басқа өндірушілердің шассилері үшін корпус жасаудан өздерінің интегралды модельдеріне көшуді бастады. Соңғы автобус корпусы 1940 жылдың наурыз айында White 1012 демонстрациялық шассиі үшін 625 моделі болды. 1950 жылы дизельдік қуат опция ретінде ұсыныла бастады. Сонымен қатар, ағымдағы модельдер артқы қозғалтқыштармен қайта жаңартылды. Cityliner қозғалтқышқа теңдесіз техникалық қызмет көрсетуге мүмкіндік берді (артқы бұрыштық панельдер сыртқа ашылып, артқы панельдер көтерілді), бірақ ФицДжон ірі өндірушілермен (GM және Twin Coach сияқты) бәсекелесе алмады және 1954 жылы транзиттік нарықтан кетуді шешті. ФицДжонның соңғы ұсынысы Roadrunner болды. Ресми түрде FID (FitzJohn Interurban Diesel, 150 а.к. Cummins JBS 600) немесе FIG (Gasoline Waukesha, 176 а.к. 140 GK) деп аталған Roadrunner 37 жолаушыға арналған автобус ретінде ұсынылды. Тек 14 FIG жасалды, ал Roadrunner-дің көп бөлігі 37 орындық болды. ФицДжонның америкалық клиент үшін соңғы жасаған автобустары – Florida Greyhound Lines үшін жасалған бес Roadrunner Sightseer нұсқасы (шатырындағы терезелері бар). Мускегон зауыты 1958 жылдың мамыр айында Мексикаға 54 FID-тің соңғы тапсырысы жеткізілгеннен кейін жабылды. Сату туралы деректер 1927 жылдан 1958 жылға дейінгі 31 жылды қамтиды. Осы кезеңде ФицДжон 2621 автобус пен вагон, 1460 корпус, 776 созылған автобус және 62 тіркеме құрастырды. 1921-1927 жылдары 400-ден астам автобус корпусы, сондай-ақ шағын жүк көліктерінің корпустары жасалды, барлығы 5300-ден астам бірлік құрады.

The FitzJohn company was formed in 1919 to build truck and bus bodies. The former were mostly for Ford chassis, while the latter were for REOs. Originally sold under the Fitz Er marque, the buses were soon badged as FitzJohn. FitzJohn's best selling point was the low price relative to its quality, which led to enough success that a new plant was purchased in 1924, five times larger than the original. Sales continued to increase, doubling from 1924 to 1925, and in the late 1920s FitzJohn was delivering almost 300 bodies a year. At that time FitzJohn models had a simple letter designation, although some had rather basic names, too. However, since so many options (such as rooftop luggage racks or polished aluminum bright work) were offered, many of the variations were also given Indian names by the company's sales & marketing department. From 1 January 1929, FitzJohn began selling directly to consumers, rather than exclusively through chassis manufacturers and dealers. This change, however, did not prevent a 40% decline in sales due to the Depression, and on 8 June 1931, the company went into receivership. Its founder (H. A. FitzJohn) was forced out, and went into partnership with Paul O. Dittmar to produce the 12 to 15 passenger Dittmar FitzJohn Autocoach (similar to the model D, but with a lowered aisle along the right side). H. A. FitzJohn later became the first manager of the General American Aerocoach Company. In 1934 FitzJohn introduced its 11 passenger stretchout model 100. It was based on the Chevrolet Master Sedan which was split in the middle, had an extra body section inserted and a baggage rack added to the roof. The 100 was an immediate success, primarily as an economical "mini coach" for feeder routes, although some were used for airport transfers or sightseeing services. During World War II, when many other bus manufacturers suspended production in favour of war materiel, the War Production Board directed FitzJohn to build a 15 passenger version of the 100. Otherwise surplus Chevrolet, Pontiac and Packard sedans had extra rows of back to back seats installed, but because of wartime restrictions, white ash framing and Masonite panels were used instead of metal. Sixty two enclosed auto haulers were also converted to passenger carrying trailers in 1943. Starting about 1940, under the direction of James J. St. Croix FitzJohn began to switch from building bodies for other manufacturers' chassis to their own integral models. The last bus body delivered was a model 625 in March 1940 for a White 1012 demonstrator chassis. In 1950 diesel power began to be offered as an option. At the same time the current models were redesigned with rear engines. Even though the Cityliner offered unparalleled maintenance access to the engine (the rear corner panels swung out, as well as the back panels lifted up), FitzJohn could not compete against the larger manufacturers (such as GM and Twin Coach) and decided to leave the transit market in 1954. FitzJohn's last offering was the Roadrunner. Officially designated the FID (FitzJohn Interurban Diesel with a 150 hp Cummins JBS 600) or FIG (with a Gasoline Waukesha 176 hp 140 GK), the Roadrunner was offered as a 37 passenger coach with a wheelbase, or a shortened 33 seat version on a wheelbase. Only 14 FIGs were built, and all but a handful of the Roadrunners were 37 seaters. The last FitzJohns built for an American customer were five Roadrunner Sightseer variants (with roof windows) for Florida Greyhound Lines. The Muskegon factory closed in May 1958, after the last order of 54 FIDs was delivered to Mexico. Sales records exist for the 31 years 1927 through 1958. During that time FitzJohn constructed 2,621 buses and coaches, 1,460 bodies, 776 stretchouts, and 62 trailer conversions. It is estimated that over 400 bus bodies—plus a small number of truck bodies—were built in the years 1921–1927, for a total of over 5,300 units.

Шетелдегі операциялар

1949 жылы ФицДжон Брантфорд, Онтарио әуежайының жанындағы бос жерді және ұшақ ангарын сатып алды. "ФицДжон Коуч Канада" компаниясының алғашқы автобустары 1950 жылдың мамыр айында Холлингер автобус желілеріне (Торонто қаласының шетіндегі компания) жеткізілді. Брантфорд зауыты барлық қызмет ету кезеңінде 197 автобус жасады. Алдынан қозғалтқышты 310 Cityliner үлгісі бастапқыда шығарылды, бірақ кейін құрылыс артқы қозғалтқышты FTD және FTG үлгілеріне көшті. 1958 жылы зауыт Blue Bird компаниясына сатылды, бұл компанияға Канада нарығына енуге мүмкіндік берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көп ұзамай ФицДжон Мексика қаласында сату бөлімін ашты. Мексика компания үшін тиімді нарыққа айналды, 1956 жылға дейін 40 жолаушылық Super Duraliner автобустары сатылды, олардың көпшілігі ерекше артқы кіреберіс/шығару конфигурациясымен жасалған. Мексика үкіметі жергілікті өндірісті қолдауды бастағаннан кейін 1950 жылдардың ортасында сату азайды, бірақ 50-ден астам Roadrunner автобусы экспортталды. ФицДжон таратылғаннан кейін, мексикалық компания Roadrunner автобусын жасауды бастады.