Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кореялық каллиграф (1786–1856)
Korean calligrapher (1786–1856)
Ким Чжон Хуй (хангул=김정희, ; 1786–1856) Кореяның кейінгі Жосон кезеңінің ең танымал каллиграфтарының, эпиграфистерінің және ғалымдарының бірі болды. Ол Кёнджу Ким руының мүшесі еді. Ол әртүрлі өнер есімдерін қолданды: Вандан (阮堂), Чуса (秋史), Едан (禮堂), Сиам (詩庵), Гвапа (果坡), Ногва (老果) және т.б. (кейбір есептер бойынша 503-ке дейін). Ол корей эпиграфиясын өзгерткені және ежелгі корей және қытай эпитафияларын зерттеу нәтижесінде "Чуса че" (хангул=秋史體) стилін жасағандығы үшін ерекше атаққа ие. Оның тұқымдас бояумен салған суреттері, әсіресе орхидеялар, да жоғары бағаланады. Ғалым ретінде ол Силхак (Практикалық Білім) мектебіне, сондай-ақ Пухак (北學, "Солтүстік Білім") мектебіне жатты. Ол король Ёнджоның екінші әйелі, королева Чжонсунмен туыс болды, ал асырап алған анасы Нам Ян Хонг арқылы король Годжонның (高宗, кейін 光武帝 Гвангму императоры аталды, 1852–1919) әкесі болуға тиіс болған Намён Гун И Гумен туысқандық байланысы болды. Хунгсон Дэвонгун (興宣大院君, 1820–1898), король Годжонның әкесі, оның регенті және белгілі каллиграф, біраз уақыт Кимнің шәкірті болған.
Kim Jeong hui (hangul=김정희, ; 1786–1856), was one of the most celebrated practitioners of calligraphy, epigraphists, and scholars of Korea's later Joseon period. He was a member of the Gyeongju Kim clan. He used various art names: Wandang (阮堂), Chusa (秋史), Yedang (禮堂), Siam (詩庵), Gwapa (果坡), Nogwa (老果) etc. (up to 503 by some estimates). He is especially celebrated for having transformed Korean epigraphy and for having created the "Chusa che" (hangul=秋史體) inspired by his study of ancient Korean and Chinese epitaphs. His ink paintings, especially of orchids, are equally admired. As a scholar, he belonged to the Silhak (Practical Learning) school also known as the Bukhak (北學, "Northern Learning"). He was related to Queen Jeongsun, the second wife of King Yeongjo, and by his adoptive mother, Nam Yang hong, he was a cousin to Namyeon gun Yi Gu, who was destined to be the grandfather of King Gojong (高宗, later titled 光武帝 Gwangmu Emperor. 1852–1919). Heungseon Daewongun (興宣大院君, 1820–1898), King Gojong's father who served as his regent and was also a noted calligrapher, was one of Kim's pupils for a while.
Ерте өмір
1786 жылы Ким қазіргі Оңтүстік Чунчхон провинциясының Есан қаласындағы отбасылық үйде дүниеге келді. Ол - аға ұл. Оның туған әкесі Ким Но Гён (金魯敬, 1766–1840), әкесінің әкесі Ким И-жу (金頤柱, 1730–1797) және арғы атасы Вёльсеоңги Ким Хан Син (月城尉 金漢藎, 1720–1758) болды, ол Йонгджо патшасының екінші қызы, ханшайым Хвасунмен (和順翁主, 1720–1758) үйленген. Оның ата-бабалары мен туыстары көптеген жоғары әкімшілік лауазымдарды иеленген, ал кейбіреулері каллиграфия өнерімен танымал болған. Оның анасы Гиге Ю руынан шыққан, Ю Юнжудың (兪駿柱) қызы, ол Гимхэ қаласының губернаторы болған. Ол бала кезінен-ақ керемет каллиграф болған деп есептеледі. 7 жасында белгілі ғалым Чхэ Че Гонг (蔡濟恭, 1720–1799) отбасылық үйінің қақпасына жапсырылған, көктемнің басталуын білдіретін "Ипчун Дагиль Чхонха Дапёнчхун" (立春大吉 天下太平春) деген сәттілік белгісін көргенде қатты таңырқанған. 15 жасынан бастап ол Бухак (北學, "Солтүстік білімі") ғалымы Пак Чегадан (朴齊家, 1750–1805) білім алды.
Kim was born in the family home in Yesan, now South Chungcheong Province, in 1786. He was the eldest son. His birth father was Kim No gyeong (金魯敬, 1766–1840); his grandfather was Kim I ju (金頤柱, 1730–1797) and his great grandfather was Weolseongui Kim Han sin (月城尉 金漢藎, 1720–1758) who married the second daughter of King Yeongjo, the Princess Hwasun (和順翁主, 1720–1758). His ancestors and relatives held many high administrative positions and several were noted for their calligraphy. His mother was a member of the Gigye Yu clan, a daughter of Yu Jun ju (兪駿柱), the governor of Gimhae. He is reputed to have been a remarkable calligrapher already as a child. When he was 7, the famed scholar Chae Je gong (蔡濟恭, 1720–1799) is said to have been impressed on seeing the "Ipchun Daegil Cheonha Daepyeongchun" (立春大吉 天下太平春) good luck charm marking the coming of spring that he had written, pasted on the gate of the family home. From the age of 15 he received instruction from the celebrated Bukhak (北學, "Northern Learning") scholar Pak Je ga (朴齊家, 1750–1805).
Жастық шағы
1790 жылдары отбасының басшысы, оның үлкен ағасы Ким Но Ён (金魯永, 1747–1707) жер аударылды, ал тағы бір ағасы сондай-ақ оның әкесі мен анасы да қысқа мерзімде қайтыс болды. Ким Чжон Хуйді Ким Но Ён (бірнеше қызы бар, бірақ ұлы жоқ) асырап алуы және отбасының келесі басшысы болуы шешілді. 1800 жылы, 15 жасында, ол Хансан И руының (閑山李氏) мүшесімен үйленді. Сол жылы Жоңғо патшасы қайтыс болды, ал бұрынғы патша Йонджоның жесірі Жоңсун патшайымы, жаңа патша бала болғандықтан, регент атанды. Ким Чжон Хуидің туған әкесі отбасының регентпен байланысының арқасында жоғары дәрежеге көтерілді.
In the 1790s, the head of the family, his eldest uncle, Kim No yeong (金魯永, 1747–1707), was sent into exile, while another uncle as well as his grandparents all died in quick succession. It was decided that Kim Jeong hui should be adopted by Kim No yeong (who had several daughters but no son) and so become the next head of the family. When he was 15, in 1800, he married a member of the Hansan Yi clan (閑山李氏). That same year, King Jeongjo died and Queen Jeongsun, the widow of the previous King Yeongjo, became regent, since the new king was only a child. Kim Jeong hui's birth father benefitted from the family's relationship with the regent and was raised to a high rank.
Жастық шағы
1801 жылы Ким Чжон Хуйдің туған анасы 34 жасында қайтыс болды. 1805 жылы патшайым Чжонсун қайтыс болды, ал Ким Чжон Хуйдің жас әйелі одан кейін бірнеше апта ішінде қайтыс болды. Сол жылы оның ұстазы Пак Джега да дүние салды және осы көптеген өлімдер оның бұрыннан бар буддизмге деген қызығушылығын одан әрі күшейтіп, көңіл тыныштығы мен мән табуға ықпал етті. Оның асырап алған анасы да шамамен осы кезде қайтыс болды, және оның үшін аза тұрғаннан кейін, 1808 жылы Еан И руынан (禮安 李氏) шыққан, өзінен сәл кіші екінші әйеліне үйленді. 1809 жылы төменгі Gwageo азаматтық емтиханында бірінші орынға ие болды.
Kim Jeong hui's birth mother died in 1801, aged only 34. Queen Jeongsun died in 1805, and Kim Jeong hui's young wife died only a few weeks after her. His teacher Pak Je ga also died that year and these multiple deaths seem to have encouraged his already deep interest in Buddhism as a source of consolation and meaning. His adoptive mother also died at around this time and once mourning for her was over, he married a slightly younger second wife in 1808, a member of the Yean Yi clan (禮安 李氏). In 1809 he took first place in the lower Gwageo civil examination.
Қытайға сапар
1810 жылы оның туған әкесі Цинь Қытайына жыл сайынғы елшілікке вице-елші болып тағайындалды және ол онымен бірге Қытайда шамамен 6 ай өткізді. Ол жерде ол Вэн Фанган (翁方綱, 1733–1818) және Руан Юань (阮元, 1764–1849) сияқты көрнекті ғалымдармен танысты, олар оның қабілетін таныды. Ол сол жерде, әсіресе, тарихи құжаттарды зерттеген болуы мүмкін. Руан Юань оған каллиграфия туралы "Су Чжай Биджи" (蘇齋筆記) кітабын сыйлады, ал Ким Кореяға оралғаннан кейін олармен хат алмасуын жалғастырды. Отанына оралғаннан кейін ол біршама уақыт бойы қандай да бір лауазымға тағайындалмады, бірақ Солтүстік мектебін оқуын және қатаң неоконфуциандыққа сын бағытқан эсселер жазуын жалғастырды. Ол сондай-ақ ежелгі стелалардағы жазуларды зерттеп, тарихи зерттеулермен айналысты. 1815 жылы құрметті Чжоуи алғаш рет Сеулге келіп, Ким Чжон Хуймен кездесті. Осы кездесу терең және ұзаққа созылған қарым-қатынастың бастауы болды. Бәлкім, осы уақыттан бастап Ким шай ішуді бастаған шығар, білу мүмкін емес.
In 1810, his birth father was appointed a vice envoy in the annual embassy to Qing China and he accompanied him, spending some 6 months in China. There he met such noted scholars as Weng Fanggang (翁方綱, 1733–1818) and Ruan Yuan (阮元, 1764–1849) who recognized his qualities. He seems to have studied documentary history there especially. Ruan Yuan gave him a copy of his "Su Zhai Biji" (蘇齋筆記), a book about calligraphy, and Kim continued to correspond with them after his return to Korea. For a time after returning home he did not take up any official position but continued to study the Northern Learning and write essays criticizing rigid Neo Confucianism. He also pursued research by visiting and studying the inscriptions on ancient stele. In 1815, the Venerable Cho ui first visited Seoul and met Kim Jeong hui there. This was the beginning of a deep and lasting relationship. Perhaps it was from this time that Kim began to drink tea, there is no knowing.
Ұлттық емтихандардың сәтті өтуі
1819 жылы күннің тотығу жылында өткізілген Gwageo ұлттық емтиханын сәтті тапсырып, ол құпия инспектор және мұрагер ханзаданың тәрбиешісі лауазымдарына көтерілді. Ханзаданың қазасынан кейін билік консервативті Андонг Ким руына өтті, ал Кимнің шені төмендетілді, ал оның асырап алған әкесі бірнеше жылға, 1834 жылға дейін жер аударылды. 1835 жылы Хёнжон патша таққа отырғаннан кейін, отбасының бағы өзгерді және Ким Чжон Хуй министрлік шенге ие болды. Сол жылы ол Даэдун са храмындағы (大芚寺), қазір Дэхың са деп аталатын, Венералық Чо Уиді (Вен. Чо уи) кездестірді.
Passing the Gwageo national exam held to mark an eclipse year in 1819, he rose to such positions as secret inspector and tutor to the Crown Prince. Following the death of the prince, power passed to the conservative Andong Kim clan and Kim was reduced in rank while his adoptive father was exiled for several years, until 1834. In 1835, after the accession of King Heonjong, the family's fortunes turned and Kim Jeong hui rose to ministerial rank. In the same year he visited the Ven. Cho ui at Daedun sa temple (大芚寺), now called Daeheung sa).
Жер аудару
Жосон патшасы Суньджоның (1800-1834) 1834 жылдың соңында қайтыс болғаннан кейін, Суньджоның әйелі және Андоң Ким руының мүшесі, патшайым Суньвон, оның немересі Хёнжонг (憲宗, 1827-1849) әлі бала болғандықтан патша болып жарияланғаннан кейін, зор билікке ие болды. Патшайым Ким оның регенті болды. Фракциялық таластар күшейіп, 1840 жылы Қытай елшілігіне қатысуға тиіс болған Ким Чжон Хуй Джеджу аралына жер аударылды. 1842 жылдың соңында оның әйелі қайтыс болды. Соңғы ақырда, 1849 жылдың басында оған үйіне оралуға рұқсат берілді. Осы жер аударылған жылдары ол Корея және Қытай тарихының ең ерте кезеңдеріне жататын үлгілерді зерттеу негізінде "Чуса стилі" деп аталатын каллиграфиялық стильді дамытты. Жер аударылған кезде және үйге қайтқаннан кейін ол құрметті Чо Уиді қазіргі Дэхыңса ғибадатханасы орналасқан Ильчи ам усасында кездестірді. Чо Уи ғибадатханадағы бірнеше құрылыс жобаларын Кимнің жер аударылған кезінде көмектесу үшін арнады және оған Чеджудоға 5-6 рет барып, шай сыйлады. 1844 жылы Джеджу аралында жер аударылған кезінде ол ең танымал сиялы суретін жасады, ол көбінесе "Сехандо" немесе "Вандан Сехандо" (阮堂歲寒圖, 'Вандан' Кимнің ең көп қолданылатын 'Хо' есімдерінің бірі; 'Сехан' – айдың жаңа жылына дейінгі қаһарлы суық, 'до' – сурет) деп аталады. Ол оны шәкірті И Сан Чжоққа (李尙迪, 1804–1865) достығы үшін, соның ішінде Қытайдан құнды кітаптар әкелгені үшін алғыс ретінде сыйлады. Суретте екі бұралаң қарағайдың арасында орналасқан қарапайым үйдің сызбасы бейнеленген. Оның жанында И Сан Чжоққа алғыс айтатын мәтіндер бар. И – ерекше тұлға, ақын және каллиграф, ол 12 рет Қытайға барып, ондағы ғалымдардың үлкен құрметіне ие болды. 1845 жылы И суретпен Қытайға оралды және оны кездескен ғалымдарға көрсетті. Олардың 16-сы суреттің сол жағына бекітілген, ұзын түрме жазуды құрайтын мақтау колофонын жазды. И Кореяға оралғаннан кейін корей ғалымдары да өздерінің құрметтерін қосты, нәтижесінде сурет салу, поэзия және каллиграфияны біріктіретін бірегей жиынтық туынды пайда болды. 1849 жылы патша Хёнжонгтың қабірін көшіру туралы даулар болды, онда Ким Чжон Хуидің досы Квон Дон Ин қатысты. Нәтижесінде екеуі де жер аударылды, Ким 1850-1852 жылдары алыс солтүстікте, Хамгёң провинциясының Букчхон қаласында тұрды.
Following the death of King Sunjo of Joseon (r. 1800–1834) late in 1834, Queen Sunwon, the wife of Sunjo and a member of the Kim clan of Andong, held immense power after her grandson, Heonjong (憲宗, 1827–1849 ), still only a child, was made king. Queen Kim acted as his regent. Factional in fighting increased and in 1840, when he was due to be a member of the Chinese embassy, Kim Jeong hui was instead condemned to exile in Jeju Island. Late in 1842, his wife died. He was finally allowed to return home early in 1849. It was during those years in exile that he developed the calligraphic style known as the "Chusa style", based on his studies of models dating back to the earliest periods of Korean and Chinese history. On his way into exile and on his way back home afterward, he visited the Venerable Cho ui in his Ilchi am hermitage at what is now known as Daeheung sa temple. Cho ui consecrated several of his building projects in the temple to helping sustain Kim during his exile and visited him in Jeju do 5 6 times, bringing him gifts of tea. In 1844, during his exile in Jeju Island, he produced his most celebrated ink painting, usually known as "Sehando" or "Wandang Sehando" (阮堂歲寒圖, 'Wandang' was one of Kim's most frequently used 'Ho' names; 'Sehan’ means ‘the bitter cold around the lunar new year,' 'do' means 'painting'), which he gave to his disciple Yi Sang jeok (李尙迪, 1804–1865) in gratitude for his friendship, which included bringing him precious books from China. The painting shows a simple house, barely outlined, framed by two gnarled pine trees. Beside it there are texts expressing gratitude to Yi Sang jeok. Yi was an outstanding figure, a poet and calligrapher who went 12 times to China and was greatly admired by the scholars he met there. In 1845, Yi returned to China with the painting, which he showed to the scholars he met. Sixteen of them composed appreciatiative colophons which were attached to the left side of the painting, creating a lengthy scroll. After Yi's return to Korea, some Korean scholars also added their tributes, creating a unique cumulative work combining painting, poetic writing and calligraphy. Unreliable source: date=March 2024
Soon after King Heonjong in 1849, there were disputes over the relocation of his tomb, in which a friend of Kim Jeong hui, Gwon Don in, was involved. as a result, both were sent into exile, Kim spending the years 1850–2 in Bukcheong, Hamgyeong do province, far in the North.
Соңғы жылдар
Солтүстік жер аударылғаннан кейін ол Гвачхонға (Сеулдің оңтүстігінде, туған әкесінің жерленген жеріне жақын) Гважи Чоданг (瓜地草堂) деп аталатын үйге қоныстанды. 1856 жылы ол қазіргі Сеулдің Гангнам ауданындағы Бонгенса ғибадатханасында біраз уақыт тұрып, монах болған дегенді айтады. Кейін сол жылы ол Гвачхондағы үйіне оралып, қайтыс болған күніне дейін жазуын жалғастырды. Оның қайтысынан кейін шәкірті Нам Бьёнгил және басқалар 1867 жылы оның хаттарының жинағын (Ванданг Чёкдок 阮堂尺牘) және өлеңдерін (Дамьён Джайсиго 覃糧齋詩藁) дайындап басып шығарды; ал оның басқа жазбаларының жинағы (Ванданг Джип 阮堂集) 1868 жылы жарық көрді. Оның барлық шығармаларының толық жинағы (Ванданг Сонсэнг Чонджип 阮堂先生全集) 1934 жылы оның шөбересі Ким Икхван (金翊煥) тарапынан жарияланды.
After the northern exile, he settled in Gwacheon (to the south of Seoul, where his birth father was buried) in a house he called Gwaji Chodang (瓜地草堂). In 1856 he went to stay for a while in Bongeun sa temple, in what is now Seoul's Gangnam area, and is said to have become a monk. Later that same year he returned to his home in Gwacheon, and continued to write until the day before he died. In the years following his death, his disciple Nam Byeong gil and others prepared and published collections of his letters (Wandang Cheokdok 阮堂尺牘) and of his poems (Damyeon Jaesigo 覃糧齋詩藁) in 1867; a collection of his other writings (Wandangjip 阮堂集) was published in 1868. A complete edition of his works, (Wandang Seonsaeng Jeonjip 阮堂先生全集), was published by his great great grandson Kim Ik hwan (金翊煥) in 1934.
Жетістіктер
XIX ғасырдың аяғында Ким Чжон Хуидің корей ғалымдарына ықпалы зор болды. Ол шамамен 3000-ға жуық шәкірт тәрбиелеген және 19-ғасырдың соңында Гаехвапа ағарту партиясына айналған жаңару үрдісінің жетекшісі саналды. Оның ізімен кеткендердің арасында Шин Ви (申緯, 1769–1845), О Гьён Сёк (吳慶錫, 1831–1879), Мин Тэ Хо (閔台鎬, 1834–1884), Мин Гю Хо (閔奎鎬, 1836–1878), Ган Ви (姜瑋, 1820–1884) есімдері бар. Оның басты ғылыми қызығушылығы тарихи құжаттар мен ескерткіш жазуларды зерттеу болды. Ол осы мәселелер бойынша Қытайдың көрнекті ғалымдарымен хат алмасып тұрды. Ол ең әйгілісі Бухан тауындағы Силла патшасы Цзиньхеннің (540–576) сапарына арналған стеланы шешіп, анықтағаны үшін танылды. Ол каллиграфия, сиямен салынған суреттер, сондай-ақ проза мен поэзиядағы еңбектерімен есте қалды. Ол белгілі бір досына орхидея суретін сыйға тартқанда өзіне ерекше Хо (қалам аты) таңдауды әдетке айналдырды, осылайша замандастары арасында осындай көп аты бар адам ретінде танылды.
The influence of Kim Jeong hui among the Korean scholars of the later 19th century was immense. He was reputed to have taught 3,000 of them and was seen as the leader of a modernizing trend that developed into the Gaehwapa Enlightenment Party at the end of the 19th century. Among the names associated with him we find Shin Wi (申緯, 1769–1845), O Gyeong seok (吳慶錫, 1831–1879), Min Tae ho (閔台鎬, 1834–1884), Min Gyu ho (閔奎鎬, 1836–1878), Gang Wi (姜瑋, 1820–1884). His main scholarly interest was in documentary history and monumental inscriptions. He maintained correspondence on these topics with major scholars in China. He was particularly celebrated for having deciphered and identified the stele on Mount Bukhan commemorating a visit by King Jinheung of Silla (540–576). He is remembered for his outstanding achievements in calligraphy, ink painting, as well as his writings in prose and poetry. He was in the habit of devising a special Ho (pen name) for himself whenever he dedicated a painting of orchids to an acquaintance, so that he became the person of his generation with the most such names.
Буддизм
Ким Чжон Хуй бала кезінен будда ғибадатханаларына жиі баратын. 1805 жылы немесе сол кездері жақын адамдарының кенеттен қайтыс болуы оны буддалық тәжірибесін тереңдетуге итермелегені туралы мәліметтер бар. Оның каллиграфиялық еңбектері арасында буддалық сутралар мен басқа да мәтіндердің бірнеше көшірмелері сақталған. Ол Daeheung sa, Bongeun sa және басқа да ғибадатханалар залдарына атау тақталарын жазды. Практикалық оқыту дәстүрінің реформаторлары қатаң зайырлы неоконфуциандық философияға қарсы реакциясының бір бөлігі ретінде католиктік немесе буддизмге қызығушылық танытты. Ол әсіресе Чхоуи Сёнса (草衣禪師, Уисэон (意恂, 1786–1866) және Бэкпа Даэса (白坡大師, Гынсон 亘璇, 1767–1852) есімді монахтармен жақын қарым-қатынаста болды. 1815 жылы Чхоуи Сеулге алғаш рет барып, көптеген жоғары білімді ғалымдармен тығыз қарым-қатынас орнатты, олардың бірнешеуі Қытайда болған, олар оның достары мен ізбасарлары болды. Бұлардың ішінде король Чжондзоның (正祖 r. 1776–1800) күйеу баласы, Хагео доин Хонг Хён Джу 海居 道人 洪顯周 (1793–1865) және оның ағасы Йончон Хонг Сок Джу 淵泉 洪奭周 (1774–1842), Дасан Чжон Як Ённың ұлы, Унпо Чжон Хак Ю 耘逋 丁學游 (1786–1855), сондай-ақ Ким Чжон Хуи және оның ағалары Санчон Ким Мён Хуи 山泉 金命喜 (1788–1857) және Гемми Ким Сан 琴糜 金相喜 (1794–1861) кірді. Буддалық монахтың, қоғамдағы ең төменгі дәрежедегі адам ретінде қаралатындығына қарамастан, конфуциандық элита мүшелері тарапынан ақын және ойшыл ретінде танылуы өте ерекше жағдай еді. Монах ретінде Чхоуиге Сеул қаласының қабырғаларына кіруге рұқсат етілмеген, сондықтан ол астананың шығыс қақпасының сыртындағы Чонгянгса ғибадатханасында немесе солтүстік төбелердегі шағын ғибадатханада тұрып, осы ғалымдардың келуін күтетін. Ким Чжон Хуи Сеонның басқа бір танымал шебері Бэкпа Гынсонмен (白坡 亘璇, 1767–1852), Сеонмун сугьёнг (禪文手鏡 Сеон әдебиетінің қолды кітабы) еңбегін жазғанмен пікір келіспеушілікке түсті. "Бэкпа Манджэунсиподжо" (白坡 妄證十五條 Бэкпаның қартайғандығы туралы он бес белгі) атты еңбегінде Ким былай деп жазды: "Сеонның шындығы тігіссіз жаңа киім сияқты, көктегі киімдей. Бірақ киім адам баласының шеберлігімен жамалып, тозған киімге айналады". Бэкпа кейбір дәстүрлердің басқаларынан артық екенін айтқан, ал Ким мұндай талас-тартыстарды уақытты ысырап ету және Сеонның мәнін түсінбеу деп есептеді. Дегенмен, 1852 жылы Бэкпа Хваом са ғибадатханасында қайтыс болғанда, Ким оған эпитафия жазды: 華嚴宗主白坡大律師大機大用之碑. [6]
It seems that Kim Jeong hui was accustomed to frequenting Buddhist temples from his childhood onward. There are indications that the sudden death in or around 1805 of several of those he had been close to drove him to deepen his Buddhist practice. Among his calligraphic work, a number of copies of Buddhist Sūtras and other texts survive and he wrote name boards for halls in Daeheung sa, Bongeun sa and other temples. The reformists of the Practical Learning tradition often showed an interest in either Catholicism or Buddhism, as part of their reaction against the rigidly secular Neo Confucianist philosophy. He was especially close to the Ven. Cho ui Seonsa (草衣禪師, Uiseon (意恂, 1786–1866) and Baekpa Daesa (白坡大師, Geungseon 亘璇, 1767–1852). In 1815, Cho ui first visited Seoul and established strong relationships with a number of highly educated scholar officials, several of whom had been to China, who became his friends and followers. These included the son in law of King Jeongjo (正祖 r. 1776–1800), Haegeo doin Hong Hyeon Ju 海居 道人 洪顯周 (1793–1865) and his brother Yeoncheon Hong Seok Ju 淵泉 洪奭周 (1774–1842), the son of Dasan Jeong Yak yong, Unpo Jeong Hak Yu 耘逋 丁學游 (1786–1855), as well as Kim Jeong Hui and his brothers Sanchon Kim Myeong hui 山泉 金命喜 (1788–1857) and Geummi Kim Sang hu 琴糜 金相喜 (1794–1861). It was most unusual for a Buddhist monk, who as such was assigned the lowest rank in society, to be recognized as a poet and thinker in this way by members of the Confucian establishment. As a monk, Cho ui was not allowed to enter the city walls of Seoul and had to receive visits from these scholars while living in Cheongnyangsa temple 淸涼寺 outside the capital's eastern gate or in a hermitage in the hills to the north. Kim Jeong Hui had initiated a controversy with the other celebrated Seon Master Baekpa Geungseon (白坡 亘璇, 1767–1852) who had written the Seonmun sugyeong (禪文手鏡 Hand Glass of Seon Literature). In his Baekpa Mangjeungsipojo (白坡 妄證十五條 Fifteen Signs of Baekpa's Senility), Kim wrote, "The truth of Seon is like a light new dress without stitching, just like a heavenly dress. But the dress is patched and repatched by the inventiveness of humans, and so becomes a wornout piece of clothing." Baekpa had written that certain traditions were superior to others, and Kim considered such quibbles to be a waste of time as well as a misunderstanding of the nature of Seon. Nonetheless, when Baekpa died at Hwaeom sa Temple in 1852, Kim wrote an epitaph for him: 華嚴宗主白坡大律師大機大用之碑. [6]