Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Непалдың Коммунистік партиясы (Машал) – 1984 жылдан 1991 жылға дейін Непалдағы солшыл саяси партия.
Far left political party in Nepal from 1984 to 1991
Непалдың Коммунистік партиясы (Машал) Непалдағы жер асты коммунистік партиясы болған. CPN (Mashal) 1984 жылдың қараша айында Непалдың Коммунистік партиясы (Masal) ішіндегі бөліністен кейін құрылды. Жаңа партия Үндістанның Горахпур қаласында өткен съезде («бесінші съезд» деп аталды) құрылды. Екі фракцияның арасындағы маңызды идеологиялық айырмашылықтарды анықтау қиын болды, және бұл бөлініс Сингхтың авторитарлық басшылық әдістеріне наразылықтан туындаған болуы мүмкін. Мохан Байдия (лақабы «Киран») жаңа партияның бас хатшысы болды. Горахпур конференциясында сайланған Орталық Комитет мүшелері: Ч. Бахадур К. С., Р. Шриш, Б. Регми, Г. Тапа, П. Дахал, Х. Кубар, Б. Девкота, С. П. Гажурел, Д. Гурунг, И. Дахал, Б. Покхрел және Б. Б. Шрешта. 1986 жылы CPN (Mashal) өзінің идеологиясын «Марксизм-ленинизм-Мао Цзэдун ойларынан» «Марксизм-ленинизм-маоизм» деп өзгертті. Сол жылы партия «Секторлық оқиға» деп белгілі болған сәтсіз қарулы көтеріліс бастады. Астанадағы бірнеше полиция бекеттеріне шабуыл жасалып, король Трибхуванның ескерткіші қара түске боялды. Кейіннен бұл оқиға партияның жеке басын ашып алды деген сылтаумен партия ішінде сынға ұшырады, нәтижесінде Мохан Байдия және партия басшылығының басқа да өкілдері қызметінен кетті. 1986 жылы Пушпа Камал Дахал (партиялық аты Прачанда) партияның бас хатшысы болып тағайындалды. 1990 жылы патшалық режимге қарсы халық көтерілісі кезінде CPN (Mashal) және CPN (Masal) Біріккен Ұлттық Халық Қозғалысы айналасында бірікті. 1991 жылы CPN (Mashal) Непалдың Коммунистік партиясымен (Төртінші съезд) бірігіп, Непалдың Коммунистік партиясын (Бірлік орталығы) құрды.
The Communist Party of Nepal (Mashal) was an underground communist party in Nepal. CPN (Mashal) was formed in November 1984, following a split in the Communist Party of Nepal (Masal). The new party was founded at a congress (labelled the 'fifth congress') in Gorakhpur, India. It was difficult to identify any major ideological difference between the two factions, and probably the split was caused by dissatisfaction with Singh's authoritarian leadership methods. Mohan Baidya (alias 'Kiran') became general secretary of the new party. Other Central Committee members elected at the Gorakhpur conference were Chitra Bahadur K. C., Ramsingh Shris, Bhairav Regmi, Govindsingh Thapa, Pushpa Kamal Dahal, Khambasingh Kubar, Bachaspati Devkota, C. P. Gajurel, Dev Gurung, Ishwari Dahal, Bishnu Pokhrel and Bhakta Bahadur Shrestha. In 1986 CPN (Mashal) reformulated its ideology from 'Marxism–Leninism–Mao Zedong Thought' to 'Marxism–Leninism–Maoism'. The same year the party initiated a failed armed insurrection, which became known as The Sector Incident. A few police posts were attacked in the capital and a statue of King Tribhuvan was painted black. Later this incident was criticized within the party ranks on the grounds that the identity of the party had been revealed, eventually leading to the resignation of Mohan Baidya and others in the party leadership. In 1986 Pushpa Kamal Dahal (party name Prachanda) was named general secretary of the party. During the popular uprising against the royal regime in 1990, CPN (Mashal) and CPN (Masal) united around the United National People's Movement. In 1991 CPN (Mashal) merged with Communist Party of Nepal (Fourth Convention), and formed Communist Party of Nepal (Unity Centre).
Әлеуметтік талдау
Партия Непалды жартылай феодалдық және жартылай колониялық ел деп санады. Партия пролетариатты, шаруаларды (кедейлерден байларға дейін), шағын буржуазияны және ұлттық капиталистерді достық класс ретінде белгіледі, ал феодалдық жер иелерін және компрадорлық бюрократиялық капиталистерді класс жауы деп қарады.
The party considered Nepal as a semi feudal and semi colonial country. The party identified the proletariat, peasants (ranging from poor to rich), petty bourgeoise and national capitalists as friendly classes, and saw feudal landlords and comprador bureaucratic capitalists as class enemies.