Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
White Oleander) — Питер Косминскийдің 2002 жылы түсірген американдық драмалық фильмі. Фильмнің басты рөлінде Астрид Магнуссенді Элисон Ломан, ал оның манипулятивті анасы Ингридті Мишель Пфайффер сомдаған. Робин Райт, Ноа Уайл және Рене Зеллвегер көмекші рөлдерде ойнаған. Сценарий Джанет Фичтің 1999 жылғы «Ақ олеандер» романы негізінде жазылған, бұл роман 1999 жылдың мамырында Опраның кітап клубына іріктелген.
White Oleander is a 2002 American drama film directed by Peter Kosminsky. The film stars Alison Lohman in the central role of Astrid Magnussen and Michelle Pfeiffer as her manipulative mother, Ingrid, with Robin Wright, Noah Wyle, and Renée Zellweger in supporting roles. The screenplay was adapted from Janet Fitch's 1999 novel White Oleander, which was selected for Oprah's Book Club in May 1999.
Сюжет
15 жасар Астрид Магнуссен Лос-Анджелесте еркін жанды өнерпаз анасы Ингридпен тұрады. Әкесін есіне түсіре алмай, өзімен-өзі жүретін анасына қатты арқа сүйеді. Ингридтің жазушы Барримен қарым-қатынасы, ол оның алдап жүргенін білгенде аяқталады. Ингрид оны ақ олеандр улысымен өлтіріп, Астридті әлеуметтік қызметтердің бақылауына қалдырады. Стар Томас, бұрынғы стриптизер, алкоголиктен айырылған және қайта туылған христиан, Астридтің алғашқы асыраушы анасы. Бастапқыда жақсы қарым-қатынас жасаса, Астрид өз шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өтеді. Ингрид мұны біліп, Астридті оларға қарсы қояды. Старр, Астридтің өзінің бойдақ жігіті Реймен бірге ұйықтап жатқанына сеніп, көлікті тастайды. Мас күйінде ол Реймен айтысып, Астридті иығына атып өлтіреді. Старр мен Рей жоғалып кетеді; балалар Астридтен оны хабарламауын сұрайды, сондықтан ол ойнайды. Астрид ауруханада сауығып, кейін МакКинни балалар орталығына (яғни "Мак") ауысады. Кейбір қыздармен ұрысқаннан кейін ол әріптесі Пол Траутпен достық қарым-қатынас жасайды. Астрид бұрынғы актриса Клэр Ричардс пен оның продюсері күйеуі Маркпен бірге тұрады. Клэр әлсіз, бірақ сүйіспеншілікке толы, Астридпен тығыз байланыста болады, ол ақыры өркендейді. Бір күні Астрид Клэрдің Ингридке хат жазғанын біліп, онымен кездесуге мәжбүр болады. Түрмеге барған кезде Ингрид Клэрдің өзін-өзі бағалауының төмендігін және Марктың адалдығына күдікпен қарайды, бұл оның депрессиясын нашарлатады. Кейіннен Маркпен болған дау-дамайдан кейін Клэр Астридті MAC-ке қайтару туралы ойлайды. Ол Клэрден бұған бармауын сұрайды; Клэр бұған қарсы шығады, бірақ сол түні өз-өзіне қол жұмсайды, бұл Астридті қатты күйретеді. Астрид Ингридке Клэрдің өлімі туралы және оның MAC-ке қайтарылғанын айтады. Ингридті өз-өзіне қол жұмсау үшін кінәлай отырып, Астрид енді онымен кездеспейтінін хабарлайды. Енді MAC-ке оралғанда Пол Астридке 18 жасқа толғанда Нью-Йоркке көшетіні туралы айтады. Ол қызды өзіне қосылуға шақырады, бірақ қыз қатал түрде бас тартады. Астрид өзінің блохалық базар бизнесі үшін балаларды жұмысшы ретінде пайдаланатын ресейлік иммигрант Рена Грущенка үшін асыраушы ата-аналарға үміткерлерді жіберіп алады. Реннаның жанында ол суық болады және сыртқы келбеті ішкі мінезімен сәйкес келеді. Анасының адвокаты Сьюзан Валарес, Ингридтің сиқырымен, Астридке келіп, сот алдында анасы үшін өтірік айту үшін ол қалаған нәрсені ұсынады. Астрид бас тартады, бірақ Рена оған ақшадан бас тарту ақымақтық екенін айтады. Рене оған бизнесте тең серіктес болуға ұсыныс жасайды, бірақ Астрид бұл идеядан бас тартады. Астрид Ингридті түрмеде соңғы рет таң қалдырады. Оның сыртқы келбеті күрт өзгерді. Анасын бір рет бақылауға алған Астрид Барридің өзін-өзі өлтіргеніне куәлік беру үшін өткен өмірі туралы жауап талап етеді. Ол анасына Барри, әкесі Клэр және Астрид бала кезінен есіне түсірген Энни туралы сұрақтар қояды. Астрид жергілікті комикс дүкенінде Полдың хаттарын іздеді. Көп ұзамай ол Лос-Анджелеске келіп, қарым-қатынасын қайтадан қалпына келтіреді. Ол Астридті анасының сотта куәлік беру уақытын күтіп отырған кезде ертіп барады. Сот залы ерте бос болады, ол не болғанын көруге барады. Сюзан Ингридтің Астридтің куәлігін айтпауды бұйырғанын айтады. Ингрид пен Астрид бір-біріне қарап, оны алып кетеді. Астрид анасының түрмеге қайтып оралуын бақылайды. Пол не болғанын сұрайды, ол анасы ақыры оны жібергенін айтады. Екі жылдан кейін, тағы бір сары түсті Астрид Нью-Йоркте Полмен бірге тұрады, ол өзінің өнерін дамытады: портфельдегі диорамалар оның өмірін сол кезге дейін бейнелейді. Ол оларды аралап өткен сайын, олардың ішіндегі қорқынышты ешқашан қайта көрмейтінін айтып, әрқайсысын жауып тастайды. Астрид Ингридті бейнелейтін соңғы суретті қарап, кемшіліктері болса да, анасының өзін жақсы көретінін біледі.
Fifteen year old Astrid Magnussen, lives in Los Angeles with her free spirited artist mother Ingrid. Too young to remember her father, she relies heavily upon her self centered mother. Ingrid's relationship with a writer, Barry, which ends when she discovers he is cheating. Murdering him with white oleander poison, Ingrid is incarcerated, leaving Astrid under social services' control. Starr Thomas, a former stripper, recovering alcoholic and born again Christian is Astrid's first foster mother. Initially interacting well, Astrid is baptised into her church. Ingrid finds out, setting Astrid against them. Starr, believing Astrid is sleeping with her live in boyfriend, Ray, falls off the wagon. In a drunken rage, she argues with Ray, then shoots Astrid in the shoulder. Starr and Ray disappear; the children beg Astrid not to report her, so she plays along. Astrid recovers in a hospital before being moved to McKinney Children's Center (aka "Mac"). After fighting with some girls, she befriends fellow artist, Paul Trout. Astrid is placed with former actress, Claire Richards, and her producer husband, Mark. Fragile but affectionate, Claire bonds closely with Astrid, who finally thrives. One day, Astrid discovers Ingrid has been corresponding with Claire and insists on meeting. At the prison visit, Ingrid’s jealously exploits Claire's low self esteem and suspicions over Mark's fidelity, which worsens her depression. Later, a bad fight with Mark makes Claire consider sending Astrid back to MAC. She begs Claire not to; Claire appears to recant, but ultimately commits suicide later that night, devastating Astrid. Astrid tells Ingrid of Claire's death, and that she was returned to MAC. Blaming Ingrid for the suicide, Astrid announces she will not visit again. Now back at MAC, Paul tells Astrid that as he turns 18 soon, he will move to New York. He asks her to join him, but she coldly refuses. Astrid passes up good foster parent candidates for Russian immigrant Rena Gruschenka, who uses kids as laborers for her flea market business. With Rena, she becomes more cold and matches her outward appearance with her inside demeanor. Her mother's attorney, Susan Vallares, already under Ingrid's spell, approaches Astrid, offering anything she wants in exchange for lying for her mother in court. Astrid refuses, but Rena tells her she's stupid to turn down money. Rena offers to make her an equal partner in her business, saying she has nowhere better to go but Astrid balks at the idea. Astrid surprises Ingrid one final time in prison. Her appearance has changed dramatically. In control over her mother for once, Astrid demands answers about her past in exchange for testifying that Barry committed suicide. She hammers her mom with questions about Barry, her father, Claire, and a woman named Annie, whom Astrid vaguely recalls from her toddler years. Astrid seeks letters from Paul at a local comic book shop. He soon shows up in LA and they renew their relationship. He accompanies Astrid to her mother's trial as she awaits her time to testify. The courtroom empties early, and she goes to see what happened. Susan explains that Ingrid instructed her to not include Astrid's testimony. Ingrid and Astrid stare at one another as she is led away. Gutted, Astrid watches as her mother is taken back to prison. Paul asks what happened, and she says her mother finally let her go. Two years later, a blonde again Astrid lives in NYC with Paul, tending to her art: dioramas in suitcases depicting her life up to that point. As she passes them, she closes each stating she will never visit the horrors they contain again. Pausing at the final one depicting Ingrid, Astrid reflects that although flawed, she knows her mother loves her.
Өндіріс
"Ақ олеандер" фильмінің түсірілімінің басты кезеңі 2001 жылдың 23 сәуірінде басталды. Түсірілім Санта-Кларита қаласында, Калифорния штатында жүргізілді. Барбра Стрейзанд фильмді режиссерлік ету және Ингрид Магнуссен рөлін ойнау туралы ұсыныстардан бас тартты. Алисон Ломан түсірілім кезінде шаш-періште киді, себебі ол бұрын "Қарлығаш" (2002) фильмінің монтаждалмай қалған эпизодтарында қатерлі ісікпен ауыратын науқастың рөлін сомдаған еді. Клэрдің (Рене Зеллвегер) көрсеткен видеоклипіндегі Астридтің актерлік карьерасының мысалы ретінде Рене Зеллвегердің "Техасқа қайтып келген қырғын" (1994) фильміндегі ертегі рөлі пайдаланылған.
Principal photography for White Oleander began on April 23, 2001. Filming took place in Santa Clarita, California. Barbra Streisand turned down offers to direct the film and play Ingrid Magnussen. Alison Lohman wore a wig throughout filming because she had just finished playing a cancer patient in deleted scenes from the film Dragonfly (2002). The film clip Claire (Renée Zellweger) shows Astrid as an example of her acting career is of Zellweger's own early performance in The Return of the Texas Chainsaw Massacre (1994).
Қабылдау
White Oleander Rotten Tomatoes сайтында 70% рейтинг алды, ал Metacritic сайтында 61 ұпай жинады, бұл көбінесе жағымды пікірлерді көрсетеді. The New York Times газетінде жазған Стивен Холден оны "бай және қозғалысқа толы бейімдеу" деп атады және актерлік шеберлікті "басынан аяғына дейін керемет ойналған" деп сипаттады. Оны "Қайда болса да, басқа емес" (1999), "Тумблвидс" (1999) және "Я-Я әпкелерінің құпиялары" (2002) сияқты осы тақырыптағы басқа фильмдермен салыстыра отырып, Холден "Ақ олеандер" балалардың ата-аналарының көзқарасын және мінез-құлқын инстинктивті түрде қалай сіңіретінін көрсеткен жалғыз фильм деп тапты. The Observer журналында Эндрю Саррис оны 2002 жылғы ең жақсы ағылшын тіліндегі он фильмнің тізімінде екінші орынға қойды. Роджер Эберт Chicago Sun Times газетінде фильмді сынға алып, "Актерлік өте әсерлі, бірақ олар жақсырақ сценарийге лайық" деп жазды. Актерлік шеберлік кеңінен мақтауға ие болды, әсіресе Пфайффер мен Ломанның өнері. The New York Times Пфайффердің рөлін "оның мансабындағы ең күрделі экрандық рөлі, бірден тартымды да, жамандыққа толы" деп атады, ал Variety оны "батыл және кешірімсіз рөл" деп сипаттады. Ломанның жұмысы "жылдың ең жарқын актерлік дебюті" деп бағаланды.
White Oleander holds a rating of 70% on Rotten Tomatoes and a score of 61 on Metacritic, indicating generally favorable reviews. Stephen Holden, writing for The New York Times, called it a "rich, turbulent adaptation," and described the performances as "superbly acted from top to bottom." Comparing it to other films on the same theme – Anywhere but Here (1999), Tumbleweeds (1999), and The Divine Secrets of the Ya Ya Sisterhood (2002) – Holden found White Oleander to be the only one to show "how children instinctively absorb their parents' attitudes and personalities." Andrew Sarris, writing for The Observer, named it as a runner up on his list of the ten best English language films of 2002. Roger Ebert, writing for the Chicago Sun Times, was critical of the film, writing, "The performances are often touching and deserve a better screenplay." The performances were widely acclaimed, particularly those of Pfeiffer and Lohman. The New York Times called Pfeiffer's role the "most complex screen performance of her career at once irresistible and diabolical", Variety described it as a "daring, unsympathetic performance". Lohman's work was variously described as "the year's most auspicious screen acting début",
Музыка
Шерил Кроудың "Safe and Sound" әні, оның "C'mon, C'mon" альбомынан, кино трейлерінің және титрлердің музыкалық тақырыбы ретінде пайдаланылды.
Sheryl Crow's song "Safe and Sound", from her album C'mon, C'mon was the theme song for the theatrical trailer, and also the end credits.