Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кинопроектор операторы
Movie projector operator
Кинопроекторды, әсіресе кинотеатр қызметкері ретінде пайдаланатын адамды проекцияшы дейді. Проекцияшылар "операторлар" деп те аталады.
A projectionist is a person who operates a movie projector, particularly as an employee of a movie theater. Projectionists are also known as "operators".
Тарихи негіздер
Ескерту: Тақырыптардағы көрсетілген мерзімдер шамамен есептелген.
N. B. The dates given in the subject headings are approximate.
Алғашқы кино (18951915)
Кәсіби проекционерлердің қажеттілігі кинофильмдерді жалпы халыққа арнайы салынған ғимараттарда көрсетуден немесе ХХ ғасырдың бірінші онжылдығының соңында басталган "бағдарламаның" бір бөлігі ретінде түрлі театрларды пайдаланудан туындады. Арнайы кинотеатрлар пайда болғанға дейін, жәрмеңкелер, музыка залдары және "Никелодеон" сияқты орындардағы кинопроекторларды әдетте шоумен немесе тапсырушы, фонарьшы сияқты басқаратын. Алғашқы кезеңде көптеген проекторлардың жарық көзі электр қуатын қажет етпейтін лайм жарығы болды. Шамамен 1905 және 1915 жылдар аралығында екі фактор бірігіп, проекционердің рөлін белгілі бір біліктер мен оқытуды талап ететін жеке мамандыққа айналдырды. Кинотеатрдың алғашқы онжылдығында болған бірнеше ірі өрттен кейін нитрат пленкасының өртке қаупіне байланысты алаңдаушылық кино көрсетуді реттеуге әкелді, соның ішінде проекторларды аудиториядан бөлінген, отқа төзімді кабиналарда орналастыру талабы енгізілді. Мысалы, Ұлыбританияда бұл талап 1909 жылғы Кинематограф заңында бекітілді және проекционердің көпшілікпен тікелей байланысқа түсуіне кедергі келтірді. Қоғамдық кинотеатрда проекционер болып жұмыс істеуге заңдық құқық түрлі елдерде әртүрлі деңгейде реттеліп, белгілі бір шамада әлі де реттеліп келеді. Кейбір елдерде проекционерлерден жергілікті немесе орталық үкіметтен лицензия алу талап етілді, ал бұл процесте кейде проекционерлерді бағалаудан немесе емтихан тапсырудан өтуді қажет етті. Кәсіподақтарға негізделген мамандықты реттеу де кейбір елдерде кең таралған, онда проекционерлерге лицензия беру жұмыс берушілер мен кәсіподақтар арасындағы ұжымдық шарттарға енгізілді. Америка Құрама Штаттарында проекционерлер кейде кәсіподақтары арқылы театрларға "жіберілді". Британдық кинотеатрларда проекционерлердің жұмысы 1980 жылдардың басына дейін жабық түрде ұйымдастырылды. Бұл реттеудің бастапқы себебі нитрат пленкаларын көрсету кезінде қауіпсіздік шараларын сақтау қажеттілігі болды, сондықтан проекционерлер оларды дұрыс пайдалану үшін ресми оқытылуы тиіс болды, осылайша халықтың қауіпсіздігі қамтамасыз етілді. Алайда, проекционерлерді ресми даярлау және лицензиялау АҚШ пен Еуропаның көп бөлігінде 1950 жылдары нитрат пленкасы қолданудан шығарылғаннан кейін де жалғасты, және кейбір елдерде әлі де жалғасуда.
The need for professional projectionists arose from the commercial showing of movie films to the general public in buildings specifically designed for the purpose or using variety theatres as part of the "bill", which began towards the end of the first decade of the twentieth century. Before the emergence of purpose built movie theaters, film projectors in venues such as fairgrounds, music halls and Nickelodeons were usually operated by a showman or presenter, in the same way as a lanternist. The light source for most projectors in the early period was limelight, which did not require an electricity supply. Between approximately 1905 and 1915, two factors combined to transform the role of the projectionist into a separate job with a specific profile of skills and training. Concerns over the flammability of nitrate film, following several major fires during the cinema's first decade resulted in the increasing regulation of film exhibition, including the requirement that projectors be housed in fireproof booths, segregated from the auditorium. In the United Kingdom, for example, this requirement was introduced in the Cinematograph Act 1909, and effectively prevented the projectionist from also carrying out a public facing role. The legal right to act as a projectionist in a public movie theater was, and to some extent still is, regulated, to varying degrees in different jurisdictions. Some required projectionists to be licensed by local or central government, and this process sometimes required projectionists to undergo assessments or sit exams. Trade union based regulation of the profession was also widespread in some jurisdictions, in which the licensing of projectionists was incorporated into collective bargaining agreements between employers and unions. In the United States, projectionists were sometimes 'pooled out' to theatre companies via their union. Closed shop working by projectionists was common in British cinema chains until the early 1980s. The original reason for this regulation was the necessity for safety precautions for the screening of nitrate prints, and hence the requirement that projectionists should be formally trained to handle them to ensure public safety. But the formal training and licensing of projectionists continued in most of the US and Europe well after nitrate had been superseded in the 1950s, and in a minority of jurisdictions it still continues.
Классикалық кезең (19151953)
Жасөспірімдер арасындағы толықметражды фильмдердің пайда болуымен және кинотеатрлардың басқа да тірі ойын-сауықтардың құрамына енбей, арнайы салынған ғимараттағы негізгі немесе жалғыз оқиғаға айналу тенденциясымен проекционист рөлі көбірек маманданған және бұрынғыдай шоумендік элементтерді қамтуға бастады. Нитратқа байланысты қауіпсіздік шаралары 35 мм пленканың түсірілімдерінің 1000 футтан аспайтын (16 кадр/секундта шамамен 15 минут) катушкаларда тасымалдануын талап етті. Толықметражды фильмді келесі катушканы орнату кезінде үзіліссіз көрсету үшін бір экранға бағытталған екі проектор қолданылды, проекционист әр катушканың соңында бірінен екіншісіне "көшіп" отыратын. 1930 жылдардың басынан бастап 2000 футтық "жұп" катушкалар біртіндеп енгізілді (стандартталған дыбыс жылдамдығы 24 кадр/секундта шамамен 20 минут). Дыбыс енгізілгенге дейін 35 мм кинотеатр проекторларында электр моторлары сирек кездесетін, көбінесе проекционист қолмен айналдыратын. Заманауи есептерге сүйенсек, тұрақты жылдамдықпен қолмен айналдыру үшін едәуір дағды қажет болды. Презентация техникасы аудиторияны жарықтандыру жүйелерін [димерлерді], перделерді [жанама штрихтерді], маскалау жүйелерін және слайд проекторларын басқару сияқты міндеттерді де қамтыды. 1920 жылдары кинотеатрлар кеңейді және проекциялық жабдықтар да осыған бейімделуге тиіс болды. Лаймлайт жарықтандыруы электр қуатымен жұмыс істейтін көміртекті шаммен алмастырылды, ал дыбыс пайда болған кезде проекторларды іске қосу үшін электр моторлары орнатылды (дыбысты ойнату үшін қолмен айналдырудан гөрі тұрақты жылдамдық қажет болды). Дыбыс енгізілгеннен кейін аудио жабдықтың жұмыс істеуі мен қарапайым күтімі де проекционист жұмысының бір бөлігіне айналды.
With the advent of feature length films during the early to mid teens and the increasing tendency for film screenings to be the main or only event that took place in a purpose built theater, rather than incorporated into other forms of live entertainment, the role of the projectionist became more specialised and began to incorporate elements of showmanship once again. The safety precautions associated with nitrate required 35mm film prints to be shipped in reels no longer than 1,000 feet (approximately 15 minutes at 16fps). In order show a feature length film without interruption while the following reel is laced up, two projectors focused on the same screen were used, with the projectionist 'changing over' from one to the other at the end of each reel. 2,000 foot 'double' reels were gradually introduced from the early 1930s onwards (approximately 20 minutes at the standardized sound speed of 24 fps). Until the conversion to sound, electric motors were relatively uncommon on 35mm theater projectors: most were hand cranked by the projectionist. Contemporary accounts suggest that hand cranking at a consistent speed took a considerable amount of skill. Presentation technique also began to include tasks such as operating auditorium lighting systems [dimmers], curtains [side tabs] and masking systems and lantern slide projectors. During the 1920s, movie theaters became larger and projection equipment had to adapt to this. Limelight illumination was replaced by the electrically powered carbon arc lamp, and with the arrival of sound electric motors were installed to drive projectors (a more constant speed was required for sound playback than could be achieved by hand cranking). The operation and basic maintenance of audio equipment also became part of the projectionist's job following the introduction of sound.
Классикалықтан кейінгі кезең (1953-1980 жылдардың басы)
Кинопроекция технологиясы және онымен бірге проекционердің рөлі 1950 жылдардың басы мен 1960 жылдардың соңы арасындағы ұзақ кезеңде түбегейлі өзгерді. 1948 жылдың қазанында коммерциялық өндіріс басталғаннан кейін шамамен бес жыл ішінде АҚШ және Еуропада нитратты пленка триацетаттық пленкамен алмастырылды (дегенмен, ескі нитратты пленкалар көп уақыт бойы қолданыста болды және кейде арнайы көрсетілімдер үшін лицензияланған кинотеатрларда пайдаланылды). Нитратпен бірге бұрынғы өрт қаупіне байланысты катушкалардың ұзындығына қойылған шектеулер де жойылды, нәтижесінде толық метражды фильмді бір ғана, бақылаусыз проектор арқылы көрсетуге мүмкіндік беретін жүйелер жасалды. Мұны іске асыру үшін екі маңызды технология қажет болды: ұзақ ойнату құрылғысы, басқаша айтқанда, табақ – диаметрі 4-6 фут болатын айналмалы үстел немесе (EPRAD компаниясының Sword Systems және Sabre Systems жүйелерінде) диаметрі 3-5 фут болатын өте үлкен пленка катушкасы, олардың екеуі де фильмнің катушкаларын біріктіріп, бір роликке дейін (кейбір жағдайларда 30,000 футқа дейін, шамамен 6 сағат 24 кадр/секундта) жинауға мүмкіндік берді; және ксенон доғалы шам, ол қажет болғанша үздіксіз және бақылаусыз жануға қабілетті (көміртекті доғалы шамдар көміртекті таяқты ауыстыруға дейін максимум 40-50 минут жұмыс істейді және осы уақыт ішінде проекционердің тұрақты реттеуін қажет етеді). Сондай-ақ, аудиториядағы жарықтандыруды басқару, дыбыс деңгейін реттеу және дыбыс форматтарын өзгерту сияқты функцияларды орындау үшін алдын ала бағдарламаланатын автоматтандырылған жүйелер енгізілді. Кейбіреулер бұл технологиялар проекционер жұмысының шеберлігін төмендетіп, көрсету өнерін де төмендеткенін айтады (мысалы, ауыстыру қажеттілігін жою және нитратты өңдеудегі қауіпсіздік шараларын алып тастау арқылы). Ал басқалары мұндай жаңа технологиялардың басқа салаларда жоғары біліктілікке ие болуды талап ететінін айтады. 1950 жылдардың басында кең экранның пайда болуымен проекционерлер әртүрлі аспект қатынастары үшін қажетті қосымша линзалармен, диафрагмалық пластиналармен және маскалау жүйелерімен жұмыс істеуге үйренуге тиіс болды. 1950 жылдары магниттік дыбыс пен 70 мм пленкадағы көп арналы аудио жүйелері де енгізілді, оларды басқару үшін арнайы проекция дағдылары қажет болды. Нитратты пленка сияқты, ксенон доғалы шамдар да арнайы қауіпсіздік шараларын талап етеді: дұрыс қолданылмаса, олар жарылып, проекционерге ауыр жарақаттар келтіруі мүмкін. Осы кезеңде проекциялық кабиналардағы қызметкерлердің саны күрт азайды. Классикалық «кино сарайларында» ауыстырудың, көміртекті доғалы шамдардың және нитратты өңдеудің еңбекке талаптылығы проекционерлердің көптеген жұмыс күшін қажет етті, бір кабинада алты немесе жеті адам жұмыс істеуі және кәсіпте қатаң басқару иерархиясының болуы жиі кездесетін жағдай болды. Ал 1980-90 жылдардағы көп экранды кинотеатрлар бір проекционердің бір уақытта 10-20 залдан фильм көрсетуіне мүмкіндік беретіндей етіп жобаланды, және мұндай кинотеатрларда проекционерлердің жұмыс күші үш-төрт адамнан аспайды.
The technology of cinema projection, and with it the role of the projectionist, changed fundamentally over an extended period between the early 1950s and late 1960s. Nitrate film was superseded by cellulose triacetate for release prints in the US and Europe over about a five year period following the stock's commercial launch in October 1948 (though older nitrate prints remained in circulation for quite a long time afterwards and are still occasionally utilized in licensed cinemas for special screenings). With nitrate went the restrictions on reel lengths previously necessitated by the fire risk, with the result that systems were developed to enable the projection of a complete feature film using a single, unattended projector. Two essential technologies were needed to enable this: the long play device, a. k. a. platter, i. e. a turntable 4–6 feet in diameter or (in the case of Sword Systems and Sabre Systems by EPRAD) an extremely large film reel 3–5 feet in diameter either of which enabled the reels of a feature presentation to be joined together into a single roll, in some cases up to 30,000 feet (approx. six hours at 24fps) in length; and the xenon arc lamp, which can burn continuously and unattended for as long as is needed (most carbon arc lamphouses will run for a maximum of 40–50 minutes before the carbon rod needs replacing, and require regular adjustment by the projectionist during that time). Automation systems were also introduced, which could be programmed in advance of each screening to perform functions such as operating auditorium lighting, adjusting volume levels and changing audio formats. Some would argue that these technologies reduced the skill level or downgraded the showmanship element of the projectionist's job (for example, by eliminating the need for changeovers and nitrate handling precautions). Others would argue that more advanced skills were needed in other areas. With the introduction of widescreen in the early 1950s, projectionists had to cope with the additional lenses, aperture plates and masking systems needed for different aspect ratios for the first time. Multiple channel audio systems using magnetic sound and 70mm film prints were also introduced in the 1950s, and these required specialist projection skills to handle. Like nitrate film prints, xenon arc bulbs require special safety precautions: if handled incorrectly they can explode, causing serious injury to the projectionist. Staffing levels in projection booths decreased rapidly during this period. In the classical "movie palace", the labour intensive nature of changeovers, carbon arc lamps, and nitrate handling required large workforces of projectionists, with up to six or seven working in a single booth and a rigid management hierarchy within the profession being common. In contrast, the multiplexes of the 1980s and '90s were designed in such a way that a single projectionist can operate simultaneous screenings in 10 20 auditoria, and it is unusual for these venues to have a total projectionist workforce of more than three or four.
Фильмнің соңғы кезеңі (1980-ші жылдардың басынан қазіргі уақытқа дейін)
Проекцияшының қызметтік сипаттамасы ол жұмыс істейтін театрдың түрі мен орналасқан жеріне қарай едәуір өзгерді. 1980 жылдары пайда болған көптеген мультиплекс театрлар желісінде проекцияшының рөлі көбінесе экрандау бағдарламаларын (фильмнің көшірмесінен және жарнамалар мен трейлерлер сияқты басқа да материалдардан тұратын) ұзақ ойналатын тарелкаға немесе мұнара құрылғысына жинаумен, автоматтандырылған жүйелерді бағдарламалаумен және фильм жолының компоненттерін тазалау, қызмет ету мерзімі шектеулі бөлшектерді ауыстыру сияқты қарапайым жабдықтарды күтіп-ұстаумен шектелді. Күрделірек жөндеулер мен техникалық қызмет көрсетуді бас компанияның орталықтандырылған мамандары жүргізеді, олар театрларға белгілі бір кезеңдермен техникалық қызмет көрсету үшін келіп тұрады. Шағын желілер мен тәуелсіз театрларда, әсіресе географиялық тұрғыдан шалғай орналасқан кинотеатрларда проекцияшылар театрдың проекциялық және дыбыс жабдықтарына, сондай-ақ ғимараттың басқа да инфрақұрылымына, мысалы, жылыту және кондиционерлік жүйелерге күрделірек жөндеу жұмыстарын жүргізуге бейім. 35 мм-лік фильмдердің көшірмелері 2000 футтық катушкаларда бүгінгі күнге дейін жеткізіліп келеді, тіпті өте аз кинотеатрлар екі проекторлық жүйемен фильм көрсетуді жалғастырып келеді. Баспа тарату үшін үлкен катушкаларды енгізуге жылдар бойы бірнеше әрекеттер жасалды, бірақ ешқайсысы кең қолдануға ие болған жоқ.
The job description of the projectionist began to vary considerably according to the type and location of theatre he or she worked in. In many of the multiplex theatre chains that emerged in the 1980s, the role of the projectionist was largely confined to assembling screening programs (consisting of a feature film print and other supporting material such as advertisements and trailers) onto a long play platter or tower device, programming automation systems and very basic equipment maintenance such as cleaning film path components and the routine replacement of life limited parts. More extensive maintenance and repairs are carried out by technicians employed centrally by the parent company and who visit its theatres to conduct maintenance on a regular cycle. In smaller chains and independent theaters, and especially those situated in geographically remote locations, projectionists are more likely to undertake more extensive maintenance and repair duties, both on a theater's projection and sound equipment and on other infrastructure in the building, e. g. heating and air conditioning plant. 35mm release prints continue to be shipped on 2,000 foot reels to the present day, even though very few theaters still present films using a two projector system with changeovers. A number of attempts have been made over the years to introduce larger shipping reels for print distribution, but none has gained widespread acceptance.
Болашақ
Кейбір ірі театр желілері қазір проекторшы мамандығын толығымен жою процесінде. Жоғары жалақы төлеуден жалтарғандықтан және білікті еңбек заңдарын айналып өту үшін, кейбір компаниялар (мысалы, Cinemark Theaters) қарапайым тексеру операцияларын ғана жүзеге асыратын және бағдарлама жинау, техникалық қызмет көрсету немесе жөндеу шараларын орындамайтын қызметкер үшін "Бут Usher" деген лауазымды пайдаланады. Олардың бастапқы жалақысы попкорн сатушылар мен билет сатушылардың жалақысына тең (2009 жылдың тамызында Огайо штатында сағатына 7,84 доллар). Бұл желідегі кіші театрлар мен ең төменгі жалақыны белгілейтін кәсіподақ келісімдері бар театрлар осы міндеттерді басқарушылыққа жүктейді. Ұлыбританияда бұл 2000 жылдардың басында, еңбек заңдары күшін жойған кезде басталды. Цифрлық кинопроекцияның кең ауқымды енгізілуі, шамамен 2006-2008 жылдар аралығында, негізгі кинотеатрларда фильмдерді кәсіби білікті операторлармен көрсетушілердің рөлін жылдам тоқтатуға алып келді. 2010 жылдың қараша айына қарай, АҚШ және Еуропадағы ірі желілер 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында дыбыс жабдықтарын жаппай орнатумен салыстыратын, цифрлық проекцияға кең ауқымды көшу процесінде болды. Бұл, негізінен, студиялар мен жабдық өндірушілердің жабдықтар мен орнату құнын қаржыландырудың «виртуалды баспа ақысы» моделі арқасында мүмкін болды, онда студиялар мен жабдық өндірушілер театрларға жабдықты лизинг негізінде ұсынады. Цифрлық кино серверлері мен проекторларын пайдалану үшін негізгі IT дағдылары жеткілікті, және оны театрдың алдыңғы бөліміндегі қызметкерлері мен басқарушылық құрамы минималды қосымша оқудан кейін орындай алады. Бірнеше жылдың ішінде проекторшылар, дәстүрлі мағынасында, тек шағын артхаус, кинотеатрлар мен репертуарлық театрларда ғана кездеседі, олар мұрағаттық коллекциялардан фильмдердің түпнұсқаларын көрсетуді жалғастырады. 2013 жылдың мамырында BBC 2013 жылдың қазанында «осы елде 35 мм форматта фильм көрсететін кинотеатрлар қалмайды» деп хабарлады.
Some larger theater chains are now in the process of eliminating the projectionist's job altogether. In order to avoid paying a higher wage rate and to circumvent skilled labor laws, some companies (such as Cinemark Theaters) use the job title "Booth Usher" for an employee who simply carries out basic screening operations and does not perform any program assembly, maintenance or repair procedures. Their starting wage is the same as that for popcorn concessionists and ushers ($7.84 per hour in Ohio as of August 2009). Smaller theaters in this chain and those with union bargaining contracts that specify a minimum wage utilize management for these duties. In Britain, this started to happen early 2000 onward as labour laws were wiped out by then. The introduction of digital cinema projection, on a significant scale from approximately 2006 to 2008, is rapidly bringing to an end the role of the projectionist as a professionally skilled operator of film based projection equipment in mainstream theatres. As of November 2010, the major chains in the US and Europe are in the process of a large scale conversion to digital projection, in some ways comparable to the mass installation of sound equipment in the late 1920s and early 1930s. This has essentially been made possible by the virtual print fee model of financing the equipment and installation costs, in which studios and equipment manufacturers provide equipment to theatres on a hire purchase basis. The basic operation of digital cinema servers and projectors requires little more than routine IT skills and can be performed by a theatre's front of house and managerial staff with minimal extra training. Within a few years, it is likely that projectionists, in the traditional sense of the word, will only be found in the small number of arthouse, cinematheque and repertory theatres that will continue to show film prints from archival collections. In May 2013, the BBC reported that by October 2013, "there will be no cinemas left in this country projecting 35mm".
Жұмыстың элементтері
Солтүстік Америка немесе Еуропадағы заманауи театрлардағы проекционистер әдетте төмендегі міндеттердің бірін немесе бірнешеуін орындайды.
A projectionist in a modern theater in North America or Europe will typically carry out some or all of the following duties.
Фильмнің көрсетілімі
Дистрибьютордан жеткізілген киноленталарды қабылдау және тасымалдау рәсімдерін аяқтау. Киноленталарды жұмыс үстелінде қарап, оларды дұрыс көрсету үшін қажетті сурет, дыбыс форматы және басқа да ақпаратты анықтау. Киноленталардың физикалық зақымдануларын тексеру, олардың көрсетілім кезінде бұзылуына себеп болатын зақымдарды анықтау, мысалы, жиектерінің зақымдануы, перфорациялардың жарылуы немесе керілуі, жалғастыру тігістерінің нашар болуы. Егер кинолентада көп мөлшерде кір немесе сызаттар болса, проектор оны көрсетуге жарамсыз деп танып, дистрибьюторға ауыстыру үшін қайтарып беруі мүмкін. Босатылған кинолентаның катушкаларын ұзақ ойнату платформасына немесе мұнара құрылғысына орнату, сондай-ақ көрсетілім бағдарламасындағы қолдаушы материалдармен бірге дайындау, мысалы, жарнамалар, трейлерлер, анимациялық компания логотиптері немесе хабарламалар, мысалы, көрермендерден ұялы телефондарын өшіруді сұрау. Егер кинолента екі проекторлық жүйеде көрсетілсе, әрбір катушканың басы мен соңы сурет бөлігіне дұрыс жалғанғанын және визуальды ауысу белгілерінің бар екенін қамтамасыз ету. Автоматтандыру жүйелерін көрсетілім функцияларын орындау үшін бағдарламалау. Бұл кейде кинолентаға қажетті жерлерге (мысалы, залдың жарығын азайту қажет болғанда) желімделген белгілерді жабыстыру түрінде болуы мүмкін, оларды проектордың пленка жолындағы оптикалық оқырман анықтайды. Проектордың пленка жолындағы пленкамен жанасатын немесе жақын орналасқан беттерін тазалау. Кинолентаны проектор арқылы және ұзақ ойнату құрылғысына "тарту". Автоматтандырылған жүйе қолданылмаса, көрсетілім операцияларын қолмен орындау. Соңғы көрсетілімнен кейін кинолентаның және қосымша бағдарламаның катушкаларын алып тастап, оларды 2000 футтық катушкаларға орау. Киноленталарды дистрибьюторға қайтару үшін немесе кейде басқа кинотеатрға тікелей "кроссовер" үшін жіберу және тасымалдау рәсімдерін аяқтау.
Receiving film prints delivered from the distributor and completing the shipping formalities. Examining prints on a workbench to determine the image, sound format and other information needed to screen them correctly. Examining prints to check for physical damage that could prevent the print from being screened without a breakdown, e. g. edge damage, split or strained perforations and defective splices. If there is a significant amount of dirt or scratching on the print, the projectionist may determine that it is of an unacceptably low quality for presentation and return it to the distributor for a replacement. "Making up" the reels of a release print onto a long play platter or tower device, complete with the supporting material in the screening program, e. g. advertisements, trailers and animated company logos or announcement snipes, for example asking members of the audience to switch off their mobile phones. If the print is to be shown on a two projector system, ensuring that the leaders and tails of each reel are spliced to the picture footage correctly and that the visual changeover cues are present. Programming automation systems to perform presentation functions. This can sometimes take the form of placing self adhesive cues on the film print in the desired location (e. g. when you want the house lights to be dimmed), which are then detected by an optical reader in the projector's film path. Cleaning the surfaces in the projector's film path that come into contact with or proximity to the film surface. "Lacing up" the film through the projector and film path to and from any long play device. Carrying out presentation operations manually if an automation system is not in use. "Taking down" the reels of a print and supporting programme after the final screening, and spooling them back into 2,000 foot lengths. Dispatching film prints for return to the distributor, or sometimes a "crossover" direct to another theater, and completing the shipping formalities.
Техникалық қызмет көрсету және жөндеу
Ксенондық доғалы лампаларды қызмет мерзімі біткеннен кейін ауыстыру және оларды қауіпсіз жою үшін сатушыға қайтаруға қажетті тасымалдау рәсімдерін жүзеге асыру. Жарық үйдің рефлекторларын тұрақты және оңтайлы жарықтандыруды қамтамасыз ету үшін мерзімді түрде реттеу. Қолданылатын проектор түріне байланысты, механизмге күтім жасау, мысалы, аралық механизмдегі майды мерзімді түрде құрғату және ауыстыру және/немесе жетек белбеулерді ауыстыру. Проекциялық кабина жабдықтарының қызмет мерзімі шектеулі басқа да бөліктерін, мысалы, қысым тақталары мен иінтіректерін мерзімді түрде ауыстыру. Оптикалық дыбыс жүйесінің А тізбегін оңтайлы фокус пен дұрыс орналасуын қамтамасыз ету үшін мерзімді түрде реттеу. Ұзақ ойнату құрылғысындағы моторды басқару жүйелерін оңтайлы беру және қабылдауды қамтамасыз ету үшін мерзімді түрде реттеу. Театрдагы бейне және дыбыс сапасын бағалау үшін SMPTE RP 40 және Dolby "Jiffy" фильмдері сияқты техникалық сынақ фильмдерін жүйелі түрде көрсету.
Replacement of xenon arc bulbs at the end of their service life, and completing the shipping formalities for their return to the vendor for safe disposal. Periodic adjustment of lamphouse reflectors to ensure even and optimum illumination. Depending on the type of projector in use, maintenance of the mechanism, e. g. periodic draining and replacement of oil in the intermittent mechanism, and/or replacement of drive belts. Periodic replacement of other life limited parts of projection booth equipment, e. g. pressure plates and runners. Periodic adjustment of the A chain of the optical sound system, in order to ensure optimum focus and alignment. Periodic adjustment of the motor control systems in a long play device, in order to ensure optimum feed and take up. The regular projection of technical test films, e. g. the SMPTE's RP 40 and Dolby's "Jiffy" films, to evaluate the image and sound quality in the theater.