Кіріспе
1974 жылы шыққан Генрих Бёллдің "Катарина Блумның жоғалған ар-намысы" (неміс тілінде: Die verlorene Ehre der Katharina Blum oder: Wie Gewalt entstehen und wohin sie führen kann) – Генрих Бёллдің 1974 жылғы романы. Роман 1970 жылдарғы Германия Федеративтік Республикасындағы қызыл армия фракциясының терроризміне байланысты үрейлі ахуал мен таблоид жаңалықтарының сенсациялық сипатына арналған. Басты кейіпкер, Катарина Блум – әділ үй шаруасымен айналысатын әйел, оның өмірін жарылысқа бейім таблоид тілшісі мен полиция тергеуі құртады, себебі ол жақында ғашық болған адам банк тонау ісінен іздеп отыр. Кітаптағы ойдан шығарылған "Die Zeitung" ("Газет") газетінің прототипі – неміс тілдес "Bild Zeitung" газеті.
the novel
The Lost Honour of Katharina Blum, or: how violence develops and where it can lead (original German title: Die verlorene Ehre der Katharina Blum oder: Wie Gewalt entstehen und wohin sie führen kann, ) is a 1974 novel by Heinrich Böll. The story deals with the sensationalism of tabloid news and the political climate of panic over Red Army Faction terrorism in the 1970s in the Federal Republic of Germany. The main character, Katharina Blum, is an innocent housekeeper whose life is ruined by an invasive tabloid reporter and a police investigation when the man with whom she has just fallen in love turns out to be wanted by the police because of a bank robbery. The book's fictional tabloid paper, Die Zeitung (The Newspaper), is modelled on the actual German Bild Zeitung.
Сюжет
1974 жылы 20 ақпанда Катарина Блум Людвиг Готтен есімді адаммен кездескен «Вейберфастнахт» кешінен кейін төрт күн өткен соң, ол Оберкоммисар Модингке барады және Die Zeitung газетінің журналисін өлтіргенін мойындайды. Катарина Готтенмен досының кешінде танысып, онымен түні бойы өткізгеннен кейін полициядан қашуға көмектеседі. Ертесі күні полиция оның үйіне басып кіріп, тұтқындап, сұраққа алады. Бұл оқиғаны Die Zeitung, әсіресе журналисі Тоттжес сенсациялық түрде жариялайды. Тоттжес оның өмірінің барлық жағын зерттейді, Катаринаның достары мен туыстарына, соның ішінде бұрынғы күйеуіне және ауруханада жатқан анасына барады, ол Тоттжес келгеннен кейін бір күннен кейін қайтыс болады. Ол Катаринаны Готтеннің жақтасы және Германиядағы коммунизмнің көтерілісі ретінде көрсетеді. Катарина Тоттжеспен сұхбаттасуға келіседі. Катаринаның сөзінше, ол келген кезде оған жыныстық қатынасқа түсуді ұсынады, ал ол оны атып өлтіреді. Содан кейін ол бірнеше сағат қала көшелерінде серуендеп, полиция бас штабына барып, кісі өлтіргенін мойындайды. Кітапта сондай-ақ бұл істің Катаринаның жұмыс берушілері және достары – Блорналарға тигізген әсері де баяндалады; Блорна мырза – оның адвокаты, ал Блорна ханым – Катарина тұратын үйдің жобасын жасаған архитекторлардың бірі. Олардың Катаринамен байланысы оларды қоғамнан мүлдем шеттетуге алып келеді.
Стиль
Бұл әңгіме бірінші тұлғада көпше түрінде жазылған, яғни баяндаушы оқырманға дереккөздер негізінде құпия хабарлама беріп отырғандай. Стилі құжаттамалық, "Әйелмен топтық портрет" сияқты, бірақ маңызды мәселелерге әлдеқайда жинақырақ назар аударады. Оқырман кейде көптеген хабарламалардың авторларын анықтауға, тіпті баяндаушының өзі романдағы кейіпкерлердің бірі болуы мүмкін деген ойға келеді. Осылайша, баяндаушы кейіпкерлерге және олар ұсынатын ақпаратқа тәуелді болады, дереккөздерін зерттеуші мен сыншыға айналады. Бұл дереккөздерін жауапсыз түрде бұрмалайтын журналистермен астарлы салыстырылады. Сондықтан, жалаң журналистикаға сын "патшалық" бірінші тұлғадағы көпше сөзді қолдану арқылы моральдық құдіретін арттыратын баяндаушының тұрғысынан жасалады. Әңгіменің кейбір бөлімдерінде, кейіпкерлердің жеке құпиялары ашылатын сайын, зорлық-зомбылыққа, абсурдқа немесе эмоционалдық дағдарысқа толы оқиғаларды баяндағанда, күрделі және бейтарап стиль комикалық эффект үшін қолданылады.
Жалпы
Бет, Хано. "Құрмет өлтіру және кісі өлтіру: зорлықтың жариялылық өлшемдері. Генрих Бёлльдің "Катарина Блумның жоғалған ар-намысы" әңгімесіне қатысты". "Генрих Бёлль. Жеке интерпретациялар арқылы жалпы туындыларға кіріспе. Ред. Хано Бет. 2-ші басылым. Кенигштейн, 1980. 69–95 беттер.