Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жекитинхонья өзені (ʒekitʃiˈɲõɲɐ) негізінен Бразилияның Минас-Жерайс штаты арқылы ағады. Оның бастауы Диамантина маңында, Эспинхасо тауларында жатыр, теңіз деңгейінен жоғары, одан кейін солтүстікке қарай, содан кейін шығыс-солтүстік-шығысқа қарай ағып өтеді. Сальто-да-Дивизада ол Качоэйра (сарқырама) Сальто-Грандемен тоқтатылады, оның биіктігі метрге жетеді. Өзен Жакитинхонья қаласындағы жағалау жазығына түседі, одан кейін ол Рио-Гранде-ду-Белмонте деп те аталады және шамамен 500 км жүріп өткеннен кейін Баия штатындағы Бельмонте қаласында Атлант мұхитына құяды. Негізгі салалары – Арасуаи өзені, Пиауи, Сан-Мигель, Итакамбирусу, Салинас, Сан-Педро және Сан-Франциско. Жекитинхонья аңғары Бразилияның ең кедей аймақтарының бірі болып табылады және әлі де эндемиялық сары қызылшаға бейім. Ол Швейцариядан екі есе үлкен аумақты алып жатыр, және шамамен 80 муниципалитетке бөлінген шамамен бір миллион адам тұрады. Олардың ішіндегі ең көп халқы бар қала – Алменара (2004 жылы 36 254 адам), ол Жекитинхоньяның орталық бөлігінде орналасқан. Аңғар түрлі асыл тастарға, отарлық дәуірдегі қалаларға, бірегей қолөнер бұйымдарына және бразилиялық жазушы Жоао Гимараес Роза бейнелеген көркем пейзаждарға әйгілі. Топырақтың көп бөлігі құрғақ және мерзімді түрде құрғақшылыққа және су тасқынына ұшырайды. Экономикалық белсенді халықтың саны 400 000-нан асады, оның ішінде 180 000-ы ауылдық жерлерде қарапайым егіншілік және мал шаруашылығымен айналысады. Өнеркәсіп 50 000 адамды жұмыспен қамтиды және муниципалитеттер үшін ең маңызды экономикалық көз болып табылады. Бұрын бұл аймақ орманмен жабылған және жергілікті халықтар мекендеген. Орманның жойылуына және аймақтың нашарлауына алмазды кендерді және кендерді тонаушылықпен пайдалану себеп болды. Қазіргі таңда жергілікті шеберлердің, әсіресе керамика өнерін дамытуға бағытталған күш-жігер жұмыстары жүргізілуде. Олар толық оқшаулықта өмір сүріп, негізінен қауымдастықтарға мүше болған әйелдердің арасында керамикалық қолөнерді дамытты. Олар жасаған қолданбалы бұйымдар Бразилия халық өнерінің ең шығармашылық туындылары ретінде танылады. Бұл аймақтағы әйгілі «қуыршақтар» шын мәнінде тұщы суға арналған құмыралар, бірақ олар бұл қызметін жоғалтып, сәндік заттарға айналды. Минас-Жерайс электр компаниясы (CEMIG) Берило мен Гран-Могол арасындағы өзенде гидроэлектр стансасын салды. Irapé бөгетімен жабдықталған Usina Presidente Juscelino Kubitschek гидроэлектр стансасының орнатылған қуаты 360 МВт құрайды және өзен суларын реттейді, олар мерзімді түрде тасқындап жатады. CEMIG 2002 жылы жұмысты бастады және 2003 жылдың сәуірінде өзенді 1,2 км-ден астам ұзындықтағы екі туннельге бұрды. Бөгет және электр стансасы 2006 жылы аяқталды.
The Jequitinhonha River (ʒekitʃiˈɲõɲɐ) flows mainly through the Brazilian state of Minas Gerais. Its source lies near Diamantina in the Espinhaço Mountains at an elevation of , after which it flows northward and then east northeastward across the uplands. At Salto da Divisa, it is interrupted by the Cachoeira (falls) do Salto Grande, high. The river descends to the coastal plain at the city of Jequitinhonha, beyond which it is also called Rio Grande do Belmonte, and empties into the Atlantic Ocean at Belmonte in Bahia state after a course of approximately The main tributaries are the Araçuaí River, Piauí, São Miguel, Itacambiruçu, Salinas, São Pedro, and São Francisco. The valley of the Jequitinhonha is one of the poorest regions of Brazil and is still prone to endemic yellow fever. It covers , twice the size of Switzerland, and has an approximate population of one million people, distributed in about 80 municipalities. The most populous of these is Almenara (36,254 in 2004) located on the middle Jequitinhonha. The valley is known for its variety of gemstones, colonial era towns, unique handicrafts and starkly beautiful landscapes immortalized by the Brazilian author João Guimarães Rosa. Most of the soil is arid and is periodically affected by drought or floods. The economically active population numbers over 400,000, of which 180,000 are in the rural areas practicing rudimentary agriculture and cattle raising. Industry employs 50,000 people and is the most important economic source for the municipalities. In the past the region was covered by forests and occupied by indigenous people. What contributed to the deforestation and subsequent degradation of the region was the predatory activity of mining and extraction of diamonds. Today there are attempts to develop the work of local artisans, especially in ceramics. While living in total isolation, they have developed ceramic craftwork that is mainly performed by the women, who belong to associations. They make utilitarian pieces that are ranked as the most creative works of Brazilian popular art. The famous "dolls" from that region are in fact pitchers for holding fresh water, thus losing this function and becoming decorative objects. The electrical company of Minas Gerais (CEMIG) constructed a hydroelectric plant on the river between Berilo and Grão Mogol. The Usina Presidente Juscelino Kubitschek, the hydroelectric plant powered by Irapé Dam, has an installed capacity of 360 MW and regulates the waters of the river which periodically flood. CEMIG began the work in 2002 and in April 2003 diverted the river to two tunnels with a length of more than 1.2 km (three quarters of a mile). The dam and power station were completed in 2006.