Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын журналисі және хабар таратушысы (1946 жылы туған)
English journalist and broadcaster (born 1946)
Берил Энн "Бел" Муни (8 қазан 1946 жылы туған) – ағылшын журналисі және хабар таратушысы. Қазіргі уақытта ол Daily Mail газеті үшін колонка жазады, ал бұрын Daily Mirror, The Times (2005–2007), The Sunday Times (1982–1983) және The Listener сияқты басқа басылымдарда, негізінен колонкашы ретінде жазған. Ол көптеген көркем және ғылыми-танымдық кітаптардың авторы және қазір Sands деп аталатын, бұрынғы Stillbirth Society қоғамын құруға зор үлес қосты.
Beryl Ann "Bel" Mooney (born 8 October 1946) is an English journalist and broadcaster. She currently writes a column for the Daily Mail, having previously written – mainly as a columnist – for other publications including the Daily Mirror, The Times (2005–07), The Sunday Times (1982–83) and The Listener. She has written a number of fiction and non fiction books and was instrumental in the foundation of the Stillbirth Society, now known as Sands.
Ерте өмір
Муни Глэдис (құрметті әкесі Норбери) мен Эдвард Мунидің отбасында Ливерпульдегі Броудгрин ауруханасында дүниеге келді. Ол өзінің алғашқы жылдарын Ливерпульде, Квинс-драйвтегі "Грин" деп аталатын тұрғын үйлерде өткізді. 11 жасында емтиханды сәтті тапсырып, Айгбюрт Вейл қыздар орта мектебіне оқуға түсты. Он төрт жасында Муни Уилтширге көшіп, ата-анасы алғашқы үйін сатып алды. Одан кейін ол Уилтширдің Троубридж қаласындағы Троубридж қыздар орта мектебінде оқыды (қыздар гимназиясы, ол 1974 жылы ұлдар гимназиясымен бірігіп, "The John of Gaunt School" деген жан-жақты мектепке айналды). Кейін ол 1969 жылы Лондон университетінің колледжінде ағылшын тілі мен әдебиетін оқыды, онда үздік диплом алды. Сонымен қатар, ол 2005–2007 жылдары "The Times", 1982–1983 жылдары "The Sunday Times" және 1984–1986 жылдары "The Listener" газеттерінде тұрақты тілші болды.
Mooney was born in Broadgreen Hospital, Liverpool, to Gladys (née Norbury) and Edward Mooney. She spent her earliest years in Liverpool on a council estate called The Green on Queens Drive. She passed her 11 plus and went to Aigburth Vale High School for Girls. At the age of fourteen Mooney moved to Wiltshire, where her parents bought their first house. She then attended school in Trowbridge, Wiltshire, at Trowbridge Girls' High School (a girls' grammar school which merged with a boys' grammar school to become the comprehensive The John of Gaunt School in 1974). before going on to study English Language and Literature at University College London (UCL), where she obtained a first in 1969. She has also been a regular columnist for The Times (2005–07), The Sunday Times (1982–83) and The Listener (1984–86).
Автор ретінде
Муни – кішкентай қыздарға арналған «Китти және достары» сериясының авторы. Оның балаларға арналған «The Voices of Silence» романы Нью-Йорк қалалық кітапханасының мақтау қағазына ие болды және Калифорния штатының алтын медаліне үміткер болды. Муни көркем әдебиеттен басқа көптеген кітаптар жазды, оның ішінде «Бел Мунидің Сомерсеті» (1989) және махаббат, жоғалту, жаңару – және иттер туралы естеліктер: «Кішкентай иттер сіздің өміріңізді сақтап қалуы мүмкін» (2010).
Mooney is the author of the Kitty and Friends series of stories for young girls. Her novel for children The Voices of Silence won a New York Public Library citation and was shortlisted for a Gold Medal in the State of California. As well as fiction, Mooney has written many other books, including Bel Mooney's Somerset (1989) and a memoir about love, loss, recovery – and dogs: Small Dogs Can Save Your Life (2010).
Жеке өмір
Мунни Джонатан Димблбимен екеуі студент газеті «Пи»-де жұмыс істеген кезде танысты. Олар төрт ай бойы танысып, 1968 жылдың ақпанында Кенсингтонда үйленді. Мунни Димблбимен 38 жыл бойы тұрды, 2006 жылы ажырасқанға дейін. Муни мен Димблбидің екі ересек баласы бар: 1980 жылы туған Китти – фриланс журналист және қайырымдылық кеңесшісі, және 1974 жылы туған Дэниел – теледидар продюсері/режиссері. Олардың 1975 жылы өлі туған Том есімді ұлы да болды. 2007 жылдың 8 қыркүйегінде Муни бұрын фриланс фотограф, қазір бизнесмен Робин Эллисон Смитке үйленді, ол Мунимен бірге Сомерсет графтығындағы Бат қаласының шетінде тұрады. Ол өзін «Ұлыбританиядағы өлі туған және нәрестелердің өлімі жөніндегі жетекші қайырымдылық ұйымы» деп сипаттайды. Муни мен Хейзелэн Льюис екеуі де 1970-ші жылдары өлі туған нәрестелерді дүниеге әкелді, ал Муни «The Guardian» газетіне жазған мақаласында: «Сол кезде Ұлыбританияда көптеген ата-аналар балаларын көруге немесе ұстауға рұқсат алмайтын, фотосурет түсірілмейтін, ата-аналарға балаларының қайда жерленгені айтылмайтын және олар балаларының атын өлі туғандығы туралы куәлікке жаза алмайтын» еді деп сипаттады. Кейін «Хейзелэнн ұлттық газеттерге хат жазып, қайғылы ата-аналардан хабарласып, өздерінің оқиғаларымен бөлісуді сұрады», ал келіп түскен көптеген жауаптар нәтижесінде бастапқыда «Өлі туғандар қауымдастығы» деп аталған қайырымдылық ұйымы құрылды.
Mooney met Jonathan Dimbleby while they were both working on the student newspaper Pi. They married in February 1968 in Kensington, after knowing each other for four months. Mooney was married to Dimbleby for 38 years until their divorce in 2006. Mooney and Dimbleby have two adult children, Kitty (born 1980), a freelance journalist and charity consultant, and Daniel (born 1974), a television producer/director. They also had a son, Tom, who was stillborn in 1975. On 8 September 2007, Mooney married Robin Allison Smith, formerly a freelance photographer, now a businessman, with whom she lives on the outskirts of Bath, Somerset. which describes itself as "the leading stillbirth and neonatal death charity in the UK." Mooney and Hazelanne Lewis both gave birth to stillborn babies in the 1970s, and Mooney wrote an article for The Guardian, in which she described how "At that time in the UK, most parents were not allowed to see or hold their babies, no photographs were taken, parents were not told where their babies were buried, and they could not put their baby’s name on the stillbirth certificate." When "Hazelanne then wrote to national newspapers asking bereaved parents to contact her and share their stories" the torrent of response led to the charity being founded, initially as the Stillbirth Association.