Питтсбург, Шомут және Солтүстік темір жолы: Банкроттық тарихы мен шатасулары

Кіріспе

Питтсбург, Шоумут және Солтүстік темір жолы, сондай-ақ Шоумут желісі деп белгілі, I класс теміржол компаниясы болды. Ол Пенсильвания штатының орталық және Нью-Йорк штатының батыс бөліктеріндегі стандартты кеңдіктегі рельстер арқылы жолаушылар мен жүк тасымалдарын жүзеге асырды. Компания өмірінің бойы қаржылық қиындықтарға тап болды және жұмысын бастағаннан кейін алты жыл өткен соң банкротқа ұшырады. Одан кейінгі 42 жыл бойы компания банкроттық басқарушы немесе сенімділікпен жұмыс істеді – бұл американдық теміржол тарихындағы ең ұзақ банкроттық процестердің бірі. Питтсбург, Шоумут және Солтүстік темір жолы көбінесе PS&N компаниясынан бөлінген Питтсбург және Шоумут темір жолымен шатастырылады. Екеуі де Шоумут желісі деп аталды, шамамен бірдей географиялық аймақта жұмыс істеді және тарихында ұқсас логотиптерді пайдаланды. Дегенмен, 1916 жылы бөлінгеннен кейін екеуі де толыққанды дербес компаниялар болды. Басты желі Броквей (Пенсильвания) мен Уэйленд (Нью-Йорк) арасында шамамен 190 миль (306 км) созылып, бірнеше тармақтары бар еді, оның ішінде Олеан (Нью-Йорк) – Проссер (Нью-Йорк) (Нью-Йорк штатының Оңтүстік аңғарындағы орын) және Морейн (Нью-Йорк) (Канасераганың шығыс жағындағы орын) – Хорнелл (Нью-Йорк) бағыттары ерекше аталады. Басты шеберханалар Анжеликада (Нью-Йорк) (вагон шеберханасы, бояу шеберханасы, жол жөндеу) және Сент-Мэрис (Пенсильвания) (моторлық бөлімше шеберханасы) орналасқан. Әр шеберхана өртенген және қайта салынған. Питтсбург, Шоумут және Солтүстік темір жолы 1899 жылдың 2 тамызында Нью-Йорк пен Пенсильваниядағы бес кішкентай теміржолдың бірігуі нәтижесінде құрылды. PS&N болып кеткен 60 миль (97 км) жолдың бастапқыда 3 фут таяз теміржол желісі болғанымен, PS&N құрылған кезде оның тек 18 милі (29 км) таяз теміржол ретінде сақталды. Компания құрылған кезде PS&N төрт физикалық байланыссыз бөлімшеден тұрды. Бөлімшелерді біріктіру және көмір пойыздарын қабылдау үшін материалдық базаны жаңарту шығындары, сондай-ақ PS&N компаниясының негізгі облигациялық андеррайтерінің сәтсіздікке ұшырауы компанияны 1905 жылы банкротқа мәжбүр етті. Компания 1946 жылға дейін банкроттық басқаруда жұмыс істеді, содан кейін банкроттық сенімділікке айналдырылды. Компания атауындағы Питтсбург қаласының жазылуы компанияның 1899 жылғы түпнұсқа жарғысынан алынған. Ол кезде Пенсильвания штатының Питтсбург қаласының атауы көбінесе "h" әрпісіз жазылатын. АҚШ Географиялық атаулар жөніндегі кеңесі 1891 жылдан 1911 жылға дейін АҚШ-тағы жерлердің атауларын стандарттау мақсатында "h" әрпісіз жазылуын қолдады. Броквейден Фрипортқа дейінгі пайдалы бағыт 1903 жылы Бруквилл және Махонинг ретінде салынды. Бостон және Мэн темір жолымен шатасудың нәтижесінде оның атауы Питтсбург және Шоумут темір жолы деп өзгертілді. P&S 1906 жылдан 1916 жылға дейін PS&N компаниясымен жалға алынды (бірақ ешқашан иелік етілмеді). 1916 жылдан кейін жалға алу тоқтатылды және екі компания дербес жұмыс істеді. Жалға алу кезеңінде P&S компаниясының "200 класындағы" 2-8-2 локомотивтері біріктірілген жүйеде жұмыс істеді. Көмiр (битуминоз) компанияның барлық өмірлік кезеңінде басты тауар болды, бірақ жолаушылар пойыздары және 1920 жылдардың соңынан бастап газбен жүретін өздігінен қозғалатын автомобильдер (PS&N-де "Hoodlebugs" деп аталды) да 1935 жылға дейін маршрутта жүріп тұрды. 1930 жылдардың басында, қызмет көрсетудің соңғы жылдарында, теміржолдың жолаушылар қызметі толық магистральдық бағытында сегменттелді. 9-шы пойыз оңтүстікке қарай (10-шы пойыз солтүстікке қарай) Уэйлендтен (Нью-Йорк) Проссерге (Нью-Йорк) дейін жолаушылар пойызы ретінде жүрді. Проссерде оңтүстікке қарай толық бағытпен саяхаттайтын жолаушылар Олеаннан шыққан қосалқы тармақтан 11-ші (12-ші пойыз солтүстікке қарай) пойыздың автокөлігіне ауысты. Бұл автокөлік пойызы оңтүстікке қарай Сент-Мэриске дейін жалғасты, содан кейін оңтүстікке қарай саяхаттайтын жолаушылар 1-ші пойызға, тағы бір автокөлік пойызына ауысып, Броквейге соңғы сапарға шықты. Бұл сапар Сент-Мэрис қаласында түнгі тоқталымды талап етті, келу уақыты сағат 18:45, ал 1-ші пойыз сағат 8:00-де шығады. Солтүстікке қарай саяхаттайтын жолаушылар Проссерде түнгі тоқталым жасауы керек болды, өйткені Броквейден келген 12-ші пойыз Проссерге сағат 13:30-да келді, ал Уэйлендке бағытталған 10-шы пойыз Проссерден сағат 6:39-да шықты. PS&N операциялары 1947 жылдың 1 сәуірінен бастап тоқтатылды. Олеан, Брэнди Кэмп және Фармерс Вэллиге қызмет көрсеткен желілердің бөліктері Пенсильвания темір жолына өткізілді (Фармерс Вэлли бөлігі бүгінде Норфолк Оңтүстік темір жолына тиесілі және Батыс Нью-Йорк және Пенсильвания темір жолымен басқарылады). Эри темір жолы PS&N-нің Хорнелл терминалдарын Американдық Ұлттық Қызыл Кресттен күрделі мәміле арқылы сатып алды, оған 1946 жылға дейін PS&N және оның алдыңғы компанияларымен жалға алынып, басқарылған Рочестер, Хорнеллсвилл және Лакаванна темір жолының иелігі берілген. Көптеген бағыттардағы рельстер алынып тасталған. Қалған бөліктері – Вест Крик Вестлендс Оқу орталығынан Сент-Мэриске және Броквей гольф алаңынан Броквейге дейін.

The Pittsburg, Shawmut & Northern Railroad also known as the Shawmut Line, was a Class I railroad company operating passenger and freight service on standard gauge track in central Pennsylvania and western New York. The line was financially troubled for its entire life span and declared bankruptcy after just six years of operation. It would spend the remaining 42 year of its existence in receivership or trusteeship: one of the longest bankruptcy proceedings in American railroading history. The Pittsburg, Shawmut & Northern Railroad is often confused with the similarly named Pittsburg and Shawmut Railroad which was a spinoff company from the PS&N. Further adding to the confusion is the fact that both were nicknamed the Shawmut Line, both operated in roughly the same geographic area, and both used nearly identical logos during their history. In fact, the two were completely separate companies after their 1916 split. The main line consisted of approximately 190 miles (306 km) of track extending from Brockway, Pennsylvania to Wayland, New York with several branches, particularly Olean, New York to Prosser, New York (a location on the southeastern edge of South Valley, New York) and Moraine, New York (a location on the eastern edge of Canaseraga, New York) to Hornell, New York. Principal shops were divided between Angelica, New York (car shop, paint shop, maintenance of way) and St. Marys, Pennsylvania (motive power shop). Each shop burned and was rebuilt. The Pittsburg, Shawmut & Northern Railroad began life on August 2, 1899, as the merger of five small railroads in New York and Pennsylvania. 60 mile (97 km) of what ultimately became the PS&N were originally 3 feet narrow gauge lines, though by the time of the PS&N's incorporation only 18 mile (29 km) remained as narrow gauge. At the time of its incorporation the PS&N operated four physically disconnected divisions. The expense of connecting the divisions and upgrading the physical plant to handle through coal trains, coupled with the failure of the PS&N's principal bond underwriter, forced the company to declare bankruptcy in 1905. The company would continue to operate in receivership until 1946, when the bankruptcy was converted to a trusteeship. The spelling of Pittsburgh as Pittsburg in the company name derives from the company’s original 1899 charter. At the time, the name of Pittsburgh, Pennsylvania was commonly spelled without the h. The United States Board on Geographic Names advocated the h less spelling from 1891 to 1911 as part of an effort to standardize the spelling of place names in the United States. The more lucrative Brockway to Freeport route was constructed beginning in 1903 as the Brookville & Mahoning. Confusion with the Boston & Maine caused the name to be changed to the Pittsburg & Shawmut Railroad. The P&S was leased (but never owned) by the PS&N from 1906 until 1916. After 1916, the lease was terminated and the two companies operated separately. During the time of the lease, the bigger "200 class" 2 8 2s of the P&S operated over the combined systems. Coal (bituminous) was the principal commodity for the line during its entire existence, though passenger trains and, after the late 1920s, self propelled gas powered motor cars (known on the PS&N as "Hoodlebugs") also ran on the route until they were discontinued in 1935. In the early 1930s, the final years of service, the railroad's passenger service on its full mainline route was segmented. Train 9 southbound (10 northbound) traveled as a passenger train from Wayland, New York to Prosser, New York. At Prosser, passengers traveling the full route south would switch to a motor car in Train 11 southbound (12 northbound) which began its trip on a side branch from Olean. This motor car train would continue south to St. Marys, whereupon southbound travelers would transfer to Train 1, another motor car train, for the final trip to Brockway. This trip would involve an overnight layover in St. Marys between a 6:45 pm arrival and #1's 8:00 am departure. Travelers heading northbound would need to make an overnight stop at Prosser, as #12 from Brockway arrived in Prosser at 1:30 pm and #10 bound for Wayland would depart Prosser at 6:39 am. PS&N operations ended effective April 1, 1947. Portions of the line serving Olean, Brandy Camp, and Farmers Valley were acquired by the Pennsylvania Railroad (the Farmers Valley portion is today owned by the Norfolk Southern Railway and operated by the Western New York and Pennsylvania Railroad). The Erie Railroad acquired the PS&N's Hornell Terminals in a complex transaction from the American National Red Cross, which had been given ownership of the Rochester, Hornellsville & Lackawanna Railroad, an 11 mile long railroad leased to and operated by the PS&N and predecessors prior to 1946. The tracks for most of the routes have been removed. The only remaining segments are West Creek Westlands Learning Center to St. Marys and Brockway Golf Course to Brockway.