Арлен Сиу: Никарагуа жыршысы мен революционері

Кіріспе

Никарагуалық әнші және революционер (1955–1975)

Арлен Сиу Бермудес (15 шілде 1955 – 1 тамыз 1975) – әнші-әндер авторы, эссеші және Сандинистік революционер, Сомозаға қарсы көтеріліс кезінде қаза тапқандардың бірі болды. Оның ерте жасындағы қазасы оны жергілікті мақтанышқа айналдырды. Ол "Мария Рурал" атты танымал өлеңді жазды, кейіннен ол музыкаға алынып, Никарагуа халық музыкасының "Жаңа Латын Америкалық Ән" қозғалысының өкілі болған Pancasán тобы орындады.

Ерте өмір

Оның әкесі Армандо Сиу Лау Қытайдың Гуандун провинциясында дүниеге келген. 1940 жылдардың соңында Коммунистік революциялық армияда қызметтен кейін Никарагуаға көшіп келген. Сиулер – бұл жерге көп жыл бұрын келген және табысты саудагерлерге айналған қытай эмигранттарының әулеті. Осының арқасында Никарагуада кең таралған кедейлікке қарамастан, олар жақсы экономикалық жағдайға ие болды. Арлен жас кезінде дүниеден өткенімен, оның қытай мәдениеті мен батыс ас-тағамына ең қатты қызығушылық танытқаны белгілі. Әкесі балаларына тіл үйретуден бас тартты, өйткені олардың оқуға ықыласы жоқ еді, сондықтан оның әйелі Арленге өзі білген аз-маз тілді үйретті. Арлен өте кішкентай кезінен-ақ көркемдік сезімталдығымен және музыкаға бейімділігімен ерекшеленді: ол гитара, аккордеон, флейта ойнады, биледі, ән айтты, сурет салды, өлең жазды және жеке музыка шығаруды ұнататын. Арлен бастауыш мектепті Жинотепедегі Саградо-Корасон-де-Иисус мектебінде, ал орта мектепті Дириамбадағы Иммакулада мектебінде оқыды. Ол жақсы оқушы болды және орта мектепті бітіргеннен кейін Никарагуаның Ұлттық автономды университетінде (UNAN) әлеуметтік психология факультетіне түсті, сонымен қатар мұғалімдік қызметке де ниет білдірді. Университетке қадам басқаннан кейін ол жаңа әлемге енді, онда оның сыныптастарының үкіметке қарсы күреске қатысуы оның назарын аударды. Оның музыкалық таланты мен қаламгерлік шеберлігі арқылы білдірілген сезімдері «Мария рурал» өлеңінде айқын көрінеді. Бұл өлең аналар күні қарсаңында әпкесінің бір жұмысына көмектесіп жатқанда туды. Ол оның бүгінгі күнге дейінгі ең танымал туындысы. Ол өзі музыкаға қойып, содан кейін Панкасан орындады. Бұл өлең «Хуан Пуэбло» өлеңіне жауап ретінде жазылғандығы белгілі.

Жеке өмір

Арленнің мінезі мықты әрі ашық еді. Бірде ол Ла-Иммакулада мектебінде жеңімпаз атанбаған байқауда сөз сөйледі. Ол микрофонды алып, әйелдердің көтерілісіне шақырды. Ол «кітап құртқа» айналған, оған қарсы күресуге серіктес қажет болғандықтан, бірнеше жыл бойы сүйікті жігітімен бірге болды. Ареннің қысқа өмірінде екі үлкен махаббатқа тап болғаны белгілі. Рене Сальгадо оның алғашқы махаббаты болды және қарым-қатынас шамамен екі жыл бойы жалғасты, Арлен әлі де жасөспірім, 15 пен 16 жас аралығында. Арленнің анасы оны «Леоннан келген керемет бала, өте жақсы оқушы әрі принципті адам» деп есіне алады. Арленнің саяси қозғалыстарға қосылғаны Ренеді алаңдатты. Рене оған: «Рубия ханым, Арленге қамқорлық жасаңыз», - деді. «Ол істемеуі керек нәрселерді істеп жүр». Бірақ Рубия қызының ешбір жаман іс жасамағанын ойлап, оның өтінішін елемеді. Рене Арленнің идеяларын қолдамағаны үшін қарым-қатынастары бұзылған болуы мүмкін. 18 мен 20 жас аралығында Арленнің, сол кезде «Мирея» деп аталатын жігіті болғаны анық, бірақ оның кім екені екі жігіт арасында даулы. Моника Балтоданоның «Сандинистердің күресі туралы естеліктер» кітабына сәйкес, Арленнің жүрегін жеңген бала – Эль-Вьехода туған, Сандинистердің қатарына кішкентай кезінде қосылған, Чинандеганнан шыққан Леонардо Реал Эспинал. Алайда, Ана Габриэль Сиу түсірген деректі фильмде бұл ақпаратқа қарсылық білдіріледі. Ана әпкесінің өмірін зерттеп, түрлі басылымдарда жариялаған. Оның сөзіне қарағанда, оның әпкесінің жігіті Маурисио Дуарте, Буакеньо, Сандинистер арасында «Эль Чилино» деп аталған, себебі ол Оңтүстік Америка елінде біраз уақыт өткізген. Олармен кездесіп, жасырын тұруға орын берген адамдар Арленнің Маурисиомен қарым-қатынаста болғанын растайды. Өкінішке орай, Арленнен кейін Леонардо да, Маурисио да бірнеше ай ішінде қайтыс болды. Оның ЮНАН-дағы досы Марлен Альварес олардың қарым-қатынасын былай сипаттайды: «Мен оның есімін есімде ұстамасам да, кездесулері туралы айтқан сөздерін есімде сақтаймын. Олардың екеуінің де жасырын жүргенін білдім. Ол маған жасырын үйде бір-біріне қарастырып, кездесулерінің керемет болғанын айтты», - дейді Марлен.

Arlen had a strong and outgoing personality. On one occasion, she gave a speech at the La Inmaculada school, during a contest, which she had not won. She took the microphone anyways and called for the female rebellion. She ended up with a boyfriend of years, because he was a "bookworm" and she needed a fighting partner. It is known that Aren had two great loves during her short life. René Salgado was her first love and the relationship lasted approximately two years, when Arlen was still a teenager, between 15 and 16 years old. Arlen's mother remembers him as "an excellent boy from León, a very good student and with principles." René was concerned when Arlen joined political movements. "Mrs. Rubia, take care of Arlen," René told her. "She's doing things she shouldn't." But Rubia thought that her daughter was doing nothing wrong, and this request was ignored. The relationship may have broken down because René did not support Arlen's ideals. It is known that Aren had two great loves during her short life. René Salgado was her first love and the relationship lasted approximately two years, when Arlen was still a teenager, between 15 and 16 years old. Arlen's mother remembers him as "an excellent boy from León, a very good student and with principles." René was concerned when Arlen joined political movements. "Doña Rubia, take care of Arlen," René told her. "She's doing things she shouldn't." But Rubia thought that her daughter was doing nothing wrong, and this request was ignored. The relationship may have broken down because René did not support Arlen's ideals. Between the age of 18 and 20, it is certain that Arlen, known at the time as "Mireya", had a boyfriend, although his identity is debated between two boys. According to "Memories of the Sandinista Struggle," by Mónica Baltodano, the boy who won Arlen's heart was Leonardo Real Espinal, a Chinandegan born in El Viejo, who joined the Sandinista Front at a very young age. In a film documentary, made by Ana Gabriel Siu, this version is contradicted. Ana has investigated and documented her aunt's life for various publications. According to her, her aunt's boyfriend was Mauricio Duarte, a Boaqueño who was called "El Chileno" among the Sandinistas, because the boy had spent some time in the South American country. The people who met them and gave them a place to stay when they were clandestine, support that it was Mauricio with whom Arlen had a relationship. Unfortunately, both Leonardo and Mauricio died a few months after Arlen. Marlene Álvarez, her friend at UNAN, describes an intense relationship. "I don't remember the name, but I do remember, I'll tell you. She told me about her meetings and I know that they were both clandestine. She told me that they looked at each other in a secret house and that those meetings were wonderful", reveals Marlene.

Тарихи мән-жай

Сомоса отбасының үкіметі елді АҚШ мүддесіне толыққанды берді. Отбасы Америкадағы ең бай отбасылардың біріне айналды, оның байлығы сол кезде 1 миллиардтан 5 миллиард долларға бағаланды, Никарагуаның ұлттық байлығын өздерінің пайдасы үшін бақылап, жемқорлықты дамытты. Никарагуалықтардың көпшілігі кедейлік, ашаршылық және сауатсыздыққа батып кетті. Әртүрлі оппозициялық қозғалыстар бірігіп, 1960 жылдардың басында диктатураға қарсы күреске жетекшілік ететін FSLN ұйымының құрылуына әкелді. Арлен Сиу анасынан қалай көмектесе алатынын сұрады және ол өскен сайын диктатураны жек көре бастады. "Мен оның ойларын білдім, себебі ол маған ашық айтты, ол бай адамдардың кедейлерге көмектесуіне қалай көмектескенін айтты. Сол кезде мәселе либералдар мен консерваторлардың арасындағы келіспеушілік болды. Мен оған, егер осы адамдар оның жақтастары болмаса, олар оны тыңдамайды, мен оны оларға жіберемін, сонда олар оны қабылдап, түсіндірсін, осылайша ол кедейлерге көмек сұрайды", - деді ол. 1972 жылғы жер сілкінісі Арлен үшін соңғы сағаттың басталуын білдірді. Жергілікті тұрғындар оны "72 жылғы жер сілкінісі" деп атады, ол Рихтер шкаласы бойынша 6,2 балдық жер сілкінісі болды және Никарагуаның астанасын қиратты. Ол қаланың орталығын жойып, шамамен 19 320 адамның өліміне және 20 000 адамның жарақаттануына себеп болды, бірақ өлім-жітімнің нақты саны белгісіз, себебі үйінділерден ешқашан шығарылмаған мәйіттер болды. Арлен Сиу 17 жасында саяси тұтқындарды босату үшін үлкен аштық ереуіліне дайындалып жатқанда, табиғи апаттан кейін ол елордадағы зардап шеккендерге және туған жері Каразоға келген босқындарға көмектесу үшін уақытын және күшін жұмсады. Басқа еріктілердің көмегімен олар уақытша баспаналар құрып, қолда бар аз ресурстармен көмектесуге тырысты. Сонымен қатар, олар ең көп зардап шеккендерге қайырымдылық жинады, тіпті өздерінің мүліктерін де берді. Бұл оқиғадан кейін болған оқиғалардың бағытын анықтаған тағы бір сәт болды, британдық рок-тобы The Rolling Stones құрбандарға арналған қайырымдылық концерті өткізіп, 200 000 фунттан астам көмек жинады. Концертті сол кезде Мик Джаггерге үйленген Бьянка Джаггер ұйымдастырды, ол зардап шеккендерге тамақ жеткізу үшін Манагуаға барғаннан кейін. Анастасио Сомоса Дебайл қаражатты жеке шотына аударды, бұл халықтың наразылығын тудырды. Соғыс жағдайы жарияланды, Сомоза, сол кездегі Ұлттық гвардияның басшысы, елдің де-факто басшысы болды. Кейіннен Сомоса отбасының жер сілкінісінен кейін ұсынылған халықаралық көмектің көп бөлігін өзіне иеленгені анықталды. Никарагуалықтар мұндай жемқорлық пен талан-таражға жол беруден қатты ашуланды. Сондықтан олар диктатураға қарсы күрес үшін одан да күшпен және құлшыныспен көтерілді. Осы оқиғалардың нәтижесінде Арлен, жер сілкінісінен кейін саяси және әлеуметтік жағдайда ынталандырылып, "Сандинистік Ұлттық Азаттық Фронтына" қосылды. Леон, Никарагуа, Эль-Соусе маңындағы шабуыл кезінде Анастасио Сомоса Дебайлдің Ұлттық гвардиясының сарбаздары тарапынан қаза тапты. Ол 20 жаста болды. Хат арқылы ол анасы Нубия Бермудес пен аға-інілері Каролина, Марлон және Ивоннаға қоштасты, олардың үлкені де Фронтпен ынтымақтастыққа кірісті. Ол Леон департаментінің тауларына көшіп барды, онда ол соңынан батырлықпен қаза тапты. Арленнің ата-анасына хабарламай үйден кетуді шешкенін анасы еске алады, бірақ ағалары оны біліп, тоқтатуға тырысқан. "Сандинисттер майданында соғысуға кеткенде, ол әкесіне, маған, бауырларына ештеңе айтпады, ол бір күні университетке барды, өйткені ол Леондағы UNAN-де психологияның екінші курсында оқыды, мен оның емтихан тапсырғаны есімде, сол күні кезегі келді және ол кетті". "Ол үйден шығып, сауаттылық сабағын оқытып, революциялық жұмысты бірге атқарды. Кейін мен оның басқа да қызығушылықтары бар екенін түсіндім, ол сол кездегі революциялық күреске қосылды және екі хаттан кейін ол бізге ештеңе жазбады". Арленнің кетуге дайындалған түнін анасы еске алады, бірақ ол ешнәрседен күдіктенбеді. Оның қыздары бөлмеде әпке-қарындастарымен бірге не кию керектігін талқылап отырды. Рубия Бермудес олардың кейбір заттарын беруді жоспарлап отырғанын ойлады, бұл әдеттегідей болды. Ол күні бойы анасына досының үйінде түнеп, күтпеу керектігін айтты. Әкесі онымен қоштасып, соңғы рет көріскенін білмейтін. Ол кеткеннен кейін үш түнде ата-анасы Ричард Бахтың "Джонатан Ливингстон Сейгл" кітабының бірінші бетінен қызының қоштасу хатын тапты. "Содан кейін, біз оны күткен үш күн ішінде, ол бізге қош айтысып, жақын арада осы Жін...

The government of the Somoza family placed the country at the full disposal of the interests of the United States. The family became one of the wealthiest families in the Americas, with an estimated net worth at the time of between $1 billion and $5 billion, controlling Nicaragua's national wealth for their own interests and fostering corruption. The majority of Nicaraguans were submerged in poverty, famine and illiteracy. The different opposition movements were converging giving rise in the early 1960s to the birth of the FSLN, an organization that would lead the fight against the dictatorship. Arlen Siú would ask her mother how she could help, and he developed contempt for the dictatorship as she grew older. "I knew her thoughts because she expressed herself with me, she told me how she did so that the wealthy people help her to help the poorest. At that time, the problem was that there were liberals and conservatives and they didn't like each other. I told her that where these people were not hers because they were not going to listen to her, I would send her to certain people so that they would receive her and she would explain to them and thus she would seek help for poor people". The 1972 earthquake dictates the beginning of the end for Arlen. Locally called the '72 earthquake, it was a 6.2 magnitude earthquake on the Richter scale that destroyed the capital of Nicaragua. It destroyed the center of the city and caused about 19,320 deaths and 20,000 injuries, although the exact number of deaths is not known, due to the fact that there were corpses that were never removed from the rubble. Arlen Siú, at the age of 17, was preparing for a massive hunger strike, for the release of political prisoners. After the natural disaster, she dedicated her time and efforts to care for the victims in the capital and the refugees who arrived in her native Carazo. With the help of other volunteers, they set up makeshift shelters, where they try to help with the few resources available. In the same way, they collected donations for those most affected, even giving away their own belongings. Another moment that set the tone for subsequent events. was when the British rock group The Rolling Stones held a benefit concert for the victims, where they raised nearly £200,000 in relief funds. The show was promoted by Bianca Jagger, who was then married to Mick Jagger, after going to Managua to drop off food for the victims. Anastasio Somoza Debayle diverted the funds to his personal account, generating the repudiation of the population. Martial law was declared, making Somoza, then head of the National Guard, the de facto leader of the country. Subsequently, it was discovered that the Somoza family had appropriated most of the international aid offered after the earthquake. Deeply outraged, Nicaraguans refuse to allow such a level of corruption and embezzlement. Therefore, they rise up with more strength and desire to fight against the dictatorship. In this context, Arlen, politically and socially motivated after the earthquake, joined the "Frente Sandinista de Liberación Nacional." during an ambush near El Sauce, Leon, Nicaragua, by soldiers from Anastasio Somoza Debayle's National Guard. She was 20 years old. Through a letter, she said goodbye to her mother Nubia Bermúdez and her siblings: Carolina, Marlon and Ivonne, the oldest of whom also became collaborators with the Front. She moved to the mountains of the department of León where she would finally die a heroic death. Her mother remembers when Arlen decides to leave the family home, without notifying her parents, although her brothers already knew and had tried to stop her. "When she went to fight with the Sandinista Front, she did not say anything to her father, nor to me, nor to her brothers, she went to the University one day because she was in her second year of Psychology at UNAN in León, I remember that he was taking exams and that day it was his turn and he left". "She left and was teaching literacy and together she did her revolutionary work, then I realized that she had left with other interests, she went to join the revolutionary struggle of that time and after only two more letters she sent us nothing else". Her mother remembers the night Arlen was preparing to leave, but she never suspected a thing. Her daughter was in the room with her sisters, discussing what she should and shouldn't wear. Rubia Bermúdez thought they were planning to give away some of her belongings, which was not unusual. Already during the day, she told her mother that she would sleep over with a friend of hers and that she not wait for her. Still unsuspecting, her mother says goodbye to her as usual, not knowing that it would be the last time she would see her alive. Three nights after her departure, her parents found on the first page of the book Jonathan Livingston Seagull, by Richard Bach, the letter with which her daughter said goodbye to her. "Until later, about the three days that we were waiting for her, a letter appeared where she said goodbye to us, that she was going to return here to Jinotepe very soon, but that we had patience with her, that she was leaving to improve in Nicaragua, to help people," recalls Rubia.</blockquote>She went through several houses, where she was temporarily sheltered by sympathizers of the cause. As part of the strategy, Sandinistas used false names and even adopted secret languages. Arlen Siú was also known as Mireya, a pseudonym that she adopted while being clandestine. According to La Prensa, she even changed her hair from black to blonde. Before leaving to El Sauce, she and her fellow fighters tried to go unnoticed, and some changed her physical appearance as much as possible. This was in order not to be easily located and to protect those who were involved. Arlen was "adopted" into a family, where she shared one plate of food a day with her partner. The already large and poor family did not have the resources to feed more mouths. When it was evident that danger reached them, they decided to go to the mountains. They arrived at a community where two houses could barely be appreciated, and they decided that the place was ideal to protect themselves from the enemy force. Tired from the trip, injured and weak from poor nutrition, they settled right there. This makeshift camp functioned as a military training school. Carolina Siú, recounts that her sister always sought how to take the photo with which the world would remember her and believes that she already knew that she would be a martyr. Arlen used to say that the portrait was for posterity. She took several photos and chose the famous photograph taken by Américo Gonzáles. The emblematic photo, which is an icon today, can be seen on many streets in her native country. Ángela Ruiz was one of the last people with whom Arlen had contact, already in the mountains, where they intended to receive their military training. She recounts that one day those young people appeared at around 4 in the morning. They greeted each other as lifelong friends and asked her to prepare something for them. Arlen asked Ángela if she could take her son to a stream. But as soon as Arlen begins to march in the direction of the stream, Ángela realizes from her other children that several army trucks were in the area, for which she tries to get Arlen to leave. She gave her son back to Ángela and said goodbye to her, saying that he would return to that place and give her son study. They hugged each other and she handed him a piece of paper, the content of which is unknown, since Angela could not read. The remains of a young woman arrived at Rubia's house, but she knew they were not Arlen's. She took them and assured that this was not her daughter, but that she would still give them holy burial. No one believed her, but then they found her true remains and her mother had to mourn her again at a funeral. In the remains that were initially delivered to Rubia, some female bones were intermingled with longer, thicker, and clearly different male ones. "The remains of her were not all of her, they were of the boys, because they were longer. So I told the relatives what she had noticed, but they told me: 'Leave it like that, we are going to bury them because they are all like this.' The coffin contained the remains of another guerrilla, Mercedita Reyes, from León, who was a friend of Arlen's. They held a wake and mistakenly buried Mercedes and after a few days, some companions from the Sandinista Front, who had just overthrown Somoza in 1979, called her to say: "We have found your daughter this time." When she was handed over her true remains, she was able to recognize the pants that she had given to make shortly before her departure, and her bra, so she was able to confirm that this was indeed the corpse of the daughter of she. In an interview with the media, Rubia recounts that she took her daughter's skull and kissed it, finally giving closure to her bitter loss. Her mortal remains rest in the Jinotepe Municipal Cemetery. Her gravestone has an illustration of her playing the guitar and is currently in an apparent state of neglect. Although Armando never saw her return, he was always proud of her. And since he couldn't tell her in person how he felt, he wriote her a poem. Just like when he sold love letters in China to survive, he now wrote a love letter in Chinese, which he later translated into Spanish and English, for her daughter. Rubia Bermúdez widowed more than 20 years ago and has lost four daughters. She continues to live in the Jinotepe house where Arlen was raised. She has given numerous interviews where she enhances her daughter's memory. Similarly, she participates in tributes and activities in her honor.

Мұра

Никарагуада көптеген адамдар Сиуді революциялық қозғалыстағы ең ерте шейиттердің бірі деп санайды. Оның марксизм мен феминизм тақырыбындағы көркем туындылары мен сындық эсселері сандинистер мен никарагуалық әйелдер қозғалысына шабыт берді. Оның суреті Никарагуадағы FSLN мерекелерінде жиі көрсетіліп тұрды. Манагуа мен Эль-Рамада оның атымен аталатын аудандар бар, ал Леондағы саябаққа да оның есімі берілген. Арленнің арманы – никарагуалық әйелдерді біріктіру, кедейлік пен білімсіздікті жою болды, ол осы мақсат үшін соңына дейін күресті. Композитор ретінде ол "Мария Рурал" әнін жазғаны үшін есімдеріне сақталды, бұл ән елдегі кедейлікте және ауылда өмір сүрген никарагуалық аналардың өмірі туралы айтады. Pancasán тобының вокалисі Марлен Арленмен психологияны оқығанын, сол жерде танысып, достық қарым-қатынас орнатқанын айтады. Олардың оқу тобында Арлен, Карлос Нуньес, Хелио Монтенегро, Мария Эугения Робело және өзі Марлен болды. "Біз шынымен оқыған оқу топтарының бірі едік, Арлен екеуміз жақын дос едік. Ол маған осы әндерді орындауға шабыттандырған екінші адам болды. Алғашқысы – Идания Фернандес еді, онымен бірге оқып, бітірдім, ол өте әдемі ән айтатын". Индиана Леонда қаза тапты. "Ол маған дін дос бар екенін айтты, ол оған "Хуан Пуэбло" деген ән жазды, ал ол жауап ретінде оған "Мария Рурал" әнін жасап берді; ол кетіп бара жатқанда, маған әннің сөздерін берді, үйде маған ән айтты, тіпті маған жазып берді, бірақ өкінішке орай, мен сол таспаны сақтамадым. Ол бұл әнді ешқашан көпшілік алдында орындаған жоқ, себебі ол "La Caja de mi Guitarra" (Испания қарсыласының әні, Даниэль Виглиетти орындаған) әнін орындады, оны Манагуадағы UNAN аудиториясында, сондай-ақ Леондағы фестивальде айтқан. Жыл сайын Жинотепеде Арленнің отбасы "Арлен Сиу" атымен музыкалық фестиваль ұйымдастырады, онда түрлі ұлттық әнші-ақындар әндерімен партизанды еске алады. Жинотепеде оның үйі орналасқан көше оның құрметіне "Арлен Сиу" деп аталды.

Many in Nicaragua consider Siu one of the earliest deaths in the revolutionary movement. Her artistic works and critical essays on Marxism and feminism served as an inspiration to both the Sandinistas and the Nicaraguan women's movement. Her picture was often displayed at FSLN celebrations throughout Nicaragua. Managua and El Rama have neighborhoods named after her, and a park in León is also named after her. Arlen's dream was to integrate Nicaraguan women, end poverty and ignorance, and she fought for it to the last consequences. As a composer, she is best remembered for composing "María Rural", a song that spoke of the life of Nicaraguan mothers who lived in the countryside and in poverty. Marlene, vocalist for the group Pancasán, stated that she studied psychology with Arlen, where they met and created bonds of friendship. They had a study group made up of Arlen, Carlos Nuñez, Helio Montenegro, María Eugenia Robelo and Marlene herself. "We were one of the study groups that really studied, and Arlen and I were the best of friends. I want to say that she is the second person who inspired me to sing these songs. The first was Idania Fernández, with whom I studied and graduated, and she sang beautifully." Indiana fell in León. "She told me that she had a priest friend, who composed a song for her called Juan Pueblo, and she, in answer, he made and gave him María Rural; and when she had to leave, she gave me the lyrics, she sang them to me at home, and she recorded them for me, but unfortunately I did not keep that tape. She never sang that song in public, because the one she sang was La Caja de mi Guitarra (a song to the Spanish resistance, sung by Daniel Viglietti), which she sang at a festival in UNAN Auditorium 12, in Managua, as well as in León. Every year, in Jinotepe, Arlen's family organizes the "Arlen Siu Music Festival", where different national singer songwriters remember the guerrilla with their music. In Jinotepe, the street where his house is located bears the name of "Arlen Siu" in her honor.