Доминго Санта-Мария Гонсалес: Чили саяхатшысы және президенті
Domingo Santa María
Доминго Санта Мария Гонсалес (1825-1889) – чилийский политик, президент Чили (1881-1886). Биография, образование, карьера юриста и государственного деятеля.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чили саясаткері және президенті (1825–1889)
Chilean politician and President (1825–1889)
Доминго Санта-Мария Гонсалес (; 4 тамыз 1825 – 18 шілде 1889) – чилилік саяси қайраткер. 1881 және 1886 жылдар аралығында Чили президенті қызметін атқарды.
Domingo Santa María González (; August 4, 1825 – July 18, 1889) was a Chilean political figure. He served as the president of Chile between 1881 and 1886.
Ерте өмір
Сантьяго қаласында Луис Хосе Санта Мария Гонсалес пен Ана Жозефа Гонсалес Моранденің ұлы болып дүниеге келді. Ол алғашқы білімін Instituto Nacional-да аяқтады және 1847 жылы Чили университетін заңгер мамандығы бойынша бітірді. Содан кейін Әділет министрлігінде кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді, кейін Ресми Бас басқармаға дейін өрледі. Осымен қатар, ол консервативтік партияға қарсы либералдық клуб – Sociedad del Orden (Қоғамдық тәртіп қоғамы) хатшысы болды.
He was born in Santiago, the son of Luis José Santa María González and Ana Josefa González Morandé. He completed his early studies in the Instituto Nacional, and graduated as a lawyer from the Universidad de Chile in 1847. Soon after, he became a clerk at the Justice Ministry, where he rose to become Official Mayor. At the same time, he became the secretary of the Sociedad del Orden (Society for Public Order), a liberal club opposed to the conservative party.
Саяси мансап
23 жасында ол Колчагуаның интенданты болды. Консервативтердің пайдасына сайлауды бұрмалауға белсенді араласуы оны оппозицияның басты нысанына айналдырды. Екі жылдан кейін жоғары жақтағылары одан отставкаға кетуін сұрады. Оның бас тартуы Мануэль Монттың оны қызметтен шеттетуіне себеп болды. Осыдан кейін ол Монттың оппозициясына қосылып, либералдық партияға кірді және 1851 жылғы төңкеріске белсенді қатысты. 1856 жылы "вергер мәселесі" бойынша үкімет пен шіркеу арасындағы қақтығыс кезінде ол шіркеуге қарсы оппозицияға қосылды, бұл ұстаным кейіннен оның басшылығы кезінде ең жоғары деңгейге жетті. 1858 жылы ол конгрестің төменгі палатасына сайланды, ал бір жылдан кейін 1859 жылғы төңкеріс салдарынан Еуропаға жер аударылды. Отанына оралғаннан кейін ол саясаттан қалысқан күйде болды. Сантьяго апелляциялық сотының адвокаты болды. Чинча аралдары соғысы кезінде ол американизмді жақтады және оның мақалалары оны танымал қоғамдық тұлғаға айналдырды. Соғыстан кейін ол төменгі палатаның мүшесі ретінде саясатқа қайта оралды, содан кейін палата вице-президенті болды. Ол сондай-ақ дипломат болды және апелляциялық соттың толық құқықты мүшесі және мемлекеттік кеңесші болып тағайындалды. 1879 жылдың наурыз айында сенатор болып сайланды. Тынық мұхиты соғысы басталғанда ол Сыртқы істер министрі, ал жақын арада Ішкі істер министрі болып тағайындалды. Осы лауазымда ол соғыстың бағытын толық бақылап, жеңіске жетуге үлкен үлес қосты.
At the age of 23, he became Intendant of Colchagua. His active intervention in rigging elections in favor of the conservatives made him into the principal target of the opposition. Two years later, he was asked to resign by his superiors. His refusal sparked his destitution by Manuel Montt. At that point, he joined Montt's opposition and joined the liberal party, participating actively in the 1851 revolution. In 1856, during the clash between the government and the church due to the "verger problem" he joined the opposition to the church, a position that would eventually carry to the extreme during his administration. In 1858, he was elected to the lower house of congress and a year later, he was forced into exile in Europe as a result of the 1859 revolution. After his return, he remained aloof from politics. He became an attorney of the Appellate Court of Santiago. During the Chincha Islands War, he became a champion for Americanism and his articles made him a public figure. After the war, he returned to politics as member of the lower house, raising to become vice president of the chamber. He was also a diplomat and was named full member of the Appellate Court and a State Counsellor. In March 1879, he was elected senator. When the War of the Pacific broke out, he was named Minister of Foreign Affairs and soon after, Minister of the Interior. From that position, he had almost total control over the direction of the war and as such became one of the main people responsible for the victory.
Әкімшілік
Санта-Марияның мансабының осы кезеңінде ол президент Пинтоның табиғи мұрагері болды. Генерал Мануэль Бакедано да кандидат ретінде қарастырылғанмен, Бакеданоның отставкасы Санта-Марияны консенсус үміткері етіп бекітті. Ол 1881 жылы президент болып сайланды. Өкіметтік кезеңінде ол Тынық мұхиты соғысын аяғына дейін жеткізді. Оның президенттікке сайлануына бірнеше ай бұрын Чили Лиманы басып алды, ал Санта-Марияның әкімшілігі Перуді Анкон шартына (29 қазан 1883 жыл) қол қоюға мәжбүр етті, соның арқасында соғыс аяқталды. Санта-Мария 1884 жылы Боливиямен бейбітшілік шартын да жасады, ол 1904 жылғы болашақ бейбітшілік шартының негізі болды. Ішкі саясаттағы басты күресі Чилидегі католик шіркеуінің билігіне қарсы болды. Ол азаматтық неке, азаматтық тіркеу және қоғамдық зираттар туралы заңдарды қабылдауға конгрессті мәжбүр етті, бұл функциялар бұрын шіркеудің қолында болған. Оның бұл әрекеттері Риммен дипломатиялық қарым-қатынастың үзілуіне әкелді. Сонымен қатар, ол Арауканияны жаулап алып, осы аймақты Чили аумағына қосты. Ол теміржолдарды мемлекеттік холдингке біріктірді, Сантьяго мен Консепсьон арасындағы алғашқы телефон желісін іске қосты және алғашқы қоғамдық электр жарығын енгізді. Санта-Марияның президенттік кезеңі сайлаудағы алаяқтықтардың көбеюімен және үкіметтік либералдардың пайдасына араласумен де ерекшеленді. 1881 жылғы парламент сайлауында консерваторлар қатысудан бас тартты, тек Карлос Уокер Мартинес депутаттыққа үміткер болды. Үкімет Уокердің сайлануын болдырмау үшін бар күшін жұмсады, ал 20 000 сайлаушысы бар округте 34 000 дауыс берілді. Оппозиция бірнеше либералдар мен радикалдарды сайлауға қол жеткізді. 1885 жылы сайлау күресі одан да қызып кетті, консерваторлар алаяқтыққа қарсы тұруға бекінді. Үкімет тараптастары мен қарсыластары арасындағы қақтығыстарда көптеген адамдар қаза тапты немесе жарақат алды, сондай-ақ үкімет шенеуніктері дауыстарды ұрлағандығы туралы көптеген хабарламалар пайда болды. Санта-Мария алаяқтыққа қатысқанын жоққа шығармай, оны ашық мойындады. "Мені авторитар деп айыптады. [ ] Дұрыс емес адамдарға, партиялардың ақылға сыймайтын құштарлықтарына дауыс беру, тіпті жалпы сайлау құқығымен, билеуші үшін өзіне-өзі зиян келтіру, мен қиямет алдында өзімді-өзім өлтірмеймін. Мен мұны жақсы түсінемін және жақсы басқару үшін өзімді мәжбүрлеймін, сондай-ақ болашақ демократияға негіз дайындау үшін ұсынылған либералды заңдарды қолдаймын. Мені жақсы тыңдаңыз: болашақ демократия", - деді ол бірде. Тағы бір жағдайда ол қарапайым түрде: "Мені [сайлауларға] араласушы деп айыптады. Мен солаймын. Мен ескі гвардияның мүшесімін, егер мен аралассам, онда мен тиімді, тәртіпті парламентті қалаймын, ол үкіметтің жалпы игілік үшін жұмысына көмектеседі. Менде тәжірибе бар және қайда бара жатқанымды білемін. Мен Порталес, Булнес, Монт және Эразуриз жасаған істі теоретиктердің жоюына жол бере алмаймын".
At this point in Santa María's career, he became the natural heir to President Pinto. Although General Manuel Baquedano was also touted as a candidate, Baquedano's resignation left Santa María as the consensus candidate. He was elected president in 1881. During his administration, he continued the War of the Pacific to its end. A few months prior to his presidency Chile had captured Lima and Santa María's administration forced Peru to sign the Treaty of Ancón (October 29, 1883), putting an end to war. Santa María also wrote the peace treaty with Bolivia in 1884, basis for the future peace Treaty of 1904. In the domestic front, his main fight was against the power of the Catholic Church in Chile. He forced through congress the laws of civil marriage, civil registry and public cemeteries, all of which were functions formerly in the hands of the Church. His actions led to a break in diplomatic relations with Rome. He also concluded the Occupation of the Araucanía, incorporating the area into the territory of Chile. He centralized the railroads into a state holding, inaugurated the first telephonic line between Santiago and Concepcion, and introduced the first public electric lighting. Santa María's presidency was also marked by increased electoral fraud and intervention in favor of the government liberals. In the parliamentary election of 1881, the conservatives refused to participate, except for Carlos Walker Martínez who was a candidate for deputy. The government went out of its way to prevent Walker's election and in a district with 20,000 voters there were 34,000 votes. The opposition did manage to elect a few anti government liberals and radicals. In 1885, the electoral fight was much more violent and the conservatives were determined to oppose fraud. Fights between government supporters and detractors left many dead or wounded and there were numerous reports of votes being stolen by government officials. Santa María, far from denying he participated in fraud, openly admitted it. "I have been called authoritarian. [ ] Giving away the votes to unworthy people, to the irrational passions of the parties, and even with universal suffrage, is suicide for a ruler, and I will not commit suicide before a chimera. I can see this well and I will impose myself to govern as well as I can and I will support as many liberal laws as are presented to prepare the ground for a future democracy. Hear me well: future democracy," he once said. On another occasion, he simply admitted, "I have been called an interventor [of elections]. I am. I belong to the old guard and if I participate in intervention it is because I want an effective, disciplined Parliament that collaborates with the government's work for the common good. I have experience and know where I'm going. I cannot let the theorists undo what Portales, Bulnes, Montt, and Errázuriz have done."
Кейінгі өмірі
Ол өзінің қолдаушысы және саяси мұрагері Хосе Мануэль Балмаседаның сайлануын қамтамасыз етті. Ол қызметтен кеткеннен кейін Сенат төрағасы ретіндегі қызметін жалғастырды. 1889 жылдың 18 шілдесінде жүрек талмасынан қайтыс болды.
He assured the election of his protégé and political heir, José Manuel Balmaceda. After he stepped down, he continued his work as President of the Senate. He died of a heart attack on July 18, 1889.