Париc Чипман Даннинг: Индиана саяхатшысы және саяси өмірі
Paris C. Dunning
Парис Даннинг (1806-1884) – Индиана штатының экс-губернаторы, саясаткер. Құлдыққа қарсы күресті қолдады, соғыс кезінде Одақ үшін күш білдірді. Биліктегі реформалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері (1806–1884)
American politician (1806–1884)
Париж Чипман Дуннинг (15 наурыз, 1806 – 9 мамыр, 1884) – Демократиялық партиядан штаттық өкіл, штаттық сенатор, сенаттың уақытша төрағасы, оныншы вице-губернатор және АҚШ-тың Индиана штатының тоғызыншы губернаторы, 1848 жылғы 26 желтоқсаннан 1849 жылғы 5 желтоқсанға дейін қызмет еткен. Ол 1816 жылғы конституция бойынша штаттық биліктегі барлық сайланатын лауазымды атқарган жалғыз адам. Оның губернаторлық қызметінің қысқа мерзімі штаттық конституциялық конвенцияны шақырумен және жалпыұлттық құлдыққа қарсы күрестің күрделі кезеңімен бірге өтті, онда Дуннинг штат басшыларын құлдықтың таралуына қарсы резолюциялар қабылдап, Конгреске жіберуге шақырды. Ол кейінгі конвенцияға делегат ретінде заңнамалық және білім беру реформаларын сәтті жақтады. Азамат соғысы басталғанда ол Демократиялық партиядан шығып, Одақ жағына бұрылып, соғысқа қатысу үшін көптеген әскер бөлімдерін жеке жинады. Соғыс жылдарында ол штаттық сенатқа оралды, ал мерзімі аяқталғаннан кейін заңгерлік практикасын қайта бастады. Ол штатта беделді болды және саясаттан кеткеннен кейін бірнеше лауазымға ұсынылған кандидатурадан бас тартты.
Paris Chipman Dunning (March 15, 1806 – May 9, 1884) was a Democratic state representative, state senator, senate president pro tempore, the tenth lieutenant governor, and the ninth governor of the U. S. state of Indiana from December 26, 1848, to December 5, 1849. He is the only person to hold to every elected seat in the state government under the 1816 constitution. His brief term as governor was marked by the calling of a state constitutional convention and overshadowed by the national anti slavery debate, where Dunning urged state leaders to issue and forward resolutions to Congress expressing opposition to the expansion of slavery. As a delegate to the subsequent convention, he successfully advocated legislative and educational reform. As the American Civil War broke out, he left the Democratic party and declared for the Union, personally raising many companies of soldiers for the war effort. He returned to the state senate during the war, and then resumed his law practice after his term ended. He remained popular in the state, and declined several nominations to run for office after retiring from politics.
Отбасы және шыққан тегі
Дуннинг 1806 жылы Солтүстік Каролина штатының Гилфорд округіндегі Гринсборо қаласында Джеймс пен Рейчел Норт Дуннингтің алты ұлының ең кішісі болып дүниеге келді. Ол жақын маңдағы Гринсборо академиясына оқуға түсіп, он жеті жасында бітірді. Бітірген соң, ол медицинаны оқып, Чапел-Хиллдегі мемлекеттік университетке түсті. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол, анасы және үлкен ағасы Индиана штатының Блумингтон қаласына көшіп барды. Сол жерде ол Сара Александрмен танысты; жұбайлар 1826 жылдың 6 шілдесінде үйленді және төрт балалары болды. Ол және әйелі медициналық білімін аяқтау үшін қысқа мерзімге Луисвиллге (Кентукки штаты) көшті, содан кейін Индиана штатының Роквилл қаласында медициналық практика ашты. Бірақ ол заңға көбірек қызығушылық танытқандықтан, практикасы ұзаққа солмады. Ол Блумингтонға анасы мен үлкен ағасына оралды және 1833 жылы адвокаттыққа қабылданудан бұрын болашақ губернатор Джеймс Уиткомб пен конгрессмен Тилгман А. Говардтың кеңсесінде заң оқуын бастады. Заң кеңсесінде жұмыс істеген кезде ол Индиана штатының Демократиялық партиясының жетекшілерімен танысты, және олардың көпшілігі оны болашаққа үміткер деп санады.
Dunning was born in 1806 in Greensboro, Guilford County, North Carolina, the youngest of the six sons of James and Rachel North Dunning. He attended the nearby Greensboro Academy and graduated at age seventeen. Upon graduation he enrolled in the state university at Chapel Hill to study medicine. After the death of his father, he, his mother, and one older brother moved to Bloomington, Indiana, where Dunning briefly taught school. There he met Sarah Alexander; the couple married on July 6, 1826, and had four children. He and his wife moved to Louisville, Kentucky, for a short time to complete his medical training and then he opened a medical practice in Rockville, Indiana. The practice was short lived as he became more interested in law. He returned to his mother and older brother in Bloomington and began to study law in the office of future Governor James Whitcomb and Congressman Tilghman A. Howard before being admitted to the bar in 1833. Working in the law office, he met Indiana's Democratic Party leaders, and impressed many of them who saw him as a potential candidate for office.
Заң шығарушы
1833 жылы Дуннинг Монро округінен Индиана штатының Өкілдер палатасына сайланды. Ол екі рет қайта сайланды және үш бір жылдық мерзімде қызмет етті, мерзімі 1836 жылы аяқталды. Сол жылы ол Монро және Браун округін өкілдік ететін Индиана штатының Сенатына сайланды. Индиана штатының Бас Ассамблеясындағы жылдары ол 1841 жылы штатты банкротқа дейін жеткізген «Мамонт ішкі жақсарту» заңына дауыс берді. 1840 жылы Блумингтонда заңгерлік практикасын ашуға дейін екі үш жылдық мерзімде қызмет етті. Оның сайлаудан бас тартуы, мүмкін, оның аталған заңды қолдауымен байланысты болды. Ол партия ішінде белсенді болып, 1844 жылы президенттік сайлауға сайлаушы болып қатысты және Джеймс К. Полкке дауыс берді. Губернатор Уиткомб конституциялық конвенцияны шақыру үшін заң шығарушы органда бастама көтерген еді, ал Дуннинг конституцияны жаңару үшін референдум өткізуді қолдауға жалғастырды. Дуннинг 1849 жылы лауазымынан кетіп, заңгерлік қызметіне оралды. Оның мемлекеттік мектептерге қатысты ұстанымы конституцияның 8-бабына қосылды. Штаттың сауаттылық деңгейі 1840 жылы 90%-дан 1850 жылы 80%-ға дейін төмендеді. 1841 және 1868 жылдар аралығында Индиана университетінің мүшесі болғандықтан, ол штаттағы мемлекеттік білім берудің нашар жағдайына куә болды. Оның ұсыныстары мемлекеттік білім беруде әйелдерге тең мүмкіндік беруді қамтамасыз етті, бұл сол кезде көптеген штаттарда мүлдем жаңа еді. Ол сондай-ақ мемлекеттік мектептерді қаржыландыруды мемлекеттік бюджеттен жүргізуді талап ету арқылы тегін білім беру ісін нығайтты, сонымен бірге жергілікті мектеп басқармаларына өз аудандарының оқу бағдарламасын, кадрларды таңдау және мектептерді ұйымдастыру мәселелерін өздері шешуге мүмкіндік берді. 1861 жылы ол Демократиялық партиядан шығып, тәуелсіз кандидат ретінде штат Сенатына қайта сайланды және соғыс жылдарында республикалық губернаторды қолдады. Губернатор Оливер П. Мортон 1865 жылы инсульт алғаннан кейін емделу үшін Еуропаға кетті, ал Конрад Бейкер губернатор міндетін атқарушы болды. Содан кейін Дуннинг Бейкердің орнын толтыру үшін Сенаттың уақытша төрағасы болып сайланды. 1863 жылы Дуннингтің әйелі қайтыс болды, ал 1865 жылдың 17 қыркүйегінде ол Аллен Эшфордтың жесіріне үйленді. 1867 жылы Сенаттағы мерзімі аяқталғаннан кейін ол қайтадан үміткерлікке түсуге шақырылды, бірақ ол бас тартты. 1868 жылы Конгресске үміткер болудан да бас тартты, өйткені заңгерлік практикасымен айналысуды жөн көрді. Дуннинг заңгер ретінде ұлттық деңгейде танымал болды және қылмыстық құқық саласында жұмыс істеді. Оның беделі соншалық еді, оның клиенттері «ол іске кіріскенде сәтті аяқталуына сенімді болды».
Dunning was elected to represent Monroe County in the Indiana House of Representatives in 1833. He was reelected twice, and served three one years terms, ending in 1836. That year he was elected to the Indiana State Senate representing Monroe and Brown County. During his years in the Indiana General Assembly, he had voted for the Mammoth Internal Improvement Act that had led the state to bankruptcy in 1841. He served two three year terms before opening his Bloomington law practice in 1840. His exit from elected office was probably related to his support of the improvement act. He continued to be active in the party, and was a presidential elector in 1844, and cast his vote for James K. Polk. Governor Whitcomb had already started a movement in the legislature to call a constitutional convention, and Dunning continued to support the effort to have a ballot initiative to replace the constitution. Dunning left office in 1849 and returned to his law practice. His position on public schools was also added to article 8 of the constitution. The state's literacy rate had dropped from 90% in 1840, to 80% in 1850, and having served on the board of Indiana University between 1841 and 1868, he became aware of the poor condition of public education in the state. His proposals guaranteed equal opportunity for women in public education, something unknown in most of the nation. He also strengthened the free common school cause by requiring the state to fund the public school system, while allowing local school boards to maintain control of their districts' curriculum, hiring, and school arrangements. In 1861, he left the Democratic party, and was reelected to the state senate as an Independent and supported the Republican governor throughout the war. Governor Oliver P. Morton had a stroke in 1865, and traveled to Europe for treatment and Conrad Baker became acting governor. Dunning was then elected president pro tempore of the senate to fill Baker's place. Dunning's wife died in 1863 and Dunning remarried to the widow of Allen Ashford on September 17, 1865. When his term in the Senate ended in 1867, he was nominated to run again, but declined. He declined a second offer to run for Congress in 1868, preferring to remain in his law practice. Dunning gained a national reputation as a lawyer, and was committed to criminal law. His reputation was such that his clients were "assured of success when he was on the case."