Кіріспе

Алкасер-ду-Сал (алˈкасɛɾ ðu ˈsal) — Португалиядағы муниципалитет, Сетубал ауданында орналасқан. 2011 жылғы халық саны 13 046 адам, аумағы 1499,87 км².

Ең ерте қоныстану

Бұл аймақта 40 000 жылдан астам уақыттан бері адамдар қоныстанған; археологиялық зерттеулер адамның осы жерде болуын мезолит дәуіріне дейін, алғашқы адамдар Алкасер маңындағы аймақтарға жинала бастаған кезге дейін жетеді. Бұл кезең Саду эстуариясының экожүйесін пайдаланумен еректелді, сол кезде өзен Сан-Ромауға дейін жеткен, оның ішінде балық аулау, моллюскаларды іздеу, жергілікті орманды аңдау және жинау істері болды. Шерттен жасалған қарапайым құралдар палеолиттің соңғы кезеңіндегі технологиялардың негізінде жасалған. Мезолиттің соңғы кезеңінде адамдар Компорта мен Торрао аймағында шоғырланды, кейіннен өздерінің қоғамдарын қолдау үшін алғашқы қорғаныс құрылыстарын салған. Бұл маңызды елді мекендер Мыс дәуірінде тасталып, бірақ Темір дәуірінде қайтадан қоныстанды, Алкасер де осылай болды. Финикиялықтар бастаған Жерорта теңізі саудасы Абул мен Алкасерде (сол кезде Бевипо немесе Кеитион деп аталған) сауда ошақтарын құрды, онда жазбаша әліпби мен ақша жүйесі сауданың гүлденуіне жағдай жасады.

Рим дәуірі

Үшінші Пуникалық соғыстан кейін, Карфаген құлағаннан кейін, Алкасер Рим империясына қосылды (б.з.б. I-II ғасыр шамасында). Қазіргі Алкасер муниципалитеті теңіз құдайы Нептунның әйелі, нимфа Салацияның құрметіне Urbs Imperatoria Salacia деп аталды, себебі ол Иберия тұз саудасындағы маңыздылығымен және аймақтан өткен көптеген жолдармен ерекшеленді. Үшінші ғасырда Салация порты Олисипоның (Лиссабон) пайда болуына байланысты қолданыстан шықты. Галлияның күшеюімен, Испанияның көп бөлігі үлкен империяның қарауындағы мемлекетке айналды. 296 жылы Диоклетианның Рим территорияларын қайта ұйымдастыруымен (сол кездегі әскери тәртіпсіздікті жою мақсатында) Империя құрамына қайта кірген Салатияның рөлі өзгерді. Шамамен 300 жылы ол Салация (португал) / Салациен(сис) (латын) / Салариен(сис) (латын) епархиясының орталығы болды, бірақ 350 жылы жойылды. Келесі ғасырларда Салатия Сетубал немесе Лиссабонның әлдеқайда үлкен орталықтарының шалқары аймағына айналды. Тек Торрао ғана гүлдене берді. 711 жылға дейін, аймақ Дамаск Омейяд халифатының құрамына кіргенге дейін, Салатияның төбелік аймақтарындағы халық өзен жағалауындағы төмендікке көшіп кетті.

Аль-Андалус

Уммаяд билігі Иберия түбегінде, Әбу әл-Хаттардың (743-745) билік кезінде Бежа аймағында, Алкасерді қамтитын аймақта, әскерлерді жинау және Оңтүстік Португалиядағы йемендік рулардың күшінің артуымен еректелді. Кейіннен бүкіл аймақты Египеттік араб әскерлері басқарды және Бежаны өңірлік орталық ретінде таңдады. 844 жылға дейін Алкасер Төменгі Садо аңғарында салық жинау орталығы болып жұмыс істеді, негізінен аңғарда қалуды таңдаған христиандардан салық жиналды. Осы жылы викингтердің алғашқы шабуылдары саяси қайта ұйымдастыруға мәжбүр етті, және Алкасер Аль-Андалустың маңызды бекінісіне айналды. 888 жылы Муаладтардың көтерілісіне қарсы жеңіс однысқаннан кейін, қала Бану Данис руына сыйлық ретінде берілді, ал оның қамалы Қашр Әби Данис (قصر أبي دانس) деп аталды, көбінесе жай ғана Әл-Қашр деп танылды. Әл-Қашр ауылы христиан-мавр Реконкистасы кезінде қолданылған үлкен флот пен қару-жарақ қоймасының базасы болды. 997 жылы мавр флоты Аль-Мансур ибн Әби Амирді қолдау үшін Алькасерден Портуға әскер тасымалдады, нәтижесінде Сантьяго-де-Компостела қасиетті орны қиратылды. Бұл кезде қала 12-ші ғасырда Эвораның сәнді талғамымен қолдау көрсетілген Аль-Қашр провинциясының астанасы болды. Мұхаммед әл-Идриси осы кезеңде орман шаруашылығының, әсіресе қарағай жинаудың, сондай-ақ мал шаруашылығы мен ірі егіс шаруашылығының маңызды екенін атап өтті. Алайда, норвегтер Киелі жерге аттанып кетті, ал қалада аман қалған тұрғындар мұсылман болып қалды. Бесінші крест жорығы кезінде Португалияның Афонсу II-і Альмохадтармен бітімге келгенде, Лиссабон және Эвораның суэро епископтары Алькобасаның цистерциан аббатына, Пальмела қолбасшысына, тамплиерлерге, госпитальерлерге және магнаттарға қосылып, крестшілерді Алькасер-ду-Салдағы маврларға шабуыл жасауға көндіруге тырысты. Алкасер қаласы 1191 жылдан бастап Альвор және Сильвестің үшінші крест жорықтарынан кейін жоғалып кеткен. Алкасердегі қамал португалдар 1160 жылы алғаш рет басып алды. 1191 жылы ол Якуб әл-Мансурдың басшылығымен Амазигтердің қолына қайта келді, ол оны Гарб аль-Андалустың әскери гарнизонына айналдырды. De itinere Frisonum бойынша, Фризиялық крестшілер Епископ Суироға Иннокентий III-нің тыйымын салғандықтан көмектесуден бас тартты және тіпті тамақ, шығындар және Альмохадтардың жыл сайынғы 100 христиандық құрбандық туралы сөздерінен кейін де Киелі жерге аттанды. Осы арада Голландияның Вильгельм I және Вид графы Георгийдің басшылығындағы кемелер 1217 жылдың 2 тамызында Алькасер-ду-Салға келді. Оларға қаланы қоршауға португалдықтар да қосылды. Севилья, Кордова, Хаен және Бадахоз мұсылман губернаторлары гарнизонды құтқаруға тырысты, бірақ олардың күшейткіштері 11 қыркүйекте жеңіліске ұшырады. Қамал 1217 жылдың 18 қазанында Кастилиялық Педро Альвициз ұсынған қосымша христиан әскерлерімен берілді. Қамалды басып алғаннан кейін, көптеген солтүстік крестшілер папа Онорий III-тен "Испанияны азат ету" және "бұзықтардың сенімін жою" үшін бір жылға қалуға рұқсат беруді өтінді. 1218 жылы Алькасер-ду-Сал король Афонсу II-ден өзінің форалын алды және оны Сантьяго орденіне тапсырды, олар оны Альентехо және Алгарвеге жорық жасағандағы штаб-пәтері етті.

Физикалық география

Алкасер қаласынан бірнеше шақырым қашықтықта, Садо өзенінің арнасы бойында Садо өзенінің сағасы табиғи қорығы (Reserva Natural do Estuário do Sado) орналасқан. Оның ауданы батпақтар, каналдар, арналар және мангр тоғайларын қамтиды.

Климат

Алкасер-ду-Сал жер орта теңіздік климатқа (Кёппен: Csa) ие, жазда ыстық және құрғақ, қыста жұмсақ және ылғалды болады. Қалада тіркелген ең жоғары температура 2018 жылдың 4 тамызында болған.

Діни

Носса-Сеньора-де-Ара-Каэли монастыры (Конвенто-де-Носса-Сеньора-де-Ара-Каэли/Қонақ үйі Д. Афонсо II)