Алқасер-ду-Сал: Португалиядағы муниципалитет, 40 мың жылдық тарихы бар. Археологиялық зерттеулер, Мезолит дәуірінен бастау алатын ежелгі қоныс іздерін тапты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алкасер-ду-Сал (алˈкасɛɾ ðu ˈsal) — Португалиядағы муниципалитет, Сетубал ауданында орналасқан. 2011 жылғы халық саны 13 046 адам, аумағы 1499,87 км².
Alcácer do Sal (alˈkasɛɾ ðu ˈsal) is a municipality in Portugal, located in Setúbal District. The population in 2011 was 13,046, in an area of 1,499.87 km2.
Ең ерте қоныстану
Бұл аймақта 40 000 жылдан астам уақыттан бері адамдар қоныстанған; археологиялық зерттеулер адамның осы жерде болуын мезолит дәуіріне дейін, алғашқы адамдар Алкасер маңындағы аймақтарға жинала бастаған кезге дейін жетеді. Бұл кезең Саду эстуариясының экожүйесін пайдаланумен еректелді, сол кезде өзен Сан-Ромауға дейін жеткен, оның ішінде балық аулау, моллюскаларды іздеу, жергілікті орманды аңдау және жинау істері болды. Шерттен жасалған қарапайым құралдар палеолиттің соңғы кезеңіндегі технологиялардың негізінде жасалған. Мезолиттің соңғы кезеңінде адамдар Компорта мен Торрао аймағында шоғырланды, кейіннен өздерінің қоғамдарын қолдау үшін алғашқы қорғаныс құрылыстарын салған. Бұл маңызды елді мекендер Мыс дәуірінде тасталып, бірақ Темір дәуірінде қайтадан қоныстанды, Алкасер де осылай болды. Финикиялықтар бастаған Жерорта теңізі саудасы Абул мен Алкасерде (сол кезде Бевипо немесе Кеитион деп аталған) сауда ошақтарын құрды, онда жазбаша әліпби мен ақша жүйесі сауданың гүлденуіне жағдай жасады.
There has been human settlement in the area for more than 40,000 years; archaeological investigations have placed human presence here back to the Mesolithic Period, when the first peoples began to concentrate in the areas around Alcácer. This period was characterized by exploitation of the ecosystem in the Sado Estuary, when the river extended to São Romão, involving fishing, scavenging for shellfish, hunting and foraging in the local forests. The primitive tools, made from chert, were adapted from the techniques of the late Paleolithic era. By the late Mesolithic period, people had concentrated in the area of Comporta and Torrão, later establishing primitive defensive protection to support their communities. These principal settlements were abandoned by the Copper Age, but repopulated during the Iron Age, as was the case of Alcácer. Mediterranean trade, pioneered by the Phoenicians, introduced commercial colonies in Abul and Alcácer (then referred to as Bevipo or Keition), where a written alphabet and currency allowed commerce to flourish.
Рим дәуірі
Үшінші Пуникалық соғыстан кейін, Карфаген құлағаннан кейін, Алкасер Рим империясына қосылды (б.з.б. I-II ғасыр шамасында). Қазіргі Алкасер муниципалитеті теңіз құдайы Нептунның әйелі, нимфа Салацияның құрметіне Urbs Imperatoria Salacia деп аталды, себебі ол Иберия тұз саудасындағы маңыздылығымен және аймақтан өткен көптеген жолдармен ерекшеленді. Үшінші ғасырда Салация порты Олисипоның (Лиссабон) пайда болуына байланысты қолданыстан шықты. Галлияның күшеюімен, Испанияның көп бөлігі үлкен империяның қарауындағы мемлекетке айналды. 296 жылы Диоклетианның Рим территорияларын қайта ұйымдастыруымен (сол кездегі әскери тәртіпсіздікті жою мақсатында) Империя құрамына қайта кірген Салатияның рөлі өзгерді. Шамамен 300 жылы ол Салация (португал) / Салациен(сис) (латын) / Салариен(сис) (латын) епархиясының орталығы болды, бірақ 350 жылы жойылды. Келесі ғасырларда Салатия Сетубал немесе Лиссабонның әлдеқайда үлкен орталықтарының шалқары аймағына айналды. Тек Торрао ғана гүлдене берді. 711 жылға дейін, аймақ Дамаск Омейяд халифатының құрамына кіргенге дейін, Салатияның төбелік аймақтарындағы халық өзен жағалауындағы төмендікке көшіп кетті.
After the Third Punic War, with the fall of Carthage, Alcácer was annexed to the Roman Empire (around 1st 2nd century B. C.). The municipality of present Alcácer became known as Urbs Imperatoria Salacia in honor of the sea god Neptune's wife, nymph Salacia, for its importance in the Iberian salt trade and the number of routes that crossed the area. In the third century the port of Salacia fell into disuse thanks to the emergence of Olisipo (Lisbon). With the rise of Gaul, most of Hispania became a vassal state of the larger empire. Returning to the Imperial fold with the 296AD reorganization of Roman territories by Diocletian (in order to subvert the Military Anarchy that existed at the time), Salatia's role was transformed. Circa 300? it was the seat of a Diocese of Salácia (Portuguese) / Salacien(sis) (Latin) / Salarien(sis) (Latin), which was however suppressed around 350. In the following centuries, Salatia became a poor distant colony of the much larger centers of Setúbal or Lisbon. The only exception was Torrão, which continued to prosper. Until 711, when the region was annexed by the Umayyad Caliphate of Damascus, the population of the hilltop areas of Salatia left in favor of the low lands along the river.
Аль-Андалус
Уммаяд билігі Иберия түбегінде, Әбу әл-Хаттардың (743-745) билік кезінде Бежа аймағында, Алкасерді қамтитын аймақта, әскерлерді жинау және Оңтүстік Португалиядағы йемендік рулардың күшінің артуымен еректелді. Кейіннен бүкіл аймақты Египеттік араб әскерлері басқарды және Бежаны өңірлік орталық ретінде таңдады. 844 жылға дейін Алкасер Төменгі Садо аңғарында салық жинау орталығы болып жұмыс істеді, негізінен аңғарда қалуды таңдаған христиандардан салық жиналды. Осы жылы викингтердің алғашқы шабуылдары саяси қайта ұйымдастыруға мәжбүр етті, және Алкасер Аль-Андалустың маңызды бекінісіне айналды. 888 жылы Муаладтардың көтерілісіне қарсы жеңіс однысқаннан кейін, қала Бану Данис руына сыйлық ретінде берілді, ал оның қамалы Қашр Әби Данис (قصر أبي دانس) деп аталды, көбінесе жай ғана Әл-Қашр деп танылды. Әл-Қашр ауылы христиан-мавр Реконкистасы кезінде қолданылған үлкен флот пен қару-жарақ қоймасының базасы болды. 997 жылы мавр флоты Аль-Мансур ибн Әби Амирді қолдау үшін Алькасерден Портуға әскер тасымалдады, нәтижесінде Сантьяго-де-Компостела қасиетті орны қиратылды. Бұл кезде қала 12-ші ғасырда Эвораның сәнді талғамымен қолдау көрсетілген Аль-Қашр провинциясының астанасы болды. Мұхаммед әл-Идриси осы кезеңде орман шаруашылығының, әсіресе қарағай жинаудың, сондай-ақ мал шаруашылығы мен ірі егіс шаруашылығының маңызды екенін атап өтті. Алайда, норвегтер Киелі жерге аттанып кетті, ал қалада аман қалған тұрғындар мұсылман болып қалды. Бесінші крест жорығы кезінде Португалияның Афонсу II-і Альмохадтармен бітімге келгенде, Лиссабон және Эвораның суэро епископтары Алькобасаның цистерциан аббатына, Пальмела қолбасшысына, тамплиерлерге, госпитальерлерге және магнаттарға қосылып, крестшілерді Алькасер-ду-Салдағы маврларға шабуыл жасауға көндіруге тырысты. Алкасер қаласы 1191 жылдан бастап Альвор және Сильвестің үшінші крест жорықтарынан кейін жоғалып кеткен. Алкасердегі қамал португалдар 1160 жылы алғаш рет басып алды. 1191 жылы ол Якуб әл-Мансурдың басшылығымен Амазигтердің қолына қайта келді, ол оны Гарб аль-Андалустың әскери гарнизонына айналдырды. De itinere Frisonum бойынша, Фризиялық крестшілер Епископ Суироға Иннокентий III-нің тыйымын салғандықтан көмектесуден бас тартты және тіпті тамақ, шығындар және Альмохадтардың жыл сайынғы 100 христиандық құрбандық туралы сөздерінен кейін де Киелі жерге аттанды. Осы арада Голландияның Вильгельм I және Вид графы Георгийдің басшылығындағы кемелер 1217 жылдың 2 тамызында Алькасер-ду-Салға келді. Оларға қаланы қоршауға португалдықтар да қосылды. Севилья, Кордова, Хаен және Бадахоз мұсылман губернаторлары гарнизонды құтқаруға тырысты, бірақ олардың күшейткіштері 11 қыркүйекте жеңіліске ұшырады. Қамал 1217 жылдың 18 қазанында Кастилиялық Педро Альвициз ұсынған қосымша христиан әскерлерімен берілді. Қамалды басып алғаннан кейін, көптеген солтүстік крестшілер папа Онорий III-тен "Испанияны азат ету" және "бұзықтардың сенімін жою" үшін бір жылға қалуға рұқсат беруді өтінді. 1218 жылы Алькасер-ду-Сал король Афонсу II-ден өзінің форалын алды және оны Сантьяго орденіне тапсырды, олар оны Альентехо және Алгарвеге жорық жасағандағы штаб-пәтері етті.
The Ummayad rule on the Iberian Peninsula, in the reign of Abu l Khattar (743 745) over the region of Beja, which included Alcácer, was noted for the recruitment of troops, and for the rising power of Yemeni clans in southern Portugal. The entire region was later administered by Egyptian Arab troops, that selected Beja as their regional seat. Until 844, Alcácer functioned as center for the collection of taxes in the lower Sado valley: collected primarily from the Christians who chose to remain in the valley. The first Viking raids in this year forced a political reorganization, and Alcácer became an important outpost of Al Andalus. After an internal victory over Muwallad rebels in 888, the city was offered as reward to the Banu Dānis clan, and its keep was renamed Qaşr Abī Dānis (قصر أبي دانس ; ), commonly known simply as Al Qaşr The village of Al Qaşr was the base for a large fleet and arsenal that was used during the Christian Moorish Reconquista. In 997 a Moorish fleet transported troops from Alcácer to Porto, to support Al Mansur Ibn Abi Aamir, that culminated in the destruction of the sanctuary of Santiago de Compostela. It was then capital of the Al Qaşr Province, which by the 12th Century was a center of merchant traffic, supported by the opulent tastes of Évora. Muhammad al Idrisi noted that forestry, and in particular pine tree harvesting, was important during this period, as was cattle raising and major agricultural cultivation. However, the Norwegians then sailed on to the Holy Land and the town with whatever inhabitants survived remained Muslim. During the Fifth Crusade, when Afonso II of Portugal had a truce with the Almohads, Sueiro Bishops of Lisbon and Évora joined the Cistercian abbot of Alcobaça, the commander of Palmela, the Templars, the Hospitallers, and magnates, in an attempt to persuade the crusaders to attack the Moors in Alcácer do Sal. The city of Alcácer had been lost since 1191 in the aftermath of the Third Crusade campaigns of Alvor and Silves. The keep in Alcácer was conquered for the first time by the Portuguese in 1160. In 1191, it returned to Amazigh hands under the direction of Yaqub al Mansur, who transformed it into the military garrison of Garb al Andalus. According to De itinere Frisonum the Frisian Crusaders refused to help on account of Innocent III prohibition to Bishop Souiro, and departed for the Holy Land, even after being provided food, expenses, and rousing oratories about the Almohads' annual demands for 100 Christians in tribute. Meanwhile, ships under the command of William I of Holland and Count George of Wied arrived in Alcácer do Sal on 2 August 1217. They were joined by the Portuguese sent to lay siege to the castle. Muslim governors in Seville, Córdoba, Jaén and Badajoz attempted to relieve the garrison but their reinforcements were defeated on 11 September. The castle surrendered on 18 October 1217, with additional Christian troops provided by Pedro Alvítiz from Castile. Once the castle was taken, many of the northern Crusaders requested Pope Honorius III allow them to remain for a year "for the liberation of Hispania" and "the extirpation of the perfidious cult of the pagans". In 1218, Alcacer do Sal received its foral from King Afonso II, and handed over to the Knights of Santiago, who made it their headquarters during their advance into the Alentejo and Algarve.
Физикалық география
Алкасер қаласынан бірнеше шақырым қашықтықта, Садо өзенінің арнасы бойында Садо өзенінің сағасы табиғи қорығы (Reserva Natural do Estuário do Sado) орналасқан. Оның ауданы батпақтар, каналдар, арналар және мангр тоғайларын қамтиды.
A few kilometres from the city of Alcácer, along the course of the Sado, is the Reserva Natural do Estuário do Sado (Sado Estuary Nature Reserve) which covers an area of , comprising marshes, canals, streams and mangroves.
Климат
Алкасер-ду-Сал жер орта теңіздік климатқа (Кёппен: Csa) ие, жазда ыстық және құрғақ, қыста жұмсақ және ылғалды болады. Қалада тіркелген ең жоғары температура 2018 жылдың 4 тамызында болған.
Alcácer do Sal has a Mediterranean climate (Köppen: Csa) with hot dry summers and mild wet winters. The highest recorded temperature in the city was on 4 August 2018.
Діни
Носса-Сеньора-де-Ара-Каэли монастыры (Конвенто-де-Носса-Сеньора-де-Ара-Каэли/Қонақ үйі Д. Афонсо II)
Convent of Nossa Senhora de Ara Caeli (Convento de Nossa Senhora de Ara Caeli/Pousada de D. Afonso II)