Хью Ленокс Скотт: АҚШ Армиясының Бас штабының 7-ші басшысы

Кіріспе

АҚШ армиясының штаб бастығы

АҚШ армиясының 7-ші штаб бастығы (1914–1917)

Генерал-майор Хью Ленокс Скотт (22 қыркүйек 1853 – 30 сәуір 1934) – АҚШ армиясының офицері. 1876 жылы Вест-Пойнтты бітірген ол 1906 жылдан 1910 жылға дейін Вест-Пойнттың суперинтенданты, ал 1914 жылдан 1917 жылға дейін АҚШ армиясының штаб бастығы болып қызмет етті, бұл Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуының алғашқы айларын қамтыды.

Ерте өмір

Скотт 1853 жылдың 22 қыркүйегінде Кентукки штатының Данвилл қаласында, пастор Уильям Маккендри Скотт пен Мэри Элизабет (Ходжес) Скотттың ұлы болып дүниеге келді. Ол Данвиллде және Нью-Джерси штатының Принстон қаласында өсті, онда Лоуренсвилл мектебінде білім алды. Ол Принстон университетіне қабылданды, содан кейін АҚШ Әскери академиясына, Вест-Пойнтқа қабылданды.

Әскери мансап

Скотт 1876 жылы Вест-Пойнтты бітірді (оның Каллум нөмірі 2628 болды) және кавалерияға тағайындалды. Содан кейін шамамен жиырма жыл бойы ол батыс шекарасында қызмет етті, көбінесе 7-ші АҚШ кавалериясында. Ол Джордж Армстронг Кастердің жесірі жақында ғана босатқан пәтерге орналастырылды. Шындығында, Скотт Кіші Үлкен Мүйіз шайқасы болған жерге Кастердің шайқаста қаза болған әскерлерінің қабірлерін белгілеу үшін жіберілді. Ол сондай-ақ 1876 жылғы 25 маусымдағы шайқаста екі тараптан да соғысқан көптеген үндістермен сұхбаттасты. Ол сиу, нез-персе, шайен және Ұлы жазықтың басқа да тайпаларына қарсы науқандарда қатысты және олардың тілдері мен тұрмыс салтын жақсы білді. 1878 жылғы маусымда ол бірінші лейтенант болып тағайындалды. 1889 жылы Оклахома штатындағы Форт-Силлде 7-ші кавалерияда қызмет еткен кезде Скотт киова тайпасының I See O (Көп От) атты үнді скаутымен танысты. I See O 1889 жылы үнді скауттарының қатарына қосылды және Скоттқа үнді тілінің белгілерін және шекаралық соғыс тактикасын үйретті. Скотт 1891 жылғы 29 наурызда 7-ші кавалерия полкінің L отрядына, ал 1891 жылғы 18 қыркүйекте үнді скауттарының жасағына басшылық етуге тағайындалды. Скотт 1891 жылы полктің L отрядына басшылық еткен кезде, I See O-ны өзінің бірінші сержанты етіп тағайындады. (Жаяу әскер полктері өздерінің үнді скауттарына I ротасын, ал кавалерия полктері L отрядымен бірдей тағайындады.) 1890 жылдардың басындағы "Жынды би" құбылысы кезінде I See O апачи және киова тайпаларын соғысқа бармауға көндіруге көмектесті. Бұл әрекет ақ қоныс терушілер мен алыпсатарлардың мүддесіне қызмет еткенімен, көптеген үндістердің өмірін сақтап қалды. Скотттың I See O-ға деген алғысы соншалық болды, ол әскер штабының бастығы болған кезде, I See O сержантының өмір бойы қызметте қалуына рұқсат берді. 1890-91 жылдары ол үнді резервацияларын қамтыған "Жынды би" діни қозғалысын басу міндетін алды және ол үшін ресми мақтау алды. 1892 жылы ол киова, команчи және апачи үндістерінен құралған 7-ші кавалерия полкінің L отрядын ұйымдастырды және оны 1897 жылы АҚШ армиясындағы соңғы үнді бөлімшесі ретінде таратылғанға дейін басқарды. 1894-97 жылдары ол Оклахома штатындағы Форт-Силлде Джеронимоның чирикауа апачи тұтқындарының тобына жетекшілік етті. 1895 жылғы қаңтарда капитандыққа көтерілді, 16 жарым жыл бірінші лейтенант болып қызмет етті. 1897 жылғы қарашада Смитсонов институтының Америка этнология бюросына қосылды, онда ол үнді тілдері туралы еңбек дайындауға кірісті. 1898 жылғы мамыр айында испан-американ соғысы басталғаннан кейін ол еріктілердің майоры және 2-ші және 3-ші дивизиялардың генерал-адъютантының көмекшісі болып тағайындалды. Ол сол соғыста ешқандай әрекетке қатыспады, бірақ 1899 жылғы наурыз айында Кубаға Гавана департаментінің генерал-адъютанты ретінде еріктілердің подполковнигі дәрежесімен барды. 1900 жылғы мамыр айында Куба департаментінде генерал-адъютант болып, 1902 жылдың мамырына дейін сол лауазымда болды. Сол уақытта ол бір кезде губернатор міндетін атқарды және үкіметті кубалықтардың қолына беруге белсенді қатысты. 1903 жылғы ақпанда Регламенттік армияның майоры болды және 1903-06 жылдары Филиппиннің Сулу архипелагының әскери губернаторы болды. Ол сондай-ақ, әртүрлі шайқастарға қатысып, азаматтық үкімет пен институттарды қайта ұйымдастырды. Осы тапсырма кезінде ол екі рет "Күміс жұлдыз" медалімен марапатталды. 1906 жылғы тамызда ол АҚШ әскери академиясының суперинтенданты болып тағайындалды, ол төрт жыл бойы уақытша полковник дәрежесінде болды. 1911 жылғы наурызда тұрақты подполковник, ал сол жылдың тамызында полковник болып тағайындалды. Кейін ол Техастағы 3-ші АҚШ кавалерия полкіне қолбасшылық етті, ол түрлі үнділік мәселелерді шешуге қатысты. 1913 жылғы наурызда Скотт 2-ші кавалерия бригадасының командалық бригада генерал-бригады етіп көтерілді, ол әлі де оңтүстік-батысқа жіберілді. 1913 жылғы қарашада Аризона штатының Бьюнстуэлл тауында болған навахолар арасындағы тәртіпсіздікті шеберлікпен жойғаны үшін ол арнайы мақтау қағазына ие болды. 1914 жылғы сәуірде штабтың көмекшісі болып тағайындалды және 1914 жылдан 1917 жылға дейін, соның ішінде Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа араласуының алғашқы бірнеше айына дейін АҚШ армиясының штаб бастығы болды. 1915 жылғы сәуірде генерал-майор болып тағайындалды. Ол оңтүстік-батыстағы үндістермен және мексикалық шекара қызметкерлерімен дипломатиялық рөлде әрекет етуді жалғастырды, 1915 жылғы наурызда Юта штатындағы пайюттармен мәселені шешті және тамызда Панчо Вилла "конфискациялаған" мүлікті қайтарды. 1916 жылғы ақпаннан наурызға дейін Скотт соғыс хатшысының міндетін атқарды, бірақ оның күші АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына дайындыққа бағытталды. Ол азаматтық шенеуніктер арасында әскери қызметке қатысу идеясын қабылдауға ықпал етті. 1917 жылғы мамырдан тамызға дейін, Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа ресми түрде қатысқаннан кейін, ол Элиху Рут басқарған Рут миссиясының мүшесі ретінде Ресейге жіберілді, мақсаты Ресейді соғыста ұстап тұру болды. Ол 1917 жылғы 22 қыркүйекте 64 жасқа толғандықтан міндетті түрде зейнетке шықты. Оның орнына штаб бастығы болып Таскер Х. Блисс тағайындалды. Зейнетке шыққаннан кейін де Скотт дереу қызметке қайта шақырылды. Ол ел ішінде қызмет етті және Нью-Джерси штатындағы Кэмп Диксте 78-ші дивизияның командирі болды, ал 1918 жылғы наурызда Кэмп Дикстің командирі болды. Соғыс кезіндегі оның қызметі үшін оған Армияның еңбек сіңірген қызмет медалі табысталды, оның мақтау қағазында былай делінген:

Scott graduated from West Point with the Class of 1876 (his Cullum number was 2628), and was commissioned in the cavalry. For some twenty years thereafter he served on the Western frontier, chiefly with the 7th United States Cavalry. He was assigned to the quarters only recently vacated by the widow of George Armstrong Custer. In fact, Scott was sent out to the Little Big Horn battle site to mark gravesites for Custer's men killed in the battle. He also had the opportunity to interview many of the Native Americans who fought on both sides of the battle on June 25, 1876. He saw action in campaigns against the Sioux, Nez Perce, Cheyenne and other tribes of the Great Plains and became an expert in their languages and ways of life. He was promoted to first lieutenant in June 1878. About 1889, while stationed with the 7th Cavalry at Fort Sill in Oklahoma, Scott made the acquaintance of an Indian scout named I See O (Plenty Fires) of the Kiowa tribe. I See O enlisted in the Indian Scouts in 1889 and taught Scott Native American sign language and techniques of frontier warfare. Scott was placed in command of Troop L of the 7th Cavalry on March 29, 1891, and of a detachment of Indian Scouts on September 18, 1891. When Scott was given command of Troop L of the regiment in 1891, he had I See O serve as his first sergeant. (Infantry regiments designated Company I for their Native American scouts, and cavalry regiments did the same with Troop L.) During the ghost dance phenomenon of the early 1890s, I See O helped in persuading the Apache and Kiowa tribes not to go to war. This action, while serving the interest of white settlers and speculators, undoubtedly also saved the lives of many Native Americans. Scott's gratitude to I See O was such that, when he was chief of staff of the army, he allowed for Sergeant I See O to remain on active duty for life. In 1890–91, he was given the responsibility for suppressing the "Ghost Dance" religious movement that swept the Indian reservations and received official commendation for that work. In 1892, he organized Troop L of the 7th Cavalry, composed of Kiowa, Comanche and Apache Indians, and commanded it until it was mustered out, the last Indian unit in the United States Army, in 1897. In 1894–97, he had charge of Geronimo's band of Chiricahua Apache Indian prisoners at Fort Sill, Oklahoma. He was promoted to captain in January 1895, having served as a first lieutenant for 16 1/2 years. In November 1897, he was attached to the Bureau of American Ethnology of the Smithsonian Institution, where he began preparing a work on Indian sign languages. In May 1898, after the outbreak of the Spanish–American War, he was appointed major of volunteers and assistant adjutant general of the 2nd and 3rd Divisions, I Corps. He saw no action in that war, but in March 1899 went to Cuba as adjutant general of the Department of Havana, with the rank of lieutenant colonel of volunteers. In May 1900, he became adjutant general of the Department of Cuba and remained in that post until May 1902. During that time, he served for a time as acting governor and took an active part in the transfer of government into Cuban hands. He was promoted to major in the Regular Army in February 1903 and served as military governor of the Sulu Archipelago, Philippines, in 1903–06 and also commanded troops there, taking part in various skirmishes, reorganized the civil government and institutions. During this assignment he received two Silver Star citations for gallantry in action. In August 1906, he was named superintendent of the United States Military Academy, a post he held for four years with the temporary rank of colonel. He was promoted to permanent lieutenant colonel in March 1911 and to colonel in August of the same year. He then commanded the 3rd United States Cavalry Regiment in Texas, engaged in settling various Indian troubles. In March 1913, Scott was promoted to brigadier general in command of the 2nd Cavalry Brigade, still posted to the Southwest. He won a special commendation for his skillful handling of Navajo disturbances at Beautiful Mountain, Arizona, in November 1913. He was named assistant chief of staff in April 1914 and chief of staff of the United States Army from 1914 to 1917, including the first few months of American involvement in World War I. He was promoted to major general in April 1915. He continued to act in a diplomatic role with Indians and Mexican border officials in the Southwest, settling problems with the Paiutes of Utah in March 1915 and recovering property "confiscated" by Pancho Villa in August. From February to March 1916, Scott served as ad interim secretary of war but his energies were directed more toward preparation for possible U. S. entry into World War I. He was very influential in winning early acceptance among civil officials of the notion of conscription. From May to August 1917, after the official American entry into World War I, he was sent to Russia as a member of the Root Mission, led by Elihu Root, with the intention of keeping Russia in the war. He retired at the statutory age of 64 on 22 September 1917. He was succeeded as chief of staff by Tasker H. Bliss. Despite being retired, Scott was immediately recalled to active duty. He served stateside and became commander of the 78th Division at Camp Dix, New Jersey, in December and of Camp Dix again in March 1918. His services during the war resulted in him being awarded the Army Distinguished Service Medal, the citation for which reads:

Quote|The President of the United States of America, authorized by Act of Congress, July 9, 1918, takes pleasure in presenting the Army Distinguished Service Medal to Major General Hugh Lenox Scott, United States Army, for exceptionally meritorious and distinguished services to the Government of the United States, in a duty of great responsibility during World War I, as Chief of Staff in advocating and persistently urging the adoption of the Selective Service Law and as Commanding General, Camp Dix, New Jersey, in organizing and training the divisions and miscellaneous troops committed to his care during the war. There is a large bas relief memorial plaque in his honor in the Washington National Cathedral. His papers are held by the Library of Congress, and Princeton University.

"Америка Құрама Штаттарының Президенті, Конгресс актісімен, 1918 жылғы 9 шілдеде бекітілген, АҚШ армиясының генерал-майоры Хью Ленокс Скоттқа АҚШ үкіметіне ерекше еңбегі мен соғыс кезінде штаб бастығы ретінде әскери қызметке қатысуды және Кэмп Дикстің командирі ретінде оған тапсырылған дивизиялар мен әскерлерді ұйымдастыру мен оқыту үшін Армияның еңбек сіңірген қызмет медалін беруге құрметпен келіседі."

Вашингтон қаласындағы Ұлттық соборда оның құрметіне үлкен барельефтік ескерткіш тақта орнатылған. Оның құжаттары Конгресс кітапханасында және Принстон университетінде сақталады.

Танымал мәдениетте

Генерал Скотт Джеймс Карлос Блейктің 1996 жылы жазылған "Панчо Вилланың достары" тарихи романында кейіпкер ретінде бейнеленеді.