Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсбол төрешісі (1937–1995)
American baseball umpire (1937–1995)
Рональд Майкл Лучано (28 маусым 1937 – 18 қаңтар 1995) – 1969 жылдан 1979 жылға дейін Үлкен бейсбол лигасының Американдық лигасында қызмет еткен американдық кәсіби бейсбол төрешісі. Ол өзінің ерекше стилімен, тапқыр сөздерімен және жарқын карьерасынан алынған әңгімелер жинағымен белгілі болды.
Ronald Michael Luciano (June 28, 1937 – January 18, 1995) was an American professional baseball umpire who worked in Major League Baseball's American League from 1969 to 1979. He was known for his flamboyant style, clever aphorisms, and a series of published collections of anecdotes from his colorful career.
Ерте өмір
Лучано Нью-Йорк штатының Эндикотт қаласында, Пенсильвания шекарасына жақын Бингемтонның маңында дүниеге келді және өмірінің соңына дейін сонда тұрды. 1 метр 93 см (6 фут 4 дюйм) бойы мен 118 кг (260 фунт) салмағы бар Лучано Сиракуза университетінде шабуылдаушы және қорғаушы ретінде көзге түсті, математика мамандығын бітірді. Ол 1957 жылы Cotton Bowl турнирінде ойнады және 1958 жылы АҚШ студенттер футбол құрамасына енді. 1959 жылы ол болашақ Хейсман жүлдесінің иегері Эрні Дэвиспен бірге «Оранжмен» командасының ұлттық чемпионатына қатысты. «Балтимор Колтс» клубы оны 1959 жылғы НФЛ драфтының үшінші турында шабуылдаушы ретінде таңдады және бірден «Детройт Лайонс» клубына сатты; алайда, ол Колледж All-Star ойынында иығына ауыр жарақат алды және «Лайонс» сапында ешқашан ойнаған жоқ. 1960 жылы оны «Миннесота Викингс» клубына ауыстырды, бірақ маусым соңында босатып жіберді. 1961 жылы «Буффало Биллс» (AFL) клубы оны қабылдады, бірақ тізесіне ауыр жарақат алғаннан кейін екі ойыннан кейін карьерасын аяқтауға мәжбүр болды. Ол кездейсоқ ойындарды театрландырылған оқиғаларға айналдырып, лига ережелерін сақпайтын, еркін ойыншыл ретінде танымал болды. Мысалы, Америка лигасының талабына сәйкес, екінші базаның артында тұрудың орнына, ол көбінесе питчер мен базаның арасында тұрып, Ұлттық лига стилінде ойнайтын. Бірде ол «Окленд» командасының ойыншысы Сал Бандоны, ұзақ созылған сәтсіздіктен кейін үйдегі ойынмен жеңіске жеткенде құттықтады. «Үшінші базадағы ойыншы маған қызықтай қарады», - деп жазды ол. «Бірақ ол бір сөз айта алмай тұрып, мен анық айттым: «Бәрі жақсы. Біз итальяндықпыз»".
Luciano was born in Endicott, New York, a suburb of Binghamton near the Pennsylvania border, and lived his entire life there. The 6 foot 4, 260 pound Luciano was a standout offensive and defensive tackle at Syracuse University, where he majored in mathematics. He played in the 1957 Cotton Bowl and was named to the 1958 College Football All America Team. In 1959, he played on the Orangemen's national championship squad with future Heisman Trophy winner Ernie Davis. The Baltimore Colts selected him as an offensive tackle in the third round of the 1959 NFL Draft, and immediately traded him to the Detroit Lions; however, he suffered a serious shoulder injury in the College All Star Game, and never played for the Lions. He was traded in 1960 to the Minnesota Vikings, who released him at the end of the season. The AFL Buffalo Bills picked him up in 1961, although a severe knee injury forced his retirement after only two games. In addition to making theatrical events of routine outs, he was considered an "individualist" who played fast and loose with the league's rules of conduct. For example, rather than working from behind second base as mandated by the American League, he would frequently stand between the pitcher and the base, National League style. He once congratulated Oakland infielder Sal Bando as he rounded the bases after hitting a home run to end a long slump. "The third baseman was looking at me as if I were slightly out of my mind," he wrote. "But before he could say a word, I said firmly, 'It's okay. We're Italian.' "
Лучано ойын арасында және тіпті ойын кезінде де ойыншылармен сөйлесетін, бұл Лига ережелерімен қатаң тыйымдалған. Лучано Бас төрешілер қауымдастығының президенті болып екі толық мерзім қызмет етті және 1979 жылғы төрешілер ереуілі кезінде оның негізгі көшбасшыларының бірі және өкілі болды. Лучано Уиверді жиі алаңнан қуғандықтан, «Ориолс» ойыншылары өздерінің бас жаттықтырушысының қандай иннингте алаңнан шығарылатынына тігіс тіккен. Джим Палмер Уивердің «Лучано төрешілік еткен кез келген ойынға наразылық білдіргенін» жазды. Бұл шиеленіс соншалықты күшейді, Лучано бір жыл бойы, оның төрешілер тобы «Ориолс» сериясында жұмыс істеуге жоспарланған кезде ауыстырылды. Бір жылдан кейін Лучаноның алғашқы «Ориолс» ойынының үшінші иннингінде (1979 жылғы 26 тамызда Чикагодағы Комиски Паркінде) ол Уиверді алаңнан қуды, ол өз кезегінде Лучаноның «әділдігіне» күмән тудырып, үш ойынға қатысудан шеттетілді. Уивер туралы Лучано былай деп жазды: «Мен оны сыйламауға тырыссам да, оны ұнатуым өте қиын».
Luciano would routinely converse with players during between inning breaks and even during play, a practice strictly forbidden by the League. Luciano served two full terms as president of the Major League Umpires Association, and was one of its principal leaders and spokesmen during the 1979 umpires strike. Luciano ejected Weaver so often that Orioles players reportedly placed bets on the inning in which their skipper would be removed. Jim Palmer wrote that Weaver "protested any game Luciano umped." The friction became so intense that for an entire year, Luciano was transferred whenever his umpiring crew was scheduled to work an Orioles series. In the third inning of Luciano's first Orioles game a year later (August 26, 1979, at Chicago's Comiskey Park), he ejected Weaver — who in turn publicly questioned Luciano's "integrity" and received a three game suspension. Of Weaver, Luciano wrote, "It's impossible for me not to admire him, but it's pretty hard for me to like him."
Жеке өмір
1974 жылы Лучано Чикаго қаласынан келген әуе компаниясының стюардессасы Поли Диксонға үйленді. Бейсбол маусымында олар бір-бірін өте сирек көрді, ал маусымнан тыс уақытта қайда тұру керектігі туралы келісе алмады: ол Нью-Йорк штатының солтүстігіне көшуге қарсы болды, ал ол Чикагода тұруды қаламады. Олардың балалары болған жоқ және екі жылдан кейін ажырасып кетті. "Бірде әйелімді 3 наурыздан 28 маусымға дейін төрт ай көрмедім", - деді ол. "Мен бұл күндерді жақсы есімде сақтаймын, себебі 29 маусымда ажырасуға келістік". Лучано әуесқой орнитолог және көп кітап оқуды ұнататын адам еді. "Мен Шекспирдің сонеттерін түсінбеймін, бірақ оның трагедияларын оқып, тамашалаймын", - деді ол. "Маған жаман мінезді кейіпкерлер ұнайды, мысалы, Макбеттің әйелі сияқты. Төреші болу үшін мазохист болу керек пе, әлде жоқ па?" Бірақ ол ең көп танылған бес кітаптың авторы болды: "Төрешінің кері соққысы", "Екінші соққы", "Римдік төрешінің құлауы", "Өткен соққыларды еске алу" және "Бейсбол жеңілдетілген нұсқасы" – оның төрешілік карьерасынан алынған әзілді оқиғалар мен естеліктер жинағы. Ол сондай-ақ банкеттерде сұранысқа ие спикер болды. Бұл рөл Николас Коласантоға бұйырды.
Luciano married Polly Dixon, an airline flight attendant from Chicago, in 1974. During the baseball season they saw very little of each other, and during the off season they could not agree on where to live: she did not want to move to upstate New York, and he did not want to live in Chicago. They had no children and divorced after less than two years. "I once went four months—from March 3 to June 28—without seeing my wife," he said. "I remember the dates because, on June 29, we decided to get a divorce." Luciano was an enthusiastic amateur ornithologist and an avid reader. "I don't understand Shakespeare's sonnets at all, but I follow his tragedies," he said. "I like the mean characters, people like Macbeth's wife. Hey, you've got to be a masochist to be an umpire, right?" but he became best known as the author of five books—The Umpire Strikes Back, Strike Two, The Fall of the Roman Umpire, Remembrance of Swings Past and Baseball Lite— compilations of humorous anecdotes and reminiscences from his umpiring days. He also became a popular speaker on the banquet circuit. The part went to Nicholas Colasanto.
Өлім
1995 жылдың қаңтар айында Лучано 57 жасында Эндикотттағы үйінің гаражында өлі күйде табылған. Ол көміртегі газымен уланып, өз-өзіне қол жұмбаған. Ол көп жылдар бойы депрессиядан зардап шегіп, 1994 жылдың басында ем алу үшін ауруханаға жатқан.
In January 1995 Luciano was found dead at age 57 in his garage at his home in Endicott, a victim of suicide via carbon monoxide poisoning. He reportedly suffered from depression for many years, and he was hospitalized for its treatment in early 1994.