Кароли Шниманн (12 қазан 1939 – 6 наурыз 2019) – американдық визуалды эксперименталды суретші, дене, повествование, сексуалдық және гендерлік тақырыптардағы мультимедиалық жұмыстарымен танымал. Ол поэзия және философия бакалавры дәрежесін Бард колледжінде, ал көркем өнер магистрі дәрежесін Иллинойс университетінде алды. Бастапқыда абстрактілі экспрессионизм дәстүрінде суретші болған Шниман, сол кездегі Нью-Йорк суретшілерінің еркектік қаһармандығына қызығушылық танытпады және визуалды дәстүрлерді, тыйымдарды және әлеуметтік контексте жеке адамның денесін зерттеуге негізделген перформанс өнеріне бет бұрды. Перформанс және басқа да медиадағы жұмыстарымен танымал болғанымен, Шниман мансабын суретші ретінде бастады, ол былай деді: «Мен суретшімін. Мен әлі де суретшімін және суретші болып өлемін. Мен жасағанның бәрі суреттік принциптерді холсттан тысқары шығарумен байланысты». Оның туындылары Лос-Анджелес қазіргі заманғы өнер мұражайында, Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында, Лондонның Ұлттық кинотеатрында және тағы да көптеген орындарда көрсетілді. Шниманн Калифорния өнер институты, Чикаго өнер институтының мектебі, Хантер колледжі, Ратгерс университеті және SUNY New Paltz сияқты бірнеше университеттерде оқытумен айналысты. Ол сонымен қатар «Сезан, ол ұлы суретші болды» (1976) және «Еттен гөрі көп: перформанс жұмыстары және таңдалған жазбалар» (1979) сияқты көптеген еңбектер жариялады. Оның туындылары Флюкс, Нео-Дада, перформанс өнері, Биттер буыны және оқиғалар сияқты әртүрлі өнер классификацияларымен байланысты.
Carolee Schneemann (October 12, 1939 – March 6, 2019) was an American visual experimental artist, known for her multi media works on the body, narrative, sexuality and gender. She received a B. A. in poetry and philosophy from Bard College and a Master of Fine Arts from the University of Illinois. Originally a painter in the Abstract Expressionist tradition, Schneeman was uninterested in the masculine heroism of New York painters of the time and turned to performance based work, primarily characterized by research into visual traditions, taboos, and the body of the individual in relation to social bodies. Although renowned for her work in performance and other media, Schneemann began her career as a painter, saying: "I'm a painter. I'm still a painter and I will die a painter. Everything that I have developed has to do with extending visual principles off the canvas." Her works have been shown at the Los Angeles Museum of Contemporary Art, the Museum of Modern Art in New York, the London National Film Theatre, and many other venues. Schneemann taught at several universities, including the California Institute of the Arts, the School of the Art Institute of Chicago, Hunter College, Rutgers University, and SUNY New Paltz. She also published widely, producing works such as Cézanne, She Was a Great Painter (1976) and More than Meat Joy: Performance Works and Selected Writings (1979). Her works have been associated with a variety of art classifications, including Fluxus, Neo Dada, performance art, the Beat Generation, and happenings.
Өмірбаян
Кароли Шниманн Кэрол Ли Шниман болып дүниеге келді және Пенсильвания штатының Фокс Чейз қаласында өсті. Бала кезінде достары оны табиғатпен қарым-қатынасы мен табиғатты құрметтеуіне байланысты "ақылсыз пантеист" деп сипаттады. Жас кезінде Шниман Филадельфия өнер мұражайына жиі барады, онда ол өнер мен жыныстық қатынас арасындағы алғашқы байланысын төрт және бес жастағы суреттеріне сілтеме етті, ол әкесінің рецепті таблеткаларына тартты. Шниманн әкесімен бірге болуын оның ауыл дәрігері болғанымен байланыстырады. Бардтан демалыста жүріп, Колумбия университетінде бөлек стипендияда жүргенде, ол Джульярд мектебінде оқыған музыкант Джеймс Теннимен танысты. Шниманның суреті Мэри Бет Эдельсонның 1972 жылғы "Американың кейбір тірі суретші әйелдері" плакатына енгізілген.
Carolee Schneemann was born Carol Lee Schneiman and raised in Fox Chase, Pennsylvania. As a child, her friends described her in retrospect as "a mad pantheist", due to her relationship with, and respect for, nature. As a young adult, Schneemann often visited the Philadelphia Museum of Art, where she cited her earliest connections between art and sexuality to her drawings from ages four and five, which she drew on her father's prescription tablets. Schneemann attributed her father's support to the fact that he was a rural physician who had to often deal with the body in various states of health. While on leave from Bard and on a separate scholarship to Columbia University, she met musician James Tenney, who was attending The Juilliard School. Schneemann's image is included in the iconic 1972 poster Some Living American Women Artists by Mary Beth Edelson.
Алғашқы жұмыстар
Шниманн өзінің өнер мансабын 1950-ші жылдардың аяғында суретші ретінде бастады. Бұл туындылар пост-импрессионист суретші Пол Сезанн сияқты суретшілердің ықпалын және абстрактілі экспрессионистер көтерген сурет өнеріндегі мәселелерді біріктірді. Шнеманн қол жетімділік пен әдемілікке қарағанда көркемдік экспрессияға басымдық берді. Ол "бірінші буын феминист суретшісі" саналады, осы топқа Мэри Бет Эдельсон, Рейчел Розенталь және Джуди Чикаго да кіреді. Олар 1970-ші жылдардың басында Еуропа мен Америка Құрама Штаттарындағы феминистік өнер қозғалысының бір бөлігі болды, ол феминистік жазу мен өнерді дамытты. 1960-шы жылдардың басында Шнеманн өзінің "Кинетикалық Театр" тобын құрды, ол бишілер, бейнелеу өнершілері, музыканттар және басқа да орындаушылардан тұратын тәжірибелік топ болды. Одан кейін ол оқиғалардың негізгі тұлғасы Аллан Капроумен, сондай-ақ Red Grooms және Jim Dine суретшілерімен танысты. Ол сол кездегі абстрактілі экспрессионистерге, мысалы Виллем де Кунингке де қызығушылық танытты. Бірақ өнер әлеміндегі көптеген байланыстарына қарамастан, Нью-Йорк галереялары мен музейлері Шнеманнның сурет салу құрылыстарына қызығушылық танытпады. Олденбург Еуропада осы туындыларға көбірек қызығушылық танылатынын болжады. Шнеманнның "Көз-Дене" жұмысы бойынша өндіріс 1963 жылы басталды. Шнеманн сынған айналар, моторлы қолшатырлар және ритмдік түс бірліктерімен толтырылған "мастерлік ортаны" жасады. Өзінің өнерінің бір бөлігі болу үшін, ол өзін май, бор және пластик сияқты әртүрлі материалдармен жапты. Ол өзінің 36 "өзгерту әрекетін" жасады – исланд суретшісі Эрро жасаған осы құрылған ортадағы өзінің суреттері. Осы суреттердің арасында Шнеманнның денесінде жүрген екі бақ жыланын бейнелейтін алдыңғы жағынан түсірілген жалаңаш сурет бар. Бұл сурет өзінің "архаикалық эротизмімен" және оның көрінетін кіндігімен ерекше назар аударды. 1963 жылы жұртшылыққа ұсынылғанда, өнер сыншылары бұл туындыны ұятсыз және порнографиялық деп тапты. Суретші Вали Экспорт Шнеманнның "оның естеліктерінің кездейсоқ бөліктері мен оның қоршаған ортасының жеке элементтері оның сезіміне қалай үйлесетінін" бейнелегені үшін "Көз-Дене" жұмысын мақтады.
Schneemann began her art career as a painter in the late 1950s. These works integrated the influence of artists such as post impressionist painter Paul Cézanne and the issues in painting brought up by the abstract expressionists. Schneemann focused on expressiveness rather than accessibility or stylishness. She is considered a "first generation feminist artist", a group that also includes Mary Beth Edelson, Rachel Rosenthal, and Judy Chicago. They were part of the feminist art movement in Europe and the United States in the early 1970s that developed feminist writing and art.<! In the early 1960s, Schneemann established her Kinetic Theater group, which was an experimental group of dancers, visual artists, musicians, and other performers. Soon thereafter she met Allan Kaprow, the primary figure of happenings, in addition to artists Red Grooms and Jim Dine. She was also highly interested in the abstract expressionists of the time, such as Willem de Kooning. But despite her numerous connections in the art world, New York galleries and museums were not interested in Schneemann's painting constructions. Oldenburg suggested that there would have been more interest in Europe. Production on Schneemann's work Eye Body began in 1963. Schneemann created a "loft environment" filled with broken mirrors, motorized umbrellas, and rhythmic color units. To become part the art herself, she covered herself in various materials, including grease, chalk, and plastic. She created 36 "transformative actions"—photographs of herself in her constructed environment by Icelandic artist Erró. Among these images is a frontal nude featuring two garden snakes crawling on Schneemann's torso. This image drew particular attention both for its "archaic eroticism" and her visible clitoris. Upon its presentation to the public in 1963, art critics found the piece lewd and pornographic. Artist Valie Export cites Eye Body for the way in which Schneemann portrays "how random fragments of her memory and personal elements of her environment are superimposed on her perception."
Фильм
1964 жылғы "Ет қуанышы" атты туындысында сегіз жартылай жалаңаш кейіпкер билеп, ылғал бояу, шұжық, шикі балық, қағаз қиындылары және шикі тауықтар сияқты түрлі заттармен ойнайды. Ол алғаш рет Париждегі Эркін өркендеу фестивалінде көрсетілді, кейіннен оның Кинетикалық театр тобы Джадсон еске алу шіркеуінде орындаған нұсқасы түсіріліп, суретке түсірілді. 1960 жылдардағы жұмысы көбінесе қойылымға негізделген болғанымен, ол Джозеф Корнеллтің ықпалымен жасалған "Туған сұлулар" (1962–64), "Музыкалық қораптың әуені" (1964) және "Фараонның қызы" (1966) сияқты жинақтарды құруды жалғастырды. Оның Лу Андреас Саломеге жазған хаты (1965) Ницше мен Толстойдың жазбаларын Раушенбергке ұқсас стильде біріктіру арқылы Шнеманның философиялық қызығушылықтарын білдірді. 1964 жылы Шнеман 30 минуттық "Қосылғыштар" фильмін түсіре бастап, 1967 жылы аяқтады. "Қосылғыштар" оның сол кездегі серігі Джеймс Теннидің (ол сонымен қатар Шнеманның "Вьетнамдық тілшесі" (1965) және "Қарлар" (1970) фильмдеріне дыбыс коллаждарын жасаған) қатысуымен түсірілген жақындық көрінісін 16 мм Bolex камерасымен жазды. "Қосылғыштар" Шнеманның әйелдің өзінің жыныстық әрекеттерін бейнелеуі порнография мен классикалық өнерден ерекшелене ме екенін білу ниетімен туды. Браххеджбен достығына қарамастан, ол кейіннен "Мысық бесігінде" болған тәжірибесін "қорқынышты" деп сипаттады, "Мен ер досымның фильміне қатысқан сайын, өз қатысуымды сақтай аламын, шынайылығымды ұстай аламын деп ойладым. Бірақ бәрі тез жоғалды, олардың пленкалық үстемдігіне ұшырады – қорқынышты тәжірибе, нағыз ыдырау сезімі". Ол аяқталғаннан екі жыл өткен соң Канн кинофестивалінде қазылар алқасының арнайы сыйлығын жеңіп алды. "Қосылғыштар" Шнеманның Автобиографиялық трилогиясының бірінші фильмі болды. 1968 жылы Шнеман келесі фильмі "Тік сызық" жұмысын бастады. Ол адам бетінің суретімен ашылады, ал оның алдында тік сызық тұр, содан кейін бүкіл сурет өртелуге бастайды. 1975 жылы Шнеман Нью-Йорктің Ист-Хэмптон қаласында және Теллурайд кинофестивалінде "Ішкі орама" қойылымын көрсетті. Бұл мәтін мен денесін пайдалану арқылы Fluxus әсерін көрсететін ерекше туынды болды. Ол өнер көрсетімінде жаймаға оранып, оның астында алжапқыш киді. Ол киімдерін шешіп, үстелге отырып, денесінің контурын сазбен сызып шықты. Бірнеше рет ол сурет салу сабақтарындағыдай позалар қабылдады. Сонымен қатар, ол "Сезанн, ұлы суретші" кітабынан оқыды. Содан кейін ол кітапты тастап, әйел мүшесінен кішкене ораманы алып шығып, оқыды. Шнеманның сөйлеген сөздері фильмдеріне "сезімдердің тұрақтылығы" және "жеке тәртіпсіздік" үшін сын айтқан кездегі кездесудің пародиалық нұсқасын сипаттады. Өнер тарихшысы Дэвид Хопкинс бұл қойылым "ішкі сынға" және мүмкін "феминистік қызығушылыққа" қатысты пікір болды деп санайды. Орындаушылық теория бойынша Джинни Форте, Шнеманның феминистік орамасы Шнеманның "әйел мүшесінің өзі сексизм туралы хабарлап тұрғандай" сезім тудырды. 1978 жылы Шнеман "Китчтің соңғы тағамы" фильмін аяқтады, осы туынды кейіннен "Автобиографиялық трилогия" деп атады. Осы және Шнеманның сол суреттерді пайдаланған тағы бір жұмысында, "Қараңғы тоғанда", Шнеман шабуылдардың құрбандарын цифрлық түрде жақсарту және ұлғайту арқылы "жекелендіруге" тырысты, оларды қоршаған ортадан оқшаулады. Шнеман өмірінің соңына дейін өнер тудыруды жалғастырды, соның ішінде 2007 жылғы "Жұту" инсталляциясы, онда екі экрандағы АҚШ-тың күнделікті өмірінің суреттерімен салыстырылған соңғы соғыстардың бейнелері көрсетілді.
The 1964 piece Meat Joy revolved around eight partially nude figures dancing and playing with various objects and substances including wet paint, sausage, raw fish, scraps of paper, and raw chickens. It was first performed at the Festival de la Libre Expression in Paris and later filmed and photographed as performed by her Kinetic Theater group at Judson Memorial Church. Though her work of the 1960s was more performance based, she continued to build assemblages such as the Joseph Cornell influenced Native Beauties (1962–64), Music Box Music (1964), and Pharaoh's Daughter (1966). Her Letter to Lou Andreas Salome (1965) expressed Schneemann's philosophical interests by combining scrawlings of Nietzsche and Tolstoy with a Rauschenberg like form. In 1964, Schneemann began production of her 30 minute film Fuses, finishing it in 1967. Fuses portrayed her and her then boyfriend James Tenney (who also created the sound collages for Schneemann's Viet Flakes, 1965, and Snows, 1970) having sex as recorded by a 16 mm Bolex camera, Fuses was motivated by Schneemann's desire to know whether a woman's depiction of her own sexual acts was different from pornography and classical art as well as a reaction to Stan Brakhage's Loving (1957), Cat's Cradle (1959) and Window Water Baby Moving (1959). Despite her friendship with Brakhage, she later called the experience of being in Cat's Cradle "frightening," remarking that "whenever I collaborated, went into a male friend's film, I always thought I would be able to hold my presence, maintain an authenticity. It was soon gone, lost in their celluloid dominance—a terrifying experience—experiences of true dissolution." Two years after its completion, it won a Cannes Film Festival Special Jury Selection prize. Fuses became the first film in Schneemann's Autobiographical Trilogy.]] Schneemann began work on her next film, Plumb Line, in 1968. It opens with a still shot of a man's face with a plumb line in front of it before the entire image begins to burn. In 1975, Schneemann performed Interior Scroll in East Hampton, New York, and at the Telluride Film Festiva. This was a notable Fluxus influenced piece featuring her use of text and body. In her performance, Schneemann entered wrapped in a sheet, under which she wore an apron. She disrobed and then got on a table where she outlined her body with mud. Several times, she would take "action poses", similar to those in figure drawing classes. Concurrently, she read from her book Cézanne, She Was a Great Painter. Then she dropped the book and slowly extracted from her vagina a scroll from which she read. Schneeman's speech described a parody version of an encounter where she received criticism on her films for their "persistence of feelings" and "personal clutter". Art Historian David Hopkins suggests that this performance was a comment on "internalized criticism" and possibly "feminist interest" in female writing. Schneemann's feminist scroll speech, according to performance theorist Jeanie Forte, made it seem as if Schneemann's "vagina itself is reporting [ ] sexism". In 1978, Schneemann finished the last film, Kitch's Last Meal, in what was later called her "Autobiographical Trilogy". In this and another of Schneemann's works that used the same images, Dark Pond, Schneemann sought to "personalize" the attacks' victims by digitally enhancing and enlarging the figures in the images, isolating them from their surroundings. Schneemann continued to produce art later in life, including the 2007 installation Devour, which featured videos of recent wars contrasted with everyday images of United States daily life on dual screens.
2010-2020 жылдар
2020 жылы Шниманнның туындысы Флорида штатының Майами қаласындағы Перес өнер мұражайында өткен маңызды топтық көрмеге қосылды. «Денеме – Ережелерім» атты көрме 21 ғасырдағы 23 әйел суретшінің, оның ішінде Луиза Буржуа, Ида Апплбруг, Синди Шерман, Лорна Симпсон, Ана Мендиета, Вангуэчи Муту, Микалин Томас және Франческа Вудманның шығармашылық тәжірибесін зерттеді.
In 2020, Schneemann's work was included in a major group show at the Pérez Art Museum Miami, Florida. My Body, My Rules investigated the artistic practices of 23 female identified artists in the 21st century, including Louise Bourgeois, Ida Applebroog, Cindy Sherman, Lorna Simpson, Ana Mendieta, Wanguechi Mutu, Mickalene Thomas, and Francesca Woodman.
Тақырыптар
Шниманнның негізгі жұмыстарының бірі – эротизм мен гендер саясаты арасындағы айырмашылықты қарастыру болды. Ол Китчті өзінің және Теннидің жыныстық қатынастарына "бетарап" бақылаушы ретінде қолданды, оның адамдық нормаларға әсер етпейтінін айтты. Ол ақын Чарльз Олсонды, әсіресе «Глостердегі Максимус» коллажы мен оның «көркемдік бейнелерге, тұрақты метафораларға және Теннидің әулетін зерттеуге» деген қызығушылығын өзінің және Джеймс Теннидің эстетикалық ықпалы ретінде атады, оның кейде сексистік пікір білдіргеніне қарамастан.
One of Schneemann's work's primary focuses was the separation between eroticism and the politics of gender. She used Kitch as an "objective" observer to her and Tenney's sexual activities, saying that she was unaffected by human mores. She listed as an aesthetic influence on herself and James Tenney the poet Charles Olson, especially the collage Maximus at Gloucester but also in general, "in relationship to his concern for deep imagery, sustained metaphor, and also that he had been researching Tenney’s ancestors", despite his occasional sexist comments.
Сурет
Шниманн өзінің фотосуреттері мен дене бөліктерін, сырттай басқаша көрінгенімен, сурет салуға негізделген деп қарастырды. Ол өзін "күлдірмені тастап, нақты кеңістік пен тірі уақытты іске қосуға келген суретші" деп атады. Өнер тарихы профессоры Кристин Стайлз Шниманның барлық шығармашылығы фигура-фон қатынасы, қарым-қатынас (оның денесі арқылы), және ұқсастық (мысықтар мен ағаштарды пайдалану арқылы) тұжырымдарын зерттеуге арналғанын мәлімдейді. Стайлз Шниманның туындыларындағы сексуалдық және саяси мәселелер оның артындағы формальды ұғымдарға қарағанда, өнердің қалай қалыптасқанын анықтайды дейді. Мысалы, Шниманн "Fuses" туындысындағы түстер мен қозғалысты сурет салудағы мақтанышпен салыстырады. "Көз және Дене" сияқты туындылар феминистік тақырыптарды емес, сурет салу және құрастыру процестерін зерттеуге бағытталған болса да, оларда әйелдердің күшті бейнесі бар. Шниманның ертерек туындыларында ол 1950-ші жылдардағы американдық галерея кеңістігіндегі патриархалдық иерархия мәселелерін қарастырған. Ол осы мәселелерді әйел денесіне сезімталдық пен сексуалдық агенттік беруге тырысқан түрлі өнерлеулер арқылы шешкен, сонымен қатар галерея кеңістігіндегі жалаңаш өнерлеулерге қарсы табуларды бұзған. Көптеген басқа феминистік өнерден өзгеше, Шниманның туындылары әйелдердің құрбандыққа шалуы немесе қысымға ұшырауы емес, сексуалдық өрнекке және азаттыққа бағытталған. Суретші және лектор Йоханнес Биррингердің айтуынша, Шниманның жұмысы феминизмнің кейбір салаларының "саяси дұрыстығына", сондай-ақ кейбір феминистер мизогиниялық деп санайтын идеологияларға, мысалы психоанализге қарсы тұрады. Ол сондай-ақ Шниманның туындыларын жіктеу және талдау қиын екенін айтады, себебі ол конструкциялық және суретшілік ұғымдарды оның физикалық денесі мен энергиясымен үйлестіреді. Ол сондай-ақ: "Бір жағынан, мен өз денемді басқа әйелдерге сыйға бердім; өз денелерімізді өзімізге қайтардық" деп жазған.
Schneemann considered her photographic and body pieces based in painting despite appearing otherwise on the surface. She called herself a "painter who has left the canvas to activate actual space and lived time." Art history professor Kristine Stiles asserts that Schneemann's entire oeuvre is devoted to exploring the concepts of figure ground, relationality (both through use of her body), and similitude (through the use of cats and trees). Stiles says that the issues of sex and politics in Schneemann's work merely dictate how the art is shaped, rather than the formal concepts found behind it. For example, Schneemann relates the colors and movement featured in Fuses to brush strokes in painting. Though works such as Eye Body were meant to explore the processes of painting and assemblage, rather than address feminist topics, they still possess a strong female presence. In Schneemann's earlier work, she is seen as addressing issues of patriarchal hierarchies in the 1950s American gallery space. She addressed these issues through various performance pieces that sought to create agency for the female body as both sensual and sexual, while simultaneously breaking gallery space taboos against nude performance. Unlike much other feminist art, Schneemann's revolves around sexual expression and liberation, rather than referring to victimization or repression of women. According to artist and lecturer Johannes Birringer, Schneemann's work resists the "political correctness" of some branches of feminism as well as ideologies that some feminists claim are misogynist, such as psychoanalysis. He also asserts that Schneemann's work is difficult to classify and analyze because it combines constructivist and painterly concepts with her physical body and energy. She also wrote, "In some sense I made a gift of my body to other women; giving our bodies back to ourselves."
Ықпал
Шниманнның көптеген жұмыстары орындаушылық өнерге негізделгендіктен, оның туындыларын зерттеу үшін фотосуреттер, бейне тіркемелер, эскиздер мен суретшінің жазбалары жиі пайдаланылады. Оның жұмыстарының алғашқы маңызды көрмесі 1996 жылы өткен шағын ретроспективті көрме болды, ол 1973 жылғы осы аттас туындысының құрметіне "Оның шегіне дейін және оның шегін қоса" деп аталды. 2013 жылы Complex журналының Дейл Эйзингері "Ішкі прокрутканы" тарихындағы ең үздік 15 орындаушылық өнер туындысы деп саптап, "Шниманн 1975 жылғы туындысымен концептуалды және минималды өнердегі гендерлік теңгерімді өзгертіп, жаңа бағыт берді" деп жазды.
Much of Schneemann's work was performance based, so photographs, video documentation, sketches, and artist's notes are often used to examine her work. The first prominent exhibition of her work was the modest 1996 retrospective Up To and Including Her Limits, named for her 1973 work of the same title. In 2013, Dale Eisinger of Complex ranked Interior Scroll the 15th best work of performance art in history, writing, "Schneemann is argued to have realigned the gender balance of conceptual and minimal art with her 1975 piece".
Өлім
Кароли Шниман 2019 жылғы 6 наурызда 79 жасында, екі он жыл бойы емделіп жүрген сүт безі қатерлі ісігінен қайтыс болды.
Carolee Schneemann died at age 79 on March 6, 2019, after suffering from breast cancer for two decades.
Танымал мәдениетте
Оның аты Le Tigre тобының "Hot Topic" әнінің мәтінінде айтылады.
Her name appears in the lyrics of the Le Tigre song "Hot Topic".