Бір панельдік карикатуралар: тарихы мен ерекшеліктері
Gag cartoon
Бір панельді карикатуралар: мағынасы, ерекшеліктері, мысалдары. Қысқа әзіл-қалжың суреті, мазмұны мен қолданылуы туралы толық ақпарат. Карикатура өнері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бір панельді карикатура
Single panel cartoon
Ашулы карикатура (сондай-ақ панельді карикатура, бір панельді карикатура немесе ашулы панель) көбінесе бір панельді сурет болып табылады, әдетте суреттің астында түсіндірме жазуы болады. Кейбір жағдайларда, диалогтар тіл буып тұрған дөңгелектерде көрсетілуі мүмкін, бұл комикстердегі қалыпты тәсілге сәйкес келеді. Пантомима карикатурасында түсіндірме жазу болмайды (қараңыз: пантомима комикстері). Атауынан көрініп тұрғандай, "ашу" – шоу-бизнес термині, комедиялық идеяны білдіреді, сондықтан мұндай карикатуралар көбінесе күлкі оятуға арналған. Ашулы карикатураларды жариялаған танымал журналдарға Punch, The New Yorker және Playboy кіреді. Кейбір басылымдар, мысалы Humorama, мақалалар мен көркем әдебиетке емес, карикатураларды журналдың негізгі мазмұны ретінде пайдаланды.
A gag cartoon (also panel cartoon, single panel cartoon, or gag panel) is most often a single panel cartoon, usually including a caption beneath the drawing. In some cases, dialogue may appear in speech balloons, following the common convention of comic strips. A pantomime cartoon carries no caption (see also: pantomime comics). As the name implies—"gag" being a show business term for a comedic idea—these cartoons are most often intended to provoke laughter. Popular magazines that have featured gag cartoons include Punch, The New Yorker and Playboy. Some publications, such as Humorama, have used cartoons as the main focus of the magazine, rather than articles and fiction.
Тақырыптар
Суреттерге қосылатын мәтіндер әдетте қысқа болады, бір жолға сыйымды болу үшін. 1930 жылдар мен одан бұрынғы күлкілі карикатураларда кейде ұзақ мәтіндер кездесетін, тіпті суретте бейнеленген екі тұлға арасындағы әңгімелер де болар еді; бірақ уақыт өте келе, карикатураларға қосылатын мәтіндер қысқарып келді.
Captions are usually concise, to fit on a single line. Gag cartoons of the 1930s and earlier occasionally had lengthy captions, sometimes featuring dialogue between two characters depicted in the drawing; over time, cartoon captions became shorter.
Медиа
1950-ші жылдардың ортасында, карикатурашылар университеттердегі кітап дүкендерінде кең таралған студиялық карточкалардың пайда болуымен жаңа нарық тапты. Жеке панельді карикатуралар кофе кеселері мен коктейль салфеткалары сияқты түрлі тауарларда жарияланды. Дәстүрлі түрде газеттер мен журналдар карикатураларды қара-ақ түспен басып шығарған, бірақ 1950-ші жылдары Playboy журналы әр санында толық беттік, толық түсті карикатураларды жариялай бастағанда бұл өзгерді. Қағаздық және қатты мұқабалы түрде көптеген карикатуралар жинақтары бар, ең танымалдары – The New Yorker жинақтары. 1942 жылдан 1971 жылға дейін карикатурашы-жазушы Лоренс Лариар жыл сайынғы "Жылдың ең жақсы карикатуралары" жинағын редакциялады.
In the mid 1950s, gag cartoonists found a new market with the introduction of highly popular studio cards in college bookstores. Single panel cartoons have been published on various products, such as coffee mugs and cocktail napkins. Traditionally, newspapers and magazines printed cartoons in black and white, but this changed in the 1950s when Playboy began to feature full page, full color cartoons in every issue. There are numerous collections of cartoons in both paperback and hardcover, notably The New Yorker collections. From 1942 to 1971, the cartoonist novelist Lawrence Lariar edited the annual Best Cartoons of the Year collections.
Белгілі жарқын мультфильмдер
1928 жылы "Нью-Йоркер" журналында Карл Роуз салған, ал Е. Б. Уайт тақырыптаған суретте анасы кішкентай қызын тамағын бітіруге көндіруге тырысып жатыр. "Брокколи, жаным". "Мен оны шпинат деймін және оны жемеймін!" деген сөз ағылшын тілінде идиомаға айналды. Суретші Чарльз Аддамс өзінің алғашқы әзіл-суретін 1932 жылы "Нью-Йоркер" журналы үшін салды, ал 1937 жылы "Аддамс отбасы" деп белгілі болған қорқынышты кейіпкерлер жиынтығын ойлап табуды бастады. Бұл 1960 жылдары екі жыл бойы көрсетілген телесериалға айналды, онда Аддамс кейіпкерлеріне есімдер мен толыққанды мінездемелер берді. Суретші Тед Кей 1943 жылы "Saturday Evening Post" журналы үшін Хазел есімді талапкер үй шаруашылығы қызметкері туралы әзіл-сурет жасады. Бұл да 1960 жылдары бес жыл бойы көрсетілген телесериалға айналды.
A well known 1928 cartoon in The New Yorker, drawn by Carl Rose and captioned by E. B. White, shows a mother trying to convince her young daughter to finish her meal. "It's broccoli, dear." "I say it's spinach and I say the hell with it", which have created an idiom in English language. Cartoonist Charles Addams drew his first gag cartoon for The New Yorker in 1932, and in 1937 started inventing a set of macabre characters which came to be known as The Addams Family. This was turned into a 1960s television series which ran for two years, in an agreement in which Addams gave his characters names and more developed characteristics. Cartoonist Ted Key created a gag panel about a bossy maid named Hazel for The Saturday Evening Post in 1943. This also was made into a 1960s television series, which ran for five years.