Кіріспе

Қытайдың бұрынғы провинциясы
Қытай Республикасының бұрынғы провинциясы 興安省 (Хинган провинциясы) (1945–1949) Астанасы: Хайлар

Хинган (немесе Хсинган) – Қытайдың батыс Хайлонгцзян және солтүстік-батыс Жилин провинцияларының бөлігін қамтыған бұрынғы провинция. Атауы Үлкен Хинган тауларымен байланысты. Осы аймақтың тағы бір атауы – Барга, ол провинцияның батыс бөлігі, Барга ауданы үшін де қолданылған.

Әкімшілік

Шың-Анның астанасы Ресей шекарасына жақын Қытай Шығыс темір жолының бойындағы Хайлар (немесе Хулун) қаласы еді. Шың-Ан Маньчжурияның басқа провинцияларына ұқсас түрде әртүрлі кіші облыстарға бөлінген. Екінші маңызды қала – Манжули болды.

Тарих

Шың-Ан провинциясы алғаш рет 1932 жылы Жапония бақылауындағы Маньчжуко империясының әкімшілік бөлімшесі ретінде құрылды. 1939 жылдан 1943 жылға дейін провинция төрт бөлікке бөлінді: Шың-Ан Солтүстік, Шың-Ан Шығыс, Шың-Ан Оңтүстік және Шың-Ан Батыс. Бұл төрт провинция 1943 жылы Шың-Ан Біріктірілген провинциясы (興安総省) ретінде біріктірілді. Шың-Ан 383 319 км² жерді алып, Маньчжуконың жер ауданының шамамен үштен бірін құрады. 1935 жылы 965 000-ға жуық деп есептелген Шың-Ан халқының басым бөлігі моңғолдар болды, сондықтан Шың-Ан жергілікті моңғол ханзадасы тарапынан басқарылды (жапондық резиденциялық бақылаушының қадағалауымен). Шың-Ан Кеңес-Жапон шекара соғыстарында бірнеше қақтығыстардың ортасы болды, ең танымалсы – 1939 жылы Номонхан оқиғасы, онда Жапон Квантун армиясы мен Маньчжуко императорлық армиясының күштері Кеңес Қызыл Армиясынан жеңіліс тапты. Екінші дүниежүзілік соғысы аяқталғаннан кейін Қытай Республикасы Маньчжуконы аннексиялағаннан кейін Гоминьдан бұл аймақты Хайлар қаласын орталық етіп Шың-Ан провинциясы ретінде тануын жалғастырды. Алайда, 1949 жылдан бастап Қытай Халық Республикасының басқаруымен аймақ Ішкі Моңғолия Автономиялық Аймағына қосылды және қазір Хюлунбуир префектуралық деңгейдегі қала ретінде белгілі. Қазіргі уақытта халықтың 80%-дан астамы ханьқытайларынан тұрады.

Экономика

Маньчжукоо дәуірінде Синьань негізінен ауыл шаруашылығы аймағы болды, онда азық-түлік дақылдары, әсіресе бидай, соя және жүгері, сондай-ақ ірі қара, қой, жылқы және басқа да мал өсірілді. Синьаньдың басты экономикалық байлығы – кең көлемді көмір кен орындары еді, олар негізінен Чалаи Нор төбесінде орналасқан, Манжули шекаралық стансасынан 25 шақырым қашықтықта, онда жыл сайын 290 000 тонна көмір өндірілді. Синьань Маньчжуко, Кеңес Одағы және Кеңес Одағының ықпалындағы Моңғолия арасындағы сауда орталығы болып табылды.