Қырылысқан жануарлардан берілетін вирустық инфекция (Qyrylýsqan janýarlardan beriletin virýstyq infekciya)
Lymphocytic choriomeningitis
Лимфоциттік хориоменингит – кеміргіштерден берілетін жұқпалы ауру. Менингит, энцефалит немесе мидың қабынуына себеп болады. Симптомы, себептері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеміргіштерден таралатын вирустық инфекциялық ауру
Rodent borne viral infectious disease
Лимфоциттік хориоменгит (ЛХМ) – кеміргіштерден таралатын вирустық инфекциялық ауру, ол асептикалық менингит, энцефалит немесе менингоэнцефалит түрінде көрінеді. Оның қоздырғышы – лимфоциттік хориоменгит маммаренавирусы (LCMV), Arenaviridae тұқымдасына жататын вирус. Бұл атауды 1934 жылы Чарльз Армстронг берген. Лимфоциттік хориоменгит (ЛХМ) – "ми мен жұлынды қоршап тұрған қабықшалардың және ми-жұлын сұйықтығының вирустық инфекциясы". Атауы инфекция кезінде адам организмінде лимфоциттердің мөлшерінің қалыптан тыс жоғарылауына байланысты қойылған. Хориоменингіт – "мидың қабықтарының жасушалық инфильтрациясымен, көбінесе хориоидтық плекстердің лимфоциттік инфильтрациясымен сипатталатын ми қабығының қабынуы".
Lymphocytic choriomeningitis (LCM) is a rodent borne viral infectious disease that presents as aseptic meningitis, encephalitis or meningoencephalitis. Its causative agent is lymphocytic choriomeningitis mammarenavirus (LCMV), a member of the family Arenaviridae. The name was coined by Charles Armstrong in 1934. Lymphocytic choriomeningitis (LCM) is "a viral infection of the membranes surrounding the brain and spinal cord and of the cerebrospinal fluid". The name is based on the tendency of an individual to have abnormally high levels of lymphocytes during infection. Choriomeningitis is "cerebral meningitis in which there is marked cellular infiltration of the meninges, often with a lymphocytic infiltration of the choroid plexuses".
Белгілері мен симптомдары
LCMV инфекциясы клиникалық симптомдардың кең ауқымында көрінеді және иммунокомпетентті адамдарда асимптоматикалық болуы мүмкін. Ауру көбінесе вирусқа ұшырағаннан кейін бір немесе екі аптадан соң басталады және екі фазалы қызбалы жағдаймен жалғасады. Бастапқы немесе продромальдық кезеңде, ол бір аптаға дейін созылуы мүмкін, жиі кездесетін симптомдарға қызба, тәбет жоғалту, бас ауруы, бұлшықет ауыруы, жалпы әлсіздік, құлайғандық және/немесе құсу кіреді. Аз жиі кездесетін симптомдарға ауыздың ісінуі және жөтел, сондай-ақ буын, кеуде және жақ асты бездерінің ауыруы жатады. Екінші фаза сауығудан кейін бірнеше күннен соң басталады және менингит немесе энцефалит симптомдарымен сипатталады. Бірінші кезеңдегі патологиялық өзгерістер лейкопения және тромбоцитопениядан тұрады. Екінші кезеңде протеин деңгейінің жоғарылауы, лейкоциттер санының артуы немесе цереброспинальді сұйықтықтағы глюкоза деңгейінің төмендеуі байқалады. Кейде науқастың жағдайы бірнеше күнге жақсарып, содан кейін асептикалық менингитпен қайталануы мүмкін, ал сирек жағдайларда – менингоэнцефалит. 13-ші клондама – бұл Армстронг вирусының штаммының түрі, ол даладан оқшауланды және висцеральды органдарға тропикалық. Ол алғаш рет туғаннан бастап тұрақты LCMV инфекциясын жұқтырған тышқандардан оқшауланды. Шектеулі нуклеокапсидте екі теріс таспалы РНК сегментінен тұратын РНК геномы бар. Соңғысы екі бөлек кезеңде посттрансляциялық кесуден өтеді: біріншісі – эндоплазмалық ретикулумда, онда мембранада трансляциядан кейін тұрақты сигналдық пептид аймағы сигналдық пептидазамен (SPase) кесіледі; ерекшелігі, бұл сигналдық пептид басқа вирустардан айырмашылығы сақталады. Екінші кесу Гольджи аппаратында жүзеге асады, онда GP1 GP2 Гольджиге жеткізілгеннен кейін, жеке піскен вирус гликопротеиндеріне, GP1 және GP2-ге (SK1/PS1 немесе MTBPS1 арқылы катализденетін кесу арқылы) бөлінеді. Содан кейін ол иесінің жасушасының ішіндегі көпіршікке енгізіліп, вирус пен көпіршік мембраналарының бірігуін тудырады. Рибонуклеокапсид содан кейін цитоплазмаға босатылады. РНК-ға тәуелді РНК полимераза. Жұққаннан кейін бұл тышқандар вирусты қанында сақтап немесе зәрде тұрақты түрде бөліп шығару арқылы созылмалы инфекцияға шалдығуы мүмкін. Созылмалы инфекцияға шалдыққан аналық тышқандар инфекцияны көбінесе өз ұрпақтарына (вертикальді берілу арқылы) таратады, олар да созылмалы инфекцияға шалдығады. Тышқандар арасындағы берілудің басқа жолдарына мұрынның секреттері, жұқтырған аналардың сүті, тістеу және тышқандар қауымдастығындағы әлеуметтік күтім кіреді. Ауа арқылы берілу де мүмкін. Вирус құрғауға салыстырмалы түрде төзімді болып көрінеді, сондықтан адамдар кеміргіштердің зәрінен, нәжісінен немесе сілекейінен жұқпалы аэрозольдік бөлшектерді дем алу арқылы, вирусқа ластанған тамақты жеу арқылы, шырышты қабықтарды жұқтырған дене сұйықтықтарымен ластау арқылы немесе кесулерге немесе басқа ашық жараларға вирусқа ластанған қанды тікелей ұшырату арқылы жұқтыруы мүмкін. Жануарлардан берілудің құжатталған жағдайлары тек адамдар мен тышқандар немесе хомяктер арасында тіркелген. Лимфоциттік хориоменингит жағдайлары Солтүстік және Оңтүстік Америкада, Еуропада, Австралияда және Жапонияда, әсіресе 1900 жылдары тіркелген. Алайда, инфекция жұқтырған кеміргіштердің популяциясы бар кез келген жерде пайда болуы мүмкін. Сероэпидемиологиялық көрсеткіштер АҚШ халқының шамамен 5% құрайды (0,7–4,7%). Бұл көрсеткіш әдетте төмен әлеуметтік-экономикалық топтарда жоғары болады, бұл тышқандармен жиі және тікелей байланыстың нәтижесі болуы мүмкін. Алайда, географиялық аймақ бойынша таралу деңгейін нақты анықтау қиын, себебі хабарлау жеткіліксіз. Кейінгі туа біткен инфекция бас сүйегінің ішіндегі қатқылдану, гидроцефалия, микроцефалия немесе макроцефалия, зиякерлік кемістіктер және ұстамалар сияқты патологияларға әкелуі мүмкін. Басқа да табылған жайттарға хориоретинальды жаралар және оптикалық атрофия жатады. Хориоретинит, одан кейін хориоретинальды шабыт пайда болады, бұл көздің ең жиі кездесетін зақымдануы.
LCMV infection manifests itself in a wide range of clinical symptoms, and may even be asymptomatic for immunocompetent individuals. Onset typically occurs between one or two weeks after exposure to the virus and is followed by a biphasic febrile illness. During the initial or prodromal phase, which may last up to a week, common symptoms include fever, lack of appetite, headache, muscle aches, malaise, nausea, and/or vomiting. Less frequent symptoms include a sore throat and cough, as well as joint, chest, and parotid pain. The onset of the second phase occurs several days after recovery, and consists of symptoms of meningitis or encephalitis. Pathological findings during the first stage consist of leukopenia and thrombocytopenia. During the second phase, typical findings include elevated protein levels, increased leukocyte count, or a decrease in glucose levels of the cerebrospinal fluid). Occasionally, a patient improves for a few days, then relapses with aseptic meningitis, or very rarely, meningoencephalitis. On the other hand, Clone 13 is a variant of the Armstrong viral strain, isolated from the spleen and is consequently tropic for visceral organs. It was first isolated from mice which sustained a persistent LCMV infection from birth. The helical nucleocapsid contains an RNA genome consisting of two negative single stranded RNA segments. The latter undergoes posttranslational cleavage at two separate steps: first in the endoplasmic reticulum, where following translation on the membrane, the stable signal peptide region is cleaved by signal peptidase (SPase); notably, this signal peptide is retained, in contrast to other viruses. The second cleavage occurs at the Golgi apparatus, where GP1 GP2, having been trafficked to the Golgi, is cleaved into separate mature viral glycoproteins, GP1 and GP2 (with cleavage mediated by SK1 /PS1 or MTBPS1). It is then endocytosed into a vesicle inside the host cell and creates a fusion of the virus and vesicle membranes. The ribonucleocapsid is then released in the cytoplasm. The RNA dependent, RNA polymerase Once infected, these mice can become chronically infected by maintaining virus in their blood or persistently shedding virus in their urine. Chronically infected female mice usually transmit infection to their offspring (vertical transmission), which in turn become chronically infected. Other modes of mouse to mouse transmission include nasal secretions, milk from infected dams, bites, and during social grooming within mouse communities. Airborne transmission also occurs. The virus seems to be relatively resistant to drying and therefore humans can become infected by inhaling infectious aerosolized particles of rodent urine, feces, or saliva, by ingesting food contaminated with virus, by contamination of mucous membranes with infected body fluids, or by directly exposing cuts or other open wounds to virus infected blood. The only documented cases of transmission from animals have occurred between humans and mice or hamsters. Cases of lymphocytic choriomeningitis have been reported in North and South America, Europe, Australia, and Japan, particularly during the 1900s. However, infection may occur wherever an infected rodent host population exists. Seroprevalence is approximately 5% (0.7–4.7%) of the US population. It tends to be more common among lower socio economic groupings, probably reflecting more frequent and direct contacts with mice. However, obtaining an accurate sense of prevalence by geographic region is difficult due to underreporting. Later congenital infection may lead to malformations such as intracranial calcifications, hydrocephalus, microcephaly or macrocephaly, intellectual disabilities, and seizures. Other findings include chorioretinal scars, and optic atrophy. Chorioretinitis, which is followed by chorioretinal scarring, is the most common ocular lesion.
Органдарды донорлық беру
Қатты мүшелерді трансплантациялау нәтижесінде жұқтырған науқастарда трансплантациядан кейін бірнеше апта ішінде басталатын, өлімге әкелетін ауыр сырқат дамыды. Эпидемиологиялық зерттеулердің нәтижесінде, инфекцияның көзі – ағза доноры Род-Айленд штатындағы үй жануарлары дүкенінен жақында сатып алған хомяк екені анықталды, бұл оқиға 2008 жылы Массачусетс штатында да тіркелді. Органдарды донорлардың тексеруі үшін Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы бекіткен LCMV инфекциясын анықтау тесті жоқ. "Морбидтілік және өлім-жітім туралы апталық хабарлама" денсаулық сақтау қызметкерлеріне "асептикалық менингит және энцефалитпен ауыратын науқастарда, сондай-ақ түсіндірілмейтін қызба, гепатит немесе көп мүшелі органдардың жеткіліксіздігі бар трансплантациялық науқастарда LCMV инфекциясын қарастыруға" кеңес береді. ЛКМ-нің клиникалық диагнозы продромальды симптомдардың анамнезі және менингит симптомдарының пайда болуына дейінгі уақыт есебінен қойылады, әдетте ЛКМ үшін бұл 15–21 күнге созылады. Осы себепті, LCMV нақтырақ анықталғаннан гөрі көбірек таралған болуы мүмкін. Үйдегі жабайы кеміргіштерден LCMV жұқтырудың алдын алу үшін бірнеше шаралар қолдануға болады. Ауруларды бақылау және алдын алу орталығы кеміргіштерді үйге кіргізбеу үшін үйді герметикалық түрде жабу, бар кеміргіштерді жою үшін тұзақтарды пайдалану және таза әрі сау үйді ұстау бойынша кеңестері бар сақтық шараларының тізімін ұсынады. Жаңа технологиялар кеміргіштерді жоюдың гуманитарлық жолдарына ұмтылыстың артуын көрсетеді. Бұған ультрадыбыс шығаратын құрылғылар кіреді, олардың егеуқырларды жақтырмайтындығы айтылады, сондай-ақ шағын электр тогы немесе газ камерасы сияқты жылдам және ауырсыздау өлім тәсілдері де бар. Дегенмен, дәстүрлі серіппелі тұзақ әлі де экономикалық және танымал нұсқа болып табылады. Трансплантациямен байланысты LCMV инфекциясымен ауырған жалғыз аман қалған науқас рибавиринмен және иммуносупрессивті препараттардың бірдей уақытта мөлшерін азайту арқылы емделді. Рибавирин әлі бақыланатын клиникалық сынақтарда бағаланбаған. Рибавирин жүктілік кезінде қолдану ұсынылмайды, себебі кейбір зерттеулер тератогендік әсерлердің болу мүмкіндігін көрсетеді. Егер LCMV салдарынан асептикалық менингит, энцефалит немесе менингоэнцефалит дамыса, ауруханаға жатқызу және симптоматикалық емдеу қажет болуы мүмкін. Кей жағдайларда қабынуға қарсы препараттарды қолдану да қарастырылуы мүмкін.
Patients infected in solid organ transplants have developed a severe fatal illness, starting within weeks of the transplant. Epidemiologic investigation traced the source to a pet hamster that the organ donor had recently purchased from a Rhode Island pet store. and Massachusetts in 2008. There is not a LCMV infection test that is approved by the Food and Drug Administration for organ donor screening. The Morbidity and Mortality Weekly Report advises health care providers to "consider LCMV infection in patients with aseptic meningitis and encephalitis and in organ transplant recipients with unexplained fever, hepatitis, or multisystem organ failure." Clinical diagnosis of LCM can be made by the history of prodrome symptoms and by considering the period of time before the onset of meningitis symptoms, typically 15–21 days for LCM. For this reason, LCMV may be more common than is realized. Several measures can be taken to prevent exposure to LCM from wild rodents in the home. A checklist of precautions is provided by the Centers for Disease Control and Prevention, providing tips for sealing the home to keep rodents out, using traps to eliminate existing rodents, and maintaining a clean, healthy home. New technology reflects a growing trend for more humane means of eliminating rodents. Products include devices that emit ultrasonic sound that allegedly irritates mice and drives them away, and more swift, painless means of death such as mini electrocution or gas chambers. However, the traditional snap trap remains an economic and popular option. The only survivor of a transplant associated LCMV infection was treated with ribavirin and simultaneous tapering of the immunosuppressive medications. Ribavirin has not been evaluated yet in controlled clinical trials. Use of ribavirin during pregnancy is generally not recommended, as some studies indicate the possibility of teratogenic effects. If aseptic meningitis, encephalitis, or meningoencephalitis develops in consequence to LCMV, hospitalization and supportive treatment may be required. In some circumstances, anti inflammatory drugs may also be considered.
Болжам
Лимфоциттік хориоменгит адамдарда жиі кездесетін инфекция емес, бірақ көптеген инфекциялар жеңіл болады және көбінесе диагноз қойылмайды. Серологиялық зерттеулер көрсеткендей, АҚШ және Еуропа халқының шамамен 1–5% LCMV-ға қарсы антиденелерге ие. Инфекцияға шағу қаупі жоғары адамдар – кеміргіштермен немесе инфекцияланған жасушалармен жұмыс істейтін зертхана қызметкерлері. Егеуқұйрықтарда постмортемдік зақымдар гепатомегалия, спленомегалия, лимфаденопатия, гломерулонефрит салдарынан ісінген немесе кішірейген, шұңқырлы бүйректерді көрсетеді. Хамстерлердегі симптомдар өте әртүрлі, әдетте үй жануарының бірнеше ай бойы вирус жұқтырып, таратып жүргенін көрсетеді. Алғашқы белгілері – әрекетсіздік, тәбет жоғалту, жүнінің қалыңдауы. Ауру прогрессиялаған сайын жануар салмақ жоғалтуы, мойны бүгілуі, көздің айналасында қабыну және соңында өлімге ұшырауы мүмкін. Сонымен қатар, кейбір жұқтырған хамстерлерде ешқандай симптомдар байқалмауы да мүмкін.
Lymphocytic choriomeningitis is not a commonly reported infection in humans, though most infections are mild and are often never diagnosed. Serological surveys suggest that approximately 1–5% of the population in the U. S. and Europe has antibodies to LCMV. Individuals with the highest risk of infection are laboratory personnel who handle rodents or infected cells. Post mortem lesions in mice show signs of hepatomegaly, splenomegaly, lymphadenopathy, and swollen or shrunken and pitted kidneys due to glomerulonephritis. Symptoms in hamsters are highly variable, and typically indicate that the pet has been infected and shedding the virus for several months. Early signs may include inactivity, loss of appetite, and a rough coat. As the disease progresses, the animal may experience weight loss, hunched posture, inflammation around the eyes, and eventually death. Alternatively, some infected hamsters may be asymptomatic.
Емдеу
Иммуносупрессивті терапия зертханалық жануарларда ауруды тоқтатуда тиімді болды. Вирустық иммунология саласы LCMV модельдік жүйесі арқылы одан әрі зерттеледі. Атап айтқанда, тұрақты вирустық инфекцияларды зерттеу және вакцина әзірлеу – екі маңызды сала болып табылады. LCMV табиғи жануары – Mus musculus, үй тышқаны, жедел және тұрақты инфекция арасындағы айырмашылықты зерттеу үшін ең жақсы модель ретінде танылды. Тышқан сонымен қатар сүтқоректілердің генетикасы үшін ең көп қолданылатын генетикалық модель болып табылады. Фенотиптік айырмашылықтар тек екі нуклеотидтік айырмашылықтан туындайды, олар жіті LCMV, сондай-ақ Armstrong LCMV және оның бір түрі Clone 13 арасында байқалады, бұл LCMV инфекциясының тұрақты болуына әкеледі. Нуклеотидтік мутациялардың бірі гликопротеиннің түзілу процесіне қатысты және тропизміне әсер етеді. Екінші негіз жұптарының мутациясы полимеразаға әсер етеді, бұл репликациялық қабілеттілігіне әсер етеді. Бұл мутациялардың жіті немесе созылмалы LCMV инфекциясын қалай тудыратыны әлі толыққанды түсініксіз. Қазіргі заманғы қоғамның маңызды аспектісі – қатерлі ісіктің ауыртпалығын толыққанды түсіну. Бұл ауру көп жағынан вирустық инфекцияға ұқсас, себебі ол иммундық жүйенің жоюға бағытталған күш-жігеріне қарамастан, одан қашып, дамиды. LCMV моделі қатерлі ісіктерді зерттеудегі жаңа жетістіктерге жол ашады. Сонымен қатар, LCMV T-клеткалардың жадысын және вакцина синтезін түсіну үшін кеңінен қолданылатын модельдік жүйе болды. Бұл модель алғаш рет CD8 T-клеткаларының LCMV инфекциясына жауап беруін зерттеуге бағытталған. CD4 T-клеткаларының жадының жақсырақ түсінуі де LCMV зерттеулерінің нәтижесі болып табылады және вакцинаның тиімді механизмдерін құруға одан әрі үлес қосады. Атап айтқанда, LCMV жақында сутек пероксидіне негіделген вакцина жасаудың жаңа механизмінің тиімділігін бағалау үшін қолданылды. Вакцинология саласының болашақ дамуы LCMV модельдік жүйесіне тікелей байланысты болады. LCMV – геморрагиялық қызбаға шақыратын ауыр вирустардың, әсіресе Сахарадан оңтүстік Африкада кең таралған Ласса вирусының прототипі. Алайда, осы вирустың басқа штаммдары (Junin және Machupo вирустары) Оңтүстік Американың кейбір аймақтарында кездеседі, ал басқа штаммдар оңтүстік Африка халқына елеулі әсер етуін жалғастыруда. Қазіргі қоғам әлемдік байланыстарды күшейткендіктен, осы вирустық штаммдардың таралуы бүкіл әлемде үлкен қауіп тудырады. LCMV модельдік вирусының биологиясын түсіну осы маңызды вирус класын түсінуге көмектеседі және әсіресе бүкіл әлемде өсіп келе жатқан қауіп – Ласса вирусының биологиясын түсінуге жаңа көзқарас береді. Сонымен қатар, АҚШ-тың Аллергия және Жұқпалы Аурулар Институты (NIAID) аренавириттер тұқымдасын "А санатындағы басымды патогендер" деп белгіледі. Бұл жұқпалы агенттен болатын аурудың жоғары деңгейдегі өлім-жітімге және ауруға бейімділігіне байланысты ең жоғары маңыздылықты білдіреді, оны өндіру және тарату өте оңай.
Immunosuppressive therapy has been effective in halting the disease for laboratory animals. The field of viral immunology will continue to be uncovered by the model system of LCMV. Specifically, the study of persistent viral infections as well as vaccine development, represent two essential areas. LCMV is already identified as the best model to examine the difference between acute and persistent infection in its natural host Mus musculus, the common house mouse. Conveniently, the mouse is also the most widely used genetic model for mammalian genetics. A major phenotypic difference results from only two nucleotide differences between acute LCMV, also known as Armstrong LCMV, and one of its variant, Clone 13, which leads to persistent LCMV infection. One of the nucleotide mutations is in the process of glycoprotein formation and affects tropism. The second base pair mutation affects the polymerase which influences replicative capacity. The mechanism by which these mutations cause acute versus chronic LCMV infection is not understood. An important aspect of the present modern society is the thorough understanding of the burden of cancer. In many ways, this disease mirrors persistent viral infection, in the way that it evades and progresses despite the immune system's effort to eliminate it. The LCMV model will be a great path towards advancements in cancer studies. Furthermore, LCMV has been a widely used model system for understanding T cell memory and vaccine synthesis. It was the original model when first studied focused on CD 8 T cells response towards LCMV infection. In addition, a better understanding of CD 4 T cell memory is also a result of studies with LCMV and will continue to contribute to a more efficient mechanism of vaccine formation. Specifically, LCMV has been recently used to quantify the efficiency of a new hydrogen peroxide based vaccine formation mechanism. The future enhancement of the field of vaccinology will greatly depend on the LCMV model system. LCMV is a prototype of more severe hemorrhagic fever viruses, especially Lassa virus with the greatest prevalence in sub Saharan Africa. However, other strains of this virus (Junin and Machupo viruses) are present in parts of South America and other strains continue to significantly affect the southern African population. Since the modern society continue to become a more inter connected world, the spread of these virus strains will continue to pose a severe threat around the globe. Understanding the biology of the LCMV model virus will help in advancing the understanding of this important class of viruses and more specifically will give insight into the biology of the Lassa virus which proves to be a growing threat around the world. Furthermore, the United States National Institute for Allergy and Infectious Diseases (NIAID) has appointed the family of arenaviridae to be "Category A Priority Pathogens". This translates to the highest level of importance for the high potential for morbidity and mortality from an infectious agent which is relatively easy to produce and transmit.