Спрингфилд Индианс: 60 жылдық хоккей тарихы

Кіріспе

Американдық хоккей франшизасы (1926–1994)

Спрингфилд Индиандары – бастапқыда Массачусетс штатының Батыс Спрингфилд қаласында, кейіннен Массачусетс штатының Спрингфилд қаласында орналасқан екі жеке кәсіби хоккей командасы. Алғашқы «Индиандар» Америка хоккей лигасының негізін қалаушы мүшелері болды. Барлығы 1926 жылдан 1994 жылға дейін 60 маусым бойы, үш үзіліспен өмір сүрді. 1933–1935 және 1942–1946 жылдары екі қысқа үзіліс болды. Команда 1951–1954 жылдары «Сиракуз Уорриорс» деп, ал 1967–1975 жылдары «Спрингфилд Кингс» деп аталды. «Индиандар» жеті рет Кальдер кубогын жеңіп алды: алты рет «Индиандар» ретінде (1960–1962 жылдары үш рет қатарынан, 1974 жылы бір рет және 1990–1991 жылдары екі рет қатарынан), ал бір рет 1971 жылы «Кингс» ретінде.

Ерте тарих

Индиандар 1926 жылы Канадалық-американдық хоккей лигасында өзін танытты. "Can Am" деп аталған лига Спрингфилд қаласында құрылды, ал "Индианс" бастапқы бес команданың бірі болды. Командаға сол кездегі штаб-пәтері Спрингфилдте орналасқан Indian Motorcycle Company компаниясының аты берілді. Ол кезде лиганы Лестер Патрик пен Ұлттық хоккей лигасының "Нью-Йорк Рейнджерс" командасы басқарды. Болашақ НХЛ жұлдыздары Чарли Рейнер, Эрл Зайберт (оның ойыншылық карьерасы аяқталған соң "Индианс" командасының ұзақ жылдар бойы жаттықтырушысы болды), Сесил Диллон және Отт Хеллер Спрингфилд формасын киіп алғашқы қадамдарын жасады. "Индианс" 1932–1933 маусымына дейін "Can Am" лигасында ойнады, бірақ маусымның ортасында 13 ойын өткізіп, команда таратылды. 1935–1936 жылдары Люсьен Гарно өзінің "Квебек Биверс" командасын Спрингфилдке көшіріп, "Индианс" атауын қайта жаңғыртты. Команда енді НХЛ-дің "Монреаль Канадиенс" командасымен байланысты болды. Ұлы экономикалық дағдарыс барлық жағынан қиындықтар тудырды, соның салдарынан "Can Am" лигасы Халықаралық хоккей лигасымен бірігіп, Халықаралық американдық хоккей лигасын құрды. 1941 жылы лига соңғы канадалық командаларын жоғалтып, Америка хоккей лигасы болып өз атауын өзгертті. Бірақ осыған дейін, команданың төрт онжылдық бойы беделін түсірген Бостон Брюинс командасының жұлдызы, қорғаушы Эдди Шор 1939 жылы команданы сатып алды. Ол жаттығуларды ынталы түрде "Брюинс" және "Индианс" арасында бөліп, тіпті пойызбен сапарды жеңілдету үшін "Нью-Йорк Американс" командасына ауысуға себепкер болды. Ол сол маусымнан кейін НХЛ-ден зейнеткерлікке шықты, бірақ Спрингфилд үшін тағы екі маусым ойнады. Шордың көбінесе даулы, бірақ әрқашан ерекше басқару стилі келесі 36 жыл бойы команданың мәдениетіне сіңіп, хоккейшілер мен жанкүйерлерге көптеген әңгімелер сыйлады. Шор, Фред Тюриер, Франк Бейслер және Пит Келли сияқты алғашқы жұлдыздарға қарамастан, "Индианс" командасы мұз айдынында сәттілікке жете алмады. Алайда, 1941–1942 маусымда "Индианс" бірінші орынды иеленді. Келесі маусымда жағдай нашарлады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясы Спрингфилдтің үй аренасы – Шығыс штаттары Колизейін соғысқа қатысу үшін пайдаланды, нәтижесінде "Индианс" командасы аренасыз қалды. Шор "Индианс" ойыншыларын Буффало Бисонс командасына уақытша жіберді, ал 1946–1947 маусымда оларды Спрингфилдке қайтарды. Алайда, команданың мұздағы сәттілікке жетуіне ешқандай өзгеріс болған жоқ. Гарри Пидхирни мен Джим Андерсон сияқты жұлдыздардың болуына қарамастан, франшиза он жылдан астам уақыт бойы жеңіске жете алмады, соның ішінде 1951 жылдан 1954 жылға дейін "Сиракуз Уорриорс" ретінде уақытша орналасуы да болды. Осы үш маусымда Шор "Индианс" атауын қолдана отырып, төменгі лигадағы Шығыс әуесқойлар хоккей лигасында және кейін Квебек хоккей лигасында Спрингфилд командасын құрды. Болашақтағы Бостон Брюинс қақпашысы Дон Симмонс, ұпай жинаған көшбасшы Верн Пахал және ойыншы-жаттықтырушы Дуг Макмерди бастаған EAHL "Индианс" командасы екі маусымда 3-ші және 1-ші орындарды иеленді, бірақ 1954 жылы QHL-де соңғы орынға түсті. Бұл лигада Квебек провинциясынан тыс жерде орналасқан жалғыз команда болды. Осы арада, Сиракуздағы қатысудан көңілі қалған Шор AHL франшизасын Спрингфилдке қайтарды және 1955 жылғы маусымда QHL командасын таратып жіберді. Команданың онжылдықтың қалған бөлігіндегі бірнеше сәттіліктері 1955 жылғы маусымды қамтыды, оның ішінде Росс Лоу франшиза тарихындағы жалғыз лиганың ең үздік ойыншысы сыйлығын жеңіп алды, ал Андерсон жылдың жаңашылы атанды. Сондай-ақ, 1948 жылы ортада Эльди Кобуссенге, 1951 жылы Билли Гуденге, 1955 жылы Лоу, Гордон Тоттл және Дон Симмонсқа, 1958 жылы Джерри Эхман мен Кал Гарднерге және 1959 жылы Пидхирниге All Star командасының құрамына енгендері туралы мәлімдеме жасалды.

The Indians had their start in the Canadian American Hockey League in 1926. The "Can Am", as it was called, was founded in Springfield and the Indians were one of the five initial franchises. The team was named after the Indian Motorcycle Company which was at the time, headquartered in Springfield. It was run at the time by Lester Patrick and the National Hockey League's New York Rangers, and future NHL stars such as Charlie Rayner, Earl Seibert (who after his playing days were through would be the Indians' longtime coach), Cecil Dillon and Ott Heller saw their start in Springfield uniforms. The Indians played in the Can Am League until the 1932–33 season, having to fold thirteen games into the season. In 1935–36, Lucien Garneau transferred his Quebec Beavers franchise to Springfield, resurrecting the Indians name; the team was now associated with the NHL's Montreal Canadiens. The Great Depression caused cutbacks all around, and the Can Am merged with the International Hockey League to form the International American Hockey League, which changed its name to the American Hockey League, having lost its last Canadian franchises, in 1941. But before that time, the man who cast his shadow over the team for four decades, Boston Bruins superstar defenseman Eddie Shore, purchased the team in 1939. Industriously, he split games between the Bruins and the Indians, even going so far as to provoke a trade to the New York Americans to make the train commute easier. He retired from the NHL after that season, but played for Springfield for two more seasons. Shore's often controversial but ever colorful management style would permeate the team for the next 36 years and provide generations of hockey players and fans with anecdotes. Despite early stars like Shore, Fred Thurier, Frank Beisler and Pete Kelly, success eluded the Indians on the ice. However, in the 1941–42 season, the Indians finished in first place. Disaster struck in the following season. With World War II, the United States army requisitioned the Eastern States Coliseum, Springfield's home arena, for the war effort, leaving the Indians homeless. Shore loaned Indians players to the Buffalo Bisons for the duration, returning the players to Springfield for the 1946–47 season. However, on ice success continued to elude the team, and despite the presence of stars such as Harry Pidhirny and Jim Anderson the franchise failed to have a winning record for over a decade more, including a temporary franchise relocation as the Syracuse Warriors from 1951 to 1954. During those three seasons, Shore fielded a Springfield team in the low minor Eastern Amateur Hockey League and later the Quebec Hockey League using the Indians name. Led by future Boston Bruins goaltender Don Simmons, scoring leader Vern Pachal, and player–coach Doug McMurdy, the EAHL Indians finished 3rd and 1st their two seasons in the loop, but finished in last place in 1954 in the QHL, the only team in the loop ever located outside of the province of Quebec. Meanwhile, disappointed with attendance in Syracuse, Shore moved the AHL franchise back to Springfield – disbanding the QHL team – for good for the 1955 season. The team's few superlatives for the rest of the decade included the 1955 season – during which Ross Lowe won the only league MVP award in franchise history and Anderson was named rookie of the year – and All Star Team citations to Eldie Kobussen at center in 1948, Billy Gooden in 1951, Lowe, Gordon Tottle and Don Simmons in 1955, Gerry Ehman and Cal Gardner in 1958, and Pidhirny in 1959.

"Олар НХЛ-де ойнаса керек еді"...

1959–60 жылғы маусымда жағдай күрт өзгерді. «Рейнджерс» командасымен байланыс орнату арқылы, Билл Суини мен қақпашы Марсель Пейльді «Провиденс» клубынан шақырды, сондай-ақ жұлдызды шабуылшылар Пидхирни, Андерсон, Кен Шинкель, Брюс Клайн, Брайан Килреа және қорғаушылар Тед Харрис, Кент Дуглас, Ноэль Прайс және Боб Маккордтан тұратын өте мықты команда құрылды. «Индианс» командасы тұрақты маусымда үш жыл қатарынан жеңіс тіркеп, үш рет Калдер Кубогын жеңіп алды, ал осы кезеңде плей-офф ойындарында тек бес рет жеңілді. Суини үш жыл қатарынан лиганың үздік мергені атанды, Пейль екі жыл қатарынан ең жақсы қақпашы рекордын көрсетті, ал «Спрингфилд» командасының қорғаушылары екі жыл қатарынан үздік қорғаушы сыйлығын жеңіп алды. 1959–1962 жылдардағы «Индианс» командасы АХЛ тарихындағы ең күшті команда болды; одан бұрын немесе кейін ешбір команда үш рет қатарынан Калдер Кубогын жеңіп алған жоқ немесе үш жыл қатарынан тұрақты маусымда бірінші орынды иеленген жоқ. Ескі «Колизей» стадионының трибуналары күнде-күнге толып тұрды. Сол кездегі «Индианс» командасының күші соншалықты зор болғандықтан, олардың НХЛ-де де жақсы өнер көрсетуге қабілетті екені жиі айтылды. 1959–60: Суини 96 ұпаймен лигадағы екінші орынды иеленді, Фред Гловер («Кливленд») одан оқшау алда болды, Флойд Смит үшінші, ал Брюс Клайн тоғызыншы орынды алды. «Индианс» командасы 43–23–6 есебімен лиганы бастап кетті және франшизаның алғашқы Калдер Кубогы үшін финалда «Рочестер» командасын 4:1 есебімен жеңді. Суини орталық шабуылшы ретінде бірінші жұлдыздар командасына, Пейль қақпашы ретінде екінші командаға, Маккорд қорғаушы ретінде екінші командаға, Смит сол қанат ретінде екінші командаға, ал Паркер Макдональд оң қанат ретінде екінші командаға енді. 1960–61: «Индианс» командасы 49–22–1 есебімен лиганы бастап кетті, бұл көрсеткіш 1973 жылғы маусымға дейін ешкімге жете алмады. Бұл керемет шабуыл 344 гол соқты, бұл кез келген командадан шамамен жүзге жуық артық. Суини лигадағы үздік мерген атанды, Клайн үшінші, Килреа төртінші, Билл МакКрири аға бесінші және Андерсон жетінші орынды иеленді, бұл AHL тарихындағы бірегей шабуылдық үстемдік болды, ал Пейль қақпашылардың арасында көшбасшы атанды. «Индианс» командасы плей-оффта жеңіліссіз өтіп, лига тарихындағы екінші команда болды, олар «Кливленд Баронс» және «Херши Берз» командаларын жеңді. Пейль бірінші жұлдыздар командасына, Клайн оң қанатта, Маккорд Эдди Шор сыйлығын лиганың үздік қорғаушысы ретінде алды, ал Суини мен Андерсон екінші командаға енді. 1961–62: «Индианс» командасы 45–22–3 есебімен лиганы бастап кетті. Суини үздік мерген атағын сақтап қалды, Килреа төртінші, Андерсон оныншы орынды алды, ал Пейль гол сақтауда лиганың көшбасшысы болды. «Спрингфилд» командасы финалда «Буффало» командасын 4:1 есебімен жеңіп, рекордтық үшінші рет қатарынан Калдер Кубогын жеңіп алды. Дуглас үздік қорғаушы атағын жеңіп алды, Суини мен Пейль бірінші команданың жұлдыздары ретінде қайталанды, ал Маккорд пен Смит екінші командаға қайтадан шақырылды.

Matters turned around in dramatic fashion for the 1959–60 season. Behind an affiliation with the Rangers bringing stars Bill Sweeney and goaltender Marcel Paille over from Providence, and an immensely deep team with star forwards Pidhirny, Anderson, Ken Schinkel, Bruce Cline, Brian Kilrea, and defensemen Ted Harris, Kent Douglas, Noel Price and Bob McCord, the Indians led the league in the regular season three straight years and won three straight Calder Cups, losing only five playoff games in that span. Sweeney won the league scoring title three years in a row, Paille the best goaltending record two years running, and Springfield defensemen won the best defenseman award two years running. The 1959–1962 Indians were the most dominant team the AHL has ever seen; no team before or since has ever won three Calder Cups in a row or finished first in the regular season three years in a row. The stands in the old Coliseum were filled night after night. The Indians of that time were so dominant that it was often said they could have made a good account of themselves in the NHL. 1959–60: Sweeney finished second in league scoring behind Fred Glover of Cleveland with 96 points, Floyd Smith finished third and Bruce Cline ninth. The Indians led the league with a 43–23–6 record, and defeated Rochester four games to one in the finals for the franchise's first Calder Cup. Sweeney was named to the First All Star Team at center, Paille to the Second Team at goal, McCord to the Second Team at defense, Smith to the Second Team at left wing, and Parker MacDonald to the Second Team at right wing. 1960–61: Indians led the league with a 49–22–1 record, a mark unsurpassed until the 1973 season. The magnificent offense scored 344 goals, nearly a hundred more than any other team. Sweeney led the league in scoring, while Cline placed third, Kilrea fourth, Bill McCreary Sr. fifth and Anderson seventh in a show of offensive dominance unique in the history of the AHL, while Paille led the league in goaltending. The Indians became the second team in league history to go undefeated in the playoffs, sweeping the Cleveland Barons and the Hershey Bears. Paille was named to the First All Star Team, as was Cline at right wing, McCord was awarded the Eddie Shore Award as the league's best defenseman, and Sweeney and Anderson were named to the Second Team. 1961–62: Indians led the league with a 45–22–3 record. Sweeney defended his scoring title, while Kilrea placed fourth and Anderson tenth, and Paille led the league in goaltending once more. Springfield defeated Buffalo four games to one in the finals to win its record third Calder Cup in a row. Douglas won best defenseman honors, Sweeney and Paille repeated as First Team All Stars, and McCord and Smith were named to the Second Team again.

Кеңейту дәуірі және одан кейінгі кезеңдер

1963 жылы Суини үшінші рет лигада ең көп ұпай жинаған ойыншылар тізімінде болса да, «Индианс» командасы үшін бәрі аяқталды. Олардың жеңіс көрсеткіші жоғары болды және лигадағы ең күшті шабуылға ие болды, бірақ «Рейнджерс» Пейлді Балтиморға жіберді, ал команда сол жылы дивизиондағы тартысты жарыста плей-оффқа ілікпеді. 60-шы жылдардың соңына дейін олар көптеген рет плей-оффқа қатыса алмады. Сонымен қатар, Эдди Шордың кейде ерсілі-қарсылы және ашкөздігіне жиналған меншік стилі ойыншыларымен араздасуға себеп болды, олар 1966 және 1967 жылдары спонтанды ереуілдер ұйымдастырды. Оларды жас заңгер Алан Иглсон қорғады, ол танымал болды және Ұлттық хоккей лигасы ойыншылар қауымдастығын (NHLPA) құрды. Соның салдарынан Шор өз ойыншыларын сатты және 1968 жылғы маусымда команданы НХЛ-дің «Лос-Анджелес Кингз» клубына жалға берді, бірақ команданың бақылауын өзінде сақтап қалды. «Кингз» франшизаны «Спрингфилд Кингз» деп атады және команданың түстерін дәстүрлі көк, ақ және қызылдан, аналық командаға ұқсас күлгін және алтын түске өзгертті. Горд Лабоссьер, жұлдызды қорғаушы Ноэль Прайс және қақпашы Брюс Лэндон (кейін Спрингфилд хоккейінің тарихында маңызды рөл атқарған ойыншы) бар команда 1969 жылғы маусымда жеңіске жетіп, Кубок финалына дейін жетті, бірақ «Баффало Байсонс» командасынан сүйылып жеңілді. Келесі маусымда «Кингз» лигада күшті командалардың болмауынан пайда тапты – тек «Балтимор» мен «Кливленд» ғана жеңіске жетті. Команда 29–35–8 есебімен плей-оффқа енді, ал оған Квебек «Аспен» клубымен өткізілген бір ойынның нәтижесі көмектесті. Алайда, олар плей-оффта жақсы өнер көрсетті. Болашақтағы НХЛ жұлдызы Буч Горинг және Хоккей даңқының қақпашысы Билли Смит бастаған «Кингз» командасы постсезонды турнирде 11–1 есебімен жемісті өтті. Олар екінші раундта «Кливлендті» жеңіп, «Провиденс Редс» командасын ойсырата жеңіп, төртінші рет Кальдер кубогын жеңіп алды. 1971 жылғы «Кингз» командасы Кальдер кубогын жеңіп алған ең нашар көрсеткішті команда болып танылды және осы көрсеткішті қазірге дейін сақтап тұр. Келесі жылы Горинг пен Смит кетіп қалды, ал франшиза тағы екі жыл қиындыққа тап болды. 1972 жылы «Кингз» командасы жаңа «Спрингфилд Сивик-центрге» көшіп келгеніне қарамастан, жағдай жақсармады. Бірақ 1974–75 жылдар маусымында Шор өзінің соңғы сәттілігін бастан кешірді. Команданы толық бақылауға алып, Шор маусым ортасында атауын қайтадан «Индианс» деп өзгертті және бұрынғы көк, ақ және қызыл формаларын қайта киді, бұл жанкүйерлер тарапынан жоғары бағаланды. Аты белгісіз ойыншылардан тұратын құрамымен және .500-ден үш ойынмен артық көрсеткішпен клуб бесінші Кальдер кубогын жеңіп алды (бұл көрсеткіш бойынша төртінші орындағы команданың мұндай жетістікке жеткені екінші рет болды), финалда «Нью-Хейвен Найтхокс» командасын 4:1 есебімен жеңді. Қарлы Шор келесі маусымнан кейін команданы сатты, осылайша оның есімін Спрингфилд хокеюмен ажырамас байланыстыратын дәуір аяқталды. Сатудан кейін команда 1976–77 жылдар маусымынан бастап 1979–80 жылдар маусымына дейін бұрынғы үйіне – «The Big E Coliseum» аренасына оралды. 1981 жылдың қазан айынан бастап олар Спрингфилд Сивик-центріне қайта оралды, онда 1994 жылы «Ворчестер» қаласына «Ice Cats» ретінде көшіп келгенге дейін қалды. Алдағы он төрт жыл бұрынғы мақтан тұтқан франшиза үшін қиын болды. Спрингфилд NHL-мен көптеген байланыстарды бастан кешірді, ал ешбір жаттықтырушы бір маусымнан артық қалмады. Айналмалы есік олардың мұз үстіндегі көрсеткішіне ешқандай пайда әкелмеді. Осы кезеңде «Индианс» командасы тек екі жеңіске жеткен маусымды және тек төрт рет плей-оффқа қатысты, тек төрт плей-офф ойынында жеңіске жетті. Тек кейде ғана жарқын сәттер болды: 1988 жылы кіші лиганың ұлы ойыншысы Брюс Будроның ұпай жинаған атағы, 1978 жылы болашақ НХЛ ойыншылары Чарли Симмер мен Марио Лессардың сапалы маусымдары және 1983 жылы Боб Янесик көрсеткен лигадағы ең көп гол соққан көрсеткіші.

Although Sweeney led the league in scoring in 1963 for a third time, the party was over for the Indians. While they still had a winning record and an offense that led the league, the Rangers had moved Paille to Baltimore, and the team missed the playoffs that year in a tight divisional race. They continued to miss the playoffs for most of the rest of the Sixties. In the meantime, Eddie Shore's oft capricious and notoriously miserly ownership style caused increasing friction with his players, who staged wildcat strikes in 1966 and 1967. Representing them, a young lawyer named Alan Eagleson gained prominence, and went on to form the National Hockey League Players' Association (NHLPA). In consequence, Shore sold his players and leased the franchise to the Los Angeles Kings of the NHL for the 1968 season, while retaining control of the team. The Kings renamed the franchise the Springfield Kings, and changed the team's colors from their traditional blue, white and red to a purple and gold scheme similar to the parent team. With Gord Labossiere, star defenseman Noel Price and goaltender Bruce Landon (a name that subsequently loomed large in Springfield hockey annals) the team had a winning record in the 1969 season, reaching the Cup finals before being swept by the Buffalo Bisons. The following season the Kings had the benefit of a league lacking powerful teams—only Baltimore and Cleveland had winning records. The team just squeaked into the playoffs with a 29–35–8 record, winning a one game playoff with the Quebec Aces to do it. However, they caught fire in the playoffs. Led by future NHL star center Butch Goring and Hockey Hall of Fame goaltender Billy Smith, the Kings steamrolled through the postseason with a sparkling 11–1 record. They upended Cleveland in the second round before sweeping a shellshocked Providence Reds squad to win their fourth Calder Cup. The 1971 Kings were, and remain, the team with the poorest regular season record ever to win the Calder Cup. The following year Goring and Smith were gone, and the franchise spent two more years in the wilderness. Matters didn't improve even after the Kings moved to the brand new Springfield Civic Center in 1972. But in the 1974–75 season, Shore enjoyed his final hurrah. Taking full control of the team once more, Shore changed its name midseason back to the Indians and reverted to the old blue white red uniforms, all to popular acclaim. With a cast of no names and a record only three games over .500, the club won its fifth Calder Cup championship (becoming only the second fourth place team ever to do so), beating the New Haven Nighthawks four games to one in the finals. An elderly Shore sold the team after the next season, ending an era inextricably linking his name to Springfield hockey. With the sale the team moved back to The Big E Coliseum playing their games in their former home from the 1976–77 season through the 1979–80 season. Starting in October 1981 they returned to the Springfield Civic Center where they remained until they moved to Worcester as the Ice Cats in 1994. The next fourteen years were hard ones for the once proud franchise. Springfield went through a dizzying array of NHL affiliations, while no coach stayed longer than a single season. The revolving door did their on ice record no good. Over that stretch, the Indians recorded only two winning seasons and only made the playoffs four times, winning but four playoff games. There were only sporadic bright spots; a scoring title from minor league great Bruce Boudreau in 1988, quality seasons from future NHLers Charlie Simmer and Mario Lessard in 1978, and a league leading season in goal in 1983 from Bob Janecyk.

1990 жылдар және соңғы кубоктар

1990 жылы тағдыр тағы да өзгерді, «Нью-Йорк Айлендс» командасымен байланыс орнатылды. Бұрынғы НХЛ қорғаныс шебері Джим Робертс басқарған батыр команда, соңғы аптада, ветеран кіші лига қақпашысы Рик Никлдің (Спрингфилд пен Лонг-Айлендтегі жарақаттар «Индейлердің» үздік үш қақпашысын алаңнан шығарған кезде шарт жасалған) сегіз ойындық жеңіс тізбегінің арқасында плей-оффқа ілігіп кірді. 1990 жылдың 18 мамырында команда финалда «Рочестер Американс» командасын алты ойында жеңіп, франшизаның алтыншы Калдер кубогын жеңіп алды. Болашақ НХЛ қақпашысы Джефф Хакетт плей-оффтың ең құнды ойыншысы атанды, шабыттандыратын көшбасшы Род Даллман көптеген күш-жігер көрсетті, ал Марк Бергевин, Том Фицджеральд, команда капитаны Роб ДиМаио, Джефф Финли және Билл Берг сияқты ойыншылардың есімдері көп жылдар бойы НХЛ жанкүйерлеріне белгілі болды. «Спрингфилд Сивик-центрде» жалға алу мәселесіне байланысты туындаған даудың ортасында команданың мүшелігі қайтадан «Хартфорд Уэйлерс» командасына ауысты. Жанкүйерлер өз сүйікті ойыншыларын жоғалтқанына қатты ашуланды, әсіресе олардың орнына лига тарихындағы ең нашар нәтиже көрсеткен «Бингемтон Уэйлерс» командасынан келгендердің көптігіне байланысты. Алайда, 1990-91 жылдарғы жаңа «Индейлер» командасы өзіне сенбегендердің қате екенін дәлелдеді. Робертстің тәжірибелі жаттықтырушылығымен, болашақ НХЛ ойыншысы Терри Яке, Джеймс Блэк, Крис Тансил және Мишель Пикард (франшизалық рекордтық 56 голмен лиганың үздік мергені) бастаған қуатты шабуылдың арқасында лигада екінші үздік көрсеткішті тіркеді. Осылайша команда 1962 жылғы Калдер кубогын жеңіп алған командадан бері алғашқы дивизиондық титулды жеңіп алды. Қақпашы Кей Уитмор плей-оффтың ең құнды ойыншысы атанды, «Спрингфилд» «Рочестерден» титулын қорғады. Бұл жеңіс «Спрингфилд» франшизасының жетінші және соңғы Калдер кубогы жеңісі болды.

Бір дәуірдің соңы

Робертс және бірнеше жұлдыздар келесі күзге Хартфордқа көтерілді, ал «Индианс» 1992 жылы дивизион чемпионы атанын соңғы рет қайталады (және плей-оффтың іріктеу кезеңінде жетінші рет қатарынан плей-офф сериясын жеңіп, жаңа лига рекордын орнатты), бірақ олар ешқашан финалға шықпады және одан кейін жеңіске жетпеді. 1993 жылы «Индианс» конференциялық финалға дейін жетті, бірақ болашақ чемпион «Кейп-Бретон Ойлерс» командасынан жеңілді. Олар 1994 жылы қайтадан плей-оффқа ілікті, бірақ бірінші раундта «Адирондак Ред Уингз» командасынан жеңілді. Бұл «Индианс» командасының Спрингфилдте өткізген соңғы ойыны болды. 1994 жылдың күзінде франшиза қаладан тыс тұратын инвесторларға сатылып, Вурчестерге (Массачусетс штаты) көшіріліп, «Вурчестер АйсКэтс» аталды. Батыс Спрингфилдте орналасқан лига кеңсесінің қолдауымен және лига президенті Джек Баттерфилд пен вице-президент Гордон Анцианоның (екеуі де бұрынғы «Индианс» басшылары) көмегімен, ұзақ жылдар бойы «Индианс» командасын басқарған Брюс Лэндон лигадан жаңа франшиза алып, сол маусымда «Спрингфилд Фалконс» ретінде ойынды бастады. Ол сондай-ақ «Уэйлерс» командасымен серіктестікке келісіп, өткен маусымда «Индианс» ретінде ойнаған «Уэйлерс» командасына тиесілі көптеген ойыншыларды сақтап қалды. Осылайша, Спрингфилд 1926 жылдан бері AHL және оның алдыңғы лигаларындағы командаларға ие болып келеді, тек жеті жыл ғана үзіліс болды, ал 1954 жылдан бері үздіксіз өкілдік етеді. AHL-де үздіксіз ұзақ жылдар бойы өкілдік еткен жалғыз қала – Херши, онда «Берс» командасы 1938 жылы лигаға қосылғаннан бері үздіксіз ойнап келеді. Бастапқы франшиза 2005–06 жылғы AHL маусымында Иллинойс штатының Пеория қаласына көшіп, сегіз жыл бойы «Пеория Ривермен» атымен танылды. 2012–13 жылғы маусымнан кейін «Ривермен» командасы Нью-Йорк штатының Утика қаласына көшіп, «Утика Кометс» аталды, содан кейін 2020–21 жылғы маусымнан кейін Британдық Колумбия провинциясының Эбботсфорд қаласына көшіп, «Эбботсфорд Канукс» аталды. «Канукс» және «Хартфорд Вулф Пэк» (олардың тарихы тағы бір AHL құрылтайшы мүшесі «Провиденс Редс» командасына дейін жетеді) әлі күнге дейін бар ең көне кіші лигалық хоккей франшизалары болып саналады. Кәсіби хоккейде одан да ескі франшизалар – НХЛ-дің «Монреаль Канадиенс», «Торонто Мейпл Лифс» және «Бостон Брюинс» командалары. НХЛ-де белсенді франшизамен маңызды уақыт өткізген соңғы «Спрингфилд Индианс» ойыншысы Роб ДиМаио болды, ол соңғы рет 2006 жылы «Даллас Старс» командасымен маусымдық ойынға қатысты; кәсіби хоккейде франшизамен маңызды уақыт өткізген соңғы «Индианс» ойыншылары Мишель Пикард және Терри Яке болды, олар 2009 жылғы маусымның соңына дейін «Лиг Норд Америка де Хоккей» және Швейцарияның Ұлттық Лигасы Б-де белсенді болды. «Индианс» формасын киген соңғы ойыншы, кәсіби хоккейде белсенді болған Роберт Петровички болды, ол Спрингфилдте 46 ойын өткізіп, 2016 жылы Словакияның Экстралигасындағы «HK Dukla Trenčín» командасында соңғы рет ойнады. Бұл нарықта кейін «Спрингфилд Фалконс» (1994–2016 жж.) және «Спрингфилд Тандербердс» (2016 жж. – қазіргі уақытқа дейін) командалары өнер көрсетті.

Roberts and several stars were promoted to Hartford the following fall, and while the Indians repeated for the final time as division champions in 1992 (and in winning their seventh straight playoff series in the preliminary round of the playoffs, setting a new league record), they never again gained the finals nor thereafter had a winning record. In 1993 the Indians made the conference finals before being devastated by the eventual champion Cape Breton Oilers. They made the playoffs again in 1994, but were eliminated in the first round by the Adirondack Red Wings. As it turned out, this was the last game the Indians would play in Springfield. In the fall of 1994, the franchise was bought by out of town interests and moved to Worcester, Massachusetts, to become the Worcester IceCats. With good will from a league with central offices across the river in West Springfield and support from league president Jack Butterfield and vice president Gordon Anziano (both former Indians executives), longtime Indians general manager Bruce Landon secured a new franchise from the league and started play that season as the Springfield Falcons. He was also able to land an affiliation with the Whalers, thus allowing the new team to retain most of the Whalers owned players that had played as the Indians in the previous season. Springfield has thus fielded a team in the AHL and its predecessors for all but seven years since 1926, and continuously since 1954. The only city with a longer unbroken run in the AHL is Hershey, where the Bears have played continuously since joining the AHL in 1938. The original franchise moved to Peoria, Illinois, for the 2005–06 AHL season, where it played for eight years as the Peoria Rivermen. After the 2012–13 season, the Rivermen moved to Utica, New York as the Utica Comets, then to Abbotsford, British Columbia after the 2020–21 season becoming the Abbotsford Canucks. The Canucks and the Hartford Wolf Pack (whose lineage dates back to another AHL charter member, the Providence Reds), are the oldest minor league hockey franchises still in existence. The only professional hockey franchises that are older are the Montreal Canadiens, Toronto Maple Leafs and Boston Bruins of the NHL. The final Springfield Indian playing any significant time with the franchise active in the NHL was Rob DiMaio, who last played in the 2006 preseason with the Dallas Stars; the final Indians playing significant time with the franchise active in professional hockey were Michel Picard and Terry Yake, active respectively in the Ligue Nord Américaine de Hockey and the Swiss Nationalliga B through the end of the 2009 season. The last player who ever wore an Indians jersey active in professional hockey was Robert Petrovicky, who played 46 games in Springfield, last active in 2016 with HK Dukla Trenčín of the Slovak Extraliga. The market was subsequently home to the Springfield Falcons (1994–2016) and the Springfield Thunderbirds (2016–present).

Құрметтілер залы

Спрингфилд Индиандарының кейіннен Хоккей даңқы залына енгізілген түлектерінің тізімі. Спрингфилд Индиандарының кейіннен AHL даңқы залына енгізілген түлектерінің тізімі.

Белгілі НХЛ/ВХА түлектері

Спрингфилд Индианс командасының түлектерінің тізімі, Спрингфилдте 100-ден астам ойын өткізген, сондай-ақ Ұлттық хоккей лигасы мен/немесе Әлемдік хоккей ассоциациясында кем дегенде 100 ойын ойнаған, немесе танымал хоккей басшылары болған ойыншыларды қамтиды. ‡ – Хоккей даңқы залының мүшесін көрсетеді.