Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Уоллес Гатридж (27 шілде 1937 - 12 мамыр 2015) – американдық баскетбол жаттықтырушысы. Гатридж Солтүстік Каролина университетінде Дин Смиттың көмекшісі болып отыз жыл қызмет еткеннен кейін танымал болды, осының нәтижесінде көптеген жеңістерге қол жеткізді. 1997 жылы Смит зейнетке шыққаннан кейін Гатридж үш маусым бойы «Тар Хилз» командасының бас жаттықтырушысы болды. Ол команданы екі рет NCAA Final Four турниріне қатыстырды және 2000 жылы зейнетке шыққанға дейін 1998 жылы «Жылдың ең үздік жаттықтырушысы» атағын иеленді.
American basketball coach (1937–2015)
William Wallace Guthridge (July 27, 1937 – May 12, 2015) was an American college basketball coach. Guthridge initially gained recognition after serving for thirty years as Dean Smith's assistant at the University of North Carolina and summing many wins as a result. Following Smith's retirement in 1997, Guthridge was head coach of the Tar Heels for three seasons. He took the team to the NCAA Final Four twice and was named national coach of the year in 1998, before retiring in 2000.
Өмірбаян
Парсонс қаласында туған Гатридж Манхэттендегі Канзас мемлекеттік университетінде оқып, 1960 жылы математикадан бакалавр, ал 1963 жылы білім беру саласында магистр дәрежесін алды. Ол Пи Каппа Альфа студенттік қауымының мүшесі болды. Канзас штатының студенті кезінде Гатридж бас жаттықтырушы Фред "Текс" Винтердің басшылығымен қорғаушы болып ойнады және команданың 1958 жылғы «Финал төрттігіне» (Final Four) жолдасуына көмектесті. Канзас штатының жоғары оқу орнын бітіргеннен кейін ол екі маусым бойы Канзастағы Скотт-Сити орта мектебінде жаттықтырушы болды, содан кейін 1962–1967 жылдар аралығында Текс Винтердің ассистенті ретінде өз университетіне оралды. Винтердің штабында жұмыс істеген бес жыл ішінде Гатридж «Уайлдкэтс» командасын жаңа рекордтық көрсеткішке жеткізіп, «Үлкен сегіз» конференциясында екі мәрте жеңіске жетірді және 1964 жылы NCAA «Финал төрттігіне» (Final Four) шығуға көмектесті. Ол сонымен қатар «Уайлдкэтс» командасының гольф бойынша бас жаттықтырушысы болды. Канзас штатындағы жұмысынан кейін Гатридж Солтүстік Каролинаға көшіп, сондай-ақ Канзас штатының тумасы Дин Смиттің командасына қосылды. 1972 жылдан бастап ол Смиттің бас ассистенті болды. 1976 жылы Монреальде өткен жазғы Олимпиада ойындарында АҚШ ерлер баскетбол командасы алтын медаль жеңіп алғанда, Гатридж Смиттің ассистенті ретінде қызмет етті. Ассистент ретінде Гатридж UNC командасының көптеген табысты ойыншыларына півоттық ойынның негіздерін үйретудегі табысымен және «Тар Хилз» командасының негізгі ату жаттықтырушысы ретінде танымал болды. Гатридж сонымен қатар команданың күнделікті жұмыстарын басқарды және UNC жазғы баскетбол лагерьлерін ұйымдастырды. Ассистент жаттықтырушы болып жұмыс істеген кезеңде Гатридж бірнеше бас жаттықтырушылық ұсыныстан бас тартып, Смитпен бірге Чепел-Хиллде қалуды жөн көрді. Бір рет ол Пенсильвания штатының бас жаттықтырушысы лауазымын қабылдады, бірақ бірнеше күннен кейін осы лауазымнан бас тартты.
Born in Parsons, Kansas, Guthridge attended Kansas State University in Manhattan, and graduated with a B. S. in mathematics in 1960 and an M. A. in education in 1963. He was a member of the Pi Kappa Alpha fraternity. While a student at Kansas State, Guthridge played guard under head coach Fred "Tex" Winter, and helped the team advance to the 1958 Final Four. After graduating from Kansas State, he coached at Scott City High School in Kansas for two seasons before returning to his alma mater as an assistant coach for Tex Winter from 1962–1967. In five years on Winter's staff, Guthridge helped lead the Wildcats to a record, a pair of Big Eight Conference crowns, and the NCAA Final Four in 1964. He also was head golf coach for the Wildcats. Following his stint at Kansas State, Guthridge moved to North Carolina to join the staff of fellow Kansas native Dean Smith. From 1972 onward, he was Smith's top assistant. In 1976, he also served as an assistant coach to Smith as the United States won the gold medal in men's basketball at the Summer Olympics in Montreal. As an assistant, Guthridge was renowned for his success in coaching the fundamentals of pivot play to a long series of successful UNC big men, and as the Tar Heels' primary shooting coach. Guthridge also handled many day to day responsibilities in the program and oversaw UNC's summer basketball camps. While serving as an assistant coach, Guthridge turned down several head coaching opportunities, preferring to remain in Chapel Hill working alongside Smith. On one occasion, he actually accepted the head coaching post at Penn State, but stepped down from the post a few days later.
Бас бапкер мансабы
Дин Смит 1997–98 жылғы маусым басталғанға дейін екі ай бұрын Солтүстік Каролинаның бас баскетбол жаттықтырушысы лауазымынан күтпеген жерден зейнеткерлікке шықты, ал Гатридж дереу оның ізбасары болып тағайындалды. Оқу орнының басшылары Гатридждің сол кездегі Канзас жаттықтырушысы Рой Уильямс үшін жай ғана орын сақтаушы емес екенін баса айтты, оған бес жылдық келісімшартқа қол қойды. Бас жаттықтырушы ретінде өткізген үш маусымда Гатридж «Тар Хилз» командасын екі рет NCAA финалдық төрттігіне жеткізді – 1998 және 2000 жылдары. Ол ойыншы және жаттықтырушы ретінде финалдық төрттікте ойнаған бес адамның бірі. 1998 жылы Гатридж Смит басшылығымен өткен жылы 1997 жылғы финалдық төрттікте болған команданы қабылдады. Команданың жоғары жетістіктерге қол жеткізген алты ойыншысы – Антаун Джеймисон, Винс Картер, Эд Кота, Шэммонд Уильямс, Адемола Окулажа және Махтар Н’Диае болды, Гатридж олардың позицияларын ауыстырып, «алты негізгі ойыншы» жүйесін енгізді. Гатридж сол команданы Атлантикалық жағалау конференциясының турнирінің чемпионы атандырды, мектеп тарихындағы рекордтық 34 жеңіске (оның ішінде NCAA турниріне дейін 30 жеңіс – сол кездегі мектеп тарихындағы ең көп көрсеткіш) қол жеткізді және финалдық төрттікте өнер көрсетті, бірақ онда «Юта» командасына есе жіберді. 1997–98 жылдар маусымынан кейін бірнеше ұйым оны «Жылдың ең үздік жаттықтырушысы» деп таныды және ол Нейсмит атындағы колледж жаттықтырушысы сыйлығын алды. Келесі маусымда Солтүстік Каролина NCAA турнирінің батыс аймағында үшінші орын алды, бірақ Сиэтлде өткен кешкі ойында «Вебер Стейт» командасы оларды бірінші турда жеңіп шықты. 2021 жылы бірінші турдан шығудан бұрын, бұл 1985 жылы турнир 64 командаға дейін ұлғайтылғаннан бері (және бірінші турдағы жеңіске ие болмайтын командалардың ішінде) «Тар Хилз» командасының турнирде жеңіске жете алмаған жалғыз жағдайы болды. 2000 жылы «Тар Хилз» командасы тұрақты маусымда күреске түсті, 1990–91 жылдар маусымынан бері алғаш рет рейтингтен шықты. Ол кезде олардың AP Poll рейтингісінде 172 апта қатарынан болғандығы колледж баскетболы тарихында екінші орында тұрды. Олар тұрақты маусымды 18–13 есебімен аяқтады, бұл UNC үшін он бір жылдағы ең нашар көрсеткіш, бірақ «Тар Хилз» NCAA турнирінде қайтадан жанданды. Оңтүстік аймағында сегізінші орын алған Солтүстік Каролина екінші турда жоғары орын алған «Стэнфорд» командасын жеңіп, финалдық төрттікке жолдама алды, бірақ онда «Флорида» командасынан жеңілді. Гатридж маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты, өмірінің алғашқы 43 жылын ойыншы, орта мектеп жаттықтырушысы және колледж жаттықтырушысы ретінде өткізді. Гатридж ойыншы немесе жаттықтырушы ретінде жалпы он төрт финалдық төрттікке қатысты, бұл тарихтағы кез келген басқа адамнан көп – «Канзас штатында» ойыншы және көмекші ретінде, «Солтүстік Каролинада» көмекші ретінде он және «Солтүстік Каролинаның» бас жаттықтырушысы ретінде екі рет. 2015 жылдың 12 мамырында ұзаққа созылған аурудан кейін отбасының қасында қайтыс болды.
Dean Smith unexpectedly retired as head basketball coach at North Carolina just two months before the start of the 1997–98 season, and Guthridge was immediately named his successor. School officials stressed that Guthridge was not merely a placeholder for then Kansas coach Roy Williams, signing him to a five year contract. In his three seasons as head coach Guthridge led the Tar Heels to the NCAA final Four twice, in 1998 and again in 2000. He is one of five people to have appeared in the Final Four as both a player and coach. In 1998, Guthridge inherited a team that had been to the 1997 Final Four the previous year under Smith. With a wealth of returning talent, Guthridge instituted a "six starters" system, whereby the team's top six players, Antawn Jamison, Vince Carter, Ed Cota, Shammond Williams, Ademola Okulaja, and Makhtar N'Diaye rotated positions in the starting five. Guthridge coached that team to the Atlantic Coast Conference tournament championship, a school record tying 34 wins (including 30 wins going into the NCAA Tournament – the most in school history at the time) and an appearance in the Final Four, where they lost to Utah. Following the 1997–98 season, several organizations named him National Coach of the Year and he received the Naismith College Coach of the Year award. The next season, North Carolina earned a #3 seed in the West regional of the NCAA tournament, but was upset in the first round by Weber State in a late game in Seattle. Before their first round exit in 2021, this was the only time that the Tar Heels failed to win a game in the tournament since it expanded to 64 teams (and dropped first round byes) in 1985. In 2000, the Tar Heels struggled in the regular season, falling out of the polls for the first time since the start of the 1990–91 season. At the time, their run of 172 consecutive weeks in the AP Poll was the second longest in college basketball history. They finished the regular season at 18–13, the worst for UNC in eleven years, but the Tar Heels came alive in the NCAA tournament. Seeded eighth in the South region, North Carolina upset top seeded Stanford in the second round and continued to the Final Four, where they lost to Florida. Guthridge retired after the season, having spent the first 43 years of his adult life as a player, high school coach, and college coach. Guthridge was involved in a total of fourteen Final Fours as either a player or coach, more than any other person in history—one each as a player and assistant at Kansas State, ten as a North Carolina assistant, and two as North Carolina head coach. He died at his home on May 12, 2015, after an extended illness, alongside his family.